تیوال فیلم مسخره‌باز
S3 : 16:54:49
: همایون غنی زاده
: علی نصیریان، هدیه تهرانی، صابر ابر، محسن حسینی، رضا کیانیان و بابک حمیدیان
: علی مصفا
: ماهان حیدری
: مهدی کرمی
: مانفرد اسماعیلی
: علی قاضی
: محمود کاشانی
: ایمان امیدواری
: سهیل دانش
: الهام معین
: جواد راهزانی
: نفیسه ذاکری
: مسعود اشتری
: هایده صفی یاری
: محمدرضا غنی زاده
: جواد مطوری
: مریم نراقی
: نازنین گودرزی، سمیه میرشمسی، رسول حسینی
: آرش آقا بیگ
: قاسم فرحانی، محمد یوسفی
: آوازه شاهنواز
: حسین طیبی
: سالار اردستانی
: پویا اقبالی
: سجاد کریمی، ستار گودرزی، پیمان وعدتی، علیرضا ایزدی، علیرضا طالبی
: سعید مسرور، امین سیدی، سهیل مسرور، محمد ایزدی
: حمید عامری، جواد فاضلی، حامد ظریفی
: حمید لدنی
: امیر و علی شمس یوسفی
: صبا معراجی، امیر احمدزاده
: رضا سلیمانی
: مهرداد شاهمیرزایی، راشد صحرائی
: سید علی اکبر مظلوم، احمد میقانی، احمد قنبری، مهدی طوسی
تو پرورشگاه صدام می کردند مسخره باز! اما من مشت محکمی حواله صورت یکیشون کردم تا داستان رو شروع کنم.
شهر:
تهران

گزارش تصویری تیوال از اکران خصوصی فیلم مسخره‌باز / عکاس: فاطمه تقوی

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نشست خبری فیلم مسخره‌باز / عکاس: آرمین احمری

... دیدن همه عکس ها »

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
جماعت خواب،اجتماع خواب زده،جامعه چرتی
مسخره باز یه جوری با بقیه فیلمها متفاوته که حتی با وجود عناصر تکرار شونده باز هم تو ذوق نمی زنه.عناصر تکرار شونده ای که یادآور روزمرگی های ماست.
تمام شخصیت های فیلم رو میشه تو جامعه دید.فیلم مثل همون جمله اول این متن و کلی از دیالوگ های دیگه نقدهای سیاسی زیادی داره.
اینها به کنار،به نظرم تک لوکیشن بودن کار،انتخاب همزمان سخت ولی جذابیه برای کارگردان اما نهایتا به نفع فیلم تموم شده.
بازی ها جذاب و متناسب با فرم فیلمه و بازیگرای فیلم درک درستی از شخصیت ها دارند.
فیلم ادای دینی هم داره به چند فیلم بزرگ هالیوود و همچنین فیلم های خاطره انگیز سینمای خودمون.
فیلم به درستی نشون میده که خیلی ها فقط تو رویاشون به هدفشون میرسند اونم هدف مرده و واقعا فقط زلزله میتونه معجزه کنه
جناب فلاح اون دیالوگ زلزله رو کامل خاطرتون هست؟؟؟
زلزله همیشه ام بد نیست زلزله ....
۲ روز پیش، چهارشنبه
منم همینطور
ممنووون
۲ روز پیش، چهارشنبه
خواهش می کنم
۲ روز پیش، چهارشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
از نظر من فیلم خوب فیلمی هست که خالی از سکانس ها و پلان های زائد باشد، نحوه ی روایت فیلم و محتوا همخوانی داشته باشد، بازی ها خوب باشد، توانایی همراه کردن تماشاچی تا پایان را داشته باشد، شخصیت پردازی قابل لمس باشد، فضاسازی و فیلمبرداری و تدوین تمیز باشد و موسیقی به موقع و همراه باشد، ولی مهمترین ویژگی یک فیلم خوب از نظرم اینست که بعد از خروج از سالن یا تا یک مدت رهایت نکند. من یک بار بعد از خروج از تالار وحدت و تماشای نمایش آقای می سی سی پی ... آقای غنی زاده این حس رو تجربه کردم، هیجان زده و راضی بودم و خب طبیعی هست که لحظه شماری می کردم برای اکران عمومی مسخره باز و بعد از خروج از سالن سینما هم هیجان زده و راضی بودم،
اقرار می کنم با اینکه در ابتدای فیلم تحت تاثیر ساخت و بی زمانی و نکات ریز و قوانین حرکتی بازیگران و صحنه و فیلمبرداری قرار گرفته بودم، ... دیدن ادامه » در میانه ی فیلم فکر کردم همان نمایش آقای می سی سی پی را در مدیوم سینما می بینم و فکر می کردم تمام آقای غنی زاده همان می سی سی پی بود و چه حیف شد و تکرار و ارجاع، ولی بعد از اینکه موزیک کِرِیزی (crazy) پخش شد و فیلم به همان نقطه ی پایانی نمایش می سی سی پی رسید، یک یا چند پله بالاتر از می سی سی پی رفتیم، من پایان می سی سی پی را فراموش نمی کنم که آقای غنی زاده در پایان نمایش با لیزر روی تماشاگران راضی می انداختند و آهنگ کریزی را زمزمه می کردند و حالا دارند در پایان مسخره انگار دارند دنبال دیوانگان دیگر می گردند یا شاید به رویمان می آورند که now youre looking for me or anyone like me، شاید نمی شد این حرف ها را در ئاتر زد، به نظرم قرار نیست همیشه همه چیز در قاعده های مرسوم اتفاق بیفتند که افتاده بودند، قرار نیست همیشه پیامی داده بشود که داده شده بود، می شود فیلمی با مخاطب خاص را به شیوه ای عامه پسند ساخت، می شود با کمی شیطنت طنازانه، ادای دین و خاطره بازی کرد، می شود پایان فیلم را در میانه وعده داد و به وعده عمل کرد.
فیلم مسخره باز فیلم خوبی است، فیلمی که در جهان کوچک پر هرج و مرجش پوچ است، فیلمی که به قصد عجیب و غریب و مضحک است و این عین تعریف ابزورد و عین زندگی است
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
مسخره باز رو در جشنواره با دخترم دیدیم و از همون موقع تا حالا منتظر اکران عمومی بودیم . حالا که اکران عمومی شده خیلی از دوستان برای اینکه فیلم رو ببینند یا نه دچار تردید هستند . این یادداشت رو مینویسم شاید برای تصمیم گیری کمکی باشه .
مسخره‌باز اولین کار سینمایی همایون غنی‌زاده ست که با پیش زمینه ی خوب تئاتر آمده . این موضوع در چیدمان صحنه های مسخره باز قابل تشخیص و مشهوده . همه ی داستانِ فیلم در اتاق آرایشگاه مردونه روایت میشه و بجز یه کمد تاریک و تصورات ذهنی دانش (صابر ابر)هیچ جا نمیره . دانش راوی داستان فیلمه و شخصیت اصلی فیلم رو بازی میکنه . مسخره باز در واقع یک فانتزیه که دانش سعی میکنه تماشاگران رو به دنیای خودش وارد کنه . روایت طنازانه ی موجود در فیلم ، مخاطب رو وارد دنیای ذهنی دانش میکنه . دانش عااشق بازیگریه و یه شغل موقت داره که پونزده سالی ... دیدن ادامه » میشه درگیرشه . نسبت به مو و کثیفی وسواس داره و یه عشق کلاسیک داره و همه ی اینها رو خیلی قشنگ به بیننده انتقال میده . این فیلم تو نیم ساعت اول مخاطب رو میخکوب میکنه .بازی ها فوق العاده ن ، تدوین بجا و عاالیه ، اما فکر میکنم چون فیلم ایده ی داستانی نداره نهایتا" تعداد مخاطبین ناراضی کم نیستند . شاید غنی زاده به دلیل اینکه می خواد نشون بده که در سینما هم به اندازه ی تئاتر حرفه اییه در مسخره باز سری هم به فیلم های مهم تاریخ سینما میزنه . بصورت کلی اگر از موضوع داستان صرف نظر کنیم ، فیلم دوربین عالی داره و جلوه های ویژه ش خیلی خیلی دلنشینه و بیشتر از همه بازی هایی که تو ذهن مخاطب بیادموندنی میشن.

بازی علی نصیریان و بابک حمیدیان مثل شخصیت پردازیشون پر از فعالیت و اَکته و بازی هدیه تهرانی و صابر ابر سینمایی و کنترل شده ست . به استاد نصیریان هر قدر برای بازی در این فیلم جایزه و لوح تقدیر بدن کمه . هرچند که باید اعتراف کنیم که همه ی این بازی های فوق العاده در فیلم مرهون شخصیت پردازی درست اونهاست .

مسخره باز فیلم جذابیه که در قسمت روایت ضعف بزرگی داره اما نکات پررنگ مثبش آنقدر زیاده و تخیل و حس سمعی و بصری مخاطب رو انقدر راضی میکنه که مطمئنا" تبدیل به یکی از شاخص های سینمای این دوران میشه .
*سلمونی ))))
۵ روز پیش، یکشنبه
:))) آقاااجان آرایشگاااه نه ، ... اینجا سلموووونیه *| -
*
۴ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خیلی دوست داشتم این فیلم رو، به شدت منو یاد نمایش آقای می سی سی پی نشسته می میرد از همین کارگران انداخت. بازی ها بی نظیر بود جناب نصیریان و صابر ابر عالی بودند. جلوه های ویژه جلوتر از فیلم های ایرانی حال حاظر بود. قاب های بی نظیر. بسیار فیلم فوق العاده ای بود.
در وهله اول به نظرم این فیلم، فیلمِ یک فیلم بینِ حرفه ایه. پر از لحظه های دل انگیزی که فیلم های مختلف در طول سالیان برامون ساختن و یکی یکی به تصور کشیده شد...
عشق آقای غنی زاده به تک تک این فیلم ها رو میشه لمس کرد. میشه فهمید این فیلم ها رو زندگی کرده وگرنه چطور میشه اینطور زنده شون کرد؟
در طول زمان دوستان عزیزی داشتم که با یک سلیقه تئاتر رفتیم، فیلم دیدیم و موزیک گوش کردیم. این حسن تفاهم باعث میشد لذت دوچندان بلکه چند چندانی ببریم. حالا کسی اومده و با سلیقه مشابه یک فیلم ساخته. تکه فیلم هایی رو کنار هم بازسازی کرده که بارها و بارها تکه بینی کردم. موزیک هایی فاخری رو بهش اضافه کرده و خرده تیاترهایی رو جای جاش ریخته. مسخره باز برای من اینه.

هنر می خواد از بازیگر، بازی گرفتن. نگاهی به ۷-۸ فیلم آخر آقای نصیریان هم که بندازیم، شاید درخشش چندانی به چشم ... دیدن ادامه » نیاد و توانایی ایشون بیرون کشیده نشده باشه. نه اینکه ایشان کم و کسری از یک بازیگر کامل دارد، نه ولی بازی گرفتن از بازیگر، کار و وظیفه کارگردانه.
مثل آقای عبدی که کمتر کارگردانی تونست مثل آقای حاتمی یا مخملباف از ایشون بازی بگیره.
اینکه بازیگر مجاب به تیپ سازی بشه، اون هم بازیگرای با سابقه، اعتبار و اعتماد به کارگردان رو می طلبه. نکته ای که در خصوص آقای غنی زاده قابل تامله.

اینکه فیلم رو در ژانر ابزورد قرار بدیم، درسته. اما به نظر من میشه خود فیلم رو یک ابزورد قلمداد کرد.
منظورم اینه که مسخره باز صرفا یک فیلم با اجزا و محتوای ابزورد نیست بلکه فیلمی با ماهیت و کلیت ابزورده. ساختن چنین اثری، شناخت و درک عمیقی از موضوع می طلبه.

برای من لحظه به لحظه فیلم جذاب بود و جذاب ترین قسمت، گریزی بود که به در انتظار گودویِ ساموئل بکت زده شد... شگفت انگیز بود

همه اینها رو گفتم ولی نگرانیِ همیشگی همچنان باقیست. آیا این یک تک فیلم خوب خواهد بود؟ یا میشه چند سال یکبار انتظار یک فیلم خوب رو داشت؟
دلتنگ روزهایی ام که منتظر بودیم ببینیم فیلم آقای حاتمی، مخملباف، بیضایی، قبادی، فرمان آرا و... کی میاد و با هیجان می رفتیم پشت گیشه سینما(معمولا آزادی) صف می بستیم و چند اکران می ایستادیم تا بلکه نوبتمون بشه و لذت ببریم. اگر سانس آخر هم بهمون نمیرسید، چشم به مدیر سالن داشتیم بلکه سانس فوق العاده بذاره... دلتنگ اون روزهام. اون فیلم هایی که برای دیدنشون، برق اشتیاق به چشمامون میوند.
آیا همایون غنی زاده دوباره لذتی اینچنین رو به ما هدیه خواهد داد؟ یا اینکه یک فیلم اول خوب، تمام چیزیست که در چنته دارد و خلاص؟
عشق منه همایون
۲۹ اسفند ۱۳۹۷
جناب صادقی بسیار بسیار از خوندن مطلبتون لذت بردم
بسیار درست و شیوا و کامل بیان کردین و منم امیدوارم این اتفاق باز هم در سینمای ما تکرار بشه
به اندازه تماشای فیلم با یک سلیقه کاملا مشابه با فیلمساز الان از نوشته شما به عنوان یک مخاطب هم نظر لذت بردم
۲ روز پیش، چهارشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
[سینما جایی برای خیال کردن است]

سینمایی برآمده از فرم؛
خوش ساخت با جزئیاتی ریزبینی شده و دقیق؛
شخصیت پردازی های بسیار ماهرانه؛
محتوایی در خدمت فرم...
فیلمنامه از منظر پلات درونی دارای کارکرد و روایت قصه اثر که بی هیچ باگ فنی نرم و خوب می تازد؛
بدون احتساب فرم در ریشه های اثر ، فیلمنامه دارای منظر روان شناختی عمیق شخصیتی می باشد؛
عجیب بودم که نزدیک به ١٢٠ دقیقه تمامی تماشاگران با ولع فیلم را دنبال می کردند و پچپچه ها مبتنی بر رضایت کامل...
واقعاً در مقاطعی احساس می کردم روح اجرایی پاولو سورنتینو و گاهی تارانتینو در برخی پلانها حضور دارد؛
مضامین شعاری در برخی پلانها که شاید رسالت آرمانی در محوریت دیالوگها قلمداد شود و محتمل صدای خسته مردمش را با جسارت فریاد می زند؛
خدا را شکر که پرچم تئاتر در سینما نیز در اهتزاز و برافراشته و با شکوهی خاص جلوه ... دیدن ادامه » گر است.
لذت بردم و آفرین بر همایون غنی زاده عزیز و تیم اجرای او و بازیگرانش.
چه خوب :)
۲۲ بهمن ۱۳۹۷
سرکار خانم مینا ارادتمندم،
اینکه یک کارگردان و نویسنده بتونه ٢ ساعت در فضایی محدود به یک مغازه سلمانی مخاطبین را مرعوب خود کند بنظرم اثر کار خودش را کرده و این میزانسن محدود که با فرم به پرواز ذهنی متمایل می شود خود نقاط برون رفت از یکنواختی است و داوران ... دیدن ادامه » جشنواره هم خود قطعاً می دانند که آفتاب همیشه از شرق طلوع می کند و ریشه ها در تئاتر سر بر آرند.
۲۲ بهمن ۱۳۹۷
رضا جان یزدانی موافقم؛
قطعاً پارودی ها و ارجاعات میزانسنی در مسلخ سینمای پست مدرن یک اصل غیر قابل انکار است و بیننده را به خیال کردن و لذت بردن نزدیک می کند و این بخشی از تعریف هنر است که در کل دنیا و در قامت سینمای پست مدرن از اساس در حوزه تعریف قابل استناد ... دیدن ادامه » و به هر حال امید میرود که منتقدین فرهیخته ای هم در آن وسط باشند که فرافکنانه کار نکنند و از دانش فنی و آکادمیک خود مایه بگذارند...
۲۲ بهمن ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
امیدوارم این فیلم آغازی باشه بر دوران تازه ی سینمای از دست رفته ی سالهای اخیر در ایران ... آقای علی نصیریان هنوز هم میتونن ستاره ی یک صحنه باشن ..
سپیده این را خواند
پیمان علیزاده، ایمان قندی، حمیدرضا مرادی و پوریا صادقی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
پر مویی که فانتزیه لازم رو داره شیطنت غنی زاده بعد از می سی سی پی حالا در قاب سینما فیلمبرداری چشمگیر ، بازیها عالی ، همه چیز خوب اما ی مشکل اساسی داره و اون اینه که زیادی تیاتریه برای من که تیاتر نگاه میکنم قابل پسند و خوبه اما سینمایی ها نمیپسندند زیاد چون قالب ها و فرم های ابزورد سینمایی رو به شکل تیاتر نشون داده و مقدار کمی هم کشدار اما واقعیت اینه که به این سینمای بی ابرو با فیلم های اکثرا غیر قابل دیدن ابرو بخشید طراحی صحنه فوق العاده و سینمایی که در ۲۰ متر مربع دو ساعت شمارو نگه داره یعنی کارش رو بلده و باز هم وامدار تیاتر میشه سینما . جلوه های بصری عالی و صدابرداری عالیتر . خط داستانی اما برای اهالی سینما خیلی مهم تر از تیاتری هاست برای همین در نهایت براشون قابل پسند نیست و البته مهم هم نیست این تجربه گذر از تیاتر به سینما برای غنی زاده نمره ... دیدن ادامه » قبولیه خوبی هم میگیره جهان فانتزی که زمان مشخصی نداره و در ناکجا اباد رخ میده خیلی هم عالی اما خب برای قاب سینما زیادی تیاتریه . تجربه خوبیه و پیشنهاد میشه دیدنش .
زندگیمون رو مو برداشته ... باباجان مو از خودمونه از خودمون ...
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
عالی بود ، بی نظیر بود ، پر از مو بود
فیلم یا نمایشی که بیننده رو در خودش غرق کنه و به کما ببره رو خیلی دوست دارم و اینم یکی از اوناست . بهترین فیلم این جشنواره و از بهترین فیلمهای سینمای ایران که تا به حال دیدم ، با مقایسه دوستان با the man who wasn’t there و sweeney todd اصلا موافق نیستم و به نظرم فیلم کاملا کاراکتر خودشو داره و البته ویژگی های منحصر به فرد و دوست داشتنی آثار غنی زاده در اون فراوانه درخشان و ستودنیه . اصولا نمیدونم چرا وقتی فیلمی از فضای تیره و تار و سیاه و حوصله سربر سینمای ایران خارج باشه برچسب تقلید میخوره اینجوری باشه اکثر فیلم ها رو به ده فیلم مشابه میشه ربط داد چه خارجی چه ایرانی ، البته الهام گرفتن هیچ ایرادی نداره ولی باید مراقب بود کجا برچسب تقلید میزنیم
چقدر دیالوگ ها رو دوست داشتم و چقدر بازیگران عالی بودن به خصوص آقای نصیریان واقعا ... دیدن ادامه » چه نقشییییی و چه بازیییییی
حاضرم این فیلمو چندین بار دیگه تماشا کنم و لذت ببرم
امیر، فاطیما، مینا &۱۲، navidjahan، حمیدرضا مرادی و سپهر امیدوار این را خواندند
شاهین و پوریا صادقی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
هنوز وسط جشنواره‌ایم و گفتن از خوبی‌هایش بماند برای آخر. اما خب بنا به‌دلایلی شخصی، یک چند خطی درباره فیلم «همایون غنی‌زاده»:
آقای غنی‌زاده عزیز، شما شاید خیلی خوب بتوانی با مخلوط چهارتا آدم معروف و سلبریتی، المان‌های معروف دنیای سینما و فیلم‌های قدیمی، نوستالژی دهه شصتی و آهنگ‌های خارجی، یک شو-نمایش درست کنی و ملت را با بلیت‌های چند ده‌هزار تومانی بکشانی سالن نمایش. تآتر است و شما هم صاحب اختیار و دمتان هم گرم. اما خب، اینجا سینماست عزیز جان و من یکی گول نمی‌خورم!...
بله؛ در طول فیلم، خیلی گل‌درشت اشاره‌هایی به فیلم‌های معروفی که همه خوب می‌شناسیم می‌شود. طوری که تماشاگر به فیلمی دیگر فکر نکند. ولی خب در واقع، نیمی از مسخره‌باز وام‌دارِ فیلمِ «مردی که آنجا نبود The Man Who Wasn't There» اثر برادران «کوعن» است!... اصل بستر روایت و چند شخصیت ... دیدن ادامه » اصلی و چیزی که ایده روی آن سوار شده ترکیبی از دو فیلم مردی که آنجا نبود و کمی هم «سویینی تاد» است با همان قاب‌ها و فرم و نماهای کپی‌کاری شده از برادران کوعن!...
اما خب فرق اثر شما با فیلم‌های آنها می‌دانید کجاست؟... آن دو برادر آنقدر ژانر و سبک فیلم‌سازی خودشان را خوب بلدند که می‌دانند کجای فیلم چکار کنند؛ ولی شما مشخص است که نمی‌دانی!... یک چیزی دیدی، یک ایده‌ای داشتی و بعد به‌همان روش ساخت نمایش‌هایتان (که بالاتر عرض کردم) با یک کپی حرفه‌ای از فرم و محتوای آن دو فیلم، همه‌شان را ریختی توی یک دیگ و شروع کردی هم‌زدن و نتیجه شده یک آش شلم شوربا!... یک اثر دفرمه و به‌هم ریخته!... نمونه‌اش، تدوین بد!... مثال: وقتی قرار است تا اواخر فیلم مدام با یکسری اتفاق‌ها و دیالوگ‌های تکراری روزمرگی آرایشگاه و شخصیت‌ها را نشان دهی، پس جای آن نماهای اول که با سرعت بالا کات می‌خورد و روزمرگی آرایشگاه را نشان می‌دهد آنجا نیست!... اینکه تازه یک ایراد ابتدایی است، دیگر باقی ایرادهایش بماند.

خلاصه که،... فیلمی که من دیدم (مثل چند اثر نمایشی دهن پُر کنِ این سال‌های اخیر) یک پوسته‌ی پر زرق و برق و خوشگل و گول‌زننده و کپی شده است با ایرادهای بزرگ و درونی پوک و تو خالی!...

امتیاز: یک از پنج.
تصور میکنم شما متوجه ایده ابتدایی این فیلم نشدید چون بدون پنهان کاری و اتفاقا با افتخار در این فیلم ارجاعات زیادی به فیلم های دیگه میشه. از همون سویینی تاد تا پاپیون و چیزی هم نبود که کارگردان بخواد صرفا کپی کنه . کاملا همون فیلم رو نمایش میده. جدا از این ... دیدن ادامه » اقتباس ها این که سلیقه شما این فیلم رو کپی شده در سبک برادران موئن می دونه گمون نمیکنم ارزشش رو پایین بیاره.
با فرمایشاتتون کاملا مخالفم و این فیلم رو اثر خوبی رو میدونم.
۱۷ بهمن ۱۳۹۷
اصلا فکر نمیکردم فیلمی که راجب اقتباس باشه به کپی کاری و همایون غنی زاده به نداشتن امضا و خلاقیت محکوم بشه! خوشحالم البته که هنوز به این حد از آگاهی و و سواد فیلم نرسیدم و از چنین آثاری همچنان لذت میبرم و ذوق میکنم .
۱۷ بهمن ۱۳۹۷
آقای زادمهر عزیز
سویینی تاد در قالب ایده اصلی فیلمنامه منظورم بود و فیلم کوئن‌ها تو المان و الگوبرداری
خب نفهمیدیم دیگه اکیه :))
ممنون از شما
۱۸ بهمن ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
موجودی دوجنسی...دگردیسی ناقص تاتر به فیلم.... پوسته ای جذاب که هنوز هویتی مشخص برای خود نیافته.
و واجد تمام ویژگی های آثار غنی زاده.
در نهایت یکساعت تشوویق ایستاده برای «علی نصیریان».
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
در واقع این فیلم فانتزی و متفاوت , اصلا فیلم عامه پسندی نیست چون پر از حرف هایی ست که در قالب اِلمان ها و نشانه های مختلفی روایت میشه که برای مخاطب ایرانی تا حدی غریب و غیرمعمول به نظر میرسه . از لحاظ ساخت و کیفیت واقعا در حد فیلم های جهانی بود و کارگردانی و طراحی صحنه و دکوپاژ های به شدت خلاقانه و هوشمندانه داشت . بازی استاد نصیریان واقعا درجه یک بود . فکر می کنم کانسپت اصلی فیلم " تکرار " بود و همین تکرار بود که مخاطب رو به فکر وامی داشت .
در اصل به نوعی ابزورد بودن داشت نشون میداد حتی سکانس پسر بچه و صابر تو صحنه که بوندن برای در انتظار گودو ! ولی تکرار های دوست داشتنی !
۱۵ بهمن ۱۳۹۷
جتاب عطا پور گرامی کانسپ برای فیلم نامه بکار نمیرود در سبنما والبته در سینما در قسمتی دیگر ان بکار می رود
۱۵ بهمن ۱۳۹۷
سرکار خانم ممنون از توجه تون , من ننوشتم کانسپت فیلمنامه , نوشتم کانسپت فیلم و منظورم هم به نوعی مفهوم اصلی و کلی فیلم بود که در قالب تکرار به تماشاگر نشان داده میشد . بله کلمه کانسپت جاهای مختلفی به کار میره , همین طوره .
۱۶ بهمن ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
فیلم خیلی خیلی خوب و باحالی بود
با بازی های عالی و خوش ساخت
همین طور نماها و تدوین و جلوه های ویژه خوب و عالی
فیلمی دیدنی و غیرکلیشه ای با موسیقی های قدیمی و به یاد ماندنی
تئاتر همایون دوست دارید ؟ پس برید کار و ببینید

فیلم طولانی میبینید پر از صحنه های خاص و اکت و فرم دار و تکرار های زیاد ؟ پس کار و ببینید

دنبال خارج از شدن از فیلم های کلیشه ایی سینمای ایران هستید؟ پس کار و ببینید

علی نصریان و بابک حمیدیان و صابر ابر و هدیه تهرانی پسند هستید؟ پس کار و ببینید

اگه مطالعات سینمایی تئاتری دارید کار و ببینید

اگه از نکو داشت فیلم های خاص سینمای جهان لذت میبرید کار و ببینید

اگه با موسیقی خارجی ضرب برمیداره دست یا پاتون حتما کار رو ببینید تا هم از داستان هم از فیلم هم از بازی و از موسیقی لذت ببرید

اگه یک تماشاگر عادی سینما هستید دیدن این فیلم اصلا توصیه نمیشه!