تیوال فیلم زنانی با گوشواره های باروتی
S3 : 12:27:12
: رضا فرهمند
: مرتضی شعبانی
: رضا فرهمند، مصطفی سیفی، قصی صاحب کاظم
: رضا فرهمند، فاطمه بنیادی، مصیب حنایی
: کریستف رضاعی
: کیومرث محمدچناری
: حسن مهدوی
: مصطفی سیفی و رضا فرهمند
: علی باقری
: احسان جابری
: محسن دلیلی
داستان این فیلم در مورد یک روزنامه نگار زن عراقی است که در جریان جنگ، با زنان و کودکان آواره داعشی آشنا می‌شود و همراه آنها وارد کمپ خانواده‌های داعشی خارجی و داخلی (عراقی) می‌گردد.

گزارش تصویری تیوال از نشست پرسش و پاسخ مستند زنانی با گوشواره های باروتی / عکاس: پریچهر ژیان

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نشست مستند زنانی با گوشواره های باروتی در دو قدم تا سیمرغ / عکاس: سارا ثقفی

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» یادداشت شبنم محمودی شرق درباره فیلم زنانی با گوشواره های باروتی


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
ایده ای هدر رفته و ناکام. قطع و وصل ها درست جاییکه مستند باید تنه عریان خودش رو نشون بده و فیلمساز از بیانش هراس نداشته باشه.
بدون پرداخت قهرمان فیلم که اجازه همذات پنداری رو به مخاطب نمیده به حز یکی دو صحنه، وقتی اشاره میکنه که ۵ تا بچه دارم و جایی با بچه ش پشت تلفن صحبت میکنه.
همه بار فیلم روی دوش خانم خبرنگاری هست که هیچی ازش نمیدونیم و منتظریم جایی بشناسیمش.
اگر فیلم بعد از جشنواره کوتاه یا سانسور نشده باشه با پایانی که دیدم اخرش هم رها، رها میشه.
انتظارم خیلی بیشتر بود. با وجود اینکه بسیار احساساتی شدم و سراسر فیلم اشک ریختم، مستند قوی ای نبود و به جز یکی دو پلان ایده طراحی ساخت خاصی نداشت.

* جنگ میخای یا قلب؟
«ایده ای هدر رفته و ناکام» ... مثل همیشه عالی می نویسید!
۲۹ دی
ممنونم جناب عسگرزاده. لطف چشمان شماست.
۲۹ دی
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کلا دوست نداشتم تو جشنواره فیلم مستند ببینم و فکر میکردم وقت تلف کردنه !
سالن سینما تقریبا خالی بود خیلیا نیومده بودن ولی من صرفا برای حروم نکردن پول نشستم پای این مستند و الان مطمئنم ارزششو داشت دیدنش!
بدون هیج اطلاعاتی راجب فیلم وقت به صندلی تکیه کردم و لحظه به لحظه فیلم هول و هراس داشتم چون در مورد داعش بود !
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
مستندی یکساعته که من البته جشنواره حقیقت دیدم و دیشب هم تا چند دقیقه مانده به آغاز نمایش جلوی سالنش پرنده پر نمیزد!!
مستند جذاب و تکاندهنده است از آن جهت که گروه سازنده جسورانه جان خود را کف دست گذاشته و به میدان جنگ می روند ..این جسارت البته بی هزینه نیست در صحنه ای که در جاده مشغول تصویربردای هستند ناگهان مورد حملات خمپاره قرار می گیرند و تصویربردار عراقی خود را از دست می دهند!.. روزنامه نگار زن عراقی که همراه گروه است و روایت با او جلو می رود برادر خود را در جنگ با داعش از دست داده و اکنون به دیدار همسران همان افراد می رود. تقابل دوگانه ای با آنان دارد از یک جهت خشم خود را نمیتواند از دیدار با آنها پنهان کند و بر سر آنها داد می کشد و درگیر می شود و از جهتی دیگر به آنان در براورده کردن مایحتاج کمک می کند و سپری می شود در برابر آسیب نیروهای دولتی به ... دیدن ادامه » آنها...اغلب زنانی که در کمپ آوارگان داعشی سازمان ملل نگهداری میشوند آن قدرقیافه معمولی دارند که شک میکنی مرتبط با داعش باشند و در عین حال آنچنان فریب خورده یا متعصب یا وفادار یا زخم خورده اند که هنوز هم حاضر نیستند از داعش دل بکنند!! کودکان اما قربانیان بلا تردید این ماجرایند جایی که کودکان منتسب به خانواده های داعشی معصومانه و بی خبر از آنچه که می گذرد در بدترین شرایط مشغول بازیند پرشور گرد گروه جمع می شوند و با آنها از زاویه دنیای هنوز آلوده نشده حرف می زنند.
صحنه سوزناک فیلم اما صحبتهای تکاندهنده دختر ایزدی در مدرسه ویران شده اشان در روستایی ایزدی نشین هست ..ایزدی های محروم از حمایت ،محروم از رسانه محروم از همه چیز! دخترک به توصیف آنچه بر آنان در روستا و مدرسه گذشته می پردازد بیان زخم عمیقی که دیده و کشیده کار راحتی نیست .اشک بی منت همراهی اش می کند..همراهی مان می کند..
موسیقی کریستوف رضاعی تکانمان می دهد.در نسخه جشنواره فجر گویا تغییراتی داده اما در آن نسخه موسیقی شنیدنی و تاثیرگذار و کاملا همراستا با فضاست .. کارگردانی تدوین صدابرداری و فیلمبرداری در آن جشنواره کاندید شدند چه بسا در این جشنواره هم همین اتفاق دوباره برای آنها بیفتد..
آقای جشنواره مستند به خودی خود تماشاگر چندانی به سراغش نمی آید مخصوصا الان هم که در دل فیلمهای داستانی پر سروصدا جا گرفته .حداقل می شد به لحاظ قیمت بلیت کاری کرد که تشویقی حاصل شده و مخاطب بیشتری بیننده آن باشد..
هنوز هم اعتقاد دارم چند مستند جشنواره حقیقت مانند در جستجوی فریده از برخی فیلمهای داستانی همین جشنواره به مراتب بالاتر و جذابترند و جایشان به شدت خالیست..