تیوال تئاتر | اخبار | یادداشت محمد آقازاده برای نمایش «جعمه‌کُشی» بعد از مراسم افتتاحیه
S2 : 21:28:59
نمایش جمعه‌کُشی | یادداشت محمد آقازاده برای نمایش «جعمه‌کُشی» بعد از مراسم افتتاحیه | عکس

زندگی بدون روزنه با عادت‌های تکرار‌شونده، آدم‌های این نمایش این میل را در خود می‌یابند که از چنگال بی‌رحم فقر خلاص شوند. به‌دنبال اندکی رهایی و آفتاب هستند. زندگی، حتی رویاهایشا‌ن را محدود و امکان عمل را از آن‌ها سلب کرده است.
چیز مبهم و صدای درک‌ناپذیری، آن‌ها را به جاکن شدن فرا می‌خواند، حد روهایشان زیستن ساده است و آن‌را در کمی حقوق بیش‌تر و یک سرپناه می‌جویند، ولی تحقق همین خواست هم غیر قابل تحقق می‌یابند و لذا شوق دستیابی‌اش بسیار واقعی است و زندگی‌شان را مبدل به تراژدی اخته می‌سازد، ولی روزنه‌ی امید را نمی‌بندد.

"جمعه‌کُشی" اسماعیل خلج در اجرای یک‌شنبه‌اش به لبه‌های صورتی نزدیک شد که باید با درنگ و سخت‌کوشانه بعدها خود را به میانه‌ی آن پرتاب کند، تمام هنر در شوق صورت می‌سوزد و تا لحظه‌یی که به آن برسد، لحظه‌یی دست از تکاپو بر نمی‌دارد. اما صورت مثل افقی است که همیشه مثل حد غایی دریا در دور دست می‌ماند.
 یک نمایش، زمانی مبدل به تاتر کامل می‌شود که اصل تداوم و دیرپایی را لاجرم جدی می‌گیرد و امکان آن‌را به‌دست می‌آورد، متاسفانه در ایران به‌دلیل عدم وجود گروه‌های پایدار تاتری که همیشه به‌صورت یک تیم با هم کار کنند، در کوتاه‌ترین زمان، آدم‌ها هم را پیدا می‌کنند و بعد در سالنی که حرفه‌یی انتخاب نشده، باید کار را به صحنه ببرند و مدت کوتاهی در صحنه باشند و دست آخر همه چیز به فراموشی سپرده شود. همین عارضه باعث می‌شود همه‌ی امکانات یک نمایش درجه یک، از دست برود.
لااقل یک سال باید این نمایش اجرا شود تا آن صورت دلخواه در اجرا به‌دست بیاید.
کمیت‌گرایی و ازدیاد نمایش‌ها باعث شده اجراها حالت فست فودی به خود بگیرند و با سرعت توسط مخاطب محدود بلعیده شوند و دیگر هیچ.
صورتی‌ که این نمایش می‌طلبد چیزی در بین وانمودن یک زندگی روزمره از یک سو، عصیان ذهنی علیه این روزمره‌گی از سوی دیگر و میل به جاکن شدن و یافتن بال پرواز است و به‌دست آوردن‌اش آسان نیست.
دست‌یایی به اسلوبی که هم به رخدادهای غیرمترقبه مجال دهد و هم به ساختاری منسجم دست یابد، کار محالی نیست، ولی خلاقیت بسیار می‌طلبد. بازیگران، هم باید تک‌افتاده‌گی‌شان را به تماشا بگذارند و‌ هم به مراوده‌های میان‌فردی که از رویای بیداری ملهم می‌شود، راه دهند.
نمایش در نقطه‌ی صفر خودش با کمی تساهل قابل‌قبول است. ولی در کنش و واکنش تماشاگر، از نقطه‌ی صفر باید فاصله بگیرد.
امیدوارم این اتفاق خیلی زود بیفتد و دیرتر روایتی از این موفقیت به‌دست دهم.

درباره نمایش جمعه‌کُشی
۰۸ مهر ۱۳۹۸