کمدی کودک و نوجوان رویداد آنلاین
چیدمان
تیوال نمایش شوایک سرباز ساده دل
S3 : 21:21:01 | com/org
  از مهر ۱۳۹۶
  ۲۱:۰۰
 بها: ۲۵,۰۰۰ تا ۸۰,۰۰۰ تومان

اقتباسی آزاد از رمان شوایک سرباز ساده دل 



›› فروش اینترنتی بلیت در دیگر سایت‌های محترم انجام می‌شود

نکته مهم: تماشاگران محترم دقت نمایند به دلیل تعمیرات در خیابان شهریار، امکان استفاده از پارکینگ مجموعه بنیاد رودکی و محدوده خیابان شهریار به عنوان پارکینگ فعلا وجود ندارد.

مکان

خیابان حافظ، خیابان استاد شهریار، تالار وحدت
تلفن:  ۶۶۷۳۱۴۱۹، ۶۶۷۰۵۱۰۱

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
کل مدت از نمایش لذت بردم و لحظه به لحظه اش هیجان زده ... دیالگو های فوق العاده و بازیگری عالی ...کاش بازم بره رو صحنه
میترا و محمد لهاک این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
فوق العاده بود...یکی از بهترین تاترایی که تو عمرم دیدم
محمد لهاک و مهدی (آرش) رزمجو این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
هیاهو، شوخی و ایده‌های ناقص ضدجنگ

آنکه می‌خندد همواره در موقعیتی برتر از آنکه بر او می‌خندند واقع است. فرودستان، تحقیرشدگان، بردگان و محکومان در تحمل وضعیت ناسازگار خود همیشه از خنده نیرو گرفته‌اند، و این به آن‌ها امید داده است که خواهند توانست سرنوشتشان را بگردانند. آنکه به مسلخ می‌برندش چه بسا هزلی گزنده بگوید؛ اما آنکه به رهبری برگزیده شده، ‌به قول گفتنی «شوخی سرش نمی‌شود.» به همین دلیل است که طنزِ فرودستان وجود دارد؛ اما مثلا «طنز قهرمانی» یا «طنز شاهی» وجود ندارد.

شوایک سرباز پاکدل، یورسلاو هاشک

در حالی که حواشی «شرق دور، شرق نزدیک» بخشی از فعالیت‌های رسانه‌ای حمیدرضا نعیمی بود، او در آرامش نمایش «شوایک» خود را در تالار وحدت، در ابعادی وسیع‌تر ... دیدن ادامه ›› از اجرای شهرزاد خود روی صحنه برد تا بتواند برخلاف نخستین تجربه تماشاخانه خصوصی خود، اثری بی‌حاشیه روی صحنه برد. «شوایک» اقتباسی از رمان ناتمام یورسلاو هاشک، نویسنده اهل چک است که همانند دیگر آثار شاخص نعیمی – منهای «شرق دور، شرق نزدیک» برگردانی از یک رمان یا شخصیت است و حتی می‌توان گفت هر دو است.

بهتر است کمی به گذشته بنگریم. نعیمی در دوره‌ای که شناخت جامعه تئاتر دوست از او بیشتر شده است خود را دربست در اختیار اقتباس قرار داده است. او در این سال‌ها بکت، گوته و دفو، تسوایک و شکسپیر را محل آزمون و خطاهای اقتباسی خود قرار داده است. حتی برای رسیدن به شخصیت سقراط، به سراغ افلاطونی می‌رود که او را در قامت معترضی اجتماعی – فلسفی روی صحنه می‌آورد. او همواره در حال عاریه گرفتن روایت از دیگران بوده است و این مهم را به خوبی دریافته است. او می‌داند باید چگونه عنصری غیردراماتیک را دراماتیک کرد. برای اثبات این مهم کافی است به سراغ رساله‌هایی چون فایدون یا گرگیاس افلاطون بروید که جز حرف، حرف و حرف چیزی نصیبتان نمی‌شود. او به خوبی مکلمات سقراطی افلاطون را به داستانی دراماتیک بدل می‌کند تا در سه نوبت با حداکثر ظرفیت مخاطب به خود جذب کند.

روش کار نعیمی اما چندان پیچیده نیست؛ اگرچه برای مخاطب تئاتر جادویی به نظر می‌آید. او کاشف خوبی است. او ذائقه خوبی برای یافتن داستان مدنظر خود دارد و داستان مدنظر او چیست؟ «جنگ». او در پی پاسخ دادن به جنگ است و این شاید به گذشته او بازگردد. او جنگ را در کودکی لمس کرده است؛ اما نگرش او نسبت به جنگ، نگرشی ایستا نیست. او جنگ را از دیدگان یک شخصیت واحد می‌نگرد. برای او سقراط، کاستلیون، فاوست یا شوایک یک نفرند و شاید همه آنان خود او باشند. مردی فیلسوف‌مآب که می‌تواند جملات قصار رندانه‌ای بیافریند. او نگاهی روشن‌‌بین نسبت به آینده دارد و حتی اگر چون فاوست در چنگال ابلیس گرفتار شده باشد، به سبب رسالت فلسفی خود، سوسیالیستی در برابر امپریالیسم می‌شود. او برای ما همواره قهرمان است.

در «شوایک» قهرمان فیلسوف نعیمی در قامت مردی ابله تجسم یافته است که بلاهتش را دیگران بدو اطلاق داشته‌اند. این ابله دگران‌خوانده چندان در پی یافتن مشروعیت جامعه محاط بر خود نیست. او از آن گریزان است و سعی می‌کند دیگران از او تأثیر بگیرند و تمام تلاش او نیز همین است. او می‌خواهد مانعی جنگی شود که بیش از همه آن را پیش‌بینی کرده است و برای موفقیت در توقف نیازمند تأثیرگذاری است. «شوایک» خوب پیش می‌رود؛ اما در این جهانی که بلاهت آن را قورت داده است، از دست شوایک کاری برنمی‌آید. او عاقل‌ترین مرد میدان نبرد باقی می‌ماند.

«شوایک» نعیمی چندان به فضای سراسر تراژیک «فاوست» یا «کالون و قیام کاستلیون» نزدیک نمی‌شود. در آن خبری از قهرمانان سخن‌ور و پرجنب‌وجوش روی صحنه نیست. قهرمان «شوایک» کسی همچون سقراط است که با نوعی شیرینی در انتخاب واژگان به طبقات اجتماعی جنگ‌افروز را به سخره می‌گیرد. او از سگ‌دانی خود به مقصد جبهه جنگ، در خانه کاسبان دین و جنگ سکنی می‌گزیند. از سَر و سِر آنان آگاه می‌شود. به فساد اخلاقی و مالی دربرگیرنده آنان پی می‌برد و با تأکید بر بلاهت خویش، هدف راسخش را مانعی برای روایتگری بیشتر این فساد می‌داند.

اما آیا این وضعیت برای روایتگری دراماتیک کفایت می‌کند؟ آیا میان پرده‌های بسیار «شوایک» یک عامل واسطه وجود دارد؟ آیا ما با یک داستان منسجم روبه‌روییم؟ آیا «شوایک» همچون دیگر قهرمانان نعیمی کنشگر است؟

پاسخ را باید با احتیاط داد. در مواجهه با «شوایک» متوجه می‌شویم داستانی منسجم برایمان نقل نمی‌شود. قطعاتی از روزگار یک شخصیت را تماشا می‌کنیم که می‌تواند هر آن جایشان تغییر کنند. هر پرده مستقل از دیگری است. وجود شخصیت‌های فرعی چندان تابع دیگری نیست. برای همین است که مفتش می‌تواند در جایی خارج از صحنه به دست سگان نااصیلش کشته شود. در «شوایک» ساختار بسان ادبیات قلاشی و تا حدودی پهلوانی است. شخصیت مرکزی وارد یک سفر می‌شود و باید در هر بخش از خوانی بگذرد. «شوایک» یک به یک خوان‌ها را پشت سر می‌گذارد، بدون اینکه این خوان‌ها واجد ترتیب منطقی باشد. هر کدام می‌تواند پس یا پیش از دیگری ظاهر شود.

علت این مسئله فقدان المان‌های قهرمانی در شخصیت «شوایک» است. شوایک آن کنشگری دیگر قهرمانان درام‌های نعیمی را ندارد. او صرفاً یک راوی است؛ اگرچه بارها نقش راوی‌بودگی خود را نیز از دست می‌دهد. شوایک به واسطه همان بلاهتش صرفاً در حال دیدن کنش دیگران است. این ضدکنشگری نیز ناشی از رویه ضدجنگ اوست. او تفنگ به دست نمی‌گیرد. او در عملیات نظامی شرکت نمی‌کند و این افعال منفی از او تصویر انفعالی می‌سازد. از همین روست که همه بار درام به جای داستان، بر دوش بازی فرهاد آییش است. او طنازی می‌کند و از شوایک شخصیتی می‌سازد که خود اوست. چندان از او دور نیست. حتی به سقراط می‌ماند.

در شوایک دیگر داستان اهمیت خود را از دست می‌دهد. نعیمی شوایک بامزه‌ای دارد که می‌تواند هر موقعیتی فلسفی مدنظر او را به چالش بکشد. به جز مفهوم جنگ که چندان برای نعیمی شوخی‌پذیر نیست، همه چیز به سخره گرفته می‌شود؛ حتی عشق. شاید نعیمی مفهومی چون عشق را با پایانی تلخ برای وانیک رقم می‌زند؛ اما بار تراژیک آن چقدر است؟ ما چقدر وانیک را می‌شناسیم؟ وانیک واجد چه مؤلفه‌های تراژیک است؟ هامارتیای او چیست؟ پاسخ همانا که وانیک یک شخصیت مصرف‌شدنی در شوایک است. همانند دیگر شخصیت‌ها که هیچ‌گاه به یک پرسوناژ بدل نمی‌شوند. باز هم نزاع تیپ و شخصیت می‌آغازد و با این می‌پایاند که بالأخره این کمدی است.

شوایک یک کمدی است؛ اما نازل‌تر آثار سابق نعیمی. به شدت وابسته به چینش بازیگرانش است. چیز جدیدی برای ما خلق نمی‌کند. طراحی صحنه‌اش برخلاف گذشته به سوی مینی‌مالیسم رفته است. شاید از تأثیرات «شرق دور، شرق نزدیک» باشد. می‌خواهد عظیم باشد؛ ولی نیست. بیشتر صحنه‌هایش دیالوگ میان دو نفر است. صحنه عاری از خلاقیت‌های مورد انتظار است و شاید این خود یک خلاقیت باشد. «شوایک» آن چیزی نیست که توقع دارید. «شوایک» بیش از اینکه داستان بگوید مانیفست ضدجنگ نعیمی است؛ پس در همان شمایل شبه‌سوسیالیستی خود ساده و فاقد پیچیدگی‌های مرسوم نعیمی است. «شوایک» تعلیق خواسته‌های دراماتیک نعیمی است.

در «شوایک» قرار است جنگ تقبیح شود، به سخره گرفته شود و حتی هشدار داده شود که آتشش چه توانایی در نابودی بشریت دارد؛ اما نهایت کار چیست؛ جز شوخی‌های آییش و امیرحسین رستمی. در آن هیاهوی رفتن به وحدت و سبقت گرفتن جامعه صاحب مکنت در نشستن بر صندلی‌های وحدت چیزی که مهم نیست پیام نمایش است. «شوایک» یک سرگرمی است که در خلال آن، آن انتها غم بودن جنگ نیز در آن بیان می‌شود و مخاطب خشنود از شوخی‌ها و سرگرمی شاید فراموش کند وانیک برای چه به نیستی بدل شد.

پی‌نوشت: اگر به جملات نخست این مطلب که برآمده از کتاب هاشک است بازگردیم، به نظر می‌رسد نعیمی نمی‌تواند رسالت متن هاشک را به مخاطب انتقال دهد. در نهایت این فرودستان هستند که در ردای کمدی لبخند را برای جماعت فرادست فراهم می‌کنند. شاید نیاز به مکث و درنگ و تأمل است.
امیرمسعود فدائی و Ali این را خواندند
Marillion و farhad riazi این را دوست دارند
ممنون... واقعیت امر همین است
۳۰ آبان ۱۳۹۶
احسان جان درود دوست دیرینم
ضمن تشکر از حضور مغتنم و اشتراک مطالب ارزشمندت، عارضم...
بر شما صاحبان قلم و قدرتِ نقد که به واسطهٔ رسانه، طیف وسیعی از اهالی و متولیان تئاتر را در زمرهٔ مخاطبان جدی ِ خود دارید، شایسته است نسبت به معضلات روزافزونی که در بحث کیفیت ارائهٔ کالای فرهنگی گریبانگیر جمعیت تماشاگرست نیز کنشگر ظاهر شده و در راستای تعالی هنر نمایش پیرامون مظالمی همچون خدمت رسانی ضعیف ِ سالن های خصوصی، بحث خارج از ظرفیت و عدم تقدم فرهنگ و آداب تئاتر بر اهداف مالی که دون ِ شأن خریداران این هنر بوده و جملگی را به ستوه آورده است، تحلیل و تفحصی را اختصاص و به نشر رسانید که عزیز من این همه فریاد را میان این حجم ِ بی تفاوتی دادرسی نیست.
سپاس ها
۳۰ آبان ۱۳۹۶
کیان عزیز به عنوان یک روزنامه‌نگار فعال همواره گفته‌ام و گفته‌ام؛ اما پول گوش شنوایی برای جماعت پول‌دوست باقی نمی‌گذارد... تئاتر کالای لوکسی شده برای فروختن و فخرفروشی... لباس میلیونی بپوشی و بر صندلی 140هزار تومانی وحدت تکیه زنی و هنرمند چیزی جز این نمی‌خواهد... این چرخ را پول می‌چرخاند نه اندیشه...
۰۱ آذر ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
تاتر بسیار دیدنی ، جذاب و پرمحتوایی بود همه چیز فوق حرفه ای ، از کارگردانی ، بازیگریها تـــــا تمامی عوامل پشت صحنه
شاید به جرات بشه گفت یکی از بهترین نمایشهایی بود که امسال دیدم
یک نکته کوچک وجود داشت ، اینکه بخش پایانی نمایش که کمی بیننده رو خسته می کرد و دوم صندلی های سالن که برای زمان طولانی قابل استفاده نیست
اما به هر ترتیب اینقدر جوّ نمایش مسحور کننده بود که بشه از این موارد هم چشم پوشی کرد .
هماهنگی بازیگران، اجراهای گروهی فوق العاده ، جناب آئیش ، جناب رستمی و همه و همه یک نمایش دسته اول رو برامون به ارمغان آوردن

امیرمسعود فدائی و مریم زارعی این را خواندند
...Amir... این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
از تماشای این تئاتر بسیار لذت بردم. خسته نباشید به همه عوامل.
مریم زارعی، امیرمسعود فدائی و صدف اسمعیل پور این را خواندند
...Amir... و محمد رحمانی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
با سلام
میخواستم بپرسم در تالار وحدت، بالکن اول، کجا دید و صدا بهتری داره و در کل برای تماشای تئاتر بهتره؟
هرچه به قسمت وسط یعنی مقابل سن نزدیکتر باشید بهتر هست
۲۱ آبان ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
اول از همه میخواستم یه احترام و عرض ادب تمام قد بکنم به استاد آییش که واقعا هر نمایشی رو بیش تر از حد اون نمایش زیبا بازی میکنن.
دوم آنکه قدردانی کنم از جناب نعیمی عزیز بخاطر هماهنگی خوبی که در حرکات بازیگران و موسیقی نمایش ایجاد کرده بودن و بر خلاف تئاترهای موزیکال و پرتحرک الان که بی نظمی و حتی فالش خوندن قطعات آوازی بیش از حد وجود داره این نمایش کاملا از این حیث بی نقص بود.
در انتها هم یه نظر کوچیک درحد و اندازه خودم دارم و اون اینکه به نظرم زمان نمایش زیاد بود و میتونس همین بار معنایی و لذت عمیق رو در زمان کمتری به اجرا گذاشت.
فارغ از نوع اجرا و مدت زمانش که میتونست کمتر باشه، موضوع نمایش و پیام مهمش در این روزگار بسیار با اهمیته . بنظرم هر نمایش ضد جنگی، با این پیام که به هر طریق ممکن باید جلو یه جنگ دیگه رو گرفت ، حد اعلی اهمیت رو داره. جنگی که نه بنفع اطریش بود، و نه در آینده ، خدای نکرده بنفع ایران خواهد بود.
امیرمسعود فدائی و Samira این را خواندند
ماهرخ، محمد رحمانی و الناز زالی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
دوست داشتم کارو ؛ نمیخام اینجا انتقادکنم چون پیشتر در خصوص نقایصی که بیشتر هم مربوط به سالن و تماشاچی و مدیریت ... هست صحبت کردیم و دوستان هم نقدهای قشنگی نوشتند

اما در کل از تماشای کار لذت بردم علیرغم طولانی بودن یکم زیاده تر از حد نمایش... بازی ها بخصوص آقای آییش و رستمی عالی بود و همینطور سایر بازیگران محترم...
فکر میکنم متن از کار سقراط که کلا تو فضای تاریخی دیگه ای بود، جذاب تر بود(نظر شخصیه البته )
شاید به این دلیل که تطابقش با سیکلهای تاریخی مختلف ایران و دور بسته ای که درونش قرار گرفته و گرفتیم، راحت تر و ملموس تر بود
سلام وقت بخیر، چرا خرید بلیط اجراها به روال سابق از تیوال امکان پذیر نیست ؟
فرزاد این را خواند
این نمایش رو شما باید از سایت ایران کنسرت خریداری کنید.
۲۰ آبان ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
من نمایش را دوست نداشتم.
البته باید بگم اکثر دوستانی که باهاشون نمایش را رفتم تماشا کردم، به نسبت راضی بودند.
دکور ، هماهنگی در اجرا و کلا زحمتی که برای این نمایش تدارک دیده شده بود، قابل قبول بود.
ولی من شخصا هر چقدر که به تاپیک س*ک@س در مباحث جدی علاقه مندم به همون میزان از شوخی های بی لایه مرتبط با این موضوع متنفرم. مخصوصا اگر شوخی ها دم دستی باشد....
شوخی ها نمایش را برای من تبدیل به یک نمایش روحوضی و سرشار از شعارهای سطحی کرده بود.
به نظر میامد جامعه و حکومتی که تصویر شده بود در قالب نام اتریش بیان شده بود تا نمایش اجازه اکران بیابد. و کلا هم ما ملتی هستیم با دل پر و سرشار از عصبانیت از خیلی افراد و خیلی رویه ها.... پس وقتی نمایشی اشاره های کنایه آمیزی به این مسایل داشته باشد خوشحال میشیم !!! و این مکانیزم یک فرار است تا فکر نکنیم چقدر خودمان مقصر هستیم در پیش آمد این حالتی که هستیم... با کنایه دلمان خنک می شود و با شوخی های جنسی چنان جیغ خوشحالی بروز می دهیم که... .
امیرمسعود فدائی، فرشته و الناز زالی این را خواندند
رضا تهوری، منا امینیان و solaris این را دوست دارند
جناب کوچه باغی، در زمینه نقد جامعه خودمون و رفتارهای غلط و غیرمتمدنانه و متناقضی که خیلی از ماها داریم درحالی کلی باهاتون موافق هستم و لازمه پیشرفت و بهبود اوضاع همین نقد بیرحمامه خودمون هست.....اما در مورد وجود شوخیهای اروتیک و ندیدن به چنین شوخیهایی به هیچ وجه محدود به جامعه ما نمیشه....در همه جای دنیا اکثریت ملت با دوستانشان چنین شوخیهایی میکنن و از سریالها و فیلم ها و نمایش هایی که توشون چنین شوخیهایی به مقدار فراوان باشه استقبال میکنن....در بهترین سریالها و تاترها و فیلم های کمدی و کمدی-درام و کمدی-رمانتیک دنیا به مقدار فراوان چنین شوخیهایی وجود داره و عملا بزرگ‌ترین بخش شوخیها رو شامل میشه و وجود این ها نه باعث ارزشمند شدن کار میشه و نه از ارزش کار کم میکنه(این موارد سلیقه و نظر شخصی نیست اگر تمایل داشته باشین در هر مورد مثالهای زیادی وجود داره)البته هستند معدود فیلم ها و سریالهای کمدی که درصد شوخیهای اروتیک در اونها کم هست اما استثنا محسوب میشن...در مورد چنین شوخیهایی معیار مشخصی برای قوی و ضعیف بودنشون وجود نداره و صرفا میزان خنده گیری از مخاطب کار مهم میشه...و نکته بسیار مهم این هست که حجم و سطح شوخیهای اروتیک در سینما و تاتر ایران بدلیل ممیزی بسیار پایین تر از متوسط جهانی هست (شخصا با این که بیش از صد سریال کمدی مطرح امریکا و انگلیس رو دیدم هنوز با موردی مثل پاورچین یا برره یا،...مواجه نشدم که کمدی موفق هستند و تقریبا عاری ... دیدن ادامه ›› از چنان شوخیهایی).خلاصه بحث در مورد ویژگیهای منفی جامعه مخالفتی ندارم اما وجود و یا استقبال از این مدل شوخیها بسیج وجه نکته منفی محسوب نمیشه.....موفق باشید
۱۷ آبان ۱۳۹۶
من کامل با نظر شما موافقم. تمایلات اروتیکی جزئی از وجود ادمها از جمله خود من هستند. زبان طنز نیز بیانگر حقایق باید باشد. پس حذف اروتیک از طنز به حتم نوعی سانسور انگاشته می شود. ولی وقتی جامعه ای بصورت عرفی از مطرح شدن تاپیک س ک س فراری می باشد ولی افسار گسبخته و سطحی شوخی های انرا در اولویت شادی و... قرار می دهد، بحث استفاده ابزاری از اروتیک برداشت می شود... .
وگرنه به قول شما، در سراسر دنیا اروتیک نیز بخش جذابی از طنز می باشد و خود من هم وقتی همه المان ها در جای خودش در فیلم یا سریالی مطرح شود، مشتاقانه منتظر دیدن بخش طنز اروتیک اون اثر هستم... .
۱۷ آبان ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
آخرین باری که یک تئاتر مفصل(اثری با شخصیت های متعدد،دکور با جزییات ،دیالوگ های طولانی و مدت زمان طولانی) رو دیدم بعد از خروج از سالن عهدی با خودم بستم کارهای طولانی و آخر شبی رو از لیست علاقمندی هام حذف می کنم. چرا که به نظر من هنر آن است که گزیده باشد.
به این عهد وفادار باقی موندم تا همین دیشب که به تماشای شوایک رفتم.
شروع خوبی داشت. شوخی های تاحدی هوشمندانه و بازی درخشان بعضی از بازیگران. دکور ساده برای شروع و صحنه هایی با زیبایی بصری در پایان کار.
تا اواسط کار هم اوضاع خوب بود اما از نیمه دوم کار این به ذهنم رسید که کارگردان ها تا چه حد به مخاطب شناسی تئاتر دقت می کنند.
نمیخواهم بگویم باید هرچه مخاطب طلب می کند عرضه کنیم اما اینکه کمی خودمان را جای مخاطبی بذاریم که از ساعت ۹ تا ۱۱.۳۰ روی صندلی های سالخورده وحدت بی حرکت نشسته، جای پای مناسبی ندارد و نباید با خود خوراکی به سالن بیاورد، بگذاریم شاید کمی با او همذات پنداری کنیم و گزیده گوی تر باشیم.
این طولانی بودن اثر برای من خیلی محسوس بود آنقدر که اگر چندین سال بعد بگویند شوایک خواهم گفت وای نه.
جدای این موضوع بازی ها را دوست داشتم. موضوع اثر هم به دلم نشست (به جز لودگی بیش از حد کشیش را البته)
صحنه پایانی که سگ شوایک در کنار او زوزه می کشید یکی از بهترین پایان هایی بود که به یاد دارم. ما می آییم تئاترها را می بینیم و گاهی خوب است فکر کنیم این زندگی خود ماست.
Samira این را خواند
امیرمسعود فدائی، رضا، solaris و ارشاد این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
عالی بود.
خیلی هنر میخواد که دو ساعت و نیم تماشگر رو بدون خستگی روی صندلی بشونی .
آقای نعیمی و آئیش این هنر رو داشتند.
سپاس ازشون
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
یک کار از هم گسیخته و طولانی که به نظر من می توانست خیلی کوتاه تر بشود ..
امیرمسعود فدائی، Samira، رضا تهوری و رضا این را خواندند
منا امینیان این را دوست دارد
به نظر من یه نمایش قوی و دوست داشتنی بود...
هرچند گاهی در هنگام جنگ حوصله ادم سر میرفت ولی طنزی که دیالوگها داشت خستگی رو از بین میبرد!!
مردم با صدای بلند میخندیدن و این انرژی خیلی عالی بود...
البته به قول شما شاید اگه زمان نمایش کوتاه تر بود خیلی قوی تر و بهتر میشد!
۱۴ آبان ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
خیلییییییی عالی بود!!
اگه هنوزم اجرا دارن حتما برین ببینین
صدف اسمعیل پور، امیرمسعود فدائی، Samira و رضا این را خواندند
...Amir... این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
نمایش عالی بود بازی آقای آئیش و سایرین با اون فضای زیبای دکور و لباس ، تلفیق بسیار جذابی رو ایجاد کرده بود که من و ده نفر از همراهانم رو بشدت تحت تأثیر قرار داد و میتونم بگم بعد از نمایش دکتر فاوست بهترین کار آقای نعیمی در سال های اخیر بود با اون طنز تلخ رنج های روزگار !! گروه محترم . سربازهای بی نشان حسابی خسته نباشید!
من یک سفیه م ، جنگ رو نمیفهمم !!!!!
دو تا بلیط این نمایش برای جمعه ۱۲ آبان همکف ردیف ۹ صندلی ۴ و ۵ موجود هست
در صورت تمایل با این شماره تماس بگیرید ۰۹۱۰۸۱۶۰۹۶۴
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
من برای امشب تئاتر شوایک ساعت 9، پنج تا بلیط دارم تو ردیف 7 و 8
اگر کسی خواست با تلفن: 09122720474 یا ایمیل: tatghoo@yahoo.com تماس بگیره!
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
یکی از بهترین نمایشها بود،ممنون
...Amir... و سبا این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید
آقای شوایک،خونه ی شما بوی گه گرفته..!
بله خانم...خونه من بوی گه گرفته... و همیشه وضعیت خونه ها بازتاب وضعیت جامعه است..!