همینک تیم پشتیبانی تیوال از طریق چت آنلاین و ایمیل در خدمت شماست و موقتا پاسخگویی تلفنی متوقف شده‌است. اطلاعات بیشتر
تیوال نمایش بدون نام
S2 : 19:53:38
امکان خرید پایان یافته
  ۲۰ بهمن تا ۰۴ اسفند ۱۳۹۸
  ۲۰:۰۰
  ۱ ساعت
 بها: ۵۰,۰۰۰ تومان

: ندا هنگامی، ایسمنه شل

: خانه یرما

: (به ترتیب حروف الفبا) سما آقا زمانی، زهرا ایران نژاد، Meryem Polat، امیر تکفلاح، محمدحسین ثمری، محمد حبیبی، Keso Khintibidze، Ramin Khoshbin، نیلوفر دهار، Vitiko Schell، محدثه علی بابازاده، Danijel marśanić، Youssef Maghrebi، نیما میرزاحسین، Alexander Hundt

: پونه قاسمی، رها جهانشاهی
: امیرحسین دوانی
: علی کوزه گر
: ویتیکو شل
: آنکیدو دارش
: سعیده خان بابایی
: مصطفی شب خوان
: پونه قاسمی، نرمین اسماعیل زاده، کیان اسماعیلی، نیلا حسنی
: مریم برومند، مهدی فومن بهجت
: الهه احدی فرد
: پونه قاسمی
: رامین خوشبین
: محمد موحدنیا
: مهدی آشنا
: ایلیا شمس
: مهدی آشنا، ایمان قابشی

 

شهر:
تهران

گزارش تصویری تیوال از نمایش بدون نام / عکاس: سارا ثقفی

... دیدن همه عکس ها »

مکان

خیابان نجات‌الهی، خیابان سمیه، پلاک ۲۶۰


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
بنظرم این نمایش کاری میکنه که بتونی درکتو افزایش بدی ، هر کس باید یاد بگیره که خود درونیشو پیدا کنه ، ما آدمها کنار همیم ولی گاهی تا جایی پیش میریم که فقط بشیم همرنگ جماعت تا بتونیم زنده بمونیم ،اما یادمون میره زندگی کردن یعنی چی ، این نمایش میگه انسانهای متفاوت در کنار هم حتی با زبانهای مختلف ، چطور از هم پیروی میکنن ،چطور عاشق میشن ، چطور از هم دور میشن ،و چطور یاد میگیرن که خودشون بشن . همونی میخوان ، میفهمی چطور میشه یه بادکنک بود و پذیرفت غمهایی مثل سوزن وجود دارن و ممکنه اسیب بزنن اما در نهایت تو را قوی تر خواهند کرد ، و در نهایت عشق هست ، نکته جذاب : دیالوگ ها و اشعار به زبان فارسی و آلمانی
جادو کن و پیدا شو ، و یاد بگیر چطور دوست داشته باشی .
.
.
.
من این نمایشو دوست داشتم پیشنهاد میکنم
امیر مسعود و Negin reyhanian این را پاسخ داده‌اند
و نکته دیگری اضافه کنم ، حس میکنم چون بازیگران آلمانی و دیالوگی به آلمانی هست ، برای ما ایرانی ها سخت تر بشه فهمید ، اما مهمه که ترجمه در دسته و میفهنین همون لحظه چی میگن ، پس درک میکنی که زبان ها باعث جدایی انسان ها نمیشه ،ولی شاید برای ما فارسی زبان ها ... دیدن ادامه » نمایش عجیبی بنظر بیاد ،چون اولین نمایشه ترکیبی به این صورت در ایرانه ، و همین ارزششو چند برابر کرده
۲۹ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
"بدون نام" صدا زدن

چطور می‌شود اگر وقتی با کسی کاری داریم، بجای صدازدنش جلویش برقصیم؟ و او هم در جواب جلویمان برقصد؟ چطور می‌شود اگر وقتی زبان‌مان هم جنبید و ادایی کرد، ادایش را رقصی کنیم در صحنه‌ی دهان کنار باقی اعضای بنی‌آدم؟ همانقدر پرمعنی و بی‌صدا که دوَران کمر؟ چه می‌شود اگر همه به‌اتفاق ذیل نام "جنبندگان"، همزمان بدون‌نام و نامیده شویم؟ یا حتی ذیل نام "بدون نام"؟
مسئله نکوهش فرم‌های غیرکلامی نیست -که زیست تئاتر اساسن به همین فرم‌های غیرکلامی بستگی دارد؛ مسئله استفاده از کلام به مثابه‌ی یک فرم غیرکلامی‌ست! وقتی بیننده نیمی از گفتگوها را نمی‌فهمد و این نفهمیدن از جانب طراح طبیعی و علی‌السویه تلقی می‌شود، یعنی لازم نیست برای اینکه ارتباط انسانی شکل بگیرد زبان میانجی باشد. این ایده بسیار رمانتیک به‌نظر می‌رسد ... دیدن ادامه » مادامی‌که از خودمان نپرسیده‌باشیم اگر زبان میانجی نباشد پس چه چیز قوام روابط انسان‌هاست؟ و دوستی و عشقی که فرم‌های غیرکلامی اثر بشارت آن را می‌دهند کجا به غیر از زبان شکل گرفته است؟ این سوالی‌ست که نمایش در برابر آن سکوت می‌کند، آن‌را نادیده و ناشنیده می‌گیرد و به حرکات دوَرانی و پرهیجانش از شکلی به شکلی دیگر ادامه می‌دهد. فقط همین سوال را نادیده بگیرید و نمایش عالی است! نپرسید تفاوت‌های هویتی را چگونه درک کنیم و تاب بیاوریم و روادار باشیم؟ اگر روزی سوال شکلاتی از "گفتگوی تمدن‌ها" در این سرزمین نقل محافل شد، پاسخ این اثر را در "سکوت هویت‌ها" می‌شود پیدا کرد. "سکوت هویت‌ها" نه به‌معنای خفقان هویت‌ها! از قضا پیشنهاد اثر این است همه خود را بیان کنند و همه از بیان همه لذت ببرند و همه هم را دوست داشته‌باشند و همه با هم باشند و همه فقط همهمه کنند. این همهمه همان‌چیزی‌ست که من به آن "سکوت هویت‌ها" می‌گویم؛ چون باوجود اینکه همه‌چیز بیان می‌شود هیچ‌چیز به‌گونه‌ای که تصادمی با امر غالب سیاسی یا اجتماعی داشته باشد بیان نمی‌شود. اصلن انگار هیچ تصادم یا تضاربی وجود ندارد اما همیشه همهمه هست. صحنه همیشه شلوغ است. همیشه کسی از غرب به شرق میرود و کسی از شرق به غرب. اما هیچ‌کس "کسی" نیست. با هیچ زمینه‌ای نسبتی ندارد. این بی‌نسبتی همان جایی است که دوباره من را به سوالم برمی‌گرداند: اگر زبان میانجی نباشد این انسان‌ها که در هم فرومی‌روند و از هم باز می‌شوند، این‌ها که به زیبایی دایره و خط و نقطه هستند، این چهره‌های متفاوت و آزاد چگونه "ما" شده‌اند؟ جواب در بیرون، کمی پایین‌تر از خیابان نجات‌اللهی، حتی پایین‌تر از توپخانه رخ می‌دهد: بازار. بله نه دین و نه قدرت حاکمیت، بلکه بازار تنها جایی‌ست که از هویت‌های ساکت، "ما" می‌سازد. جایی که همه دربرابر آن "مشتری" تلقی می‌شویم. جایی که ما همه در مشتری‌بودگی به وحدت و یگانگی می‌رسیم و همهمه‌های ما آلات و اسباب به‌جامانده از هویت‌های کهن آبااجدای‌ست که از آنها فقط چند بیت صوفیانه و چند کاسه و بشقاب کهنه برای سر طاقچه باقی مانده. این نمایش به روی خودش نمی‌آورد که اگر عوامل همبستگی‌سازی که همه حول "زبان" شکل می‌گیرند را نادیده بگیریم، تنها چیزی که باقی می‌ماند "بازار" است. بدون مفاهمه و گفتگو سخن از عشق و یگانگی به‌میان‌آوردن همانا وحدت در "جنبیدن" است و بس.
اگر ازین ایراد فلسفی در ساختمان فکر این اثر بگذریم، با التهابی جذاب روی صحنه مواجه شده‌ایم. طراحی‌ها از نور و صدا تا صحنه و لباس قابل تقدیرند. بازی‌ها اضطراب نوعی "شدن" را در خود پنهان کرده‌اند که به تماشاچی منتقل می‌شود. انگار در آستانه‌ی شدن‌هایی هستیم که برایمان قابل حدس نیست. حس لطیف کشف اشارات فرمی بی‌مضایقه به سمت ما می‌آید و فانتزی کودکانه‌ی جهانی که در آن همه با هم هستند را مثل یک نوستالژی تلخ جلوی روی ما تکان می‌دهد. حیف که کار جهان و جهانیان ازین بسیار دقیق‌تر است و روزگار این شعارهای ملتهب پرصدای سکوت‌آفرین دیگر گذشته.
به نظر من اوج دراماتیک این اثر دقیقن در پایان آن بود. ایده‌ای بسیار درخشان که نمی‌شد مقدمات آن را در اثر دید و ازین‌رو یکه مثل هر تجربه‌ی ناخواسته‌ی دیگری باقی ماند. وقتی بازیگر زن آلمانی به فارسی به‌سختی و با لهجه‌ای غریب آواز می‌خواند. بسیار انسانی! بسیار زنانه! فکر کنم می‌شد به‌نسبت این پایان باشکوه در متن هماهنگی‌هایی باتوجه‌به جایگاه زبان ایجاد کرد که چون ساخت فلسفی کار چندان برای نویسندگان روشن نبوده، این اتفاق مثل یک جور هنرنمایی با شعری نه‌چندان درخور درخشید و خاموش شد. اگر در طول اثر، آلمانی‌زبان‌ها با سختی به فارسی صحبت می‌کردند و فارسی زبان‌ها به‌سختی به آلمانی، می‌شد پیش‌بینی کرد که انسان‌هایی مترقی و به‌راستی طرفدار وحدت بشری بر صحنه‌اند و این تلاش سخن‌گفتن با زبان دیگری به نقطه‌ی اوج و شکوه و زیبایی خود یعنی آواز خواندن به زبان دیگری می‌رسید (با آن لباس زیبا و پر نقش و نقشه)؛ اما متأسفانه زبان این وسط چندان شخصیت مهمی نبود! همان‌طور که نام‌ها هم مهم نبودند و همان‌طور که نقش‌ها هم... آنکه به زبان "دیگری" شعر می‌خواند وقتی به صحنه می‌آید که همه از آن خارج می شوند!! خاتمه‌ای مأیوس‌کننده بر ایده‌ی "وحدت انسان‌ها".
instagram.com/mim.imami | virgool.io/@mim.imami
من تشکر می کنم از نظر ادیبانه و فصیل شما مشخصا شما اهل کلام هستید همانطور که از قلمتان عشق به زبان موج می زند. به نظر برای شما بسیار دشوار است که زبان را پشت سر بگذارید و در فرا روی آن به دنبال راهی برای ارتباط، راهی برای درک و راهی برای احساس باشید، شاید ... دیدن ادامه » حتی غیر ممکن به نظرتان می رسد. از اینجا ادبیات رو کنار میزارمو به زبان خودم، از تجربه خودمو از زندگی در سرزمین هایی که نه هیچکس زبان من رو می فهمید و نه من زبان هیچکس رو برات بگم، باورت نمیشه چقدر حرف میشه زد بدون استفاده از کلمه، چقدر میشه به هم کمک کرد با هم خندید و گریه کرد، که چقدر انسانها قابلیت درک عمیق از همدیگر را دارند حتی وقتی زبان چون مرده ای بی جان از کوچکترین کمکی عاجز است. شاید تا کنون مرگ زبان را ندیده بوده ای، ای دوست.
۲۴ بهمن ۱۳۹۸
متشکر از شما که تشریف آوردید به نمایش و به خصوص از اینکه در اینجا بازخورد و نظرتون را مطرح کردید، من همچنان موافق شما نیستم، اما از طرفی هم جایی برای بحث نمی بینم. به هر صورت نظرات و دیدگاه های مختلف وجود دارند و این خیلی هم زیباست. با آرزوی شادکامی
۲۴ بهمن ۱۳۹۸
سپاسگزارم که خواندید و سپاسگزارترم که روادارانه تفاوت نگاه ها را می پذیرید و به رسمیت می شناسید. مایه ی مباهات هستید.
با احترام.
۲۵ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید