تیوال نمایش این لحظه را جایی دیده‌ام
S2 : 14:58:18
امکان خرید پایان یافته
  ۲۱ مهر تا ۱۵ آبان ۱۳۹۲
  ۲۰:۰۰
  ۵۰ دقیقه
 بها: ۱۰,۰۰۰ تومان

: مونا محمودزاده
: علی باقری، بهدخت ولیان، حامد نجابت، آندیا عبدالرسول، مونا محمودزاده

: سجاد افشاریان
: میلاد آریافر
: مونا محمودزاده
: فرناز عبدلی
: مسعود رنجبر شیرازی
: جمال هاشمی
: ایلیا تهمتنی
: مهسا باقری
: ایلیا شمس

گزارش تصویری از نمایش این لحظه را جایی دیده‌ام / عکاس: مهسا باقری

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نمایش این لحظه را جایی دیده‌ام / عکاس: نیلوفر علمدارلو

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نمایش این لحظه را جایی دیده‌ام / عکاس: مهسا صفاری پور

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نمایش این لحظه را جایی دیده‌ام / عکاس: آزاده مشعشعی

... دیدن همه عکس ها »

مکان

خیابان طالقانی، خیابان شهید موسوی شمالی، ضلع جنوبی باغ هنر، بام خانه هنرمندان
تلفن:  ۸۸۳۱۰۴۵۷، ۸۸۳۱۰۴۵۸


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
حیف زود تموم شد.حیف دیر دیدمش، دیگه وقتی نمونده برای دیدن دوباره اش...
با اینکه مدت اجرا یک ساعت هم نبود اما آنچنان فرو رفته بودم تو قصه که وقتی نورها روشن شد ، جا خوردم که تموم شد.هیچ چیز پیچیده نبود.بازی ها، طراحی صحنه، نمایشنامه.یه داستان ساده و شاید تکراری و این روایت بود که برای من تماشاگر فضای متفاوتی ساخت و البته لذت بخش. و مسلمن برای من لذت بخش تر بود چون به نکاتی اشاره شد که من درگیرش بودم و هستم...

کاش وقتی می رسیدیم این پایین فراموش نمی کردیم. لا اقل بو ها رو...

خیلی خوشحالم که دیدمش.ممنون خانوم کارگردان:)
ممنون روجای عزیز . چه اسم عجیبی داری ، معنیش چیه؟
۱۵ آبان ۱۳۹۲
خیلی زیباست
۱۶ آبان ۱۳۹۲
روجا
.
.
لایک!
۱۷ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
میشه بگین تا چه ساعتی طول می کشه؟
زمان اجرا 50 دقیقه ست
۱۴ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بهرام رادان تو "پل چوبی" میگه: عشق یعنی حالت خوب باشه!
من در مورد "این لحظه را جایی دیده ام" میگم: عشق یعنی حالت خوب بشه!
عشق یعنی تئاتر... ی تئاتر خوب :-)

ممنون از تمام عوامل ب خاطر این حس خوب...
ک البته با گم کردن ی دوست و جا موندن ی تشکر،ناتمام موند (نقطه ندارد)
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به تمام آنها که این اثر را «میخواهم ببینم» کرده اند و هنوز ندیده اند:

پوزش بابت تکرار مکررات حالا که دوباره متن قبل را میخوانم میبینم که خیلی خیلی آنچیزی بود که من نگفتم!

هنرمند به مثابه آفریدگار


"تمام این شعر قبل از آنکه بسرایمش، میخواست همین را بگوید"
محسن نامجو

ظاهرا آفرینش، مرگ آفریننده، مرگ اثر، همه و همه اشکال و قواعد بازی «آفرینش» هستند.

در کتاب محاکمه کافکا سرتاسر خواننده درگیر و دار این مسئله است که دادگاه با پیشفرضی که مدرنیته برای او قرار میدهد بایستی موجودی به اسم عدالت را برای جامعه فربه کند، اما با داستان پردازی هنرمندانه او، عملا این موقعیت از خواننده صلب میشود خواننده ای که بعد از چند صفحه دیگر میداند که نباید از این نویسنده انتظار یک اثر با روابط علی ای (به کسر عین و تشدید لام بخوانید) داشت که همه روزه آنرا مشاهده میکند، خود را عاجز از ورود به مرزها یافته و بدین وسیله کافکا، بستری را فراهم میکند که {همچنانکه هیچکاک در فیلم «مرد اشتباهی» انجام میدهد} شما همانقدر مجرم باشید که سوژه ی اصلی رمان.
این تغییر در قسمتی از روابط علی که مختصات دنیای نویسنده را تشکیل میدهد، چهارچوبی را ایجاد کرده که با استفاده از قوانین و قواعد این چهارچوب، آفریننده اثر، شخصیتها و اتفاقات را همچون میز شطرنجی بچیند که از قبل بازی شده است {درست همانگونه که هر یک از ما بطور شخصی تجربه ی آفریده شدن خود را با افتادن وسط سیل اتفاقات از جایی که نمیدانیم از کجا شروع شد، می یابیم}. میز شطرنجی که اگر به «محاکمه» برگردیم سهمی یا قسمتی از دنیای واقع را برش زده و اجازه ورود خواننده به قسمتهای دیگر را از او سلب کرده یا بعبارتی، یک صفحه ی شطرنج با تعداد خانه های کمتر برای شاه بیچاره اش می سازد. اگر از همین مثال شطرنج بخواهید رد کار «این لحظه را جایی دیده ام» را دنبال کنیم، شباهتی {هر چند بسیار اندک که حتی بعید میدانم (و مطمئن نیستم) که تحت تاثیر کافکا شکل گرفته باشد} را میبینیم. آفریننده، خیلی خبیثانه به جای جنگ با افکار و عقاید، شما را دور میزند. مثلا در صحنه ی رانندگی که مرد پشت فرمان نشسته و شما میتوانید ببینید که رو به روحی حرف میزند که قرار بوده با او ازدواج کند و بطور پیش فرض این روح در جای همسر فعلی او نشسته است و از طرف دیگر، همسرش در حالی که با دیالوگ های خود با شوهر، همواره قید مکانی خود را برای بیننده حفظ میکند و در مسیری عمود به مسیر رانندگی در حال قدم زدن است، کارگردان، با حالتی امپرسیونیستی، بُعدی غیر عِلّی به دنیای خود میدهد تا بدون جنگ با بیننده ای که در دنیای سینما با آنهمه ساز و برگ الکترونیکی ابعاد جدید را دیده است، دنیای آفریده شده اش –بچه اش- را به نمایش بگذارد. در واقع آفریننده شما را با خود به صفحه ی شطرنجی می آورد که نه تنها تعداد خانه های کمتری از واقعیت را درون خود ندارد (تاکید میکنم، ندارد) بلکه مانند بازی "شطرنج" یا "سنگ کاغذ قیچی" شلدون کوپر در سریال بیگ بنگ تئوری، دارای ابعاد قاعده مند دیگری (نه صرفا ابعادی که موجب گسترش سطح بازی میگردد) نیز هست.
اما نترسید او خداوند خوبیست! یا حداقل دوست داشته که خوب باشد. شخصا هنوز نفهمیده ام که چرا باید خوب بود وقتی بد بودن آنچیزیست که طبیعی تر است، یهوه ای تر است خدا گونه تر است. اینجا ورژن تحت ویندوز خدایی را میبینید که یک بار در طول زندگیتان، برای شما –درست مثل فیلمهای نشنال جئوگرافی – راز بقای خودتان را پخش میکند و بدون اینکه به شما بگوید یا با شما بجنگد یا به شما بفهماند که همینست که هست شما میفهمید که همینست که هست.
این ... دیدن ادامه » زوایای 90 درجه ی دنیای خانم محمود زاده همان تضاد است همان ناهمخوانیست مثلا در سکانسی که زن و شوهر با زاویه نود درجه نسبت به یکدیگر دراز کشیده اند (که اگر فرض کنیم که سن 360 درجه این اجرا یک ساعت است با فرض 6 بر غرب و 12 بر شرق، زمان سه و سی دقیقه را نشان میدهد و در مرکز آن کودکی که زاده نشده مرده بود و قرار بود همسر این مرد شود نشسته و در محل عدد شش ساعت پسری که قرار است بدنیا بیاید پاهای پدر را ماساژ میدهد). در اینجا رفتار دو پرسناژ، تخت خوابی را به ذهن متبادر میکند که در آن شوهر در حال نوازش شکم همسرش است در حالیکه به او دلداری میدهد که فرزندی که در شکم دارد هنوز در آب است. تخت خوابی که با همه ی نزدیکی ای که یک زن و شوهر باید نسبت به هم حفظ کنند باز هم 90 درجه می ماند تا همسری که هرگز زاده نشد بی زاویه با «قسمتش» باشد.
اگر در رمان محاکمه مفاهیمی نظیر علیت اخته میشوند، در این نمایش کل دنیا با تعاریفی که برای شما تا بحال داشته، مثله شده و دستان شما تنها و تنها در دست کارگردانیست که میخواهد خود شما را از شما بگیرد تعریف دایره را از شما بگیرد تعریف زاویه را و ... . کافیست به حس تهی بودن زمانی که برای اولین بار فیلم میتریکس را دید، داشته اید.
فکر کنید!!!
دنیایی که در آن اوریانا فالاچی میتواند با کودکی که هرگز زاده نشد، مصاحبه ی تلویزیونی داشته باشد. دنیایی که با پایان فیلم اثر پروانه ای شروع میشود.
با این صحنه ها تماشاچی حرفه ای، آماتور و مبتدی در طول زمان نمایش، دست از استخراج روابط عِلّی داستان شسته و پرچم سفید در درست، پس از دیالوگهای فرزندی که هرگز زاده نشد، هیپنوتیزم میشوند. شکم، رَحِم، از خصوصی ترین جای مادربزرگ دنیا شروع میشود.

جابجایی عینیت و ذهنیت یا بهتر بگویم جایگیری ذهنیت عینی در جولانگاه عینیت ذهنی تکان زیباییست که این تئاتر به بیننده خود میدهد. در حقیقت گروه بازیگری این تئاتر هم همانند موضوع این تئاتر فراتر از اشخاصیست که در صحنه میبینید، یکی از همین بازیگر ها، ذهن فعال شماست که مانند کودکی مشغول بازی خود است با مفهوم «وجود» داشتن، مفهوم «چیز»، مفهوم «شیء فی النفسه».
جابجایی اشاره شده در بالا، بصورتی دیگر در بسیاری از صحنه ها مثل گرفتن دست مادر توسط دکتر و یا نوازش شکم مادر توسط همسر، بوضوح سد سانسور رایج را برداشته و کارگردان - نویسنده به بیننده میفهماند که اینجا دقیقا سرزمین خود خود آفریننده ایست که به قول آنتوان سنت اگزوپری با حوصله و دقت رنگها را انتخاب کرده و هر کاری که بخواهد میکند.
در اینجا از نقش هنر آفرین ستاد مستطاب سانسور نیز نباید غافل شد که باعث هرچه هنرمندانه تر شدن اثر گردید و چه بسا اگر نبودند این کودک در این کالبد زاده نمیشد.

یکی از تاثیر گذار ترین لحظه های تئاتر زمانیست که همسری که هرگز زاده نشد، فعلیت خود را در داستان اثبات میکند، به شما میفهماند که اثر هنری ای که نگاه میکنید، داستان انتقام اوست از خواهرش که کنترل آنرا از دست داده است {شاید بریدن بند از مردی که قرار بود شوهر او باشد نقطه ی شروع از دست رفتن کنترل است یا حتی نقطه ی پایان تلاشی بی حاصل جهت کنترل}. شاید این از دست رفتنِ کنترلِ پرسناژِ همسری که هرگز زاده نشد، نشان از چیز دیگری دارد که همانا خارج شدنِ کنترلِ پرسناژها، از دست آفریننده اثر است! نه! خداوند این دنیا تصمیم گرفته که آفریده هایش، مختار باشند، اختیار داشته باشند، یعنی مگر میشود که یک تئاتر خود، خود را بنویسد؟! {البته به نوعی، ناخودآگاه بودگیِ ابعادی از شخصیت همسری که هرگز زاده نشد را میگویم}. اینجاست که تماشاچی میفهمد انتقام ویژه فعلیتی عینی نیست. پردازشی که پایه در ناراحتی چندین و چند ساله نقش مادر (شنیدن نجوا در گوش) دارد. از خود میپرسیم «مگر منی که اینجاست منی بوده که باید من بوده باشد؟» یا «اینکه نمیشود جبری اختیاری، جبری تصادفی، اختیاری جبری-تصادفی، تصادفی-اختیاری جبری بود».
در نیمه دوم نمایش، شما به گوشه ی دیگری پرتاب میشوید، بله آفریننده میخواهد تعمیم دهد و نه تعمیمی خالص. کودکی که زاده نشد و نمیشود و میداند که همسرش چه کسی خواهد بود و همسرش به دنیا می آید و دیگر او را باز نمی شناسد و پدر و مادرش جدا میشوند و او میفهمد که نمیتواند وجود داشته باشد و در کالبد گربه ای حلول میکند و ... دوباره دختر همانند مادر کودکی که زاده نشد «نجوا» میشنود، خواب گربه ی مرده اش را میبیند که ببر میشود و ... این «چیزی» که آن کودکی که هرگز زاده نشد است، این «شیء فی النفسه انسان – حیوان» بودگی که داستان را برای شما روایت میکند، تعمیمی ناخالص از اتفاقی ست که برای مادر این «چیز» افتاده است.
اتفاق دیگری که شاید آگاهانه در این اثر افتاده است، عدم شمول «مردانگی» است. بهتر بگویم دنیایی که ویژه ی «آفرینندگان» است یا دنیایی که در آن «مرد»، «گربه» و ... از کادر بیرون بوده و دنیایی که در آن کودکان، همه مقدس هستند آنقدر که چیزی که شاید «روح» یا «جان» هگلیشان باشد، ادامه می یابد تا عزل.
در این وادی «زن» آفریننده است، «زن» بازیگر است «زن داستان است». این «آفریننده» توزیعی فازی بین آفریننده ی اثر، کودک، زندگی و دنیا را دارد و شاید میخواهد فریاد بزند که کسی به خوبی «زن» نمیتواند بگوید که «آفرینش» و «مصائبش» چیست. ضمن اینکه عنصر زنانگی کاملا به حد کفایت پرداخته شده بود و بدون هیچ شعار زدگی به آن پرداخته بود (چیزی که در برخی اجراهای این روزها کیمیا شده).
از تم کار میتوان اینگونه برداشت کرد که این اثر در دو دوره ی سنی آفریده شده است. بعبارتی آفریننده ی این اثر دو نفر با دو عدد سنی متفاوت اما در یک تم و بدن یکسان هستند که حتی شاید درگیریهای شخصی آفریننده اثر با مقوله ی «آفرینش» و چیزهایی نظیر آمدن یا نیامدن آنچه که به دنیا بیاید و جفتش هم بیاید یا نیاید و بطور کلی میخواهم اشاره کنم که دغدغه ی شخصی آفریننده، در دو قسمت اول و آخر نمایش کمی متفاوت جلوه میکنند.
در قسمت اول فرزندی که هرگز زاده نشد با نریشنهایش، اگرچه کمک به فهم مطالب میکند، اما مشخص است {کاملا شخصی قضاوت میکنم} که زیادیست، مشخص است که نیمه ی اول بدون حضور او آفریده شده و او نخ گره دو قسمت اول و دوم نمایش است که تا اینجا آمده.
در این خصوص به جرات میگویم که این یک اثری بود خوب. خوب از این باب که آفریننده زور نزده بود تا اثر بیافریند، آفریننده واقعا آفریننده بود و در بستر زمان این اثر با مخلوطی از نقاشی و شعر و وحی آجر آجر ساخته شده بود، که حتی با وجود انتقادهایی که خوانده ام که به بازیها وارد کرده بودند، پررنگی اثر و صحنه و در کل، نمایش، توجه ربوده شده به موارد انتقاد شده را، به راحتی باز میگرداند.
خلاصه اینکه امیدوارم هرچه زودتر در شهرهایی مانند شیراز و اصفهان و دیگر شهرهای بزرگ ایران این تئاتر اجرا شود چرا که این شکل هنر را دوست دارم همه ببینند.
کاوه عزیز یادداشتت رو خوندم و لذت بردم. فکر می کنم نوشته ی تو زیباتر از اجرای ما است.ممنون.
خوشحالم که تماشاگر این اجرا بودی.
۱۳ آبان ۱۳۹۲
چه نوضیحات خوبی...
ممنون کاوه جان!
۱۴ آبان ۱۳۹۲
خواهش میکنم سرکار خانم شقایق خانم نیک اخترِ جان
۱۴ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تنها 3 اجرای دیگر باقیست ...

دوستان نگین تمدید شه آ چون نمیشه ... بیاین.
تبلیغ به شیوه غیر مستقیم... :)
۱۳ آبان ۱۳۹۲
خارجتان خواهند کرد!
۱۴ آبان ۱۳۹۲
لایک!
۱۴ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
من هنوز امید دارم، دختری که اگه به‌دنیا بی‌آم جفت ِ منه، الان به‌وجود اومده. این‌جاست، پیش ِ ما. هفت ماه ِ دیگه به‌دنیا می‌آد. مادرش مطمئنه که دختره، حتی اسم براش گذاشته. اسمشو گذاشته غزل. قشنگه نه!؟ خدا کنه... امیدوارم وقتی‌که رفت، منو یادش نره...

- این لحظه را جایی دیده‌ام
مونا محمودزاده
اگه یه ماه ِ دیگه تو شیکمش دووم می‌آوردم، چهارماهگیمو رد کرده‎بودم، مـُرده بودم، همه‌چی تموم شده‌بود رفته‌بود پی ِ کارش، بلا تکلیفم...

- این لحظه را جایی دیده‌ام
مونا محمودزاده
ممنون آقای برقعی بابت دیالوگ ها
۱۳ آبان ۱۳۹۲
ممنون از خانم محمودزاده بابت این نمایش‌نامه‌ی دل‌نشین.
۱۳ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
هر آدمی توی زندگی مسیر خودش رو داره، که فقط باید تو همون مسیر حرکت کنه...

- این لحظه را جایی دیده‌ام
مونا محمودزاده
ا ! زمان اجرا تموم شد؟! :-(
تمدید نمیشه؟؟؟
شادی بهرامی این را خواند
نه نه عزیزم، تمدید شد. تا چهارشنبه 15 ابان اما زمان اجرا تغییر کرد از 17.30 به 20 :)
۱۱ آبان ۱۳۹۲
وااااااااااای... چقدر عالی!
همیشه خوش خبر باشی مهسا جان ^_^
۱۱ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
این نمایش رو نمیشه به طور کلی توصیه کرد یا نکرد. به آدمش بستگی داره. برای من خیلی چیز تازه ای نداشت و بهم نمیخورد. اما برای خیلی ها ممکنه جالب باشه.

البته اجرا و به خصوص کارگردانی خوب بود.
با سلام و سپاس از همه ی بازیگران این گروه .
من دیشب این کار رو دیدیم بسیار زیبا و پر حس بود . مرسی ...
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
با سلام. آیا نمایش خود روز جمعه دهم هم اجرا میشه؟ شانسی برای تمدید شدن هست؟و آیا راهی هست که صندلیهامون رو هم انتخاب کنیم؟
کاوه ت این را دوست دارد
من قبلا تو سایت تئاتر نت چک کرده بودم که برای روز جمعه هم بلیط فروشی داشت ولی امروز که دوباره نگاه کردم نبود! منم تصمیم داشتم که جمعه برم.
۰۸ آبان ۱۳۹۲
جمعه اما ساعت 17:30 اجراست
۰۹ آبان ۱۳۹۲
مرسیییی!
۰۹ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تنها

3 اجرای دیگر

از این نمایش باقیست ...
manimoon این را خواند
ذوق زده و کاوه ت این را دوست دارند
سلام عرض میکنم خانم باقری

خدا قوت

من دو هفته پیش، پنجشنبه صبح از طریق تیوال 3 تا بلیط خریدم برای این نمایش اما عصر یه مشکلی برامون پیش اومد که به نمایشتون نرسیدیم. میخواستم ببینم اگه فردا یا پس فردا بیام برای دیدن کارتون دوباره باید بلیط بخرم؟
۰۸ آبان ۱۳۹۲
اصلا ترسناک نیست این کار! درام عاشقانه ست.
۰۹ آبان ۱۳۹۲
ممنون خانم باقری،
البته من خودم از خدامه که یه نمایشی ببینم که زهره ترک شم ولی این دوستم عصبی میشه اینجور موقع ها

خب پس ان شاء الله فردا کارتون رو میبینم با دوستام

امیدوارم فردا بهترین اجراتون باشه!
۰۹ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
واقعا کار زیبا و جدیدی بود.لذت بردم.آیا کسی اطلاعی داره چطور میشه با خانم مونا محمودزاده ارتباط برقرار کرد؟ چون من واقعا می خوام در مورد متن و نماشی و چیزی که در ذهنشون بوده بدونم.در این 3-4 ماه یکی از بهترین کارها بود.
سلام ممنون از شما من هر روز تیوال رو چک می کنم می تونید اینجا بنویسید
۰۸ آبان ۱۳۹۲
خانم محمودزاده گرامی
سپاس از توجه شما.قبل از هر چیزی باید از کار زیباتون تشکر کنم که دوست داشتم.می خواستم بدونم :
- داستان کاملا ساخته خودتان بود؟
- راهی هست که بشه به متن نمایشنامه دسترسی پیدا کرد؟
- ایمیل شما را می توانم داشته باشم؟
با سپاس
بابک حقی
۱۲ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
من امروز این نمایش را دیدم و الان برای توصیفش تنها کلمه ای که به ذهنم میرسه فوق العادست. بی نهایت داستانش را دوست داشتم و از نظر من به عنوان بیننده تئاتر یکی از معدود نمایش هایی بود که همه چیزش برام بی ایراد و دوست داشتنی بود. واقعا تمام بچه های کار خسته نباشید.
ممنون زهرای عزیز
۰۸ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نه.....کم جون بود و اماتوریش بالا بود,منو یاد ننه دلاور انداخت...فکر کنم بازیگر مشترک داشت درست مى گم؟
manimoon و بهرنگ این را خواندند
خیر بازیگر مشترک نداشت دوست گرامی.
۰۷ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سمبل یونگ!
سیاهی در کنار سپیدی....
تضادی در عین همسانی....
شروع جالبی بود برای یک نمایش، به خصوص برای روانشناسان!
دوستش داشتم...
یونگ! خوراک خودمه. حتما میبینمش!
۰۴ آبان ۱۳۹۲
حتمن ببینید، این آثار نیاز به دیده شدن دارند تا چکش بخورند.
۰۵ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
mikham ino bebinam darbarash migin????????
مهدی ملک زاده و شادی بهرامی این را خواندند
سلام
کار متوسطیه با ایده نسبتاً جذاب که البته شاید بعداً بگی توی اجرا درنیومده.
حدود 50 دیقه س.
از قصه ش چیزی نمی گم تا تازگی شو برات از دست نده.
پیشنهاد می کنم ببینی
و برای بعدش هم برای "سنگها در جیبهایش" پارسا پیروزفر رو ببینی که کار فوق العاده ایه.

manimoon..
۰۴ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
هنرمند به مثابه آفریدگار

قبل از هر شروعی اشاره ای به آخر شعری از محسن نامجو میکنم که میفرمایند:
تمام این شعر قبل از آنکه بسرایمش، میخواست همین را بگوید

در کتاب محاکمه کافکا سرتاسر خواننده درگیر و دار این مسئله است که دادگاه با پیشفرضی که مدرنیته برای او قرار میدهد بایستی موجودی به اسم عدالت را برای جامعه فربه کند اما کافکا اجازه ورود شما را به مرزها نمیدهد. شما همانقدر مجرمید که سوژه ی رمان.
اگر در رمان محاکمه مفاهیمی نظیر علیت اخته میشوند، در این نمایش کل دنیا با تعاریفی که برای شما تا بحال داشته، مثله شده و دستان شما تنها و تنها در دست کارگردان خبیثیست که میخواهد خود شما را از شما بگیرد. کافیست به حس تهی بودن زمانی که برای اولین بار فیلم میتریکس را دید، داشته اید، لختی بیاندیشید.
دنیایی که در آن اوریانا فالاچی میتواند با کودکی که هرگز زاده نشد، مصاحبه ی تلویزیونی داشته باشد. دنیایی در سمت چپ فیلم اثر پروانه ای.

جابجایی عینیت و ذهنیت یا بهتر بگویم جایگیری ذهنیت عینی در جولانگاه عینیت ذهنی تکان زیباییست که این تئاتر به بیننده خود میدهد. رد پای این جابجایی بصورتی هنرمندانه در صحنه گرفتن دست مادر توسط دکتر و یا نوازش شکم مادر توسط همسر بوضوح سد سانسور رایج را برداشته و کارگردان - نویسنده به بیننده میفهماند که اینجا دقیقا سرزمین خود خود آفریننده ایست که به قول آنتوان سنت اگزوپری با حوصله و دقت رنگها را انتخاب کرده و هر کاری که بخواهد میکند.
در اینجا از نقش هنر آفرین ستاد مستطاب سانسور نیز نباید غافل شد که باعث هرچه هنرمندانه تر شدن اثر گردید و چه بسا اگر نبودند این کودک در این کالبد زاده نمیشد.

دیوانه کننده ترین لحظه ها نیز وقتیست که میفهمید انتقام ویژه فعلیتی عینی نیست. به علت لذت بسیار بسیار زیادم از این قسمت و نیز قسمت گربه ها (که به واقع ذهنم را شدید درگیر کرده و دوست دارم بتوانم از گربه خودم آن سوال طلایی را که کارگردان به پرسناژش اجازه نداد تا از گربه بپرسد، بپرسم)، هرچه بگویم موجب لو رفتن داستان اثری قابل احترام میشود. در فرصتی بعد از پایان این نمایش آنرا مجددن خواهم نوشت.
ضمن اینکه عنصر زنانگی کاملا به حد کفایت بود (چیزی که در برخی اجراهای این روزها کیمیا شده) البته قضاوتهایی در حین اثر انجام میشد ولی در کل کار گم بود.

یکی ... دیدن ادامه » از قشنگی های این تئاتر این بود که شخصیتها پرواز میکردند. (سکانس رانندگی بخصوص)
در خصوص اجرا معتقدم که نباید اظهار نظر کنم چون سواد درستی ندارم، اما دوست دارم این تئاتر دوباره چند سال دیگر اجرا شده و آنرا ببینم.
مرسی از یادداشت زیباتون
۰۴ آبان ۱۳۹۲
خواهش، و این را به عرض برسانم که کل این متن قرار بود چیز دیگری باشد و آن چیز دیگر تکه تکه شد تا تکه های کار برای کسی که هنوز نمایش را ندیده تازه بماند. بعد از اتمام نمایش، شاید آن «چیز دیگر» را هم بنویسم تا بریدگیهای این متن اصلاح شود.
۰۴ آبان ۱۳۹۲
و چنین نمودیم دوست عزیز
۰۶ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
امشب این کار را دیدم
تئاتری نیست که بگم دوست نداشتم و یا دوست داشتم فقط در موردش میتونم بگم عجیب
آدم وقتی در برابر چیزهای عجیب قرار می گیره هیچ پیشینه انتخابی نداره
میتونم بگم روایتی عجیب از یک اتفاق ساده بود اما در عین حال که تئاتری روان بود برای من اندیشه نویسنده فوق العاده ترسناک بود

دوست ندارم تنهاییهام ادامه پیدا کنه :(