تیوال فیلم پدر آن دیگری
S3 : 03:16:55
: یدالله صمدی
: حسین یاری، هنگامه قاضیانی، شمسی فضل اللهی، ثریا قاسمی، اکبر عبدی، محمد سادات ابهری، فریده سپاه منصور، جمشید مشایخی، مریم سعادت، رامونا شاه و افشین نخعی

: حسین مهکام و یدالله صمدی (با اقتباس از رمانی به همین نام نوشته پرینوش صنیعی)
: حین پویا
: سعید براتی
: اصغر نژاد ایمانی
: سعید ملکان
: هومن کبیری
: سعید کریمی
خلاصه داستان:  داستان خانواده ای پنج نفره را روایت می کند که تبعیض پدر ناهنجاری‌هایی را برای خانواده و یکی از فرزندانش به وجود می‌آورد.

گزارش تصویری تیوال از نشست خبری فیلم پدر آن دیگری

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» فیلم سینمایی«پدر آن دیگری» در چهاردهمین جشنواره بین المللی فیلم داکا

» یادداشت «حسین پاکدل» برای فیلم «پدر آن دیگری» اثر یدالله صمدی چه ثروتمندیم ما

» دو جایزه ی بین المللی برای «پدر آن دیگری»

» هنرمندان و عوامل « پدر آن دیگری» با مردم به تماشای فیلم نشستند


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
فیلمی جذاب با موضوعی البته ساده
من این فیلم رو بیشتر به خاطر بازی خانم قاضیانی دوست داشتم
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
آن روز که پدرش با او حرف نزد

آخرین ساخته یدالله صمدی اثری است شیرین که با دستمایه قرار دادن روانکاوی کودک و اقتباس از یک رمان، رویه‌ای از گذشته را زنده کرده است؛ لیکن «پدر آن دیگری» برای رسیدن به یک اثر دراماتیک دچار نقصان است.

یدالله صمدی را با کمدی‌های اجتماعی دهه شصتش می‌شناسیم. او با فیلم «مردی که زیاد می‌دانست» چراغ سینمای کمدی پس از انقلاب را روشن کرد و «اتوبوس»،‌ «آپارتمان شماره 13»، «دو نفر و نصفی» و «معجزه خنده» آثاری بودند بری تداوم این ژانر محبوب سینمایی. با آنکه صمدی در گونه‌های دیگر سینمایی فعالیت داشته و برای مثال اثر موفقی همچون «ایستگاه» را در ژانر تریلر ساخته است؛ لیکن نام او با کمدی اجتماعی گره خورده است.

حال این روزها پرده سینماهای ایران میزبان اثر تازه‌ای است از او: «پدر آن دیگری». فیلمی که قرار نیست کمدی باشد؛ اگرچه رگه‌های از طنز در بطنش موجود است. فیلم تریلر هم نیست؛‌ اگرچه مخاطب با هیجان موضوع آن را دنبال می‌کند. بلکه «پدر آن دیگری» یک ملودرام روانکاوانه است.

شهاب در آستانه ورود به سن مدرسه، توانایی تکلم ندارد. اطرافیان او را خنگ می‌خوانند و تنها کسی که از او کماکان دفاع می‌کند، مادر (هنگامه قاضیانی) است. حرف نزدن شهاب به همراه اتفاقات مختلف، به شکل سینوس‌وار او را در موقعیت‌های مختلفی قرار می‌دهد که در نهایت منجر به اصرار پدر برای بستری کردنش در یک کلینیک اعصاب و روان می‌شود. شهاب از دست والدینش می‌گریزد و مدتی را نزد یک زوج کهنسال می‌گذراند و ... .

«پدر آن دیگری» اقتباسی است از رمانی به همین نام نوشته پریوش صنیعی که رمان «سهم من» وی از آثار پرتیراژ ادبیات داستانی بوده است. پریوش صنیعی با توجه به تحصیلات روانشناسی خود، قلم خود را بر ادبیات داستانی با مضمون روانکاوانه قرار داده است و در «پدر آن دیگری» به نوعی اختلال کودکی پرداخته است که آن را موتیسم (Mutism) می‌نامند.

موتیسم یا لالی انتخابی – یا عاطفی – اختلالی است که برخی کودکان با وجود برخورداری از توان گویایی سالم و نیز توانایی برقراری ارتباط در برخی موقعیت ها و یا در مقابله با برخی افراد خاص، به طور ارادی سکوت و یا فقط با افراد خاصی ارتباط برقرار می کنند. لال بودن گزینشی، یک اختلال عصبی در دوران کودکی است که در بیشتر مواقع، به صورت هم زمان با ترس‌های اجتماعی یا اضطراب‌های جمعی به وجود می‌آید.

با چنین تعریفی شاید پیچیده و باور نکردنی از یک بیماری، صمدی به سراغ چنین اثری رفته است. چنین گزینشی در فضای کنونی سینمای کشور چند مشخصه مهم دارد. نخست آنکه صمدی به جای آنکه به سراغ یک فیلمنامه اورجینال رود، ادبیات را دستمایه کار خود قرار داده است. او فیلمنامه‌ای اقتباسی از یک رمان پرفروش این سال‌ها تولید کرده است که در صنعت سینمای ایران به ندرت رخ می‌دهد. با توجه به جدیت رمان – و البته ویژگی‌های نویسنده آن – صمدی بدون کمترین لغزشی، موفق به ارائه تصویری ملموس از داستان صنیعی شده است و برخلاف جریان سینمایی ایران – که علاقه‌مند به اقتباس آزاد هستند – با رفتار نسبتاً وفادارانه، اثری قابل درک خلق کرده است.

مشخصه ... دیدن ادامه » دوم اثر صمدی رویه روانکاوانه آن است. سینمای ایران آثار روانکاوانه کم ندارد و اصولاً فضای سینمایی ایران اشتیاق خاصی نسبت به داستان‌هایی با مضمون روانشناسانه داشته است؛ اما انتخاب یک مورد ناب در زمینه روانشناسی برای یک فیلم مساله مهمی است. در واقع آنچه در «پدر آن دیگری» انتخاب شده است، یک مورد بسیار خاص است. خاص بودنش شگفتی اثر را بالا می‌برد و توانایی دراماتیک آن را افزایش می‌دهد. انتخاب اختلال موتیسم و دستمایه قرار دادن آن برای یک اثر سینمایی توسط صمدی قابل تقدیر است.

نکته سوم انتخاب دهه هفتاد و نمایش آن به عنوان یک موقعیت دراماتیک، انتخابی هوشمندانه است. اواخر دهه شصت و در ادامه آن، اوایل دهه هفتاد، بهترین سال‌های سینمای کودک بود. سینمایی که با حضور کارگردانانی چون پوران درخشنده، مسعود کرامتی، ابوالحسن داوودی، ایرج طهماسب و ... نوعی سینما با محوریت کودک و ارتباطش با خانواده شکل گرفت. همه چیز برای تبدیل شدن این رویه سینمایی به یک ژانر مهیا بود؛ لذا با تغییر گفتمان دولتی – به خصوص در بدنه فرهنگی کشور – همه چیز به سمت شعارهای دولت ششم رفت. شاید انتخاب علیقلی در مقام آهنگساز، یکی از ترفندهای رسیدن به آن رویه قدیمی باشد.

صمدی با انتخاب آن گونه سینمایی – البته با تغییر و تحولات – نقبی به گذشته است. چیدمان اشیا در تصویر، نوع زندگی – با کمی اغراق -، دغدغه جوانان و مساله بلوغ، اصرار به درس خواندن و تصویری از طبقه بورژوای تهرانی دهه هفتاد همه در راستای همذات پنداری مخاطبی است که روزی مخاطب سینمای مدنظر نگارنده بوده است. در این مساله و واکنش مخاطبان جوان اثر، می‌توان درک کرد، فیلم توانایی آن را دارد که مخاطبش را با خود و گذشته‌اش همراه کند.

ولی تمام این تعاریف موجب نمی‌شود نواقص فیلم نادیده گرفته شود. فیلم با توجه به مصالح دراماتیکش بسیار طولانی و کشدار است. بخش عمده‌ای از فیلم به اتفاقاتی اختصاص یافته است که همان رویه سینوسی فیلم را خلق می‌کنند. شهاب در مقام قهرمان اثر مدام در حال متهم شدن است و مادر در حال دفاع کردن، شاید نیمی از اتفاقات برای باور کردن قهرمان کوچک فیلم کافی باشد. به زبان ساده اگر یک نظام سه پرده‌ای برای فیلم در نظر بگیریم، هشتاد درصد فیلم در مقدمه باقی می‌ماند و فیلم نقطه عطفش تا فرار کردن شهاب به تعویق می‌افتد.

در مقابل آنچه باعث کشش مخاطب برای دنبال کردن داستان می‌شود، روی هوا باقی می‌ماند و معما حل نمی‌شود. کودک به دلیل کم‌محلی پدر، دچار اختلال موتیسم می‌شود. با توجه به ویژگی طبقاتی خانواده در کمال تعجب، پدر و مادر اصراری برای مراجعه به پزشک متخصص ندارند. در ضمن مخاطب تا انتها نمی‌فهمد چرا کودک حرف نمی‌زند و به یک بازه سه هفته‌ای دوری مادر از فرزند مساله فراموش می‌شود. نقطه ضعف فیلم هم زمانی است که در صحنه پاره کردن لباس عروس توسط شهاب، مادر به کودکش تاکید می‌کند علت حرف زدنش را می‌داند؛ لذا مشخص نیست مادر چه می‌داند و اگر واقعاً او دانسته‌ای دارد چرا به کودک کمک نمی‌کند.

این مسائل موجب می‌شود فیلم از یک اثر تاثیرگذار در حوزه روانشناسی کودک، به اثر خنثی تبدیل شود. حتی نکات آموزشی آن نیز مغفول می‌ماند و با یک اتفاق خیالی – حضور مادربزرگ – معجزه رخ می‌دهد. همین نکته – که در پایان فیلم رخ می‌دهد – این سوال را پیش می‌کشد چرا مادربزرگ در شش ساله گذشته به درمان نوه‌اش اندیشه نکرده است.

اصرار فیلمساز به نشان دادن تمام وقایع در کنار تکرار جامپ‌کات‌های همیشگی، تضاد و پارادوکسی بر فیلم حاکم کرده است که اگر برای صمدی نشان دادن جزییات اهمیتی ندارد؛ چرا این همه داستانک رها شده در فیلم قرار داده است. شاید علت اصلی اصرار صمدی به وفاداری نسبت به رمان باشد؛ امری که می‌توانست با انتخاب داستانک‌ها به اثری مختصرتر تقلیل پیدا کند.

«پدر آن دیگری» از لحاظ انتخاب‌هایش اثری است شریف؛ ولی ناقص. تجربه صمدی در ساخت یک ملودرام کودکانه – روانکاوانه شیرین است؛ ولی قصه‌گو نیست و همین مساله می‌تواند طیف وسیعی از مخاطب را به سالن سینما نکشاند.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
عالی بود. مخصوصا اگر رمان پدر آن دیگری را خوانده باشید پی خواهید برد چقدر این فیلم در بیان داستان و القاء حس آن موفق بوده...

البته تم دهه هفتادی فیلم برای من هم جای سوال دارد و می شد با تغییراتی کوچیک در فیلمنامه که به اصل رمان خللی ایجاد نکند، فیلم رو به زمان حال نزدیک تر کرد...
چه عجب همیاری این فیلم های جدید(البته جدید قدیم منظورمه..!!:دی) اضافه کرد..!!!!
همین اول بگم اونقدر حالم بد کرد فیلم که یعنی خیلی کلاس شعور و این حرفا به خرج دادم وسط فیلم پا نشدم برم..!!!
فیلم با محوریت یه بچه 5یا 6 ساله شروع میشه که حرف نمیزه و همین باعث شده که بقیه فک کنن این بچه به اصطلاح خنگه..!! اما یکم که میگذره معلوم میشه بچه از قصد که چون مادر و پدر بهش توجی نمی کنن علاقه ای به حرف زدن نداره و اینجوری داره با خانواده مقابله میکنه.. بعد نگاه خانواده همه اش روی بچه بزرگ خانواده اس که خیلی درس خون و باهاش به نظر میرسه.. کلیشه های همیشگی..
فاجعه اول زمانی رخ میده که زمان فیلم میزنه 75 و هرچی منتظری بفهمی اخه چرا؟؟ تا ته فیلم فقط میفهمی نکته 75 انجا بوده که رابطه دختر و پسر خیلی بد بوده در حد اون موقع ها.. حالا به اینجا میرسم جلوتر..
فاجعه بعدی خیلی قبل تر اتفاق ... دیدن ادامه » افتاده انجا که کارگردان به نظرم در کمال تعجب از خوش چهره بودن دوتا بچه خواسته استفاده کنه که فیلم بسازه.. شاید هم یه خانواده ای بوده گفته چیکار کنم خوشگلی بچم معروف بشه خوب بیام ببرمش تو سینما و حالا یه خرجی بکنم عوضش سرمایه گذاری طولانی مدت انجام بدم. باز بچه کوچیک که نقش اصلی داره جاهایی خوبه ولی داداشش که در حد افساید..
فاجعه بعدی در نشون دادن یه پدر نفهم و بی عاطفه و .. در مقابل مادر با فهم و البته با عاطفه اما جاهایی با اشتباهش در حمایت از کار اشتباه بچه باعث نتیجه بدتر در این کودک میشه..
انقدر قسمت به قسمت هی میخواد این اشتباه خانواده در نقاط مختلف نشون بده و فیلم کش بده که واقعا دیگه میره رو اعصاب.. بابا فهمیدیم اخه چقدر تکرار ..
بعد از طرف دیگه نکته اصلی اون 75.. دختر عمه همین بچه که دوست پسر هم داره از این بچه استفاده میکنه تا بره سر قرار و بالاخره یه بار دیگه بچه نمیاد همون بار اتفاقی بین دختر و پسر میافته و مادر با شعور همین بچه جوری قضیه رو به اصطلاح ماسمالی میکنه.. اخه مگه داریم ؟
خلاصه من حال ندارم هی مثل فیلم توضیح بدم و بخوام به زور یه چیزی تو حلقتون فرو کنم که اقا با بچه هاتون درست رفتار کنین و اگرنه میشه این...
ته داستان هم مادربزرگ میاد و کم کم با رفتارش با بچه اونو به حرف میاره...
فک کنم نکته اینکه پدر داستان موهاش اونقدر تو مخ میخواد یه رابطه ای باشه که معلوم بشه چرا بچه مو طلایی از اب در امده.!!:دی واگرنه هیچ دلیل عاقلانه ای به ذهنم نمیاد که چرا اینقدر همه چی زورکی میخواد خاص باشه.. بچه رو بردن دکتر بعد دکتر جلو بچه میگه این مشکل داره باید ببریدش بستریش کنید تا ببینیم چشه.. !!! بعد مامان چون خیلی میفهمه و با عاطفه اس نمیذاره که بچه رو بستری کنن .

کارگردان محترم وقتی میای یه کتاب دهه 80 انتخاب میکنی که فیلمش کنی بابا ببین اخه رابطش با الان چیه.. حالا احیانا اگه مو به مو فیلمش نکنی به جایی برنمیخوره..

البته من فیلم همون روز اول اکران طی یک تصمیم اشتباه دیدم و چون صفحه فیلم دیر گذاشته شد الان نظرم نوشتم .. شاید یه چیزاییم دیگه از ذهنم پریده ولی همینا کافی برام که یادم بیفته چه فیلم بدی دیدم ...
دلم بحالت کباب شد خیلی زجر کشیدی :))
۱۹ آبان ۱۳۹۴
علی جان می خواستم یه چیزی در مورد پدر آن دیگری بنویسم دیدم واقعیت ماجرا همین چیزیه که نوشتی. مهم ترین جمله ی نوشته ات به نظر من همینه: اگه کتاب رو عینا تبدیل به فیلم نکنیم به جایی بر نمیخوره! واقعا دهه شصت بودن چه تاثیری رو ماجرا داشت؟ چرا این قدر اتفاقات ... دیدن ادامه » دیر و بی موقع می افته؟ از این زاویه با رضا قسمتی موافقم که برچسب نقد نباید رو نوشته ات می خورد اما رضا قسمتی عزیز هم توجه داشته باشند که واقعا بعضی فیلم ها (یا به قول معروف برخی از فایل های تصویری که به نام فیلم در سینما پخش میشه!) اصلا چیزی بیشتر از متنی که تو نوشتی رو نمی طلبند. پدر آن دیگری هزار و یک ایراد داشت. متاسفم که قبل از دیدن فیلم نوشته ات رو نخوندم رفیق :)
۱۰ آذر ۱۳۹۴
اقا اصلن افتخار دادی خوندی.. همین که بعد از مدت ها یه اشنا از این محل گذر کرد خوشنود شدیم.. :))
۱۰ آذر ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید