آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال نمایش شب سیصد و شصت و ششم
S3 : 16:14:58 | com/org
خرید بلیت
٪۴۰ تخفیف
اجرا در فضای باز
از ۱۵ شهریور تا ۱۵ مهر (فقط شنبه‌ها)
۲۰:۰۰
۱ ساعت
بها: ۵۰,۰۰۰ تومان
شب سیصد و شصت و ششم بازی تعاملی‌ای میان مخاطبان و بازیگران است. سرنوشت روایت به انتخاب بازیگران و با ریختن تاس تغییر می‌کند و این همه در بستر کابوس‌های ما رخ می‌دهد. این اجرا این بار در میان باغ اجرا می‌شود. و هر شب به شکلی تازه در می‌آید.

مکان

خیابان پاسداران، بعد از سه راه اقدسیه، روبروی پارک نیاوران، خیابان فرهنگسرا
تلفن:  ۲۲۲۸۷۰۸۱-۲، ۲۲۲۹۹۷۳۰

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
در یک دقیقه، علی اتحاد (نویسنده، کارگردان، هنرمند هنرهای دیداری و اجرایی و پژوهشگر حکمت و فرهنگ ایران)، درباره ی مولف های اصلی بخش اجرایی نمایش "شب سیصد و شصت و ششم" می گوید


https://www.aparat.com/v/2D30R
گروه ما چند ماه سکوت کرد،
عجولانه تصمیم نگرفت،
ما هر روز معتقد هستیم که هنر نمی ایستد
هنر و تجربه و حضور داشتن
حضور داشتن ما که به واسطه ی هنر است
پس برای ما دقیقا خود نفس کشیدن است
ما از روز اول خواستیم که در مسیر خودمان قدم برداریم و قطعا هیچ مسیر شبیه مسیر دیگری نخواهد بود
پس ما در مسیری متفاوت حرکت می کنیم و این مسیر مسیر خود ماست
حتما که مشتاق حضور تماشاچی ها هستیم
حتما که با این حضور شاد می شویم
و همه باید بدانیم ... دیدن ادامه ›› و به خودمان یادآور شویم که حضور ما در هر جایی از تاریخ جهان و تاریخ هنر معنا دار است‌، مهم است و ارزشمند.
حرف برای گفتن زیاد است و انتخاب ما حرف زدن در تمام جزئیات مسیرمان است.
من و گروه سیصد و شصت و شش هر روز در این مسیر، راهمان را جست و جو می کنیم و امید داریم با اینکه قوی می مانیم و تجربه هایمان را زندگی می کنیم و مشتاقانه میزبان تماشاچی ها و همراهانمان هستیم
فروش روز جدید کی باز میشه؟
۲۳ ساعت پیش
برکه بذری
بعد از اجرای شنبه ۲۹ شنبه شهریور ماه برای شنبه بعدی باز خواهد . با امید به مساعدت شرایط جوی😊
بسیار مشتاق دیدن اجراتونم.
۲۳ ساعت پیش
پوریا صادقی
بسیار مشتاق دیدن اجراتونم.
باعث خوشحالی ما است
۱۵ ساعت پیش
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
بسیار دیدنی و جذاب ، متفاوت و دوس داشتنیو تکرارنشدنی
تجربه ی خیلی متفاوتی بود . شکل اجرای نمایش در فضایی که صحنه ی تئاتر نیست به نوعی که تمام مکان جزئی از اجرا بود. این اولین چیزی که نظر من را جلب کرد و به همراه اون تعاملی که شکل می گرفت باعث می شود در طول اجرا ارتباط شخصی برقرار کنید. انتخاب این که به تصاویری که در فضا ساخته می شد نگاه کنم و یا روایت ها و بازی را بشنوم برای من چالش جالبی بود‌ که دوست داشتم هم زمان هر دو را دنبال کنم. در این فضا کار متفاوتی که ارزش دیدن داره.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
علی اتحاد، کارگردان تئاتر، در گفت‌وگو با «اعتمادآنلاین»:
اکنون بهترین فرصت است تا تئاتر را از سالن‌ها به اجتماع بیاوریم / «شب سیصد و شصت و ششم» را در فضای باز برگزار می‌کنیم
علی اتحاد گفت: یکی از مهم‌ترین تاثیرات ویروس کرونا در حوزه فرهنگ و هنر خود را نشان داد. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم در میان رشته‌های هنری، تئاتر بیشترین آسیب را از شیوع ویروس کرونا دید.

اعتمادآنلاین|‎ تبسم کشاورز- یکی از مهم‌ترین تاثیرات ویروس کرونا در حوزه فرهنگ و هنر خود را نشان داد. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم در میان رشته‌های هنری، تئاتر بیشترین آسیب را از شیوع ویروس کرونا دید؛ به عنوان مثال شرایط اجرای نمایش با اکران فیلم در سینما کاملاً متفاوت است و همین کار را برای تئاتری که نفسش پیش از شیوع کرونا هم به شمارش افتاده بود سخت و سخت‌تر ... دیدن ادامه ›› کرد.

یه گزارش اعتمادآنلاین، تعطیلی سالن‌های نمایش، توقف نمایش‌ها، هزینه‌های اجاره ملک، نگهداری تماشاخانه‌ها، حقوق کارکنان و معیشت آنها همه و همه معضلاتی است که شیوع ویروس کرونا برای تئاتر به بار آورد.

در این شرایط بود که از همان روزهای پایانی اسفند به ویژه در نوروز فعالیت هنرمندان تئاتر در فضای مجازی نمود بیشتری پیدا کرد. برخی اجراهای زنده تئاتری داشتند و عده‌ای دیگر هم فیلم تئاترهای قدیمی‌شان را به صورت آنلاین منتشر کردند.

با وجود تمام این مسائل در خردادماه، با از سرگیری دوباره فعالیت مراکز فرهنگ و هنری، باز مشکلاتی به وجود آمد؛ شیوه‌نامه‌ای ارائه شد متشکل از بندهایی همچون: استفاده ۵۰ درصد از ظرفیت سالن‌ها، فاصله‌گذاری میان تماشگران و بی‌تدبیری نسبت به عوامل پشت صحنه، حداقل فاصله‌ یک متری و مواجه نشدن چهره به چهره بازیگران تئاتر در صحنه و اتاق گریم، تذکر مسئولان سالن‌ها به عطسه و سرفه تماشاگران و... که مورد اعتراض و انتقاد عده‌ای واقع‌ شد و وضعیت تئاتری که در خطر بود را سرخ‌تر از قبل کرد.

حال با در نظر گرفتن تمام ابعاد این قضیه برای برون‌رفت از این تعطیلی‌ها و راکد نماندن اجراها باید چه چاره‌ای اندیشید؟ دوباره باز کردن پای مخاطب به تماشاخانه‌ها و جلب اعتماد آنها چگونه حاصل می‌شود؟ سلامت هنرمند و مخاطب کجای این داستان قرار دارد؟ تمام اینها معضلاتی است که کرونا برای تئاتر به وجود آورده است.

در این بین عده‌ای چون علی اتحاد، نویسنده و هنرمند هنرهای اجرایی و دیداری، که طی سال‌های گذشته ده‌ها اجرا و نمایش ویدئو داشته و با رسانه‌های متنوعی همچون پرفورمنس آرت، ویدئو آرت، اینستالیشن آرت، اودیو آرت، دیجیتال مدیا، ویدئو-اینستالیشن و تئاتر کار کرده در حال تمرین با اعضای گروهش است تا نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» را ۲ هفته دیگر در فضای باز و کافه‌های «عمارت نوفل‌لوشاتو» برگزار کند.

اتحاد که پیش از این نمایش «مرثیه‌ای برای کتاب‌سوزی‌ها» را اجرا کرده، در گفت‌وگو با اعتمادآنلاین راجع به وضعیت تئاتر بعد از کرونا، اجرا در فضاهای باز و نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» صحبت کرده که متن این گفت‌وگو را در ادامه خواهید خواند.

*اوضاع تئاتر قبل از کرونا هم بین «بودن و نبودن» بود. حالا با این شرایط هنر تئاتر در ایران چه وضعیتی پیدا کرده است؟ کمی درباره این معضلات بگویید؟

کمی راجع به این «بودن و نبودن»‌ مشکوکم. راستش تئاتر ایران طی سال‌های قبل یک‌کاسه بود؛ یعنی همه‌ اشکال تجربه‌ نمایشی در ایران به صورت کلیتی یکپارچه در نظر گرفته می‌شد. به طور معمول کشورهایی که چرخه‌های معمول تئاتری دارند در ۲ شاخه‌ اصلی فعالیت می‌کنند: یکی نمایش‌هایی که با الگوهای پذیرفته‌شده اجرا می‌شوند و به طور معمول مخاطب‌شان عموم مردم‌ است. و دوم اجراهای تجربی که تلاش می‌کنند مرزهای پهنه‌ هنر را جابه‌جا کنند. در ایران سال‌های پیش چنین تقسیم‌بندی‌ای‌ موجود نبود. گاهی در میانه‌ روال طبیعی تئاتر آثار تجربی جدی هم دیده می‌شد، اما بیشتر آثار در تلاش برای بازسازی استانداردهای مرسوم نمایشی بودند. در ۱۰ سال گذشته با شکل‌گیری چرخه‌ اقتصادی تئاتر خصوصی بستری برای تئاتری که مخاطب عمومی دارد بازتر شد، اما تئاتر تجربه‌گرا همچنان عرصه‌ای برای ارائه در اختیار ندارد.

امروز که شیوع کووید-۱۹ شرایط جهان را دگرگون کرده است طبیعتاً کار هر ۲ دسته سخت‌تر شده؛ به ویژه تئاتر تجربی از این ماجرا لطمه‌ جدی‌تری دیده است. با این همه همان‌طور که همواره راهی برای بقا پیدا کرده‌ایم از این پس هم خیال می‌کنم که چنین راهی در دسترس خواهد بود.

*از یک سو سلامت هنرمند و از سوی دیگر جان و سلامت مخاطب اهمیت دارد، با وجود این، آیا دوباره به روی صحنه بردن نمایش‌ها از نگاه شما کار درستی است؟ پیشنهاد شما در این وضعیت چیست؟

طرح فاصله‌گذاری اجتماعی در سالن‌های نمایش به باور من از اساس نادرست است. من تخصصی در این زمینه ندارم، اما با توجه به اینکه پیرو آمار، ۳۰ درصد مبتلایان به ویروس کووید-۱۹ هیچ علامتی ندارند پس قطعاً بخشی از بازیگران و مخاطبان هر اثر، مبتلایان به بیماری کرونا خواهند بود. این دسته از افراد با تب‌سنجی هم قابل تشخیص نیستند.

در عین حال ممکن است بیماری در مراحل ۲ هفته‌ آغازین باشد. حالا تصور کنید که عده‌ای -بر فرض ۵۰ یا ۱۰۰ نفر- در سالنی دربسته به مدت حداقل یک ساعت نشسته‌اند. طبیعتاً شیوع تشدید می‌شود.

با این اوصاف، فکر می‌کنم این روزها بهترین فرصت برای بیرون آوردن تئاتر از سالن‌ها و بردنش به صحنه‌ عمومی اجتماع باشد.

*اگر بخواهیم دوباره اجراها به روی صحنه بروند، چگونه می‌توانیم استقبال و اعتماد مخاطب را جلب کنیم؟

اجرای نمایش در بسترهای شهری همان‌طور که پیشتر گفتم، نه تنها کار در شرایط شیوع را برای اهالی تئاتر ایران ممکن می‌کند که قطعاً سبب خواهد شد دامنه مخاطبان نمایش در ایران گسترش یابد. شخصاً فضاهای غیرمتعارف را برای اجرای نمایش بیشتر می‌پسندم که حتماً درباره‌اش توضیح خواهم داد. با این همه فضاهای متعارف و در عین حال سرباز بسیاری در تهران و شهرستان‌های ایران ساخته شده که سال‌هاست کم‌استفاده یا حتی بلااستفاده باقی مانده‌اند. امروز بهترین فرصت برای استفاده از این فضاهاست. برای مثال بیشتر پارک‌های تهران «آمفی‌تئاتر» یعنی تماشاخانه‌ی روباز دارد. جاهای دیگری هم هست؛ مثلاً تئاتر روباز کانون پرورش فکری در خیابان وزرا یا کاخ سعدآباد و بسیاری دیگر.

*کمی درباره نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» که قرار است به روی صحنه ببرید توضیح می‌دهید؟
تمرین این نمایش از شهریور ۹۸ آغاز شد. ما کار اجرا را از اواخر آبان ۹۸ آغاز کردیم که در اسفندماه متوقف شد. با این حال به واسطه‌ ابزارهای دیجیتالی گروه را کنار هم نگه داشتیم و بلافاصله پس از بازگشایی پلاتوهای تئاتر، تمرین‌ها را از سر گرفتیم. شیوه‌ کار من در سالیان اخیر بدین گونه است که مراحل تمرین را متناسب‌ با فضاهای مختلف پیش می‌برم؛ یعنی گروه طی تمرین آمادگی خواهد داشت که آن اجرای به خصوص را در هر فضایی اجرا کند. مثلاً سال گذشته اجرای «شب سیصد و شصت و ششم» را در تماشاخانه‌ آژمان و در تماشاخانه‌ دیوار چهارم ارائه کردیم و بعد با تغییر جدی در شیوه‌ اجرایی آن را در چهار طبقه‌ «گالری ایوان» به صورت متحرک و در میان مخاطبان، باز اجرا کردیم.


حالا هم قصد داریم این کار را در فضای باز اجرا کنیم. نخستین اجراها ۲ هفته‌ دیگر در فضای باز و کافه‌های «عمارت نوفل‌لوشاتو» برگزار می‌شود. خیال می‌کنم هنرمند باید بتواند هر گوشه‌ای از این جهان را آن‌طور که دوست دارد تغییر دهد و دست‌کم برای چند ساعت از آن خود کند. هرچه نباشد، هنرمندان فاتحان خیالی جهان‌اند.

*از نگاه شما در این شرایط کرونایی برای پیشگیری از زیان‌های اقتصادی هنرمندان و توجه به معیشت آنها چه باید کرد؟

هنرمند، به ویژه اگر که مستقل هم باشد، همواره در کشور ما زیست اقتصادی دشواری دارد. نه اینکه لزوماً فقیر باشد، اما برای کسب درآمد باید تلاشی مضاعف کند. حقیقت این است که در کشورهای پیشرفته‌ جهان دولت تسهیلاتی به شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران بخش خصوصی می‌دهد تا آنها را برای سرمایه‌گذاری روی هنر و به ویژه هنر مستقل مشتاق‌تر کند. در کشوری مثل کشور ما اما در شرایط عادی هم چنین تمایلی وجود ندارد. در دوران شیوع کووید-۱۹ به نظرم دیگر زمان آن رسیده که گروه‌های تئاتری کنار هم قرار بگیرند و با فعالیت‌ صنفی امکان ایجاد چرخه‌های اقتصادی تازه را فراهم کنند. واقعیت این است که اگر چرخه‌های اقتصادی مرسوم هنر در ایران به درستی کار می‌کردند، نتیجه آن چیزی نبود که تاکنون تجربه‌ کرده‌ایم. امیدوارم بحران شیوع اهالی این حوزه را یک بار هم که شده در کنار هم و دوشادوش یکدیگر قرار دهد تا تلاشی تازه را آغاز کنند؛ هرچند همین حالا هم باید اضافه کنم که چنین رخدادی بعید است. ما سرزمینی هستیم که الگوهای فعالیت انفرادی در آن تسلط بیشتری دارد.

*خیلی از کارشناسان حوزه نمایش درایران معتقدند تئاتر از منظر دولت هیچ‌گاه حرفه شمرده نشده، نگاه شما به این قضیه چیست؟

حمایت دولتی در حوزه‌ فرهنگ از سال ۱۳۸۷ تاکنون هر روز کمتر و کمتر شده است. ۲ دولت اخیر هر سال بخش‌هایی از سازوکارهای حمایتی از تولید هنر در بخش خصوصی را حذف کرده‌اند. ماجرا از تئاتر آغاز شد و بعد به سینما و مطبوعات و چاپ و نشر کتاب رسید. حالا هم که گفت‌وگو بر سر محدودیت‌های بیشتر است. در دوران شیوع کووید-۱۹هم دولت خودش را از معادله کنار کشید.

در آغاز از گروه‌های آسیب‌دیده‌ تئاتر و ناشران ثبت‌نام کردند. بعد اسامی را منتشر کردند و وعده دادند که کمک‌هزینه‌‌ای برای جبران بخشی از آسیب‌ اقتصادی ایشان ارائه می‌کنند که همان‌طور که می‌دانید این موضوع مشمول مرور زمان شد. حالا هم که «ستاد ملی کرونا» دستور به تعطیلی اماکن عمومی می‌دهد ولی وزارت ارشاد این موضوع را به نهادهای مرتبط بخشنامه نمی‌کند؛ این یعنی چه؟ یعنی تمامی مسئولیت بر گردن هنرمندان گذاشته شده است؛ یعنی بالادستی‌ها گفته‌اند به خاطر سلامت مردم باید تعطیل کنید، اما هنرمندان نکردند! این یعنی یک بام و دو هوا.

*پخش فیلم‌ ‌‌تئاترها همچنان محل بحث اهالی تئاتر است، اتفاقی که خیلی‌ها معتقدند می‌تواند به شرایط فعلی کمک کند و راه‌حل خوبی باشد. نگاه شما چیست؟
فیلم‌تئاتر مدیوم مهمی است. هم برای ثبت آنچه اجرا شده و حالا دیگر برای تماشای آن راهی جز تماشای مستندات ویدئویی نیست و هم برای مخاطبان سراسر کشور که نمی‌توانند اصل کار را ببینند. با این حال فیلم‌تئاتر نسخه بدل تئاتر نیست؛ یعنی نمی‌شود گفت از ثبت ویدئویی تئاتر به جای تئاتر زنده استفاده کنید! این یک چیز است و آن یک چیز دیگر.

با این حال خیال می‌کنم که باید بسیار جدی‌تر به این موضوع پرداخته شود. همین حالا دارم تلاش می‌کنم اجرای تازه‌ام را به شکلی کاملاً متفاوت ثبت کنم؛ یعنی نه دقیقاً آن‌طور که روی صحنه است چون اجرای «شب سیصد و شصت و ششم» کاری تعاملی است و اجرا به ۱۲۹۶ حالت قابل تغییر است. به این شکل که مخاطبان در هر اجرا پنج بار تاس می‌ریزند و با هر تاس چندین حالت اجرایی از پیش تعیین‌شده جایگزین می‌شود. طبیعتاً این شکل اجرایی در مدل‌های مرسوم فیلم‌تئاتر قابل ارائه نیست.
*در حال حاضر مشغول چه کارهایی هستید؟
این روزها هم به تمرین نمایشم در فضای باز می‌پردازم هم پروژه‌ «تن‌/خوانی» که پروژه‌ای تجربی‌ است را ادامه می‌دهم. از سوی دیگر مشغول‌ انجام کارهایی هستم که به طور معمول در هفته‌های نخست انتشار کتاب ‌تازه‌ام انجام می‌دهم. هفته‌ گذشته «نامه‌هایی بر دوش تندباد» رمان تازه‌ام منتشر شده که باید برای گفت‌‌وگوها و رونمایی‌ها و غیره برنامه‌ریزی و هماهنگی‌هایی انجام شود. در عین حال نسخه‌ صوتی «منظومه‌ پیامبر نامبعوث» هم چندی پیش به صورت مجازی وارد بازار شده که حالا باید دست‌به‌کار تولید نسخه‌ فیزیکی آن شوم.



https://etemadonline.com/content/426244/%D8%A7%DA%A9%D9%86%D9%88%D9%86-%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%AA%D8%A7-%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%86-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%85
و خدایان تاس می ریزند و نمی پرسند آیا می خواهیم بازی کنیم یا نه. نمی خواهند بدانند با این بازی چه چیزی را ترک می کنید، یک مرد، یک خانه، کار و شغل یا یک رویا را. خدایان اهمیتی نمی دهند که زندگی ای دارید که در آن هر چیز سر جای خودش است، با کار و پشتکار می توان به هر خواسته ای رسید. خدایان توجهی به نقشه ها و امید های ما ندارند، در جایی در این کیهان تاس می ریزند و تو اتفاقا انتخاب می شوی. از آن لحظه به بعد، برد و باخت فقط به بخت بستگی دارد. و خدایان تاس می ریزند...

_____
تکه ای از یک کتاب که نامش یادم نیست.
چطور بود اجرا؟
۳ روز پیش، چهارشنبه
پوریا صادقی
خوب شدنت رو که خیالم راحته. لطفا زودتر خوب شو و کاملا خوب شو.
ممنونم از دلگرمی و این کلمات پر قوت و مثبت و انگیزه بخشت . خیلی ممنونم
امپرسیونیست
ممنونم از دلگرمی و این کلمات پر قوت و مثبت و انگیزه بخشت . خیلی ممنونم
داری با خارش انگشت شصت پات سرو کله میزنی😂😂
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
در قرن بیستم نمایش نامه هایی در اروپا و آمریکا اجرا شد که تماشاچیان هم جزو بازیگران میشدند به نوعی دموکراسی در اجرا بود برای تماشاچی که او هم شرکت داشته باشد بقول محسن وزیری مقدم نقاش ، مجسمه ساز و استاد هنر که در یکی از اثرهاش از تماشاچیان خواست در طراحی شرکت کنند و میخواست که تماشاچی هم نقشی در آفرینش داشته باشد نوعی مشارکت در آفرینش هنرمند است دوست دارم این نمایش را ببینم و من هم نقشی در اجرا داشته باشم
سپاس از توجه شما ، حضور و همراهی اینچنین شما برای ما بسیار مبارک است
۱۲ شهریور
محسن فراهانی راد
به دلیل پیداکردن جای پارک سخنان کارگردان محترم قبل از اجرای نمایش را نشنیدم نمایشی ندیدم آنچه بود مونو دیالوگی بیش نبودکه مرا بیاد روخانی از متن کتاب مسخ کافکا انداخت نیازی به جابجایی در فضای ...
دوست و همراه گرامی؛ البته هیچ جا سخن از چنین پیش‌فرضی به میان نیامده است. این که کار را دوست نداشته‌اید حق طبیعی شماست. پیش از اجرا چند جمله‌ای درباره‌ی نحوه‌ی همراهی با کار به مخاطبان می‌گویم و نه چیزی بیشتر. از این جهت گفتارهای ابتدایی سبب نمی‌شود که کار با سلیقه‌ی همه‌ی مخاطبان جور شود. امیدوارم در آینده مخاطب کاری از گروه ما باشید که بیشتر دوست می‌دارید. با تقدیم احترام بسیار.
۴ روز پیش، سه‌شنبه
fariba akbari
فکر میکنم اجرایی متفاوت باشه و غیر قابل پیش بینی سپاس از شما برکه بذری
منتظر دیدار شما هستیم
۱۵ ساعت پیش
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
خرید بلیت دوره تازه اجرای این نمایش، شنبه ۳ اسفند، به کارگردانی علی اتحاد و با بازی برکه بذری، برنادت تاتارو، عارفه احمد پور، داریوش احمدی و .... آغاز شد.
پویا فلاح این را خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
پریسا توکلی
درباره نمایش شب سیصد و شصت و ششم (برگه وابسته) i
علی اتحاد یک نمایش تعاملی را روی صحنه می‌برد

علی اتحاد به ایران تئاتر گفت: نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» را که اثری تعاملی و مشارکتی است، در تماشاخانه‌ آژمان روی صحنه می‌برم.

علی اتحاد در گفت‌وگو با ایران تئاتر درباره فعالیت‌های جدیدش در حوزه تئاتر گفت: نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» را از ۲۸ دی ماه در تماشاخانه‌ آژمان روی صحنه می‌برم. این نمایش در ژانر وحشت روانشناختی است و به صورت تعاملی و با مشارکت مخاطبان برگزار می‌شود. تنوع شیوه‌های اجرایی و متن سبب می‌شود که هر یک از اجراها با دیگری متفاوت باشد.

او در ادامه افزود: اجرای نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» به صورت هفتگی برگزار می‌شود. این برنامه شنبه‌ها ساعت ۲۰:۳۰ در تماشاخانه‌ی آژمان کار خود را شروع می‌کند و در آغاز به صورت محدود چهار اجرا خواهد داشت. «شب سیصد و شصت و ششم» کاری از گروه نمایش ۳۶۶ است. این گروه با سرپرستی و کارگردانی من پیش از این اجرای «تاریخ نانوشته‌ ... دیدن ادامه ›› سایه‌های بلند زمستان» را ارائه کرده و «شب سیصد و شصت و ششم» دومین اجرای این گروه است.

این کارگردان درباره ساختار اجرایی این نمایش گفت : نمایش«شب سیصد و شصت و ششم» بر پایۀ یک کار پژوهشی شکل گرفت.کار هنری همواره برایم همراه با ساز وکاری پژوهشی بوده است؛ به این معنا که سال‌ها است وقتی پروژه‌ای در ذهنم شکل می‌گیرد، کار را با خواندن و یادداشت برداشتن و جستجو گِردِ ایده‌‌ محوری و تماشای آن از زوایای مختلف آغاز می‌کنم. «شب سیصد و شصت و ششم» هم نتیجه‌ روندی مشابه‌ است. محوریت این نمایش را خواب‌ها می‌سازند. ایده‌ خواب بیش و کم حدود پنج سال پیش و همزمان با آغاز تحصیلات تکمیلی‌ام در رشته‌ روانشناسی به ذهنم رسید. نخستین متنی که بر پایه‌ تجربه‌ خواب نوشتم «چکامه‌های روشنایی» بود که نشر اختران آن را منتشر کرده است. «چکامه‌های روشنایی» درباره‌ی تجربه‌ کابوس‌وار مانی پیامبر است؛ ‌خوابی که صورت واقعیت به خود می‌گیرد. دومین متنی که با این محوریت نوشتم «دیوآب» بود که توسط نشر کارگاه اتفاق منتشر شده است. «دیوآب» از ترکیب شش کابوس در هم تنیده قصه‌ای یکه می‌سازد. پس از آن دست به کار پروژه‌ی «خانه‌‌ی بوشاسپ درازدست» شدم و همزمان کار ثبت و ضبط تجربه‌ کابوس‌های دیگران را هم آغاز کردم که بخشی از آن در کانال آپارات‌ و شبکه‌های اجتماعی در دسترس است. در پله‌ بعدی هم حالا به «شب سیصد و شصت و ششم» رسیدم.

این هنرمند در ادامه سخنانش با تشریح درونمایه و محتوای نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» گفت: نام این نمایش اشاره به تعداد روزهای تقویم به علاوه‌ یک شب دارد. تمام تاریخ مکتوب جهان تنها یک سوم تاریخ بشریت است؛ چرا که ما یک سوم زیست‌مان در خوابیم و با این همه هرگز کسی تاریخ این یک‌سوم زمان فراموش شده را نمی‌نویسد. پروژۀ «شب سیصد و شصت و ششم» به این یک سوم فراموش شده می‌پردازد. این نمایش در حقیقت یک بازی است؛ بازی‌ای تعاملی که با مشارکت مخاطبان شکل می‌گیرد و تجربه‌ یک ساعت خواب دیدن با چشم‌های باز است.

اتحاد در ادامه سخنانش افزود: برای رسیدن به آن چه به زودی به تماشای آن خواهید آمد، در تابستان گذشته فراخوان انتخاب بازیگر برای این اجرا را منتشر کردم. اواخر مرداد ماه گذشته تعداد قابل توجهی از علاقه‌مندان این حوزه وارد آزمون انتخاب شدند. پس از آن سی و پنج نفر به مرحله تمرین‌های نمایش راه یافتند و آرام آرام طی مدت چند ماه این تعداد به شانزده نفر رسید. حالا این گروه شانزده نفره نامی از آن خود دارد و به خاطر پروژه‌ اصلی که گروه گرد آن شکل گرفته «سیصد و شصت و شش» نام گرفته است. تا پیش از آماده‌سازی این اثر هم اجرایی با عنوان «تاریخ نانوشته‌سایه‌های بلند زمستان» را تجربه کردیم. امیدوارم بتوانیم این مسیر را تا مدت‌ها ادامه دهیم.

گفتنی است؛ بازیگران نمایش«شب سیصد و شصت و ششم» عبارتند از : برکه بذری، داریوش احمدی، پارسا رنجبر، میلاد صفوی، امید داودوندی، فرزانه رضایی، برنادت تاتارو، عارفه احمدپور، بهار جوهری، سیما خالقی، حسین رضایی، محمد ملک‌نیا، مهشید رضازاده، گیز طاهایی، پویا فضایی و سوگند انتظاری.



خبر و گفت‌وگو از: احمد محمد اسماعیلی


تاریخ انتشار: یکشنبه ۲۲ دی ۱۳۹۸ | شناسه مطلب: 130968

https://theater.ir/fa/130968
علی اتحاد
درباره نمایش شب سیصد و شصت و ششم (برگه وابسته) i
علی اتحاد یک نمایش تعاملی را روی صحنه می‌برد

علی اتحاد به ایران تئاتر گفت: نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» را که اثری تعاملی و مشارکتی است، در تماشاخانه‌ آژمان روی صحنه می‌برم.

علی اتحاد در گفت‌وگو با ایران تئاتر درباره فعالیت‌های جدیدش در حوزه تئاتر گفت: نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» را از ۲۸ دی ماه در تماشاخانه‌ آژمان روی صحنه می‌برم. این نمایش در ژانر وحشت روانشناختی است و به صورت تعاملی و با مشارکت مخاطبان برگزار می‌شود. تنوع شیوه‌های اجرایی و متن سبب می‌شود که هر یک از اجراها با دیگری متفاوت باشد.

او در ادامه افزود: اجرای نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» به صورت هفتگی برگزار می‌شود. این برنامه شنبه‌ها ساعت ۲۰:۳۰ در تماشاخانه‌ی آژمان کار خود را شروع می‌کند و در آغاز به صورت محدود چهار اجرا خواهد داشت. «شب سیصد و شصت و ششم» کاری از گروه نمایش ۳۶۶ است. این گروه با سرپرستی و کارگردانی من پیش از این اجرای «تاریخ نانوشته‌ ... دیدن ادامه ›› سایه‌های بلند زمستان» را ارائه کرده و «شب سیصد و شصت و ششم» دومین اجرای این گروه است.

این کارگردان درباره ساختار اجرایی این نمایش گفت : نمایش«شب سیصد و شصت و ششم» بر پایۀ یک کار پژوهشی شکل گرفت.کار هنری همواره برایم همراه با ساز وکاری پژوهشی بوده است؛ به این معنا که سال‌ها است وقتی پروژه‌ای در ذهنم شکل می‌گیرد، کار را با خواندن و یادداشت برداشتن و جستجو گِردِ ایده‌‌ محوری و تماشای آن از زوایای مختلف آغاز می‌کنم. «شب سیصد و شصت و ششم» هم نتیجه‌ روندی مشابه‌ است. محوریت این نمایش را خواب‌ها می‌سازند. ایده‌ خواب بیش و کم حدود پنج سال پیش و همزمان با آغاز تحصیلات تکمیلی‌ام در رشته‌ روانشناسی به ذهنم رسید. نخستین متنی که بر پایه‌ تجربه‌ خواب نوشتم «چکامه‌های روشنایی» بود که نشر اختران آن را منتشر کرده است. «چکامه‌های روشنایی» درباره‌ی تجربه‌ کابوس‌وار مانی پیامبر است؛ ‌خوابی که صورت واقعیت به خود می‌گیرد. دومین متنی که با این محوریت نوشتم «دیوآب» بود که توسط نشر کارگاه اتفاق منتشر شده است. «دیوآب» از ترکیب شش کابوس در هم تنیده قصه‌ای یکه می‌سازد. پس از آن دست به کار پروژه‌ی «خانه‌‌ی بوشاسپ درازدست» شدم و همزمان کار ثبت و ضبط تجربه‌ کابوس‌های دیگران را هم آغاز کردم که بخشی از آن در کانال آپارات‌ و شبکه‌های اجتماعی در دسترس است. در پله‌ بعدی هم حالا به «شب سیصد و شصت و ششم» رسیدم.

این هنرمند در ادامه سخنانش با تشریح درونمایه و محتوای نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» گفت: نام این نمایش اشاره به تعداد روزهای تقویم به علاوه‌ یک شب دارد. تمام تاریخ مکتوب جهان تنها یک سوم تاریخ بشریت است؛ چرا که ما یک سوم زیست‌مان در خوابیم و با این همه هرگز کسی تاریخ این یک‌سوم زمان فراموش شده را نمی‌نویسد. پروژۀ «شب سیصد و شصت و ششم» به این یک سوم فراموش شده می‌پردازد. این نمایش در حقیقت یک بازی است؛ بازی‌ای تعاملی که با مشارکت مخاطبان شکل می‌گیرد و تجربه‌ یک ساعت خواب دیدن با چشم‌های باز است.

اتحاد در ادامه سخنانش افزود: برای رسیدن به آن چه به زودی به تماشای آن خواهید آمد، در تابستان گذشته فراخوان انتخاب بازیگر برای این اجرا را منتشر کردم. اواخر مرداد ماه گذشته تعداد قابل توجهی از علاقه‌مندان این حوزه وارد آزمون انتخاب شدند. پس از آن سی و پنج نفر به مرحله تمرین‌های نمایش راه یافتند و آرام آرام طی مدت چند ماه این تعداد به شانزده نفر رسید. حالا این گروه شانزده نفره نامی از آن خود دارد و به خاطر پروژه‌ اصلی که گروه گرد آن شکل گرفته «سیصد و شصت و شش» نام گرفته است. تا پیش از آماده‌سازی این اثر هم اجرایی با عنوان «تاریخ نانوشته‌سایه‌های بلند زمستان» را تجربه کردیم. امیدوارم بتوانیم این مسیر را تا مدت‌ها ادامه دهیم.

گفتنی است؛ بازیگران نمایش«شب سیصد و شصت و ششم» عبارتند از : برکه بذری، داریوش احمدی، پارسا رنجبر، میلاد صفوی، امید داودوندی، فرزانه رضایی، برنادت تاتارو، عارفه احمدپور، بهار جوهری، سیما خالقی، حسین رضایی، محمد ملک‌نیا، مهشید رضازاده، گیز طاهایی، پویا فضایی و سوگند انتظاری.



خبر و گفت‌وگو از: احمد محمد اسماعیلی

https://theater.ir/fa/130968
تاریخ انتشار: یکشنبه ۲۲ دی ۱۳۹۸ | شناسه مطلب: 130968
پریسا توکلی
درباره نمایش شب سیصد و شصت و ششم (برگه وابسته) i
علی اتحاد «شب سیصد و شصت و ششم» را روی صحنه می‌برد


نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» به کارگردانی و نویسندگی علی اتحاد از شنبه 14 دی در تماشاخانه‌ی آژمان روی صحنه می‌رود.

اعتمادآنلاین| نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» که در ژانر وحشت/روانشناختی است به صورت تعاملی و با مشارکت مخاطبان برگزار می‌شود. تنوع شیوه‌های اجرایی و متن سبب می‌شود که این اجرا هیچ شبی قابلیت تکرار ... دیدن ادامه ›› نداشته باشد.

به گزارش اعتمادآنلاین، اجرای این نمایش به صورت هفتگی برگزار می‌شود. این برنامه شنبه‌ها از ساعت 20:30 در تماشاخانه‌ی آژمان کار خود را شروع می‌کند و در آغاز به صورت محدود در چهار اجرا برگزار خواهد شد.

«شب سیصد و شصت و ششم» کاری از گروه نمایش 366 به سرپرستی و کارگردانی علی اتحاد است. این گروه به تازگی اجرای «تاریخ نانوشته‌ی سایه‌های بلند زمستان» را ارائه کرده و «شب سیصد و شصت و ششم» دومین اجرای این گروه محسوب می‌شود.
 
بازیگران این نمایش عبارتند از : برکه بذری، داریوش احمدی، پارسا رنجبر، میلاد صفوی، امید داودوندی، فرزانه رضایی، برنادت تاتارو، عارفه احمدپور، بهار جوهری، سیما خالقی، حسین رضایی، محمد ملک‌نیا، مهشید رضازاده، گیز طاهایی، پویا فضایی و سوگند انتظاری.
https://etemadonline.com/content/374313/%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D8%AF-%D8%B4%D8%A8-%D8%B3%DB%8C%D8%B5%D8%AF-%D9%88-%D8%B4%D8%B5%D8%AA-%D9%88-%D8%B4%D8%B4%D9%85-%D8%B1%D8%A7-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%AF-%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1
میلاد صفوی  
درباره نمایش شب سیصد و شصت و ششم (برگه وابسته) i
ما منتظرتان هستیم
ماندان واعظی و پویا فیاضی این را خواندند
داریوش احمدی، زهره الف و علی اتحاد این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
برکه بذری  
درباره نمایش شب سیصد و شصت و ششم (برگه وابسته) i