تیوال نمایش آبی مایل به صورتی
S3 : 08:57:03
امکان خرید پایان یافته
  ۰۶ آذر تا ۲۶ اسفند ۱۳۹۶
  ۲۰:۱۵
  ۲ ساعت
 بها: ۳۵,۰۰۰ تومان

: ساناز بیان

: حمیدرضا آذرنگ

: نسیم ادبی، آناهیتا اقبال نژاد، مرضیه بدرقه، عاطفه رضوی، امید سلیمی، بهنام شرفی، محمدهادی عطایی، گیتی قاسمی، ستایش محمودی، امین میری، آذین نظری

: نسیم ادبی و مرضیه بدرقه و گیتی قاسمی و آذین نظری به صورت مشترک ایفای نقش می‌کنند.

: وحید لک
: رضا مهدیزاده
: شاهین انتظامی
: مهسا عبداللهیان خامنه
: رضا حیدری
: رویا مرادی
: میلاد خدا خواه
: ماریا حاجیها
: همراز بیان
: مهیار گودرزی
: مریم نراقی
: ایلیا شمس
: راحیل مرشدی
: راضیه اسماعیلی
: عاطفه غضنفری، مجید میرمهرآبادی
: ساناز بیان، مسعود خلج زاده، مرضیه فراهانی
: نسرین ریاحی
 
اگه خوب خوبش رو بخوای... خود کلمه های زن و مرد چیزی بیشتر از یه توهم نیستن. هیچ مردی صد درصد مرد نیست و هیچ زنی هم صد درصد زن نیست که اگه اینجوری بود همه مون تبدیل می شدیم به یه مشت هیولا...


- از همراه داشتن فرزندان زیر ۱۶ سال خودداری نمایید.

راه‌های ارتباطی با تماشاخانه پالیز: اینستاگرام / کانال تلگرام

گزارش تصویری تیوال از نمایش آبی مایل به صورتی / عکاس:‌ سارا ثقفی

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» ساناز بیان: در فتوای امام یک دلسوزی، امید و حتی نوعی وصیت هم وجود دارد

» نمایش «آبی مایل به صورتی» به کارگردانی ساناز بیان تا ۲۶ اسفند تمدید شد

» «آبی مایل به صورتی» تمدید شد

» حسن قاضی‌زاده هاشمی به تماشای نمایش «آبی مایل به صورتی» نشست

» نمایش "آبى مایل به صورتى" به عنوان اثر برگزیده سال ۹۶ تندیش بهترین نمایش را از سى و ششمین جشنواره بین الملل تئاتر فجر در بخش الف دریافت کرد.

» نمایش «آبی مایل به صورتی» آگاهی بخش، با جسارت و درام اجتماعی پژوهش محور است

» «آبی مایل به صورتی» اگرچه از بررسی تاثیر احساس تعلق خاطر به یک گروه غافل نمانده است؛ اما بیشترین تمرکز را بر سر بحث خانواده و پذیرفتن این اختلال از طرف اعضای آن هزینه کرده است

» روزی که به کلاس نیامد

» گزارشی از «آبی مایل به صورتی»

» در ستایش پارادایم کاهش آسیب و جرم‌زدایی

» نمایش «آبی مایل به صورتی» در هشتمین نشست نقد صحنه بررسی می‌شود

» بیش از هر چیز منتقد خودم و تماشاگر روبرویم هستم

» یادداشت حسین پاکدل بر نمایش "آبی مایل به صورتی"

ویدیوهای وابسته

آواهای وابسته

مکان

تهران، خیابان کریمخان، خیابان عضدی جنوبی (آبان)، خیابان سپند، پلاک ۶۹
تلفن:  ۸۶۰۳۷۵۱۰


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
آبی مایل به صورتی اگرچه در فضایی بسیار تاریک اجرا میشود ولی مطمعنا پس از خروج از سالن هر کدام از تماشاگران را با چراغی در دست راهی جامعه میکند
با دیدی روشن و برابر به انسان های دیگر و انتخاب های شخصی آنها برای روش زندگیشان
بازی ها درخشان است نمایش تم تاثیر گذار وخوبی دارد و مدام تماشاگر را دچار شک میکند داستان از چند بعد و نگاههای مختلف روایت‌ میشود و هر بار جذاب و تاثیرگذارتر است
یکی از بهترین و تاثیرگذارترین نمایش‌هایی بود که در عمرم دیدم. مصائب و مشکلات دردناکی که ترنس‌ها تو جامعه و خانواده باهاش روبرو می‌شن، در قالب یک روایت مستندگونه. اطلاعات ارزشمندی در طول نمایش به مخاطب منتقل میشه که دونستن‌اش کمک بزرگی به درک دنیای این بندگان خدا می‌کنه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
«ای آبی‌های مایل به صورتی و ای صورتی‌های مایل به آبی»! از اینکه به کسانی که به لحاظ ظاهر فیزیکی، مرد بودند اما با سبک زبانی لطیف‌تر سخن می‌گفتند و به آنها می‌گفتم: «اوا خواهر»،
از اینکه وقتی می‌خواستم به مردی توهین کنم، به او می‌گفتم: «بچه [این بخش به دلیل ناهمخوانی با قوانین سایت زدوده شد]»،
از اینکه به کسی که از لحاظ ظاهر مرد بود و رفتارهای با ظرافتی داشت، به او می‌گفتم «چه زنکه»،
از اینکه به فردی از لحاظ ظاهر شبیه مردان، به خاطر دقت در امور جزئی و یا سخن گفتن در مورد دیگران، می‌گفتم: «خاله‌زنک»، از اینکه به افرادی که از لحاظ فیزیک ظاهری مرد بودند و تمایل به پوشش و رفتار زنانه داشتند، می‌گفتم: «زنک»،
از اینکه به افراد پارک دانشجو به چشم «موجودات چندش‌آور» نگاه می‌کردم،
از اینکه مردان جامعه‌م به آن‌ها همچون وسایل ارگاسم ظاهری نگاه می‌کردند [این بخش به دلیل ناهمخوانی با قوانین سایت زدوده شد]
از اینکه به زنانی با توانایی جسمی بالاتر و استفاده از ادبیات مردانه و جسارت در رفتار و گفتارشان، می‌گفتم: «مثل مرد می‌مونه»،
از اینکه معشوقه‌م باید تمام صفات «مرد» را دارا می‌بود تا باب میل من می‌شد،
از اینکه به آسیاب جنسیت‌زدگی، آب می‌ریختم،
از اینکه جنگ سبب شوک شما در دوران جنین‌تان شد و اختلال جنسیتی پیدا کردید،
از اینکه در مباحث جنسیت‌زدگی، تنها دو جنس را مد نظر قرار می‌دادم،
از اینکه سی سال جمع کثیری از جنس سوم و چهارم را در همه‌ی عرصه‌ها نادیده می‌گرفتم
از اینکه آن‌ها را در تمام مسائل اجتماعی‌م، تا حد «نفی» به کناری می‌گذاشتم،
از اینکه هیچ درکی از اندوه‌ها و شادی‌های شما نداشتم،
از اینکه تا این حد با شما بیگانه بودم،
از ... دیدن ادامه » اینکه هم‌سو با خیل عظیمی از جامعه‌م نادیده گرفتمان،
از اینکه ...
از اینکه ...
از اینکه ...
«ای آبی‌های مایل به صورتی و ای صورتی‌های مایل به آبی»! عذر می‌خواهم
عذر می‌خواهم
عذر می‌خواهم.
#شوکا_حسینی
#آبی_مایل_به_صورتی
#جنسیت_زدگی
#هرموفرودیت
#دو_جنسه
#ترنس
#مرد
#زن
#مرد_زن
#زن_مرد
#تیاتر
#تئاتر
#نمایش
#ساناز_بیان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

سالها پیش دوران دانشجویی با دوستان هم خوابگاهی مستندی راجع به ترانس ها دیدم،مردانی که زن هستند و تمایل به عمل تغییر جنسیت دارند یا بر عکس...مستند تاثیر گذاری بود اما نه به تاثیرگذاری تئاتر آبی مایل به صورتی به کارگردانی ساناز بیان عزیز و حمیدرضا آذرنگ نازنین.
شاید اگر میخواستم نام دیگری برای این اجرای زیبا و بی نقص بگذارم،نام " از دردی که میکشیم " را برایش انتخاب میکردم.قانون،شرع همه اجازه ی عمل میدهند اما پذیرش این افراد در جامعه و مشکلات آنها فراتر از یک عمل جراحی هست.
از دردی که میکشیم گفتم چون در این میان همه زجر میکشند،هرکس کمی دلسوز ترانس ها باشد زجر میکشد،مادری که توسط فرزند ترانس خود درک نشد،دایی مهربانی که رفت تا کنارعزیزش باشد اما ته ذهنش تا لحظه ی مرگ نپذیرفت.و ترانس هایی که درک نشدند یا شدند،تلاش کردند و سردرگم میان زن و مرد ... دیدن ادامه » ماندن،ادامه دادند.
سخت هست،نه؟که مادر پسری باشی و روزی روبرویت بنشیند و بگوید من دخترت هستم نه پسر.
سخت هست،نه؟که فرزند مادری باشی که روبرویت بنشیند و بگوید تصمیم دارد مرد باشد نه دیگر مادر تو.
سخت هست،نه؟که زن باشی اما مرد صدایت کنند.
سخت هست،نه؟که مرد باشی اما زن صدایت کنند.

خسته نباشید به این گروه برای دغدغه ی زیبایشان...

امیر و مریم عاملى این را خواندند
مریم زارعی، زهره مقدم، حسام مختاری، بابک همتی و محمد لهاک این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
واقعا بی نظیر بود. این موضوع را از نزدیک لمس نکردم ولی این نمایش باعث شد دیدم نسبت به افرادی که این گونه هستند عوض شود. چه زیبا اجرا کردند تک تک اعضاع هن خندیدم هم گریه کردم هم قلبم فشرده شد. مرسی مرسی مرسب
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اقلیت بودن همیشه سخته، اقلیت قدرت اجتماعی زیادی نداره، اقلیت دینی، اقلیت جنسی، اقلیت فکری، اقلیت سیاسی، اقلیت قومی و هر اقلیت دیگه. توی کار حرفه ایت هم اگر اقلیت باشی، حتی برجسته و برگزیده، آسون تر مورد آزار قرار می گیری. این نمایش و نمایش هایی مثل همان باش که نیستی و خودکار بیکار سامان ارسطو، سهم بزرگی در شناسوندن این اقلیت ها دارند. ساناز بیان به خوبی نشون داد که حتی به فاحشه هم میشه نگاهی شبیه به نگاه به اقلیت ها کرد، براشون کمی جای بیشتر باز کرد، میخواد کنارمون و رو صندلی مترو باشه، میخواد تو بازار کار باشه یا حتی تو دلمون. به خودمون برگردیم. مای نوعی بیشتر میتونیم بهشون ترحم کنیم و کمتر میتونیم باهاشون دوست باشیم، کمتر تونستیم همراه و همکارشون باشیم. بی شک آگاهی ما به توانمندسازی جامعه ی اقلیت از هر نوعی کمک می کنه. توانمندیِ اقلیت های ناگزیر، ... دیدن ادامه » نشانگر بلوغ جامعه است و از این دیدگاه، جامعه ی ما برای بالغ تر شدن هنوز بسیار کار داره... ممنونم خانم ساناز بیان عزیز. حیفم آمد که نگم از کارگردانی و بازی های عالی و طرح صحنه هم بسیار لذت بردم
موضوع خوبی برای نمایش انتخاب شده و این ویژگی به کار اهمیت میدهد. ساناز بیان به روش و علاقه خود یعنی روایت نمایشی سوژه ای را انتخاب کرده تا احساس ما را در خصوص آدم های متفاوت روی زمین تحریک کند. این آغاز یک هیجان و احساس است در آبی مایل به صورتی....و.و
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
آبی مایل به صورتی یا صورتی مایل به آبی ؟ چه فرقی می کنه؟ ما همه ادمیم دقیقا مثل هم!
تئاتر آبی مایل به صورتی علاوه بر بازی های بی نهایت عالی و دیالوگ های خوب و بجا روایت تلخ و در عین حال دلنشینی رو بازگو می کنه. روایت گریه ها، خنده ها عشق مادری، عشق پدر به فرزند و حتی عشق یک مرد و زن ولی چیزی که جذابش کرده اینه که فرق داره! فرق داره با قصه هایی که هر روز میشنویم جنس ادماش رو خیلیامون نمی شناسیم !
آبی مایل به صورتی برای من فقط یک تیاتر نبود تجربه حس ادمهایی بود که میبینیمشون ولی نمی بینیم!
دو عدد بلیت اجرای روز جمعه موجوده، به دلیل مشکلی که برام پیش اومده خودم نمیتونم برم.صندلی ها هم ردیف یک هستن.
هر کسی خواست تماس بگیره ۰۹۳۶۵۸۸۸۴۰۶
۱۰ اسفند ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خب قبل از هر چیز:
ای کاش میشد در استادیوم آزادی روزی چندین سانس، این نمایش اجرا میشد و همه مردم ایران ملزم به دیدن این نمایش بودن.
تا به حال نشده بود از بین تمامی این نمایش هایی که دیده بودم، انقدر دوس داشته باشم که نمایشی رو با این شدت به همه پیشنهاد کنم.
از تمامی عزیزانی که این متنو میخونن خاضعانه خواهش میکنم با خانواده و دوستانشون به دیدن این نمایش برن. مهمترین ویژگی این اثر این هست که در دقیقه به دقیقه اش، لامپی با روشنایی بی نهایت در ذهنتون روشن میشه و در انتهای نمایش قطعا شما ذهنی متفاوت و مملو از احساسات خاص خواهید داشت.
اصلا نمیخوام راجع به این اثر‌صحبت کنم. اما به شما اطمینان میدم که در هر لحظه شما هنر ناب خواهید دید و به واقع رسالت ذاتی هنر رو که فرهنگ سازی هست به معنای واقعی کلمه مشاهده خواهید کرد. بازی ها بی نظیر هستند و هنرمندان این ... دیدن ادامه » اثر واقعا در نقششون فرو رفتن. اصلا فکر یک تئاتر معمولی یا خوب رو نکنید، شما با یک نمایش خاص طرف هستید. از زمانی که خواهید گذاشت نه تنها پشیمان نخواهید شد بلکه چندین برابر زمانی که گذاشتید، سود خواهید برد.
فکر میکنم همه آنچه که گفتم برای دیدنش قانعتون کرده باشه، اما لطفا لطفا لطفا تنها به دیدن این اثر نروید، سعی کنید بخصوص با خانواده به دیدن این اثر بروید.
من همینجا از مدیریت سایت وزین تیوال تمنای عاجزانه دارم که تبلیغات متفاوت و بسیار وسیعتری نسبت به سایر نمایش هایی که قبلا بوده و در حال حاضر هست برای این اثر قائل بشن. قطعا هنرمندی پیدا نخواهد شد که نسبت به این مساله معترض بشود چون این اثر نگاه بسیار متمرکز و بزرگی بر یک مساله مهم اجتماعی دارد که ممکن است در هر خانواده ای، حتی خانواده ما به وقوع بپیوندد.
در پایان از کارگردان این نمایش عالی، سرکار خانم ساناز بیان تشکر ویژه دارم و در برابر اون چیزی که امشب آموختم، سر تعظیم فرود میارم در مقابلشون.
شاید خیلی ها فکر کنند من اغراق آمیز نوشته ام ، اما مهم این است که حتی اگر یک نفر بیشتر با خواندن این نوشته من، به دیدن این اثر‌ برود، من هم رسالت فرهنگی خودم را انجام داده ام.
جدا باهاتون موافقم و اصلا هم اغراق آمیز نبود واقعا بی نظیر بود
۰۴ اسفند ۱۳۹۶
شدیدا با شما موافقم
بعد از اتمام نمایش تنها توضیحی که میتونستم در مورد این اجرای بی نظیر بگم فقط این بود: فوق العاده بود!!!
ای کاش این نمایش نه فقط در تهران بلکه به صورت دوره ای توی همه ی استانها و شهرستانهای ایران اجرا بشه و همه بتونن ببینن، آگاه شن و لذت ... دیدن ادامه » ببرن. شانس دیدن این نمایش رو از خودتون نگیرید و 2 ساعت فقط ببینید و گوش کنید، ما حتی تحمل 2 ساعت دیدن زجرهای زندگی این عزیزان برامون سخت و دردآوره...
۰۹ اسفند ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
آبی مایل به صورتی تنها نمایشی است که مجاز است تلخ و غم‌آلود و گزنده باشد، مجاز است بگریاند و چشم‌هایمان را بشویَد که نگاهی تازه و انسانی به مقولهٔ دگرباشان داشته باشیم. تمام سال‌هایی که با این جماعت در فضای مجازی تماس داشتم و بعد از مدت‌ها فهمیدم که و چه هستند، جلوی چشمم آمد. آدم‌هایی که بینشان نخبه و هنرمند هم کم نبود. ولی چیزی که بیشتر از همه در ارتباط با این قشر به چشم می‌خورد، تنهایی مفرطی بود که برای گریز از آن به دامان شبکه‌های اجتماعی پناه می‌بردند. غالباً به‌جهت راحتی بیشتر، مسئلهٔ خود را مکتوم می‌داشتند و معدودی نیز آن را فریاد می‌زدند و حتی گاهی مشکل ایجاد می‌کردند.
می‌خوام مراتب قدردانی و سپاس ویژهٔ خود را به ساناز بیان عزیز برسانم که دست روی چنین موضوعی گذاشته است. شاید سلیقه‌ام با نحوهٔ نگارش نمایشنامه و صحنه‌آرایی چندان ... دیدن ادامه » همسو نباشد، اما نمی‌توانم شگفتی‌ام را از بازیگردانی بی‌نقص و اجراهای درخشان بهنام شرفی، محمدهادی عطایی و نسیم ادبی ابراز نکنم. صفت بی‌نظیر هم برایشان کم است. ضمن اینکه زن روسپی می‌توانست در نمایش نباشد و به‌جای آن، یکی از نمایندگان قشر همجنسگراها معضلات خود را بیان کند که به باور من تعدادشان بیشتر از هرمافرودیت‌هاست.
در پایان جا دارد نظر یکی از عرفا و فلاسفهٔ شهیر معاصر را مرور کنیم:
«هیچ‌کدام از ما نه کاملاً مرد هستیم، نه کاملاً زن؛ ما نقش زن و مرد را برای مدتی بازی می‌کنیم و این نقش‌ها به‌مرور زمان و با فرارسیدن کهنسالی، جابه‌جا می‌شود.»
(داخل پرانتز، سلامی عرض می‌کنم به خانم نسبتاً مسنی که ردیف اول نشسته بود و وقتی خواستم روی تشکچهٔ کنارش بنشینم، مانع شد و گفت: «جای دوستمه» و من می‌دانستم دروغ می‌گوید اما یک پله عقب‌تر بدون تشکچه و پشتی نشستم. بلافاصله برگشت به رفیق شفیقش که کنار من نشسته بود گفت: «حالا راحت پاهاتو دراز کن!» در تمام طول این دو ساعتی که یک جای سفت و ناراحت را تحمل می‌کردم، این دو عزیز دستمال از جیب درآورده اشک‌ها را به‌گونه‌ای پاک می‌کردند که آن ده‌من آرایش متلاطم نشود؛ اما دوست من، شما که در عمل به انسانِ واقعیِ کناردستی‌ات رحم نمی‌کنی و مروّتت از یک مرغ کمتر است، آیا برای دوجنسه و ترنس در نمایش دل می‌سوزانی؟! شوربختانه خودخواهی در این کشور، ارتباطی به میزان درآمد، سواد، طبقهٔ اجتماعی و باورهای مذهبی ندارد. چیزی عمیق‌تر از این حرف‌هاست...)
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
برای بار دوم این نمایش رو امشب دیدم و نمیتونم کلماتی پیدا کنم که بتونه زیباییش رو توصیف کنه .. فوق العاده بودید همتون .. امیدوارم کسانی که "باید" این اجرا رو ببینند.. هزاران بار ممنونم ..
بازیهای فوق‌العاده باورپذیر!
به عنوان روانشناسی که دو سه سالی هست از نزدیک با بچه‌های ترنس در تماس هستم، از این بازیهای طبیعی، جا خوردم! نمایش بسیار خوبی بود و میتوانم تماشای آن را به همگان توصیه کنم.
اجرایی نو با نگاهی نو و موضوعی نو و بازی های عالی و حرفه ای...بنظر بنده این اجرا رو هرکسی باید ببینه حتی اگر هیچ علاقه ای به عرصه ی هنر و تئاتر نداشته باشه...
خیلی خیلی ممنون
۲۸ بهمن ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
آبی مایل به صورتی را دو بار دیدم و پیشنهاد می کنم...
یک بار برای خودم دیدم بار بعدی برای اینکه دوستانم را به سالن ببرم و یک کار فاخر ایرانی را ببینند.
مسلما کار اشکال هایی داشت چه در روایت چه در دراماتورژی چه در مبالغه از ستایش شخصیت سیاسی که ...ولی خوبی های کار آنقدر زیاد بود که بهتر است به آنها بپردازیم.
هر کس سلیقه ای دارد ولی من از زمانی که فیلم شیار 143 نرگس آبیار را دیدم حال بدی در درونم نهادینه شده بود تا اینکه این نمایش ساناز بیان را دیدم...
از دید من یه بخش اصلی مشکلاتی که زنان جامعه ما را آزار می دهد دست کم گرفتن خودشان توسط خودشان هست.... که مجالی در تیوال نیست که ربط این نوع نگاه را به نمایش بیان کرد. ساناز بیان در حوزه ای خاص قدرت یک زن ایرانی یک کارگردان تیاتر را نشان داد و دست روی موضوعی گذاشت که مهجور افتاده بود... ساناز بیان می تواند مانند ... دیدن ادامه » خیلی زنان دیگر کلیشه های جایزه بردار را در صحنه اجرا کند و کلی جایزه های دولتی را درو کند و به دروغ الگوی زن هنرمند ایرانی نام گیرد، چون قلم توانایی دارد ولی ترجیح داد دست به روی درد گروهی بگذارد که هیچ فرقی نسبت به دیگران ندارند. ساناز بیان جرات داشت نشان دهد زن و مرد و ترنس فرقی با هم ندارند همه ما اسیر برچسب هایی هستیم که به مازده شده است و وقتی برچسب ها و قضاوت ها را دور بریزیم فقط به واژه ای می رسیم به معنای : انسانیت.
آفرین ساناز بیان...آفرین بر بازیگران پرتوان و دیگر عناصر این تیاتر...
بزرگوار ،جهت اطلاعتون کارهای خانم بیان در جشنواره ی اخیر چند جایزه گرفتن و تقدیر و حمایت شده ؛ شِلتِر و آبی مایل به صورتی ... الان به زعم شما ایشون از "کلیشه های جایزه بردار" سود جستند که این جایزه های دولتی گیر خودشون یا عوامل نمایششون اومده؟! یا از ... دیدن ادامه » تواناییشون بوده؟ بالاخره جایزه دولتی خوبه یا بده؟! چند درصد هم احتمال بدید جایزه هایی که بقیه گرفتن حقشون بوده و کار بهتری توی اون زمینه ارائه کردند.
https://www.khabaronline.ir/detail/750378/culture/theater
۲۵ بهمن ۱۳۹۶
جایزه دولتی اعتباری ندارد.
ولی اگر اثری مثل "ابی مایل به صورتی" جایزه دولتی بگیرد جایزه اعتبار می گیرد و اینقدر آثار خوب حایزه نگرفته که... .
من فقط یک نکته بگم بتی از خانم ساناز بیان نساختم و اشکال هایی حتی از دید آماتور من در کار ایشان وجود داشت، ... دیدن ادامه » ولی ایشان کاری کردند که بقیه ترجیح دادن چنین دردسری را به جان نخرند.
از اعتبار جایزه دولتی همان بس که امثال حاتمی کیا انرا می برند و بیضایی ها تقوایی ها پناهی ها حتی اجازه اجرا ندارند.
به هر جهت هر کس سلیقه ای دارد و در اظهار نظر آزاد...
۲۶ بهمن ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
واقعا چی میشه گفت به این نمایش بینظیر ،قشنگ مشخص بود که این کار یک کار دلی و با عشق درست شده بود و تمام عوامل عاشقانه این کار رو دوست داشتند و اگه کسی در مورد ترنس ها اطلاعات کاملی نداره واقعا باید بیاد و تماشا کنه تا آگاهیش بالا بره.من مطمئنم دیگه هیچ جا ی همچین بازی های در این حد قوی نخواهم دید بقول معروف عندش بود دیگه اینجا :)
ممنون ساناز بیان ممنون از کل گروه یکی از بهترین نمایشهایی بود که تا حالا دیدم .
من یه ترنسم قبل این نمایش من فکر میکردم این حسم فقط تلقین چون خانوادم اصرار دان که بهم ثابت کنن من تلقین میکنم ولی مگه میشه آدم تو سن 26 سالگیم بخواد خودش و گول بزنه ولی وقتی اون نمایش و دیدم حس کردم واقعا هست و تلقین نیست
بسیار لذت بردم، تبریک میگم به همه عوامل گروه
تشکر به خاطر داستان خوب و گیرا و بازی های دیدنی...
تبریک میگم به خانم بیان بابت قلم زیبا و خسته نباشید به ایشون و بازیگران و سایر عوامل اجرا
طبق معمول کارهای دیگر سالن پالیز کار با تاخیر شروع شد
بازی همگی فوق العاده (بویژه بهنام شرفی و سرکار خانم ادبی) و داستان جذاب و البته دردناکی بود که شاید کمتر کسی دغدغه ورود به این حیطه رو قبل از این داشت (حداقل با این جزییات)

امیدوارم باز هم در آینده این روی صحنه بیاد تا دوستانی که موفق به دیدن کار نشدند کار رو تماشا کنند

من این نمایش رو 3 هفته پیش دیدم.. یه تئاتر عالی و بسیار تاثیر گزار با بازیهای فوق العاده قشنگ و بازیگران مسلط به کار و یه متن روان و شیوا که خیلی قشنگ تونسته تماشاچی رو وارد دنیای آدمهای ترانس کنه و بخشی از مشکلات و دغدغه ها و سختیهای زندگیشون رو نشون بده. از اون دسته نمایشهاییه که آدم تا چند روز همش بهش فکر می کنه و باعث میشه راجع بهش بیشتر تحقیق کنه و تلاش کنه بیشتر بدونه. به همه عوامل کار،سر کار خانم بیان و بازیگران خیلی خوب کار و همه تیم اجرایی تبریک و خسته نباشید می گم.
به نظر من،ویژگی این نمایش که داستان در قالب تعریف خاطرات کاراکترها پیش می‌رود،بسته به سلیقه افراد می‌تواند یک نکته مثبت و یا منفی تلقی شود و بار کلی نمایش بیش از پیش به دوش بازیگران می‌افتد که بازیگران این نمایش به خصوص بهنام شرقی و نسیم ادبی با اجرای احساسی خود این وظیفه را به خوبی اجرا کردند. در کل پرداختن به این قبیل مسائل اجتماعی و فرهنگ سازی درباره آن‌ها خود از رسالت‌های مهم تئاتر است که این نمایش به خوبی این وظیفه را انجام داد.