تیوال نمایش آشپزخانه
S3 : 21:45:15
خرید بلیت
۳۰,۰۰۰ تومان
٪۲۰ تخفیف
  ۲۹ مهر تا ۳۰ آبان
  ۲۱:۰۰
  ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه
 بها: ۳۰,۰۰۰ تومان

: آرنولد وسکر
: امیرحسین بیات
: مهدی چاکری
: محمدحسن معجونی

: شایلان عشایری
: ندا نصر
: صبا کسمایی
: پویا پورامین
: صالح تسبیحی
: فریبرز دارایی
: سیاوش البخشی نائینی
: رضا سامانی
: شیرین طیبی، ندا تسلیمیان، نگین نجفی
: سارا بقا
: نیلوفر نقیب ساداتی، محمدرضا رحمتی، نیما خطیب شاد، مهران کریمی
: بهشاد رسولی، آیدین بهنامیان، رضا ذهبی، سینا صیام
: سید مصطفی طباطبانسب، امیر حسین بابائیان
: مصطفی جمال لیوانی، فرزاد چوپانی، حمیدرضا صفوی، محمد حسن درباغی فرد

الف) اجرای اول با گروه بازیگران شیراز ۲۹ مهر لغایت ۱۰ آبان
: (به ترتیب حروف الفبا) مهدی ابو حمزه، پوریا احمدی، نکیسا ادیب، امیر اسداللهی، برنا انصاری، سارینا بهرامی، افسون پالیزبان، پویا پورامین، زهرا پناهنده، شیرین جهانبخش، طناز جوانمردی، زهرا حسین آبادی، حسین حسینیان، مهران حیدری، پوریا خرم، علی خواجویی، مریم دارابی، رضاذهبی، فائزه رستگاری، حامد سروری، مازیار سیدی، مونا طحانی، بهار علیپور، نگین فتحیان، زهرا کاظمی، هستی محمودی، مریممرشدی، محمد مطهری پور، یاشگین معصومی، نجوا وهاب، کیمیا همایونی و محمد حسن معجونی

: محسن خباز
: مجتبی خباز
: داوود زارع
: هانیه کاظمیان
: علی شریفی
: محمد معلق
: فاطمه صادقیان
: اَوین میرزایی

ب) اجرای دوم با گروه بازیگران رشت ۱۲ آبان لغایت ۲۱ آبان
: (به ترتیب حروف الفبا) محمدرضا آبانگاه، سوفیا اسماعیل زاده، سیاوش البخشی نائینی، برنا انصاری، اشکان بخشنده، مرسده بردبارمنش، آیدین بهنامیان، الناز بیگی، سوفیا پادمهر، شادی پورعباس، برنوش پورغفار، ترمه توحیدی، افشین سپاسگزار، ناژین چهرسیمین، فریما حبیبی، حسینحسینیان، شهاب دست آموز، تینا درخشنده پیکر، ریحانه رضاییان، فرناز زارعی، نازنین شریفی، روشنک شعبانی، سینا صیام، مجتبیعلیپور، عامر عظیمی، میثاق علینژاد، امیر قاسمی، فروغ کاظمی، فاطمه لطافت، سمانه منیری، احمدرضا مقدسی، مهسا مقدم، کیوانمقدم، امین ناطقی، مریم نژاد، محمد نوروزی

: سید فرزام حسینی
: پانیز برزعلی
: برنا انصاری
: ناژین چهرسیمین
: مینا حسنپور

پ) اجرای سوم با گروه بازیگران تهران ۲۲ آبان لغایت ۳۰ آبان
: (به ترتیب حروف الفبا) محمدرضا آبانگاه، مهدی ابوحمزه، مهسا احمدی، آناهیتا آذرپیوند، مهشید آقاخانی، سیاوش البخشی نائینی، سروین امامی، برناانصاری، روژان ایرجی، پویا پورامین، صبا پویشمن، هاله پورقدیمی، افشین تمدن، غزال توکلی، مهسا جمشیدی، حسین حسینیان، هدیه حسینی نژاد، مژده دایی، یاسمن دهقانی، هلیا رضایی، رکسانا سکایش، مازیار سیدی، امین سیمیار، کتایون طلایی، آرزو عادلی، زینب عباسی، هانیه عسگری، سحر علیرضایی، امیر قاسمی، علی قانعی، پریناز کبیری، سوگل کلابی، مینا مسیحی، احمدرضا مقدسی، نگارنجفی، شهاب نظام دوست، فرنوش نیک اندیش

: پگاه طبسی نژاد
: مهدی آشنا
: عسل اصفهانی
: سیاوش البخشی نائینی
: زهرا میرآقایی
: امیر حسین بیات، هدیه حسینی نژاد

- نمایش «آشپزخانه» به کارگردانی محمد حسن معجونی، با همکاری سه گروه بازیگری مختلف از شهرهای شیراز، رشت و تهران، مهر و آبان ۱۳۹۸ در سالن اصلی تالار مولوی اجرا خواهد شد. شایان ذکر است که هر گروه بازیگری هشت شب اجرا خواهد داشت و این تور با نمایش «آشپزخانه» تولید گروه شیراز از ۲۹ مهر ماه اجراهای خود را آغاز می‌نماید.

دست‌اندرکاران آشپزخانه‌ی رستورانی در میان عشق و خشونت در جستجوی رؤیاها، هدف ها و انگیزه‌هایشان هستند.

توجه مهم: با توجه به اینکه محیط باز روبروی سالن بخشی از محیط دانشگاه تهران است، کشیدن سیگار در این محیط ممنوع است.

سبک:
درام
شهر:
تهران

گزارش تصویری تیوال از نمایش آشپزخانه / عکاس:‌ رضا جاویدی

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» انتشار تیزر نسخه تهران

» «آشپزخانه» شیراز وارد تالار مولوی می‌شود.

» سه‌گانه «آشپزخانه» به صحنه می‌رود/ میزبانی تالار مولوی از ۲۰۰ تئاتری

ویدیوهای وابسته

مکان

خیابان انقلاب، ابتدای خیابان شانزده آذر، شماره شانزده، جنب کلینیک دانشگاه تهران، مرکز تئاتر مولوی
تلفن:  ۶۶۴۱۹۸۵۰


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
اخه این همه فریاد و خشونت و هیاهو !! چه کاریه بابا به خدا ما راضی نیستیم شما اینجوری خودتونو داغون کنین تا واسه ما نمایش اجرا کنین.( من کار بقیه گروه هارو ندیدم اما ظاهرا گروه تهران عملکرد خوبی نداشتن و به اکثر تماشاگرا خوش نیومده اجرای این گروه)
اما شخصیت مایکل و البته بازیگر نقش مایکل خیلی خوب و دوست داشتنی بود.
حالا به فرض این همه آشپز تو یه رستوران مشغول پختن آش های مختلف هستند اما خداییش اخه این همه گارسون‌ِ دخترِ شیک پوش!! رو تو رستوران برج ترامپ هم پیدا نمیکنین که تو این نمایش سیاهی لشگرشون کردین.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خیلی نقدای مثبتی از اجراهای شیراز و رشت شنیده بودم. اما متاسفانه اجرای تهران بسیار پایین تر از حد انتظارات بود، البته دوستان دیگر هم که از سالن خارج شدن همین نظر رو داشتن. بازی ها ضعیف و بی اثر. تمام بار نمایش بر دوش بازیگر نقش اول یعنی پیتر بود که اونم فقط داد میزد. نه، سطح انتظارم از اقای معجونی خیلی بیشتر بود.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
من اجرای گروه رشت و گروه تهران رو دیدم و اجرای گروه رشت رو خیلی بیشتر دوست داشتم، هم گروه هماهنگ تر بودند هم بازی ها به طور کلی بهتر بود. آنقدر دوست داشتم که ترغیب شدم دوباره کار رو ببینم، ولی اگر کار گروه تهران رو اول می دیدم دوباره نمی رفتم.
من هم گروه رشت رو دیدم و ترغیب شدم دوباره ببینم. برای چهارشنبه بلیت گرفتم ولی الان ناامید که این کامنت رو دیدم پشیمون شدم. بخصوص اینکه پیتر نمایش عوض شده و دوست داشتم بازی بازیگر رشت رو با دقت بیشتری ببینم. امیدوارم بازی مازیار سیدی هم به همون اندازه دلنشین ... دیدن ادامه » باشه.
۳ روز پیش، دوشنبه
چه عجیب!
من اجرای شیراز و رشت رو دیدم
تهرانو هنوز ندیدم
ولی شیراز و رشت اصلا قابل قیاس نبودن
گروه شیراز خیلی قوی بودن و سطح انتظارم از گروه‌های دیگه رو هم خیلی بالا بردن
اما اجرای رشت کاملا نا امید کننده بود و به جز یکی دو بازیگر که یکیشون (حسین حسینیان) ... دیدن ادامه » بازیگر مشترک هر سه گروه هست، بازی مابقی حرف خاصی واسه گفتن نداشت
امیدوارم گروه تهران بتونه رقیب خوبی برای شیراز باشه
۳ روز پیش، دوشنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خسته نباشید میگم به تمام عوامل این اجرای فوق العاده...در طول این نمایش میتوان محیط آشپزخانه ی یک رستوران ، باتمام تنش ها و فشار ها و ترس ها و احساسات واقعی انسانی را با هر جهانی بیرون از آن آشپزخانه ی خاص مقایسه کرد و به نتیجه رسید که هر انسانی در هر لحظه درگیر همچین روابطی میتونه باشه...منش شخصیت اصلی هیچ تغییری نمیکنه بلکه بطور خیلی انسانی و ملموس تنها شاهد واکنش هایی بسیار واقعی این فرد در مقابل شرایط تعریف شده ی نمایش ، دغدغه ها و عوامل بیرونی هستیم که به شکل هنرمندانه ای این واکنش ها ما رو به گذشته ی فرضی این شخصیت گره میزنه...مازیار سیدی پیتر رو در حجمی از صدا فرم و رفت و آمد های پر تنش آشپزخانه مثل یک پیکر تراش میتراشه و در تمام اون هیاهو مخاطب را وادار میکنه که پیتر رو که حالا در سکوت کامل درحال پوست انداختن هست" ببینن ". من درس گرفتم از ... دیدن ادامه » این اجرا و پیشنهاد میکنم دیدن این نمایش رو از دست ندید.
// جمعه کشی در آشپزخانه//
جالب است در دو تئاتر خارج از زمان ما جمعه کشی ۶۰ سال قبل
و خارج از زمان و مکان ما ۷۰ سال قبل ( آشپزخانه) دو روایت با درونمایه ای
مشابه و فرمی متضاد روبرو هستیم
روایت اول بیکاری قشر کارگر که روز تعطیلش بی مصرف تر از روزهای
دیگرش هست و نا امیدی اش بیشتر و فرصت برای داشتن آرزوهای
کوچک و دم دستی..

روایت دوم کار زیاد کارگرش که فرصت داشتن آرزو را ندارد و آرزوهایش
کوچک و دم دستی...
و آشپزخانه حال و روز جامعه امروز است...
جابی که هر روز در مقابل کارفرمایمان سکوت می کنیم و لب نمی زنیم
و بالاخره شخصی تحمل نکرده می آشوبد...
قرار نیست نقد بنویسم...
اما آشپزخانه ای که دیدم ایرانی کوچیک است باندازه آشپزخانه...
........
بر ... دیدن ادامه » خلاف شهرما کار نسبتا خوب بود و یادآور معجونی جزیی نگر گذشته..
نقش برتا، مردی که زنش ولش کرده بود، خیلی خوب بود
به خصوص برتا ...
و البته پیتر که عالی بود و یک تیاتر را جمع کرده بود...
راضی بودم..
امیدوارم حداقل ۱۰ روز تمدید شود دو اجرا..
و دوستان لذت ببرند..
چون پر شده صندلی ها توصیه به دیدن افاقه نمی کند...
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
از دیدن نمایش به قدر کفایت لذت بردم و سپاسگزارم.
موضوع و دغدغه اصلی رو خیلی دوست داشتم و به نظرم دردیست فارغ از زمان و مکان که قشر پایین و حتی متوسط در جوامع همواره درگیرش هستند و با سوء مدیریت تشدید هم می شه و بنابراین وصف حال امروز ماست.
گروه اجرایی هماهنگ و تمرین کرده و آبرومند بودند. بخشی از این نقطه قوت برمی گرده به هنر خاص آقای معجونی که "ارائه نمایش های دلنشین و بی ادعا با استفاده از هنرجوهای نازنین، اون هم با قیمت مناسب" هست.
دکور و نورپردازی و موزیک کار مقبول و دلنشین بود. پیشنهادم اینه که در روز دوم داستان، جای کارکنان رستوران عوض بشه و آینه ای بایستن، چون نقش پیتر مهم بود و به گمانم تماشاگران سمت مقابلش نمی تونستن خوب باهاش ارتباط بگیرند.
نکاتی ذهنم رو مشغول کرده که دوست دارم بگم، شاید گروه اجرایی و کارگردان عزیزمون هم با بازبینی ... دیدن ادامه » موافق باشند. اول این که نمایش کمی مردانه بود و فقط با دغدغه ها و رویاهای مردانه مواجه بودیم... من دلم می خواست زن ها نقش پر رنگ تری داشته باشند و رویاهاشون و دردهاشون رو ببینم... دلم می خواست جز خیانت به همسر پیر و باردار شدن از دوست پسر سابق چیزی از زن های این نمایش ببینم! نکته دیگر این که انتهای نمایش سردرگم بود، به نظرم نقطه ی پایان در خورِ باقی ِ نمایش نبود و اجرا می تونست بسیار تاثیر گذارتر تمام بشه. البته ممکنه علت این موضوع بیشتر ضعف بازی مدیر رستوران باشه تا خودِ پایان بندی نمایش نامه. قضاوت رو به تماشاگران و صاحب نظران واگذار می کنم.
در کل اگر دوست دارید حدود 100 دقیقه از تعدادی جوان دوست داشتنی و آینده دار حمایت کنید و یاد روزمرگی ها و رویاهای فراموش شده تون بیفتید، دیدن این نمایش رو بهتون توصیه می کنم.
توی این چند سال که کارهای اقای معجونی رو پیگیری میکنم،به نظرم تغییراتی در بردن نمایشها به روی صحنه داشتند،که البته من این تغییر رو دوست داشتم بخصوص این دو کار اخر،شهرما و آشپزخانه.
به نظر میرسه جناب معجونی توجه زیادشون رو از روی اثار چخوف برداشتن و به نمایش نامه نویسان دیگه هم نیم نگاهی انداختن.
استفاده از بازیگران جوان و خوش انرژی،با کارگردانی خوب هم از دیگر نقاط قوت جناب معجونی شده.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نمایشی جذاب و دیدنی، با کارگردانی خیلی خوب حسن معجونی و بازی های خیلی خوب برو بچه های رشت البته بیشتر آقایون، چون حضور اکثر خانمها بیشتر به نمایش مد شبیه بود!

دم حسن معجونی گرم که شرایط رو برای حضور جوانهای شهرستان و عمدتا غیر معروف، در سالنهای اصلی پایتخت فراهم میکنه.
نمایش آشپزخانه به گونه ایه که مخاطب رو خیلی زود جذب میکنه و با وجود تعداد بالای بازیگرانش خیلی سریع کاراکترهارو معرفی میکنه طوری که تو ذهن تماشاگر نقش میبندن. داستان راجع به گذر امورات در آشپزخانه رستوران در لندن هستش که هر کسی میتونه این ترکیب بندی رو در هر مکان یا فضای دیگه تو ذهن خودش تصور کنه.بعنوان مثال میتونیم آشپزخونه رو به دنیا یا همون کره آبی تشبیه کنیم که خودمون دلیل صلب آرامش خودمون و دیگران میشیم و تقصیرات رو به گردن دیگری و خیلی اوقات خالق هستی که همون مدیر رستوران هست میندازیم.یا اینکه با نارضایتی بی مورد فقط کاممون رو تلخ میکنیم و میدونیم که همه این رخدادها تکرار خواهند شد و این چرخه ادامه داره.از داستان و درونمایه که بگذریم به صحنه های شلوغ و پر پرسناژ میرسیم.این موضوع گاهی باعث غافل شدن تماشاچی میشه و به عبارتی تمرکز حواس رو ... دیدن ادامه » ازبین میبره و در عوض به ریتم نمایش کمک شایانی میکنه طوریکه به هیچ وجه افتادن ریتم یا مکث مشاهده نمیشه. بیشتر روابط بین شخصیت ها با خشونت و درگیری همراهه و این مورد و سروصداهای ناشی از اون یکی از دلایلیه که موجب آزار مخاطب میشه.در کل نمایش جذاب و گیرایی بود و لذت بردم.خسته نباشید میگم به همه عوامل.پایدار باشید
کار بسیار خوبی بود. کارگردانی آقای معجونی مثل همیشه خوب و پر از خلاقیت بود. داستان به این شلوغی خیلی خوب پیش برده شد. بازیای خوب و فراتر از حد انتظارم بود.
آفرین به گروه رشت که انقد خوب و حرفه ای کار رو درآورده بودن. امیدوارم بازم ازشون کار ببینم.
یک اجرای دانشجویی عالی در روزگاری که خیلی از مردم دنبال کارهایی با داشتن بازیگرانی معروف هستن این دانشجو های عزیز و حرفه ای عالی بودن.این نمایش با نگاه جانعه شناسانه و انسان شناسانه خودش واقعا میتونه رو ادم تاثیر بزاره. موسیقی تو این کار به شدت عالی هست و این شروع به کار و روزمرگی به خوبی نشون میده شاید خیلی ها نگران این باشند که کدوم باکس صندلی بگیریم که بهتر باشه واقعا فرقی نداره دیده تماشاچی از هر طرف خوبه .واقعا اقای معجونی و این بازیگرها که من گروه شیراز دیدم ترکوندن و نیازه به هر هنر دوستی اینو ببینه دیالوگ های این کار خیلی خوبه و به نظرم خیلی عالی نقد کوچیکی به احوال الانمون داره امیدوارم به نمایش اشپزخانه برید و کامل لذت ببرید به نظر من ارزش دیدن خیلیی داره
(گروه شیراز)
مرگ رویاها در روزمرگی و عدم مدیریت
جناب معجونی همیشه قابل احترام و کارش دیدنی است ، دغدغه مندی برای تعلیم و تربیت و حرکت وی در استفاده از بازیگران شهرستانها در جهت رشد استعدادهای این سرزمین ارزنده و تحسین برانگیز است.
حرکات ریتمیک ورود و خروج پیش خدمتها و موزیک همراه و همینطور ایست ناگهانی و ادامه گوشه ای از بازی ، جریانی دیدنی از هنر تئاتر را به رخ می کشد.
طراحی صحنه قابل قبول است گرچه در جاهایی مکالمه های آن سوی میز برای تماشاگران این سو سخت شنیده می شد(مثال :صحنه آماده کردن سینی سالمون توسط پیتر و حرفهای کشدار و با طمأنینه وی). دِبیِ فحش و ناسزا یک مقدار زیاد بود، بازی ها اغلب هماهنگ از کار درآمده بود از جمله مازیار سیدی و حسین حسینیان و دوست دختر پیتر ، و کم تجربگی برخی هم مثل خانم مدیر آشپزخانه و دستیار قناد کاملا واضح بود.
نمایشنامه ... دیدن ادامه » آشپزخانه انتخاب خوبی برای اجرا در ایرانِ امروز محسوب می شود. جملۀ "چرا ازینجا نمیری؟" و رفتن هایی تحمیلی به دنبال نجات زندگی که این روزها زیاد می شنویم . نمونه های پیتر(مطرح ترین کاراکتر) را هم زیاد دیدیم کسی که اختلاف درون و برونش، او را به مرز جنون می رساند. او که از درون عاشق ، لطیف ، دلسوز و انسان است و از بیرون ناکامی ها و سختی ها و فشار زندگی او را عصبی ، بد قلق و بیشعور می نماید. همه کاراکترها هم با وجود کمرنگ بودن تاحدی بازشناخته می شوند که نماینده تک تک افراد جامعه هستند. اما آنچه فقدانش در این آشپزخانه حس می شود عدم مدیریت صحیح است ، چیزی که در جامعه ایران بسیار قابل مشاهده است و نتیجه آن کارکنان ناراضی و سرخورده و مردمی بدون احساس مسئولیتند که رویای خود را در خارج از شرایط کنونی جستجو کرده ، همواره گذشته و یا آینده خود را مطلوب دانسته ، آنچه اکنون در اختیار دارند را نمی بینند. همدلی ضعیف کارفرمایان و حاکمان و درنتیجه احساس خمودگی و سکون در جامعه موضوعی است که نمایش آن را نشانه رفته است. شاید نظارت نزدیکتر و همراهی بیشتر با کارکنان در رسیدن به رویاهایشان و ایجاد فرصت رشد در ایشان باعث نجات رستوران و منبع روزی همه می شد.
صحنۀ نمایش، پشت صحنۀ یک «رستوران» است. همین پشت صحنه بودن این احساس را با خود می آورد که چیزی بر ملا می شود، و این برملاشدن حس و حالی بحرانی دارد چون کمدی سیاه نمایش ذره ذره شکل می گیرد و انفعال و سرکوبی که در کنترل و کار ماشینی اعضای این نهاد می بینیم، در لحظه های مختلف منفجر می شود و بیرون می ریزد. من اجرای گروه شیرازیان را دیدم و از بازی ها لذت بردم و از انرژی شکل گرفته بر روی صحنه که برای دقایقی موجب خیرگی به این آشپزخانۀ در حال انفجار با غذاهای نامرئی اش می شد.
یادداشتی بر اجرای نمایش آشپزخانه به کارگردانی حسن معجونی در سالن دوی پالیز سابق.

اجرای تازه معجونی از آشپزخانه را ندیده‌ام. اما خواندن مواجهه با اجرای قبلی و نوشتن آن، خالی از لطف نیست.

چاپ شده در روزنامه شرق به تاریخ چهارشنبه اول دی ماه نود و پنج

آشپزخانه، امکان محال مقاومت

نوشته محمدحسن خدایی

یکبار دیگر امکان بازنمایی طبقه کارگر به میانجی نمایش آشپزخانه به نویسندگی آرنولد وسکر انگلیسی زبان مهیا شده است. نمایشی در رابطه با کارگران یک آشپزخانه که در تولید فرآورده‌ای همچون خوراک برای طبقات مختلف اجتماعی در رستورانی مدرن، مشارکت می‌کنند. همان فرآورده تاریخی که "ژان بری یات ساراوین" درباره‌اش گفته "گزینش خوراک است که سرنوشت ملت‌ها را رقم می‌زند." وسکر در روایتی انتقادی از وضعیت کارگران معاصر دوران خود، آشپزخانه را مکانی ... دیدن ادامه » دور از چشم مشتریان رستوران می‌نمایاند که چگونه سرمایه‌داری و مناسبات آن، تسخیرش کرده. مکانی که زمان را فشرده و فضا را از تخیل و دوستی، تخیله می‌کند. جو کِهلر در کتاب "تئاتر و سیاست"، توضیح می‌دهد که سیاست همان امری است مرتبط با تعیین روابط قدرت در یک فضای موجود معین. نکته‌ای که شخصیت‌های نمایش آشپزخانه را تعیّن تاریخی می‌بخشد و مدام روابط و مناسبات آن‌ها را صورتبندی تازه می‌کند. متن وسکر با سویه‌های انتقادی و بدبینانه، روایت‌گر طبقه‌ای است که بعدها با ظهور تمام و عیار نئولیبرالیسم تاچری به مدد نیروی پلیس و وضع قوانین تازه در سلب قدرت از اتحادیه‌های کارگری، قرار است نیروی کار را منقاد و سر به را و البته غیرسیاسی کند. متن وسکر آشپزخانه‌ای را می‌نمایاند که همچون جمهوری جهانی کارگری، یادآور ایده‌ی انترناسیونالیسم است آن هم به میانجی کارگرانی از ملیت‌های مختلف که در نهایت، توان سازماندهی و احیای امر سیاسی را از کف داده و در چنبره خشونت سیستماتیک سرمایه‌داری، مجبور شده به عقب نشستن‌های پیاپی تن دهد. آشپزخانه به شکل استعاری بازنمایی جامعه پساجنگ است که در دوران اوج گرفتن تخاصم میان بلوک شرق و غرب، تا حد افراط به تولید و مصرفِ لذت روی آورده و رستوران‎هایش مکانی برای آرامش طبقات متوسط و بالای جامعه، و آشپزخانه‌های رستوران‌هایش، محل رقابت، شتاب سرسام‌آور در طبخ غذا و از نفس افتادن کارگران باشد. معجونی اما در خوانشی کمینه‌گرایانه از متن وسکر، ایده ملیت‌های مختلف را کنار گذاشته و تلاش دارد تا وضعیت کارگران دوران معاصر خودش را به نمایش گذارد. دورانی که بیش از پیش کارگران از حقوق خود محروم شده و با تفوق نئولیبرالیسم اقتصادی و سیاسی، اغلب فضاهای اجتماعی به تصرف منطق مبادله درآمده و مصرف‌گرایی آرمان بی‌بدیل عصر حاضر شده است.‌
به نظر می‌آید برای معاصر شدن با وضعیت خودمان، آن هم در خاورمیانه این روزها گرفتار انواع هویت‌طلبی و ملی‌گرایی افراطی، ایده خود وسکر در روایت کردن زندگی کارگران با ملیت‌های مختلف، می‌تواند اهمیتی استراتژیک و راهگشا بیابد. کارگرانی از سراسر جهان که در غیاب آرمان‌های جمعی و دوستی‌های پیش‌رو، عافیت‌طلبانه هر نوع تخیل سیاسی و تنمای تغییر را کنار گذاشته‌اند تا مناسبات خشن منطق کالایی شدن همه چیز، در مکان‌هایی چون آشپزخانه، بی‌وقفه بازتولید شود. حسن معجونی اما این پتانسیل را نادیده می‌گیرد. از این منظر بازی‌ها، مناسبات، ژست‌ها و زبان شخصیت‌ها دیگر بازنمایی کننده شخصیت‌های وسکر در دهه پنجاه میلادی نیست و به نظر ایرانیزه شده باشد. معجونی با تاریخ‌زدایی از متن وسکر، در پی روایتی مینیمالیستی از مناسبات کارگران آشپزخانه‌ای است که اینجا و اکنونی ما را نشان‌دار می‌کنند. مع‌الوصف این کنار گذاشتن تاریخ و ملیت، تضاد درونی متن وسکر به روایت حسن معجونی را آشکارتر می‌کند: ایدئولوژی اجرا سودای محلی بودن دارد یا میل جهان‌وطن شدن؟ کِریک کُلهون در کتاب "ملّت‌ها مهم‌اند" به نکته مهمی اشاره دارد. "سال 1989، نماد شیقتگی‌های جهان‌محورِ دهۀ 1990 شد (گرچه چندان نقشی در ایجاد آنها نداشت)، و 11 سپتامبر، نماد دست شستن از این شیفتگی‌ها (و باز، گرچه تنها کمی، در آن نقش داشت)." آشپزخانه به روایت حسن معجونی و دراماتورژی مهدی چاکری، در این منطق پارادوکسیکال گرفتار آمده است که با کنار گذاشتن تاریخ و ملیت، سودای جهان‌وطنی شدن داشته باشد و وضعیت معاصر کارگران را بازنمایی کند، اما از دل همین کنار گذاشتن است که روایت زندگی کارگران از قضا غیرتاریخی و در نهایت سیاست‌زدایی شده می‌ماند. در این باب لوکاچ در کتاب "رمان تاریخی" توضیح مستفادی دارد که "این قسم انتزاعی بودن در بازنمایی زمان تاریخی، بازنمایی مکان تاریخی را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد. از همین‌رو است که لوساژ قادر است بی‌هیچ درنگی تصاویر به‌غایت صادقانۀ خود از فرانسۀ روزگار خویش را به اسپانیا انتقال دهد و همچنان کاملاً احساس آسودگی کند." آشپزخانه حسن معجونی هم در این کنار گذاشتن امر تاریخی متن وسکر، به نوعی از انتقال زمانی و مکانی تن می‌دهد که توان بازنمایی دقیق، بوطیقایی و سیاسی کارگران را نمی‌یابد.
روایت سه پرده‌ای حسن معجونی از متن آشپزخانه، با بازی‌های روان و میزانسن‌های فکر شده، در سیاست اجرا، موفق عمل می‌کند. فضای پرتنش آشپزخانه در یک تقسیم‌بندی زنانه/مردانه، مناسبات تولید را واجد سویه‌های سیاسی از منظر مسائل جنسیت می‌کند. روابط و جایگاه افراد، بنابر نزدیکی و دوری از منبع قدرت که در اینجا همان رئیس تنومند و پرمدعای رستوران است، همراه می‌شود با مهارت در فرآیند کار و میزان سابقه. در میان این جمع نامتشکل و فرسوده شده، شخصیتی چون پیتر با بازی تحسین‌آمیز مازیار سیدی، با کنش‌ها و بصیرت‌هایش، نوعی از مقاومت را در مقابل مناسبات سرکوب‌ امکان‌پذیر می‌کند. دیگران منقاد وضعیت هستند و گرفتار زندگی مکانیکی. هیچ کدام از آن‌ها در پرده دوم به دعوت پیتر برای بیان تخیل و آرزوهایشان، پاسخ قابل اعتنایی نمی‌دهند چراکه اصلاً آرزویی به آن شکل ندارند جز همان روزمرگی‌های معمول. آشپزخانه در مقام مکانی برای سرکوب بدن، تخیل و چشم‌انداز را هم ناممکن کرده است. کارگرانی که امکان اتحاد و سازماندهی را کنار گذاشته و در جهنم شتابان سرمایه‌داری غرق می‌شوند. ایده رئیس رستوران در مقام سرمایه‌داری قوی‌هیکل و مصلح، آن هم در بیان امیدهای خود، وجه مضحک ماجرا را نمایان می‌کند. آ‌ن زمان که در انتهای نمایش و از پس شورش پیتر، رئیس این رستوران مدرن، مانیفست اخلاق سرمایه‌دارانه خود را بر زبان می‌آورد : " «آشپزخانه جایی بود که به رویاهاتون برسید ولی شما رویای منو داغون کردید»
من آشپزخانهٔ اجرای پالیز رو دوست داشتم ولی این متن این حس رو بهم منتقل نکرد... شاید البته شما هم یه کم پیچیده نوشتید...
۰۴ آبان
بحث دوست داشتن یک چیز است و سیاست‌های اجرایی چیز دیگر. تلاش من برای فهم، تبین و نقد آن اجرا بود مبتنی بر نوعی تقلیل‌گرایی که مربوط می‌شد به کنار گذاشتن ملیت‌هایی که در آشپزخانه با یکدیگر وارد همکاری و گاه تخاصم می‌شدند. مهدی چاکری گمانم با درماتورژی ... دیدن ادامه » خاص خویش، از این بازنمایی دور شده بود و شخصیت‌ها را کمابیش از یک جغرافیا فرض گرفته بود.
۰۴ آبان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بی عملی، قربانی شرایط بودن، فقط غر زدن، و در معرض اصطکاک دائمی روزانه بودن چطور میتونه ما رو تبدیل آدمهایی بکنه که جز فریاد و رویای کودکانه چیزی برای التیام دردهاشون ندارند،
و در نهایت زنانی که همگی روی صحنه زندگی می آیند که بروند، بی توجه به اینکه هر بار دارند چیزهای زیادی رو با خود میبرند :)

و یادآوری اینکه همدلی و دیدن شرایط از زاویه دیگران کار سختی نیست، این حجم از دشمنی، زیرآب زدن، و حسادت در محیط کار آیا واقعا لازمه؟ و نقش اون مدیر چاق در ایجاد یک کالچر سازمانی سالم در مجموعش چیه؟

حسن معجونی هنرمند مورد علاقه منه، و خواهد بود ، حس شگفتی بعد از نمایش او همیشه برام فوق العاده بوده هر چند در اتمام این نمایش این حس رو نداشتم، شایدم انتظارتم زیاد بالاست،
به هر حال همه این بازیگران جوان از سه شهر متفاوت باید شکرگزار باشند برای این شانسی که ... دیدن ادامه » بهشون داده شده چرا که میتونه سکوی پرتابی باشه برای آینده، تا انرژی های جدید( مثلا بازیگر نقش پیتر) وارد تیاتر بشوند.
برای بار دوم ابن تئاتر و دیدم... واقعا عالی بود . خسته نباشید ❤
فک نمی‌کردم یه روز اجرای بدون تُپُق و هماهنگِ یه گروه بتونه باعث بشه حتی با این حجم از رد و بدل شدن الفاظ نه چندان مناسب، بازم انقدر راضی از سالن تئاتر بیام بیرون
خیلی خیلی خدا قوت
جناب سوری جدیدا یه چیزی فهمیدم.
طبق گفته یه بازیگری که شما هم کارش رو به تازگی دیدین و در شب اجرای ما تپق زدن ، به گفته ایشون بازیگری که تپق نداشته باشه میشه مجری.
داره برای ما اجرا میکنه نه بازی.مثل اجرای یه گزارشگر فوتبال یه گوینده اخبار.
خلاصه میخواستم ... دیدن ادامه » بگم شما هم بازی ندیدین ، اجرا و مجری دیدین برادر . در جریان باش :)))
۰۲ آبان
دمشون گرم پس..
۰۲ آبان
آقا محمد جواد
عجب نظر عجیبی!
به نظرم برعکسش محتمل تره که درست باشه :))

نیلوفر خانم
موافقم
۰۲ آبان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
باب نمایش آشپزخانه
من 15 ساله کارهای آقای معجونی را در تئاتر دنبال میکنم و فقط کارهای ایشان را باخیال راحت به تماشا مینشینم.چون هر دفعه بهتر از قبل قصه ای را روایت میکند .
و با مجموعه بازیگرهای جور واجور و باز هم صحه بر این مطلب میگذارد که کارگردانی درست با جوانانی از شیراز که انصافا خوش درخشیدند مهمترین نکته تئاتر است.اجرایی خوش ریتم،بدون اضافه کاری و بازیگرهایش چه با یک دیالوگ چه مازیار سیدی که در این سالها که میشناسمش به پختگی کاملی رسیده و به جوانها هم آهنگ کار میرساند و تازه روزهای خوش درخشیدنش را بیشتر خواهیم دید،همه به جا و دقیق بود.شلوغی این آشپزخانه رستوران،دنیای شلوغ و پرسرعت خود ماست که حتی خلوتشان را هم در میان این ازدحام دیوانه وار تجربه میکنند.
هماهنگی و موزیک هم به تولید فضایی واقعی و قابل باور کمک شایانی میگم.
از دیشب در تالار ... دیدن ادامه » مولوی شروع به کوبیدن کردن،شما هم به این آشپزخانه حتما سر بزنید