تیوال نمایش اگر از نو شروع کنیم
S2 : 13:50:22
  ۰۵ تا ۲۴ اسفند ۱۳۹۷
  ۱۸:۰۰
  ۱ ساعت
 بها: ۲۵,۰۰۰ تومان

: اریک امانوئل اشمیت
: شهلا حائری
: امیر سربیشه
: حسین اشتهاردی، حمید تقی خانی، فائزه زرکش بهار، نگار عزیزی، فرناز اثنی عشری، معصومه دهقان نژاد

: پگاه مهدوی زاده
: مهران کریمی
: رضا مرشد
: فهیمه حسینی
: مهشاد صالحی
: سپیده شمس
: سپیده شمس، اسما یزدانیان
: حسن منظوری
: رومینا داوری
: باربد طولابی

- گروه هنری «سپید» متشکل از جوانان و دانشجویانی است که در حال کسب تجربه هستند و این نمایش دومین اثر از این گروه است.

الکساندر مردی ۶۵ ساله است که به خانه‌ی قدیمی خود که حالا متروکه است بازگشته.
سبک:
درام
شهر:
تهران

مکان

خیابان انقلاب، ضلع شمال غرب چهارراه ولیعصر، جنب داروخانه، پلاک ۱۴۷۸
تلفن:  ۶۶۹۷۹۴۶۸، ۶۶۹۷۹۴۷۵

گزارش تصویری تیوال از نمایش اگر از نو شروع کنیم / عکاس: سید ضیا الدین صفویان

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» کارگردان جوان از سختی‌های متن امانوئل اشمیت می‌گوید

آواهای وابسته


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
داستان عالی بود، عاشق داستان شدم، شاید چون دلم میخواد به گذشته برگردم و یه سری از چیزا رو درست کنم. شاید یکی از چیزایی که توی گذشته باید انجام بدم اینه که نظرم در مورد این اجرا رو همون موقع می نوشتم نه الان.
بازی و صحنه هم خیلی خوب بود.
تنها موردی که دوست داشتم بهتر باشه این بود که صدای بعضی کاراکتر ها به اندازه کافی قوی نبود و در مقایسه با بازیگر های مقابلشون کم میاورد.
حمیدرضا مرادی و امیر مسعود این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
در روزهایی که اغلب تهیه کنندگان و کارگردانان برای استخراج پول های کذایی از صحنه و اجرا؛ تئاتر را به بند هوا و هوس های خودشان می کشند باید قدر کسانی که تئاتر را برای تئاتر دوست دارند بیشتر بدانیم، من گمان می کنم گروه هنری «سپید» از این قبیله هستند!
با سپاس از گروه هنری «سپید» برای اجرای زیبایشان!

زهره مقدم این را خواند
محمدرضا مدیری، نفیسه نوری، امیر سربیشه و جهان این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نمایش بدی نبود. معلوم بود که کار یه گروه جوونه که هنوز زیاد راه برای رفتن دارن. بین هنرپیشه ها،هنرپیشه نقش پیری الکساندر بهتر و درخشانتر از بقیه بود.از کارگردان کار انتطار داشتم که خلاقیت بیشتری به خرج بده.
Negin Fooladi، امیر سربیشه، امیر مسعود، یلدا معصوم و حمیدرضا مرادی این را خواندند
جهان این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نمایشی که میبینید ممکن است هیچ تاثیری روی شما نگذارد، اما اگر 20 سالتان باشد ممکن است دنیایتان را تغییر دهد!!
این نمایش، کار قشنگی بود که کارگردان کار، امیر سربیشه نسبتا بخوبی تونست از پس کار بربیاد. داستان، مجموعه ای از چند جوان است که بشدت روی هم تاثیر میزارند و این تاثیر زندگی آن ها را دچار تغییر خواهد کرد.
کارگردان در چیدن بازیگر و دادن نقش مناسب به بازیگران، بسیار شایسته عمل کرده و هر کس در جای خود مشغول ایفای نقشش بود. اجراها با اینکه بازیگران مشهوری در آن بازی نمیکردند، نسبتا حرفه، روان و قابل قبول بود. هیچ کس مصنوعی بازی نمیکرد. همه یجوری تو نقششون غرق شده بودند و از چنین گروهی، اصلا انتظار همچین بازی نداشتم.
در ده دقیقه ابتدایی تماشاچی دچار سردرگمی در نمایش خواهد شد. نمیتواند خود را در دنیای نمایش پیدا کند و حوصله سر بر میشود. با این حال ابتدا فکر میکنید که با یک داستان رئال طرف هستید اما بعد از ده دقیقه ابتدایی نمایش، متوجه میشوید که با یک داستان سورئال درام طرف هستید و تازه خودتون رو در جریان پرشتاب وقایعی میبینید که کمی طنز هم در اون میتوان پیدا کرد.
داستان هرچه بیشتر جلو میرود کشش و گیرایی بیشتری پیدا میکند تا جایی که زمانی که 15 دقیقه از نمایش گذشته، کاملا دوست دارید ببینید انتهای ماجرا به کجا میرسه.
سه بازیگر در نقشهای ساشا، الکساندر و کاساندر، به حدی طبیعی بازی میکردند که تماشاچی، از حرص داستان شروع به دندان قروچه میکند.
شخصیت نیمه منفی کاساندر به حدی جذاب بازی میکرد که آدم دوست داشت بره وسط سن و سر دختره رو بکوبه به زمین!!
شخصیت ساشا جوان، آتقدر دقیق، خوشتیپ و با اعتماد به نفس بالا تعیین شده بود که تماشاچی نا خودآگاه عاشق وی میشد. با این حال این فرد بدلیل سن کم و جذابیت بیش از حدش نمیتوانست دلبرکان دور و برش را کنترل کند و ساشای میانسال، اینجا به کمکش می آید در حالیکه داستان نهایتا نمیگوید چه بر سر شاسا می آید و اینجا ما را در انتخاب سرنوشت آزاد میگذارد.
داستان دست نخورده است. بخوبی فرهنگ عجیب غرب را گوشزد میکند. دلبرکانی که در اطراف یک پسر خوشتیپ میچرخند و پسرک خامی که نفر به نفر آن ها را از دست میدهد بدون اینکه بداند چه کار باید کند.
بتی در نمایش، کمی دست و پا بسته بود یا اینکه نوشته با کاراکترش چنین کرده بود. بتی در برابر کاساندر، عکس العمل محکمی نشان نمیداد، برای بدست آوردن عشقش نمیجنگید و گاه با رقیب عشقی خود در حیاط منزل، خوش و بش هم میکرد در حالیکه انتظار تماشاچی، صحنه های درگیری این دو نفر با هم است، تنها صحنه محکم برخورد این دو نفر، از کنار هم رد شدن با بی تفاوتی کامل بود. در نهایت بتی نسبتا راحت از کنار عشقش گذشت و ساشا رو به حال خود رها کرد. اما واکنشهای نهایی بتی کاملا حرفه ای بودن بازیگر رو نشون میداد.
بله ساشا در جهنمی که خودش به پا کرده بود رها شد چون در مدیریت دلبرکانش هیچ واکنش درخوری نمیتونست نشان بده.
و داستان وقتی پیچیده تر شد وقتی دختری بیمار به نام مویرا وارد داستان شد و تماشاچی که بین زیبایی، اخلاق و منش بتی و کاسندر، در حال انتخاب بود، ناگهان با یک طوفان مواجه میشود. دختری که امیدی به زنده ماندنش نیست و ساشا دقیقا عاشق همین مویرا بود.
نکته مهم نمایش که بازیگر ساشا جوان و مویرا به خوبی تونسته بودن به تصویر بکشن، علاقه شدید این دو نفر به هم و البته از دید تماشاچی، کاملا مخفی و عکس نشان داده شده بود.
مامی لو پیر هم بخوبی تونسته بود نقش خودشو ایفا کنه. یه پیرزن آروم، فهمیده و عاقل که آدم میتونست راحت حرکت بعدی کارکتر رو تشخیص بده و این یه نکته مثبت بازیگر نقش مامی لو است.
برگردیم به ساشا ،
شاید ... دیدن ادامه » ساشا بین این سه نفر واقعا نمیتونسته انتخاب درستی داشته باشه و تماشاچی با اینکه از دست ساشا، حرص میخورد و دلش میخواهد سر ساشا را به دیوار بکوبد، اما یک لحظه خودش رو جای ساشا بگذارد حق را به وی میدهد!
در نهایت باید گفت این نمایش بهش خیلی کم لطفی شد. تماشاگر زیادی نداشت اما نوشته، کارگردانی و بازی های زیبایی شاهد بودیم، اون هم در سالنی که چندان هم شناخته شده نبود.
با امید موفقیت برای این کارگردان و گروه نمایشش.
امیر سربیشه این را خواند
فرزاد جعفریان، محمدرضا و جهان این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کارگردانی خوبی داشت و میزانس های جالبی. درواقع ایده ای که ابتدای نمایش برای حضور مامیو استفاده میشود و ارتباط ساشا و بتی خلاقانه بود. وفاداری کارگردان بالابود. البته این اثر رئالیسم جادویی استو اگر امکانات سالن خوبباشه باید پارچه ها به شیوه جادویی بالاکشیده بشه. در حالی که کلا این بخش از نمایشنامه در این اثر نبود. بازی همگن و یکدستی داشتند. انتخاب ساشای پیرو جوان که شبیه هم باشند هم جالب بود.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید