آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال نمایش برداشتن
S3 : 04:36:49 | com/org
امکان خرید پایان یافته
۰۳ تا ۱۵ شهریور ۱۳۹۸
۲۱:۰۰
۱ ساعت و ۱۰ دقیقه
بها: ۴۰,۰۰۰ تومان
در فرهنگ دهخدا فعل برداشتن به معنی بلند کردن، رفع کردن یا تحمل کردن است. این نمایش از مجموعه تصاویری تشکیل می شود که برداشته نشده اند. لحظه هایی که برداشته نشده اند و بودن را تحت تاثیر و فشار قرار داده اند. در این نمایش فعل برداشتن به گونه ای صرف می شود که سکون تحمل ناپذیر هستی، تحمل پذیر شود.

- این نمایش در ژانر رقص معاصر که گونه ای از رویکرد فیزیکال بوده که توجه خود را به فعالیت - حرکتهای روزمره معطوف می نماید و جریان روز پرداختن به حرکت می‌باشد.

- با نگاهی به نمایشنامه «سایکوسیس ۴:۴۸» نوشته سارا کین

» خریداران محترم می‌توانند با استفاده از کد ۳۰٪ تخفیف «psycho» نمایشنامه این برنامه را از سایت «طاقچه» خرید کنند.

شبکه‌های اجتماعی تماشاخانه سپند: اینستاگرام
با خرید بلیت اجراهای این تماشاخانه و ارائه‌ بلیت همان شب، از ۱۰٪ تخفیف کافه رستوران «خانه فیروزه» در محوطه مجموعه بهره‌مند می‌شوید.

گزارش تصویری تیوال از نمایش برداشتن / عکاس:‌ رضا جاویدی

... دیدن همه عکس‌ها ››

اخبار

›› «تن از هیچ طرحی برای تک‌نگاری بر بَرداشتن»

›› «برداشتن» فقط ۱۲ بار انجام می‌شود

›› قصد دارم در "برداشتن" جسارت روبه‌رو شدن بیابیم

ویدیوها

آواها

مکان

تهران، خیابان کریمخان، خیابان عضدی جنوبی (آبان)، خیابان سپند، پلاک ۶۹، تماشاخانه سپند
تلفن:  ۸۶۰۳۷۸۰۷

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
م ح خ
درباره نمایش برداشتن i
در یک صحنۀ خالی، بدون هیچ دکور و آرایه ای که ذهن را از استخوان بندی اجرا منحرف کند، شاید در این آرمانی ترین نوعِ صحنه، دو نفر ظاهر می شوند و از کسی دیگر می گویند. این دیگری، دوست آن ها بوده که دیگر در میانشان نیست. این دو نفر به گفتارهایی شکل می دهند که دیگری را برای یاد آن ها زنده می کند، و تقلّای آن ها برای این است که بتوانند از پس این فقدان، زندگی کنند. شاید با دریافتن چیزی از گذشته. در میانۀ این گفت و گوی خیالی، جایی که در یک فضای آکنده از افسوس و حس فقدان و غیاب، شکلی از دوست داشتن به وجود می آید، در آنجاست که جادوی نمایش شکل می گیرد. جایی که ما در حرکات ظریف بازیگران، می بینیم چیزی برداشته می شود که مانع شکل گیری رابطۀ واقعی بود، و آن را در این جملات می شنویم: می توانم دستم را بر شانۀ تو بگذارم؟ می توانم سر تو را تکان بدهم (تا آن طرف تر را ببینی؟).. تماشای آثار طراحی و پانوشت ها ذهن را وادار می کند میان این فعلِ برداشتن و آن تصویری که از میانۀ این بازی حضور و غیاب در برابر ما شکل می گیرد، دنبال نوعی ربط باشیم. برای من افسون همین طراحی ها و پانوشت های آن ها بود که راهم را به تماشای اجرا باز کرد، و چه تجربۀ غریبی بود.
دایِه*، امیر مسعود، علیرضا و رضا بهکام این را خواندند
مریم اسدی، مسعود جعفریان و ابرشیر این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
یاسمن کریم پور
درباره نمایش برداشتن i
وقتی جامعه تئاتر از نداشتن مخاطب گلایه می‌کنه، وقتی آمار 88.6 درصذی افراد جامعه که هرگز به تئاتر نرفتن منتشر می‌شه، من همیشه متاثر می‌شم، متاثر می‌شم و به خودم قول می‌دم بیشتر و بیشتر از این هنر بی‌‌مانند حمایت کنم، بیشتر ببینم و بیشتر بفهمم. این وظیفه بدون قید و شرط مخاطب تئاتره به نظرم. اما جامعه تئاتر و متولیان اجرا، چقدر مخاطب رو می‌شناسن؟ چقدر خواسته‌هاش رو درک کردن و چقدر از درونش خبر دارن؟

دیشب اجرایی رو دیدم که به دلم ننشست، سطح بالای انتزاع و روایتی که نیاز به کدگشایی‌های بسیار داشت (که البته شاید به طور عمد این طور چیدمان شده بود)، تعلیق‌ها و مکث‌هایی که به ابهام چیزی که می‌دیدیم اضافه می‌کرد، باعث شد من از این تئاتر لذت نبرم.
بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم جامعه تئاتر یک سری کارها رو فقط برای خودش می‌سازه، برای دغدغه‌های درونی‌اش، برای درد‌هاش و شاید مخاطب چنین کارهایی فقط قشر به‌خصوصی باشن که از قبل شناسایی نشدن یا لااقل گروهی که مخاطب نیستن از این موضوع آگاه نشدن.
شکی نیست که برای این اجرا، برای این بازی‌های سخت و برای انتخاب تمام دیالوگ‌ها زحمت زیادی کشیده شده بود، ولی نتیجه این تلاش - یعنی اجرایی که دیدم - من مخاطب رو متاثر نکرد، و ادراک تازه‌ای برام نداشت. تجربه‌ای بود که گذشت.
علیرضا و امین محمدی این را خواندند
سپهر، محمد کارآمد، امیر مسعود، رویا، amirhossein nazeri و NetHunter این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
مریم خاقانی
درباره نمایش برداشتن i
یه اجرای قوی، متفاوت و جذاب!
دیگران باعث شدن برم و اگه به خودم بود احتمالا این نمایشو نمی دیدم. راستش توقع نداشتم جالب باشه، مخصوصا به خاطر فرم کار و نظراتی که در موردش خونده بودم؛ اما یکی از بهترین کارایی شد که تو این چند وقت دیدم.
ابزار اصلی نمایش بیان بازیگرا بود که به خوبی همراهش شدم. صحنه خالی بود و لباسا ساده و تیره، مثل پلاتوی تمرین. گاهی تغییر نور به کمک کار میومد وموسیقی به جا استفاده شده بود.

چند تا نکته که تو این کار دوست داشتم:
- شخصیتا به نوعی بدون جنسیت هستن: آبان به کامران تغییر می کنه. یادمه تو «پرومته» هم یه بازیگر زن نقش پرومته، این مرد اساطیری، رو بازی کرده بود. این مرزشکنی رو دوست دارم و برام یادآور همه گیر بودن ... دیدن ادامه ›› مسائل بشریه.
- تشبیه روح و جسم ناهمخوان فرد افسرده به دو دوست که یکی دیگری رو همراهی می کنه در حالی که کارای مشترک لذتی براش نداره و مدت هاست مورد بی توجهی قرار گرفته: «دیگه خسته شدم از این که با پاهای تو راه برم»
- شکل نمایش تضاد اوج و فرود روانی که با وجود سادگی ملموس بود
- حس و فضای خاص کار و تعاملی که باهام ایجاد کرد

مشخصه «برداشتن» حاصل تفکر و تمرینه: سازنده ها می دونستن چی میخوان بگن و تلاش کردن از ابزارها بهترین استفاده رو ببرن.
دمتون گرم! خسته نباشید.
علیرضا
درباره نمایش برداشتن i
برداشتن
رفتن و نبودن
تیاتری پرفورمنس گونه که شاید وجه نسمیه آن با سایکوسیس 4:48 در واگویه ها بود و پریشان حالی،
در رنج گشیدن شوپنهاوری برای پاک کردن خویشتن از گناه های مرتکب نشده و یا نا خواسته.
شروع تیاتر با تک گویی هایی جریان دار شروع می شود که در ادامه روح و جسم پریشان و در انتظار را صحنه به صحنه پیش می برد.
فضای لخت و عریان صحنه به اندازه کافی بیانگر ناکجا آبادی بودن روایت ،تمام تمرکز بیننده را به مونولوگ و حرکات دست و در دقایقی موزیک و نور جلب می کند.
موزیک بسیار مناسب موقعیت بود و اتمسفر کار را در فضای بزرگتر در اختیار بیننده .
نور پردازی مناسب که گهگاهی نوع نورپردازی سایه هایی جالب به وجود می آورد و تکثر و تکرار را میشد به نوعی در آن تداعی کرد.
بازی ها خوب بود ولی اختلاف تن ... دیدن ادامه ›› صدایی بازیگران ، جاهایی برای من به شخصه نامفهومی ایی کمرنگ به وجود می آورد.
بازی با دست و حرکات آیینی مآبانه ایی که شاید به نوعی مراسمی برای فراموشی و مرگ و عروج را بیان می کرد.
پارچه ایی سیاه که هر کدام از بازیگران داشتن و نمودی بود از سیاهی بیکران که به صورت مینیمال و و متفکرانه ایی به کار گرفته شد و در انتها تنها نکته ایی که می توان به عنوان بار منفی کار از آن نام برد احساسی شدن کار در انتهای اجرا بود که شاید برای کاری به این مدیوم و الگو گیری از سارا کین پسندیده نبود.
با تشکر از شهاب آگاهی و بانو جهان دار پور و بانو تعبدی که در این وا نفسای تجاری بودن تیاتر، کاری مستقل ساخت و پرداخت نمودند.
NetHunter
درباره نمایش برداشتن i
صدای خور و پف تماشاگران... دست خودشون نبود خب با یه نمایش کسالت آور روبرو شدن!
مشکل از کبد چربه نت هانتر جان :)))
۰۵ شهریور ۱۳۹۸
تا اونجایی که میدونم کبد چرب، خارش پوست میاره و نمیذاره بخوابیم!!!
۰۵ شهریور ۱۳۹۸
نمیذاره بخوابیم شاید به معنی بی خوابی شبانه است ...

(70 درصد کسانی که بعد از وعده غذایی ناهار احساس خواب آلودگی دارند دچار کبد چرب هستند و حتما سونوگرافی از کبد انجام دهند، چون کبدشان بیمار است.
افرادی که زود احساس خستگی می کنند و با وجود خواب کافی صبح ها به سختی از خواب بیدار می شود به احتمال زیاد دچار بیماری های ... دیدن ادامه ›› کبدی هستند.
بررسی ها نشان می دهند استراحت و کبد ارتباط مستقیمی با یکدیگر دارند و اگر فرد در صورت خواب و استراحت کافی پس از ساعاتی کار کردن احساس کسالت و خستگی زیادی می کند دچار نوعی نارسایی کبدی می باشد.)
https://article.tebyan.net/366763/%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8-%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%DA%A9%D8%A8%D8%AF
خوابیدن زیاد، ایستاده خوابیدن، روی صندلی نشستن و خوابیدن، خوابالودگی و خوابیدن پشت فرمون، همه میتواند از علل کبد چرب است.
۰۶ شهریور ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید