تیوال نمایش بی صدایی
S3 : 03:17:13
  ۲۰ فروردین تا ۱۳ اردیبهشت
  ۲۰:۰۰
  ۵۵ دقیقه
 بها: ۳۰,۰۰۰ تومان

: سهیل امیرشریفی، آزاده شاهمیری
: آزاده شاهمیری
: شادی کرم رودی، آزاده شاهمیری
: فستیوال هنر بروکسل، فستیوال تئاتر اشپکتکل زوریخ

: سهیل امیرشریفی
: بهزاد دورانی، سجاد تابش، هدی حیدری، مریم رحیم وند

: علی کوزه گر
: مرضیه سیدصالحی
: ادیب قربانی
: حمید حمیدی
: روزبه کمالی
: مهدی چاکری
: ملیکا شکری
: صبا عمادآبادی
: شاهین دانشفر
: زروان روح بخشان
: استودیو پایان خوش
: امیر قالیچی
: نوید مهیمنیان، وحید الوندی فر
: هادی معنوی پور
: محسن خیرآبادی
: حسین قورچیان
: مهدی چاکری
: معصومه لاهیجی
: سیما جبارزادگان

اجراهای پیشین:
- فستیوال هنر بروکسل، بلژیک، اردیبهشت ٩٦
- بخش اصلی فستیوال تئاتر ادینبورو، اسکاتلند، مرداد ٩٦
- فستیوال تئاتر اشپکتکل زوریخ، شهریور ٩٦
- فستیوال تئاتر کرالا، هند، بهمن ٩٦
- تئاتر اوزین ژنو، فروردین ٩٧
اجرای آینده:
- فستیوال تئاتر فست وُخن، وین، خرداد ۹۸

در بهار ۱۴۴۱ نوا در گفت وگو با مادرش گذشته ای را که درست به خاطر نمی آید، از طریق تصاویر باقی مانده بازسازی می کند.
شهر:
تهران

گزارش تصویری تیوال از نمایش بی صدایی / عکاس: سید ضیا الدین صفویان

... دیدن همه عکس ها »

عکس‌های پایه

نمایش بی صدایی | عکس نمایش بی صدایی | عکس

ویدیوهای وابسته

مکان

تقاطع خیابان انقلاب و ولی‌عصر، مجموعه فرهنگی و هنری تئاترشهر
تلفن:  ۶۶۴۶۰۵۹۲-۴


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
با سلام و عرض خسته نباشید خدمت عوامل نمایش بی صدایی.من یک ببینده ی خیلی معمولیه تیاتر هستم و به عنوان یک بیننده ی معمولی باید بگم که نمایش رو دوست نداشتم.علی رقم اینکه نمایش خیلی خوب شروع میشه و ادم از اینکه با یک ایده ی جدید داره اشنا میشه هیجان زده میشه ،اما در ادامه به علت یکنواختی داستان و همچنین بازیه دیالوگ محور و نه چندان جذاب بازیگران ادم رو خسته میکنه.بازیگران تن صدای مناسبی برای این داستان که دیالوگ های زیادی داره ندارند(مخصوصا بازیگر نقش مادر که اگه یک خانم مسن تر با تن صدای بهتری انتخاب میشد شاید بیننده بهتر ارتباط برقرار میکرد).پخش فیلم هم ادم رو از فضای زنده ی تیاتر دور میکرد .من خودم به شخصه دوست داشتم حالا که قراره صدای یک ادمی رو که سالیان زیادی در کما بوده ،رو بشنویم اون صدا راجب دنیای ادمهای کمایی برامون حرف بزنه و اون مارو با ... دیدن ادامه » دنیای خودش اشنا کنه.نه اینکه ما بهش بگیم در گذشته چه کارهایی رو انجام داده.کاش حالا که وارد دنیای صداها میشیم صدای های نشنیده ی دیگه ای رو سوژه قرار میدادیم.صداهایی که هیچ وقت کسی اون ها رو نمیشنوه و برای همیشه سر گردان میمونند.صدای گریه ی ادمهای تنها.صدای ادمهایی که بدون اینکه بتونن دلیل رفتنشون رو توضیح بدن مجبورند کسی که دوستش دارند رو ترک کنند.صدای ادمهایی که روزگار پا روی گلوشون میزاره و اروم و بی صدا ،و بدون شنیده شدن ،یه جایی از این کره ی خاکی خاموش میشند .
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یک تئاتر مینی مال
ایده داستان بسیار جذاب است و زمان اجرا خیلی کم...
گره داستان : کمکی به پیشبرد داستان نمی کنه.یعنی قتل پدر بزرگ...
به شخصه به نظرم یک کار فوق العاده یعنی ماشین زمان در تئاتر براساس یک گره غیر جذاب از بین می رود..
می تونم بگم واقعاً کار رو خراب کرده بود...
استفاده از تکنیک صفحه مجازی و ساختن مادر مجازی هم خیلی خوب بود ..
دکور و فضا سازی به کمک داستان می آید ولی به نظرم به جای یک تخت از چیز جالبتری می تونست استفاده کنه..
می تونست با فضا سازی بهتری 1441 شمسی رو تداعی کنه...// همانطور که اغاز خوبی بود بین رابطه بیمار و اختیارات بیمار و اینکه در یک رابطه برابر نیست...
ترجیح می دادم حول رابطه مادر و دختر بگردد تا یک داستان غیر جذاب به نام قتل پدر بزرگ...
جاهایی که مشتاقانه داستان را پیگیری می کنیم منقطع میشه...// مثل دیالوگ: مامان می دونم تو باید همه چیزو رها کنی همین طور که منو رها کردی... ولی ادامه دار نیست...
یا جایی که دختر میگه: تو ناراحت بودی، من ناخواسته بودم می خواستی منو بندازی... و حرفهای مادرشو باور نمی کنه
رابطه سرد دختر و البته گرم بودن مادر ( هم سن و سال های الان ماست) ناشی از یک مشکل بزرگ هست که جای سئوالی برای ما می گذاره...// در انتهای نمایش یک بازگشتی به رابطه با مادرش داره..
جایی که میگه جنین من تو سه ماهگی حرف می زنه میگه تاریکی.../// به مادرش یاداوری می کنه که من در دورانی می فهمم که ناخواسته بودم و تو منو می خواستی بندازی...

گریزی به فیلم (( TRUE MAN SHOW )) به نظرم یک فیلم خیلی وحشتناک است...// فیلمی که در ذهن ما می کارد این جهان شاید بازی دیگرانی باشد و تماشاچی هایی داریم که خصوصی ترین لحظات زندگی مان را می بینند..
پدرمان ... دیدن ادامه » را از ما دور می کنند.../// زنی را وارد زندگی ما می کنند عاشقمان می کنند بعد مجبور می شویم با زن دیگری ازدواج کنیم و همسرمان که نزدیک مان است و محرم اسرارمان یک جاسوس دیگران است...
و 1441 برا یما وحشتناک است..// جایی که هیچ چیز پاک نمی شود...// هر چیزی بازیابی می ود و شاید آبروی ما برود...///جای که صداهای مردگان 50 سال قبل ما را ازار می دهد و باید پاسخگوی مطالباتشان باشیم... // مادر خوشحال می شود که می تواند هنوز دروغ بگوید و این ذوق زدگی را در صدای شوکه و بهت زده اش می شه فهمید که یکی از بهترین دیالوگهای نمایش است...///
و این شاید اینده ما باشد در مقابل نسل بعدی ... البته اگر تا ان موقع دوام بیاوریم...
مادر خوشحال می شود با دخترش حرف می زند و دلش می خواهد با دخترش رابطه خوبی داشته باشد بهش پیشنهاد رقص می دهد..///دلش می خواهد دخترش بهش بگوید آمده ام با تو حرف بزنم ولی دختر می گوید به خاطر قتل پدرت می خواهم حرف بزنیم..// چهره مجازی مادرش ناراحت می شود و بعد می فهمد دخترش این کارو به خاطر مادرش انجام نمی ئدهد بلکه به خاطر خودش انجام می دهد... // گسست نسل ها... // رابطه ای سرد ...// آیا قرار است فرزاند مان با ما چنین کنند؟ یا نه ...// مشکل مادر و دختری است به خاطر رها کردن و ناخواسته بودن...
شخصاً ترجیح می دادم گره داستانی یک اتفاقی حول همین مشکل مادر و دختر می گذشت ...
تا بایک کار عالی روبرو شویم...// ولیکن این قدر ارام و سرد و بعضی از لحظات پر احساس ربات وار درونش بود که به شدت در خدمت داستان است و کم کم برای تماشاچی شخصیت پردازی می کند و گره گشایی می کند مهمترین نقطه قوت است...// جایی که 1441 شمسی را برای تماشاچی باور پذیر است..// روابطش و پیشرفتش و مهم تر بودن بچه ها و نفس وجودی یک ادم نسبت به پدر و مادرش...// و با مادر ارتباط برقرار می شود نه برای دیدار بلکه برای حل یک مشکل...// مشکلی که اول یک آدم را خلاص کند تا بچه اش هم خلاص شود... /// خلاصی از شر یک تکنولوژی ( تکنولوزی که باعث شنیدن صدای مرده و پاسخگویی به مطالباتش است..)) با یک تکنولوژی دیگر، گفتگو با زیست حیات نباتی ( با یک انسان به کما رفته) برای اقامه دعوا در 50 سال قبل..
.
خوب جای کار داشت می تونست تا 30 دقیقه به نمایش اضافه کنه و با خلاقیت یک اثر ماندگار بسازه...
بهرحال من این نمایش را پیشنهاد می کنم...

امیدوار در آینده منتظر کارهای خوب و عالی از گروه بازیگران و نویسندگی و کارگردانی و بقیه عوامل این مجموعه باشیم...



دقیقا موافقم. بالا و پایین رفتن تنش و از دست رفتن طناب داستان روی رابطه مادر و دختر به کرات وجود داشت و انسجام قصه رو گرفت.
انتظار داشتم قضیه قتل پدربزرگ بهانه ای برای دختر باشه که این ارتباط رو شکل بده. و از اوسط داستان دیگه رها بشه و مادر و دختر به کنکاش ... دیدن ادامه » روی رابطه خودشون مشغول بشند. اما بارها دختر کلام مادر رو قطع کرد و به پرونده قتل پرداخته شد که بنظرم بی مورد بود.
۱۰ اردیبهشت
خانم مقدم با سلام
بالاخره با حضرتعالی به یک (( دقیقاً)) رسیدیم.
این نشان می دهد که دانش تئاتری تان بطرز چشمگیری افزایش یافته است..
بهتان تبریک می گویم .
۱۱ اردیبهشت
مرسی آقای کیانی. امیدوارم..
۱۱ اردیبهشت
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بی صدایی آرام آرام پژواک صدایش را به گوش می رساند.

ما با تئاتری مواجه ایم که در عین سادگی اش، گیراست. روایتش را با ضرب آهنگی حساب شده پیش می برد و مخاطبش را به آرامی با خودش همراه می کند. هیچ دیالوگی را از دست نمی دهیم، از سکونِ صحنه خسته نمی شویم و در نهایت به "بی صدایی" مان فکر می کنیم. همه آنچه از ذهنمان می گذرد ولی نمی توانیم اثباتش کنیم.

لذت بردم و تشکر می کنم.
Negin Fooladi، امیر مسعود و محمد حسن موسوی کیانی این را خواندند
زهره مقدم این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چه ایده و داستان خوبی داشت
ولی چه پردازش ضعیفی
جای کار داشت که بهتر دیده بشه
نمایش انگار در فضای یک ذهن منزوی می گذرد، ذهنی که سؤال دارد، کسانی را که نیستند احضار می کند، از آنها می پرسد، و می خواهد حقیقتی تلخ و غم انگیز را دریابد. در سطح به مسئلۀ تکنولوژی و پیشرفت دستگاه های آفریدۀ بشر و ناتوانی شان در حل مسائل انسانی اشاره می شود، اما گمان می کنم مسئله و موضوع اصلی نمایش را در جایی دیگر می‌توان جست، شاید در این تنهایی‌ها و این به حال خود رها شدنی که شکل ویژه‌ای در نمایش یافته است. نمایش البته از مکالمه‌ای میان مادر و فرزند تشکیل شده و تصویری که از این مکالمه به دست می‌دهد تصویر غریبی است و گمان می‌کنم تا مدت‌ها در ذهن من می‌ماند.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چاپ شده در روزنامه اعتماد به تاریخ دوشنبه بیست و ششم فروردین ماه نود و هشت

زمان حالِ بی‌صدایان


نوشته محمدحسن خدایی
زمان حالِ در نمایش «بی‌صدایی» همان آینده ماست که روزگاری فرا خواهد رسید تا به میانجی ایده پیشرفت، امکانی‌ باشد برای به صحنه آمدن «بی‌صدایان». ماجرا در رابطه با دختر جوانی است که با ساختن دستگاهی پیشرفته در سال 1441، به ملاقات مادر پیر خود می‌رود که در کماست. دختر می‌خواهد راز قتل پدربزرگ خود را به دست کارمند شرکت، آشکار کند. اینجا مادر در سی و پنج سالگی ظاهر شده و معلوم نمی‌شود واقعی‌ست یا محصولِ تکنولوژی. درست مثل هویت دختر. همه چیز در یک فضای پر ابهام به پیش می‌رود تا یادآور روایت‌های علمی تخیلی باشد. همچنان‌که مواجهه دختر با مادر و صحبت از ماجرای قتل پدربزرگ، هملت را به یاد می‌آورد. همان رویکرد کشف حقیقت بر اساس مدعای ... دیدن ادامه » مقتولان، آن‌هم در غیاب مستندات محکمه‌پسند. «بی‌صدایی» مبتنی است بر روایت‌هایی که نمی‌توان با اطمینان در له یا علیه آنان سخن گفت. اما پیشرفت‌های تکنولوژیک، می‌تواند به بازسازی واقعیت گذشته بپردازد و آن گفتارها را باورپذیر کند.
به لحاظ اجرائی، فضا به دو قسمت تقسیم شده. یک فضا رئالیستی و فضای دیگر مربوط به واقعیت مجازی. دختر یا همان «نوا» در فضای رئالیستی مستقر است، فضایی که به تناوب به دادگاه و بیمارستان تبدیل شده و تماشاگران را گاه در جایگاه ناظری منفعل و گاه هیاًت منصفه‌ای مداخله‌گر، قرار می‌دهد. در مقابل، فضای مجازی را داریم که تصاویر آن بر پرده نقش می‌بندد. پشت این پرده، یک فضای بینابینی‌ست که مربوط می‌شود به حضور مادر. فضای مجازی امکان مستندسازی و بازسازی تکه‌های مغفول مانده گذشته را مهیا می‌کند: صحنه‌هایی از کوه‌های شمالی تهران، دفتر کار پدربزرگ و حتی مادر به کما رفته. اما بتدریج آشکار می‌شود که تصاویر به نمایش درآمده، الزاما نه تمامی واقعیت که شاید جهانی مجازی و وانموده باشد که چندان نمی‌توان بر اساس آن، به قضاوت قطعی نشست. در جایی از اجرا، وقتی که مادر از جعلی بودن تصاویری که به نمایش گذاشته شده آگاه می‌شود، از دختر می‌خواهد که به این فرآیند خاتمه داده و حقیقت را مخدوش نکند. اما او می‌داند که واقعیت به میانجی جهان تکنولوژیک، بیش از پیش مبهم و دستکاری‌شده خواهد بود.«بی‌صدایی» را می‌توان پرسشی اخلاقی دانست در رابطه با نسبت انسان و آن نوع تکنولوژی که واقعیت مجازی‌شده را خلق می‌کند و می‌تواند هر نوع واقعیت را انکار کند و به میل خود، بازسازی کند.
سهیل امیرشریفی و آزاده شاهمیری، در مقام نویسندگی، جهانی را بشارت می‌دهند که در آن مناسبات انسانی به محاق رفته و می‌توان خطاهای برگشت‌ناپذیر را رفع و رجوع کرد. اجرا در نهایت با نوعی مهندسی دقیق به پیش می‌رود و به نابهنگامی میدان نمی‌دهد و می‌شود گفت محافظه‌کارانه است. فی‌المثل دیالوگ‌های مادر و دختر، می‌توانست با حاشیه‌روی، لکنت‌ها و از موضوع خارج شدن‌ها، به اجرایی شاداب و طنازانه ختم شود. حتی بازی آزاده شاهمیری و شادی کرم رودی هم بیش از اندازه سرد و خالی از احساست است و بیش از آنکه یک استراتژی اجرایی باشد، نشان از محافظه‌کاری دارد. به هر حال روایت آینده می‌تواند همچون یک «جهان ممکن» واجد امکانات و محدودیت‌هایی باشد که از ملال زمان حال ما بکاهد، که گویا در «بی‌صدایی» مغفول مانده.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید