تیوال نمایش نویسنده مرده است
S3 : 18:42:26
  ۰۱ تا ۲۰ تیر ۱۳۹۳
  ۲۱:۰۰
  ۱ ساعت و ۱۰ دقیقه
 بها: ۲۰,۰۰۰ تومان

: آرش عباسی
:  لادن مستوفی، ایوب آقاخانی (مهمان از گروه تیاتر پوشه)

: لادن کنعانی (مهمان از گروه تیاتر پوشه)
: هادی عزیزی (ایران)، صنم نادری (ایتالیا)
: هدا جباری
: علی آذرشین، امیرعلی سیاه پوش
: مینو میر شاه ولد، امیر اصغرزاده
: مهدی آشنا
: بابک احمدی
** تنها 15 اجرا **

خرید بلیت: 
www.iranconcert.com

رزرو تلفنی: 
۰۹۳۷۸۹۸۹۶۳۲

این نمایش آدرماه سال 91 در تیاترشهر به روی صحنه رفت و مورد تحسین تماشاگران و منتقدان جای گرفت. اطلاعات و نظر تماشاگران درباره آن اجرا

مسیرهای دسترسی به تالار شمس:
- وسایل نقلیه عمومی: خطی های هفت تیر، سیدخندان یا... به نوبنیاد، خطی های نیاوران (ابتدای نارنجستان یکم) ابتدای موحد دانش کوچه نیلوفر پلاک 3
- بزرگراه: انتهای اتوبان صیاد شمال خیابان لنگری میدان ارتش به سمت شمال بعد از چراغ آجودانیه خیابان موحد دانش کوچه نیلوفر پلاک 3
- اتوبان امام علی میدان ارتش به سمت شمال بعد از چراغ آجودانیه خیابان موحد دانش کوچه نیلوفر پلاک 3
» نقشه گوگل / کروکی مسیرها

یادداشت کارگردان:

شهر کوچکی که سال های کودکی و نوجوانی ام را در آن گذراندم، هیچ جذابیتی برای پسر بچه ای در آن سن و سال نداشت بجز یک مکان رویایی که جای همه کاستی ها و کمبودهای اجباری نوجوانان نسل من را، لااقل برای من یک نفر پر کرده بود. جایی به اسم "سینما بهمن".
سینما بهمن ملایر در سال های پایانی دهه 60 و ابتدایی دهه 70 پناهگاه امنی بود که با خاموش شدن چراغ هایش برای مدتی می توانستم با بال هایی که به کمک نور و تصویر روی پرده به دست می آوردم  در دنیای دوست داشتنی ام بچرخم تا دوباره چراغ ها روشن شود و من ناگهان از آن آسمان مرتفع و خیال انگیز سقوط کنم و خودم را روی صندلی های سفت و وصله شده اش ببینم.اولین تجربه دیالوگ نویسی ام در همان دوران شکل گرفت زمانی که  از سینما بیرون می آمدم و تا به خانه برسم به جای تمام شخصیت های اصلی فیلمی که دیده بودم حرف می زنم اما نه حرف های آنها. حرف های خودم را . چیزهایی که خودم دلم می خواست به هنرپیشه های مورد علاقه ام بگویم و آنها جوابم را بدهند. قصه را همان شکلی پیش می بردم که خودم دلم می خواست نه آنگونه که در سینما دیده بودم. من هنوز هم خودم را مدیون این شیوه تمرین ناخودآگاه دیالوگ نویسی می دانم . حالا سال ها بعد از دوران نوجوانی جادوی سینما بهمن هنوز رهایم نکرده و همچون "سینما پارادیزو" بخش عظیمی از خاطرات نوجوانی ام را به خودش اختصاص داده.
"نویسنده مرده است" درباره عشق همان سال هاست. درباره رویا هایی که در تاریکی سینما بهمن می بافتم. درباره عشق به سینما، بازیگری ودرباره سال هایی که سینمای ایران بی ستاره بود و ناگهان ستاره ها بعد از سال ها خاموشی یکی یکی درخشیدند تا من و امثال من بتوانند خیال بازی کنند و در نهایت درباره اینکه چرا شروع به نوشتن کردم؟ من که می خواستم بازیگر شوم.   

| تیوال تماشای این برنامه را پیشنهاد می کند |
برچسب «پیشنهاد تیوال» بنابر شاخص‌هایی شامل کیفیت اثر اعطا شده و تجاری یا سفارشی دریافت نمی‌شود

گزارش تصویری تیوال از نمایش نویسنده مرده است (سری دوم) / عکاس: کامران چیذری

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نمایش نویسنده مرده است (سری نخست) / عکاس: کامران چیذری

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» نویسنده مرده است مکانیزم نمایشی تمام عیاری را معرفی می کند

» "نویسنده مرده است"ِ آرش عباسی، به ظاهر، کلاسیک ترین فرم دراماتیک را نشان می دهد

مکان

اقدسیه (موحد دانش)، بعد از چهارراه آجودانیه، دومین کوچه سمت چپ، کوچه نیلوفر، پلاک ۳، سالن همایش دیپلماتیک اکو


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
دوستان عزیز؛
اخبار ، عکس ها و فیلم های متعلق به نمایش "زیرزمین" کار تازه گروه نمایش موج را می توانید از سایت آرش عباسی و گروه موج دنبال کنید. همچنین در این سایت دسترسی به نمایشنامه زیرزمین و دیگر نمایشنامه های نویسنده با قابلیت دانلود رایگان امکان پذیر است . با سپاس از همراهی شما.

www.arashabbasi.com

خرید اینترنتی بلیط نمایش زیرزمین در سایت ایران کنسرت:

http://www.iranconcert.com/?concert=2716&t=%D9%86%D9%85%D8%A7%D9%8A%D8%B4%20%D8%B2%D9%8A%D8%B1%20%D8%B2%D9%85%D9%8A%D9%86
یه اطلاع کلی هم در مورد روند قضایی شکایت تون از سایت تیوال اعلام بفرمایید بد نیست :)
۱۲ مرداد ۱۳۹۴
گفته بودند محمد عمروآبادی دلال و سمبل بی اخلاقی است. از محمد عمروآبادی توقع ندارم کامنتی که مربوط به خودش میشه رو پاک کنه. شما بیا و پاسخ بده حتی اگه دوست داشتی فحشش بده اما الان فقط باعث شدید هر کسی این پست رو می بینه فکر می کنه من خل شدم و خودم با خودم ... دیدن ادامه » حرف می زنم!
۱۲ مرداد ۱۳۹۴
درو بر شما
روند قدیمی تیوال در ساختن و اطلاعرسانی همه برنامه های هنری (مستقل از محل فروش بلیت آن) پابرجاست و هیچگونه تصمیمی برای ساخته نشدن برگه‌ای از جمله نمایش "زیرزمین" گرفته نشده است ولی مانند مواردی که گهگاه روی می دهد ممکن است از وجود یک برنامه ... دیدن ادامه » دیرتر آگاه شویم مخصوصا اگر گروه محترم اجرایی آن ایمیلی در این باره برای ما نفرستند.
برگه نمایش زیرزمین:
http://www.tiwall.com/theater/zirzamin2

درباره زدوده شدن برخی نظرها، قانون نخست تیوال رعایت احترام همه اشخاص حقیقی و حقوقی است. اگر چنین عبارت دور از ادبی از سوی هر کاربری درباره هر شخص دیگری از جمله خود گروه محترم موج نیز نوشته شود از دید عموم زدوده خواهد شد.

۱۳ مرداد ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
آرش عباسی در گفتگو با ایلنا:

تئاتر هیچ کجا به اندازه ایران بی‌خاصیت نیست/ مسئول نالایق تقاص پس نمی‌دهد


عباسی گفت: اطلاعی از گروه مشاوران هنری سالن اصلی تئاتر شهر ندارم اما اگر خروجی کار آنها نمایشی‌ست که امروز در این سالن روی صحنه رفته، یا باید گروهی استعفا دهند؛ یا عذرخواهی کنند.

به گزارش خبرنگار ایلنا، عباسی با بیان اینکه در هر دوره‌ای وقتی با هنرمندی صحبت کنیم می‌گوید هنر نمایش یکی از بحرانی‌ترین دوره‌های خود را سپری می‌کند اظهار کرد: فکر می‌کنم علاوه بر تمام این نگرانی‌ها، تئاتر نیازمند حرکتی جدی و تولد گروهی مثل «لیوینگ تئاتر» است. چون تئاتر ایران از نظر بحران به مرحله‌ای رسیده که فقط شورش آن را درست می‌کند. مقابله با تالار وحدت و سیستمی که در آن بوجود آمده تنها با شورش حل می‌شود، چرا؟ به این دلیل که هر چه رسانه‌ها و هنرمندان گلایه می‌کنند گوش مسئولان بدهکار نیست و وزیر هم توجه ندارد. تعیین شعار سال تئاتر هم حرفی بیش نیست و در عمل اتفاقی رخ نمی‌دهد.
در چنین شرایطی به انقلاب نیاز است. به هجوم آوردن مخاطب و هنرمندان واقعی به سالنی که سخیف ترین کارها را تبلیغ می کند. تئاتر ما ویرانی می خواهد شیشه شکستن، صندلی خراب کردن. اجراهای اعتراضی روبروی تالار وحدت که با شعار همراه باشد.باید پای پلیس به ماجرا باز شود فقط در چنین شرایطی است که پای وزیر به مجلس و دستگاه های ناظر برای پاسخگویی باز می شود. وگرنه این وزیر هوشیار شدنی نیست.
وی ادامه داد: متاسفم که چنین چیزی را پیشنهاد می دهم ولی وخامت حال تئاتر شوخی بردار نیست. کار تئاتر ما از حرف زدن گذشته است. وقتی پای کارهای سخیف و آدم های حقیر به سالن های مطرح تئاتری باز شود یعنی اینکه کار تئاتر تمام شده است و فقط با یک شوک می توان آن را به حالت عادی بازگرداند.
او با ذکر دلایل طرح نمونه‌ای مانند گروه تئاتر «لیوینگ تیاتر» ادامه داد: اگر گروهی مثل «لیوینگ تیاتر» داشتیم و مخاطب ما تا این حد راحت طلب و خسته نبود وضعیت به شکل دیگری رقم می‌خورد و بعضی گروه‌ها امکان اینکه هر نمایشی با هر کیفیتی روی صحنه ببرند پیدا نمی‌کردند. نمی‌دانم چرا تماشاگر ما علیه نمایش‌های ضعیفی که به صحنه می‌رود نمی‌شورد؛ مثل دهه شصت آمریکا که بعد از اجرا تظاهرات می‌کردند تا حق خود را بگیرند. تئاتر در هیچ کجای کره زمین به اندازه ایران بی خاصیت نیست و تماشاگر هیچ کجای دنیا مثل تماشاگر ایرانی منفعل نیست.
این نویسنده و کارگردان تصریح کرد: یا مثلا وقتی یک داستان‌خوانی که در بهترین حالت باید در کافه‌ای با ده تماشاگر اجرا می‌شد، امروز در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه است، باید شاهد شورش مخاطب باشیم؛ اما وقتی سکوت می‌کند و نه تنها اعتراض ندارد بلکه برای گروه دست می‌زند. شما نمی‌توانید به چنین تماشاگری امید داشته باشید چون بعضا نشان داده از بدترین نمایش‌ها حمایت کرده است.
این نویسنده و کارگردان به یکی از دلایل چنین رویکردی اشاره کرد و گفت: چون تماشاگر آموخته که در تئاتر تماما دنبال وجه سرگرمی کار باشد، اما در دیگر نقاط جهان تئاتر سرگرمی کار خود را انجام می‌دهد و تئاتر اندیش‌مندانه کار خودش را می‌کند.
عباسی با بیان اینکه بین تئاتر ایران و جهان یک تفاوت عمده وجود دارد افزود: تفاوت این است که هیچ مدیر یا هنرمندی در تئاتر ایران گناه اشتباهات خود را پس نمی‌دهد. مدیر با خیال راحت هرکاری دوست دارد انجام می‌دهد و می‌رود و خیالش هم از عدم پیگیری راحت است. مانند معاون هنری سابق که انواع لطمه‌ها را وارد کرد و رفت. نمونه طرح استقرار گروه‌ها که کمر تئاتر ایران را شکست و هزینه‌های جبران ناپذیری تحمیل کرد. اما امروز به سادگی فراموش شده.
او تاکید کرد: مثل همین امروز که معاون هنری انواع اشتباه‌ها را انجام داده اما با خیال آسوده به اشتباهات خود ادامه می‌دهد؛ در حالیکه در هر کشور دیگری بود پیش از پایان دوره کاری‌اش به دلیل خسارت‌هایی که وارد کرده محاکمه‌اش می‌کردند. مرادخانی تنها در ایران می‌تواند کار کند وگرنه در هر کشور عقب مانده دیگری بود ، با این شکل عملکرد در بهترین حالت باید مسولیت آب دادن به باغچه خانه‌اش را به او محول می کردند، اما الان برای سه حوزه تئاتر ، موسیقی و تجسمی تصمیم می گیرد.
کارگردان ... دیدن ادامه » نمایش «نویسنده مرده است» به وضعیت نابه‌سامان بنیاد رودکی اشاره کرد و گفت: مدیر تالار وحدت که تمام ذهنش معطوف به کار اقتصادی و کسب پول است بهترین سالن کشور را در دست گرفته و فردا هم به راحتی می‌رود.
عباسی وضعیت بعضی اجراها در مجموعه تئاتر شهر را متفاوت از تالار وحدت و دیگر سالن‌ها ندانست و گفت: نمی‌دانم چه افرادی مشاوران هنری سالن اصلی تئاتر شهر را برعهده دارند اما اگر خروجی کار آنها نمایشی‌ست که امروز در این سالن روی صحنه رفته یا باید گروهی استعفا دهند؛ یا عذرخواهی کنند. آنها باید دلایل خود برای انتخاب این نمایش را به مخاطب اعلام کنند. من چرا باید برای هنرمندی که در یک تفاهم زشت، برای خالی نماندن سالن و کاسبی خودش، کاری را طی ده روزه جمع کرده و به خورد تماشاگر داده احترام قائل باشم؟مسئول انتخاب این نمایش حتی تفاوت داستان و نمایش‌نامه را نمی‌داند. این داستان خوانی است. هیچ‌کس حق ندارد بگوید آنچه در سالن اصلی به صحنه رفته یک تئاتر است.
او افزود: این نمایش نه اندیشه تئاتری دارد و نه زیبایی‌شناسی. در سالن شاهد استفاده ابزاری زشت از موسیقی و طراحی صحنه‌ای بی‌مصرف هستیم. این نمایش از تعداد زیادی پرژکتور بهره گرفته اما در نهایت نمی‌تواند هزینه برق خود را تامین کند.
عباسی به موضوع تشکیل شورای هنری برای انتخاب آثار اشاره و خاطرنشان کرد: با اینکه هنرمند در امور مدیریتی حضور داشته باشد بسیار موافقم چون در تمام جهان مهمترین پست‌های هنری برعهده هنرمندان درجه یک است. این پذیرش مسئولیت اتفاق خوبی به نظر می‌رسد اما در صورتیکه پاسخگو هم باشد.
این کارگردان در پاسخ به این سوال که چرا برخلاف دیگر نقاط جهان در ایران هنرمندان کار پیش‌برد اهداف مدیران را برعهده می‌گیرند، در حالیکه خارج از کشور روند دیگری جریان دارد؛ گفت: این روند کاملا نادرست است. چون هنرمند به جمع مدیران می‌رود تا نا‌آگاهی پایان یابد و برنامه‌ها بیشتر به نفع هنرمندان باشد اما اگر خودش همسو با مدیر عمل کند فاجعه‌ است.
او تصریح کرد: مثلا در تئاتر شهر طرح قشقایی خوب بود اما دلیل ندارد من با دیگر مسائل موافق باشم. مثلا وقتی یکی از آن شوراها چنین اشتباه روشنی را انجام می‌دهد چرا باید سکوت کنم؟ مدیران و افراد باید برای نتیجه کاری که انجام می‌دهند نگران باشند و بدانند تاوان دارد.
کارگردان نمایش «آفتاب از میلان طلوع می کند» در ادامه به یکی از آسیب‌های جدی تئاتر این روزها اشاره کرد و افزود: در ایتالیا با مجله‌ای گفتگویی داشتم که خبرنگار پرسشی درباره تفاوت تئاتر ایران و ایتالیا مطرح کرد. آنجا هم گفتم تفاوت اصلی این است که در ایران مرز میان هنرمند آماتور و حرفه‌ای مشخص نیست. شما به عوامل 80 درصد از نمایش‌هایی که در سالن‌های جدی تئاتر پایتخت روی صحنه می‌روند دقت کنید خواهید دید حتی سابقه کاری آنها مشخص نیست. بعد وقتی مسئله پیش می‌آید خانه تئاتر نهایتا بیانیه‌ای بی‌معنا صادر می‌کند؛ اینکه هرکس پول داشت سالن اجاره کند برای تئاتر ما خطرناک است.
عباسی تصریح کرد: چرا در اروپا این تعداد کارگردان جوان وجود ندارد و آنها از دیدن این وضع در کشور ما متعجب می‌شوند؟ چون شخصی که عنوان کارگردان را یدک می‌کشد باید تجربه زندگی و طی مراحل هنری در کنار یک استاد معتبر را داشته باشد. فردی که می‌گوید «من در تئاتر بی‌پدر و مادر هستم»‍! نشان می‌دهد تئاتر ما با یک معضل اساسی و با دنیایی از بی‌هویتی مواجه است. نسل بی‌هویتی که شش ماه قبل نمایشی به شدت رئالیستی به صحنه می‌برد تا حدی که میوه تازه پشت صحنه می‌گذارد تا حسش روی صحنه دیده شود اما شش ماه بعد نمایشی با معیارهای میرهولدی اجرا می‌کند که نشان از بی‌هویتی محض دارد. بعد اینها می‌شوند استعدادهای درخشان کشور و مدیران هم به کشف خود افتخار می‌کنند. تمام تاریخ سازان تئاتر ایران، شگفت انگیزها، متفاوت ها، پولیتزر بگیرهای تئاتر ایران حداقل 70 سال از تئاتر اروپا عقب ترند. هیچکدام شان آن طرف تر از عوارضی کرج نمایش ندیده اند وگرنه می فهمیدند کاری که می کنند هیچ است و اینچنین نباید خود شیفته شوند.
این کارگردان که تماشاخانه تازه تاسیس انتظامی را برای اجرا انتخاب کرده درباره دلایل این انتخاب بیان کرد: دلیل این بود که می‌خواستم از مرکز شهر دور باشم چون توان و حوصله توضیح دادن و توجیه آوردن برای مدیران سالن‌ها را ندارم و اصولا با مدیر سالنی که همان اول درباره بازیگران کار از من می‌پرسد وارد مذاکره نمی‌شوم.
http://www.ilna.ir/…/294501-%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-…
یک لحظه دارم تصور می کنم اگر ما هم سر نمایش قبلی آقای عباسی دسته جمعی بیرون می رفتیم امروز چه اتهامی متوجه مان می شد. هنرمندی که از دعوت کاربران به ندیدن کارش ناراحت بود و امروز دعوت به ندیدن نمایش هایی دیگر می کند.
۱۹ مرداد ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
از هفته دوم مرداد


"زیرزمین"


نویسنده ، طراح و کارگردان: آرش عباسی

بازیگران: رویا دعوتی، بهنام شرفی

خانه موزه استاد انتظامی ساعت 19:30

کاری از گروه نمایش موج
نیلوفر ثانی و Marillion این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید


تالار شمس مؤسسه اکو تعطیل شد/ تکذیب خبر پلمپ

تالار شمس مؤسسه فارسی‌زبانان «اکو» به بهانه تعمیرات سیستم برق تا حدود 3 ماه دیگر تعطیل خواهد بود.
عباس غفاری مدیر اجرایی تالار شمس درباره موضوع تعطیلی تالار شمس به خبرنگار مهر گفت: در زمان اجرای نمایش «نویسنده مرده است» به کارگردانی آرش عباسی مشکلاتی در سیستم برق تالار وجود داشت که کار اجرای نمایش را با مشکل مواجه کرد، به همین دلیل تصمیم گرفته شد سیستم برق تالار تعمیر شود.

وی با اشاره به تعطیلی تالار شمس برای تعمیر سیستم برق تأکید کرد: به گروه‌‌هایی که پیش از این برای اجرا با آن‌ها صحبت شده بود اعلام می‌شود تا نوبت اجرایی آن‌ها تغییر پیدا کند.

غفاری در پاسخ به این که اگر سیستم برق ایراد داشت چرا با گروه‌های تئاتری برای اجرا هماهنگ شده بود؟ یادآور شد: به یکباره این اتفاق در سیستم برق تالار ... دیدن ادامه » شمس رخ داد و باید این تعمیرات انجام شود.

مدیر اجرایی تالار شمس درباره موضوع مطرح شده مبنی بر اینکه تالار شمس پلمپ شده است، گفت: تعطیلی تالار شمس برای تعمیر سیستم نور است و دلیل دیگری نداشته است.

وی درباره زمان مدنظر برای تعطیلی تالار شمس تأکید کرد: تالار شمس حداقل تا 3 ماه دیگر تعطیل خواهد بود تا تعمیرات لازم در آن انجام شود.
عجب!!!
۲۷ تیر ۱۳۹۳
تعمیر برق کشیا سه ماه طول میکشه؟!
۲۷ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
قبل از دیدن؛ هم نظرات منفی قابل تأمل بود، هم مثبت...
بعد از دیدن...
خوب، میتونم بگم که لذت بردم!!
حرفهای زیادی را در غالب جملات عامیانه بیان کرده بود؛
نمایشنامه، ارزش تفکر را داشت،
و جالبتر اینکه حس هم فکری، شاید یکی از نکات کلیدی کار بود،
فضا سازی، جالب بود، حال و هوای صحنه را قطعاً با نمایشنامه متصل میکرد.
بازی ها، فوق العاده بودند؛
لادن مستوفی، مثل همیشه با قوت، با احساس، و با قدرت انتقال فوق العاده.
از آقای آقاخانی کاری ندیده بودم ( متأسفانه!) ولی مطمئناً نظرم را عوض خواهم کرد!!
طن صدا، حرکات دست، حس قابل تطابق با جملات در چهره و لحن مناسب برای هر جمله، بازی او را برایم دلنشین و فراموش ناپذیر کرده بود...
قطعاً یکی از کارهایی بود و هست که "قطعاً" از یاد نخواهم برد :دیــــی

پ.ن: پوزش از نقد نه چندان ماهرانه :)
شاهین نصیری، کیمیا TAV و علی عبدالرحیم این را خواندند
محمدرضا دانش، گروه تاترموج و sarasdy این را دوست دارند
از اینکه ما رو در این شب ها تنها نگذاشتید ممنونیم.
۲۱ تیر ۱۳۹۳
ممنون از شما که چنین خاطرۀ دلنشینی در ذهنها حک کردید :)
۲۱ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
روز آخر اجرای نمایش تحسین شده ی سال: نویسنده مرده است

خرید بلیت تنها و تنها از سایت ایران کنسرت:
www.iranconcert.com

وعده ی دیدار ما با گروه تاتر موج:

امشب ساعت بیست و یک سالن اکو
فردا هشت بامداد دادسرای انقلاب اسلامی!
به شخصه هیچ بحثی در مورد کیفیت کار ندارم. نظرم رو قبل از این گفتم و فکر هم نمی کنم نیازی به تکرارش باشه. قطعا افراد بسیار زیادی نمایش رو دوست داشتند و در میان اون ها کسانی هستند که به مراتب سواد تئاتری شون خیلی خیلی بیشتر از منه. فقط خواستم یاد آوری کنم مبادا ... دیدن ادامه » جناب عباسی عزیز فردا رو خواب بمونند! دادسرا همیشه شلوغه :) این مدت که درگیر اجرا بودند الان از کار فارغ شدند فرصت کافی برای این کار دارند. در ضمن آمادگی خودم رو برای باز کردن یک وبلاگ و یک ایمیل به صورت رایگان! برای گروه تاتر موج اعلام می دارم :)
۲۰ تیر ۱۳۹۳
در ضمن از اینکه منو آزاد کردی ممنونم ارت.اگه گوشزد تو نبود.گروه همیاری عمرا کامنت منو منتشر می کرد. همونطور که الان من نگران سلامت شخص فعالی مثل خانم ابدالی هستم که گروه همیاری به کل نه تنها خاموشش کرده بلکه نوشته های قبلیش رو هم برداشته و اگر توجه کنی ... دیدن ادامه » در حذف شدن اون کامنت ها انگار عده ای که ما باشیم خوددرگیری داشتیم و به خرزو خان خواب دادیم و باهاش بحث کردیم.
۱۳ بهمن ۱۳۹۳
والا سند گذاشتم برات که از حبس در بیای مهدی جان :) والا چی بگم واقعا این برخورد رو درک نمی کنم. به فرض که خانم ابادلی یا هر دوست دیگه ای در یک یا چند کامنت هم تند حرف زده باشه. ایشون کلی پست مفید دیگه م تو تیوال داشته چرا اونا باید حذف شن؟ این اصلا اتفاق خوبی ... دیدن ادامه » نیست. خیلی حس بدی دارم مثل خودت انگار دارم با در و دیوار حرف می زنم به قول تو انگار خرزو خان اینجا بوده! :)
۱۳ بهمن ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چهارشنبه،پنجشنبه و جمعه، سه اجرای پایانی نویسنده مرده است. تالار شمس ساعت ۲۱
رضا قاسم پور این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تنها و تنها از سایت ایران کنسرت بخرید :)
۱۶ تیر ۱۳۹۳
امیدوارم گروه موج زودتر توضیحاتش رو ارایه بده تا جلوی اینگونه متلک ها گرفته بشه. من به شخصه اعتقاد دارم گروهی که میانه اجرا در سالنی مثل شمس قید فروش بلیطش رو توسط یک سایت پرمخاطب همچون تیوال رو می زنه جسارت زیادی داره. به درست یا غلط بودنش کاری ندارم ... دیدن ادامه » ولی بهتره به همچین گروهی که بی شک داره با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می کنه لااقل متلک نگیم. یا حداقل صبر کنیم تا همه چیز روشن بشه.
۱۷ تیر ۱۳۹۳
آقای جوانی عزیز متلکی در کار نیست من فقط رو جمله ی گروه محترم موج تاکید داشتم همین. اون لبخند هم به خاطر خوشرویی ذاتی منه :) ایشالا این گروه نمایشی در هر جا که فعالیت می کنند موفق و سر بلند باشند. خیلی از کار ها بلیت فروشی شون در تیوال انجام نمیشه ولی در تیوال ... دیدن ادامه » برگه دارند و امکان تبلیغ هم پیدا می کنند. خیلی هم خوبه. بالاخره وقتی یه گروه نمایشی از خودش وبلاگ یا وب سایتی نداره تیوال فضای خوبی برای گفتن از یک اثر هنری به حساب میاد.

ضمن این که چندان هم امیدار به روشن شدن حقایق نباشید. قبلا هم گفتم این بار اولی نیست که یک گروه نمایشی از تیوال تقاضای حذف صفحه ی خودش رو می کنه و در نهایت بلیت فروشی کار رو از تیوال می گیره. پارسال همین موقع اتفاق مشابهی افتاد و بلیت فروشی یه کار معروف و با بازیگر های اسم و رسم دار از تیوال گرفته شد. فکر می کنید اون گروه دیگه با تیوال کار نکرد؟ خدمت تون عرض شود که اون گروه فقط امسال (یعنی در چهار ماه گذشته) تبلیغ و بلیت فروشی چهار کار خودش رو با تیوال انجام داده! به همین سادگی. خلاصه که خیالتون راحت باشه گروه موج حرفی نخواهد زد که همه ی پل های پشت سرش رو برای همکاری های بعدی با تیوال خراب کنه!
۱۷ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
جناب عباسی ، گرداننده (گان) برگۀ گروه تاتر موج ، همیاری عزیز

مسلماً بحث در قالب نگارشی همواره ریسک بیشتری برای عدم توانایی در انتقال دقیق منظور و برداشت اشتباه سایرین دارد ولی این سکوت و انتظار برای افتادن آب از آسیاب پس از آن بیانیه ها و پاسخ ها و خط و نشان ها معقول نیست . ضمن تقبیح گفتار تمام دوستانی که از ادبیاتی برخورنده و توهین آمیز استفاده کرده اند ، آگاهی از اصل ماجرا و سرانجامِ شفاف آن ، در کوتاه ترین زمان ممکن ، را حق طبیعی خود و سایر عزیزانی میدانم که درصد قابل توجهیشان مخاطب فهیم و منطقی تئاتر امروزند.

البته فضای نقد به رفتار و گفتار شما نازنینان آن قدر گسترده است که در این مقطع از حوصلۀ من خارج می نماید . تنها می توانم به افسوسی بسنده کنم که بی شک نثار مخاطبانی ست که ماحصل این مذاکرات بیشتر نشان دهندۀ این است که حضور فیزیکی شان بر افکار ... دیدن ادامه » و آرا و احساسات و برنامه ریزی ها و حتی جایگاه "مشتری" بودنشان اولویت دارد .

پیچیده شد ، ساده عرض کنم . برداشتم از تا به اینجای مباحثات تأسفی ست از وسیله شدن مخاطبانی که برای بعضی ها ، در راه رسیدن به هدف ، حکم "وسیلۀ ضروری" را هم ندارند!
محسن قربانی و بهرنگ این را خواندند
دانیال اسمی، شاهین نصیری و هدیه کاظمی این را دوست دارند
درود بر شما
از آن جا که این گروه را نیز خطاب فرمودید عرض می کنیم که ما کلمه ای فراتر از آن چه در نوشته های پیشین خدمت مخاطبان نوشته شد آگاهی نداریم و از این رو سکوت ما از بابت نبود اطلاعات دیگر است و نه سرپوش نهادن بر چیزی یا به قول شما انتظار برای افتادن ... دیدن ادامه » آب از آسیاب.

رسما اعلام می کنیم در صورتی که هر نکته ای عنوان شود آماده توضیح و پاسخگویی شفاف و دقیق هستیم.
۱۶ تیر ۱۳۹۳
با سپاس از شما، امیدوارم سایر دوستان هم که خود را محق می دانند و/یا مدعی احترام به حقوق مخاطبند اعلام موضع رسمی مشابهی انجام دهند .
به هر حال حواشی یک اثر و نوع رفتار گروه ها و افراد در مقابل وقایع (علی الخصوص وقایع ناخوشایند) در ذهنیت مخاطبین در مورد ماهیت ... دیدن ادامه » آن اثر ، گروه و افراد مؤثر است . اصرار بنده در شفافیت ماجرا صرفاً تلاشی برای گریز از قضاوت نابجاست .
۱۷ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نمایش «نویسنده مرده است» تمدید شد

نمایش "نویسنده مرده است"‌نوشته و کار آرش عباسی که قرار بود در روز  سه شنبه 17 تیر ماه هفته جاری به اجرای خود پایان دهد، به دلیل درخواست و استقبال تماشاگران  تا جمعه 20 تیرماه در تالار شمس روی صحنه خواهد بود.

به گزارش روابط‌عمومی نمایش؛ اجرای نمایش " نویسنده مرده  است" که در روزهای پایانی هفته گذشته به علت تغییرات و جابه جایی در سایت پیش فروش با رکود فروش مواجه شد وبه دلیل درخواست و استقبال تماشاگران به اجرای خود تا پایان هفته جاری ادامه خواهد داد.  

در این نمایش لادن مستوفی و ایوب آقاخانی ایفای نقش می‌کنند و طراحی صحنه و لباس آن را لادن سیدکنعانی برعهده دارد.

نمایش "نویسنده مرده است" همه روزه به جز شنبه‌ها ساعت 21 در تالار شمس موسسه فارسی زبانان به نشانی: خیابان موحد دانش (اقدسیه)، بعد از آجودانیه، ... دیدن ادامه » کوچه نیلوفر، پلاک 3 به روی صحنه است.

علاقمندان برای خرید اینترنتی می‌توانند به سایت ایران کنسرت به نشانی www.iranconcert.com  مراجعه کنند و یا از طریق تلفن 09378989632 نسبت به هماهنگی اجرا و رزرو بلیط اقدام کنند.
آذرنوش، شاهین نصیری و سیامک قلی زاده این را خواندند
دانیال اسمی این را دوست دارد
از این بابت خوشحالم. ارزش دوباره دیدن رو داره. هر چند لینک خرید رو در صفحه اول تیوال پیدا نکردم.
۱۵ تیر ۱۳۹۳
آقای اسمی عزیز فروش بلیت این کار فقط در سایت ایران کنسرت صورت می گیره آدرس سایت در متن خبر هست.
۱۵ تیر ۱۳۹۳
ممنون جناب نصیری گرامی. دیدم و خریدم. البته چند روز پیش از صفحه اول تیوال میشد با انتخاب نمایش مستقیم وارد سایت ایران کنسرت شد و بلیط خرید. منظور من اون امکان بود. باز هم ممنون.
۱۵ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
گفت و گو از : استفانو دورانتی پوکتی



گفتگوی مجله corriere dello spettacolo ایتالیا با آرش عباسی

این گفتگو در سال ۲۰۱۲ انجام شده است

می توانی کمی از خودت و از زندگی ات برای من حرف بزنی؟ به من بگو که چگونه و کجا به عنوان نمایشنامه نویس آموزش دیده ای؟ چگونه به تئاتر علاقه مند شدی؟ کجا اولین بار نمایش دیده ای؟

من متولد سال 1978 شهر ملایر هستم. آشنایی من با تئاتر به دوران مدرسه برمی گردد یعنی سال 1988-89 زمانی که برای اولین بار یک نمایش را روی صحنه دیدم. تا آن زمان فقط تئاتر های دانش آموزی دیده بودم و برایم هیچ وقت فرصت پیش نیامده بود بلیط بخرم و با تماشاگران تئاتر ببینم. آن نمایش طنز بود و بازیگری داشت به اسم "امین باراوند" که سخت مرا مجذوب خودش کرد . فکر می کردم این آدم خوشبخت ترین انسان روی زمین است چون هم بازیگر است و هم بازیگر خوبی است. سال ها بعد همین بازیگر در دوتا از نمایش هایم بازی کرد و من از این بابت خیلی خوشحال بودم اما متاسفانه از تئاتر دور شد ..... به هر حال آن سال ها به سرعت به تئاتر حرفه ای شهرم راه پیدا کردم و هر کجا نیاز به بازیگر کودک یا نوجوان بود به سراغم می آمدند. در آن فضای کوچک خیلی زود برای کارگردانی کردن وسوسه شدم. اما ای کاش این کار را نمی کردم. در سن 16 سالگی اولین نمایشم را در سالن مرکزی شهرم به مدت ده شب اجرا کردم و برای شرکت در جشنواره تئاتر استان ها که آن زمان یکی از معتبرترین جشنواره های ایران بود کارم پذیرفه شد. تئاتر را به همین شکل ادامه دادم . به سرعت تبدیل شدم به پای ثابت تمام نمایش هایی که اجرا می شد تا زمانی که بعد از دیپلم در دانشگاه قبول شدم و برای ادامه تحصیل در رشته بازیگری به پایتخت مهاجرت کردم. جایی که حرفه ای ترین شکل تئاتر ایران در آنجا اتفاق می افتاد و همچنان هم این روال ادامه دارد. خیلی زود از فضای تهران و دانشگاه سرخورده و منزوی شدم. من نوع دیگری از تئاتر را تجربه کرده بودم همان موقع بیش از 8 سال سابقه کار کردن داشتم و به خیال خودم باید در دانشگاه هم پرکار میشدم اما بنا به دلایلی نشد. اینها را گفتم چون برای اینکه بدانید چگونه نمایشنامه نویس شدم خیلی مهم است. در دانشگاه با هیچکس ارتباطی نداشتم یک پسر شهرستانی و ساکت ، گوشه ای از کلاس می نشستم و بعد می رفتم تا فردا که باز به دانشگاه بیایم. برای همین هیچکدام از همکلاسی هایم یادشان نمی آید که من با آنها در یک کلاس و سر یک میز نشسته ام. در چنین فضایی فکر کردم چگونه می توانم تئاتر کار کنم؟ چیزی به ذهنم رسید باید کاری می کردم که نیازی به کسی نداشته باشم. فکر کردم تنها راه این است که یک نمایش تک نفره را بازی و کارگردانی کنم اینطوری نیازی نیست با کسی همکاری کنم. آن زمان در یک خوابگاه دانشجویی در یک اتاق خیلی کوچک که کمی بزرگ تر از یک تخت یک نفره بود به تنهایی زندگی می کردم.دست آخر به این نتیجه رسیدم که خودم باید نمایشنامه ای بنویسم و بعد بازی و کارگردانی کنم.اما تجربه ای در نوشتن نداشتم از آن گذشته درباره چه چیزی باید می نوشتم؟آنهم یک نمایشنامه تک نفره که اصلن کار ساده ای نیست.آن روزها راهی را انتخاب کردم که تا همین امروز ادامه اش داده ام: نوشتن درباره چیزهایی که خودم با آنها درگیرم یا با شخصیت هایش در واقعیت آشنایی دارم. نوشتن درباره خودم و اطراف خودم. قبل از اینکه بتوانم با کمک دختر عمویم که آن زمان در دانشگاه دیگری مسوول خوابگاه ها بود و اسمش فرشته است و واقعن مثل یک فرشته مرا از دربه دری نجات داد و برایم خوابگاه گرفت ، مدت ها در خیابان های تهران به دنبال یافتن اتاقک کوچک و ارزانی بودم برای اجاره کردن. اما با پولی که من داشتم هیچ جایی را نمیشد پیدا کرد. روزهای وحشتناکی بود سیاه، تلخ و دردناک . بیشتر از آنچه بشود تصورش را کرد. این بهترین چیزی بود که می توانستم درباره اش بنویسم. از طرف دیگر خوابگاه من در طبقه هفتمم یک ساختمان بزرگ و قدیمی بود. دورتر از خوابگاه خانه بزرگی بود که پیرزنی تک و تنها در آن زندگی می کرد و من از پنجره اتاقم می توانستم آنجا را ببینم و مدام فکر کنم چرا این پیرزن در یک چنین خانه ای زندگی می کند و من برای یک اتاق کوچک باید چنین بدبختی هایی را تحمل کنم؟اینها دستمایه های اولیه من شد برای نوشتن نمایشنامه" یک سبد فحش برای شمسی خانم" . نمایشنامه ای درباره یک دانشجوی شهرستانی که به پایتخت می آید و بعد از کلی دربدری اتاق کوچکی در خانه پیرزنی به نام شمسی خانم پیدا می کند اما در نهایت کارش به جایی می رسد که پیرزن را می کشد.حالا فراری است و گذشته را مرور می کند. نیم نگاهی هم به رمان "جنایت و مکافات " داشتم. این اولین نمایشنامه جدی من بود که آن موقع در جشنواره های مختلف بارها و بارها اجرا شد و هنوز هم گاهی در بری از شهرهای ایران آن را اجرا می کنند. نوشتن این نمایشنامه مسیر زندگی ام را عوض کرد . اتفاق دوم خیلی جالب تر است. گرایش من در دانشگاه بازیگری بود ما بعد از دو سال که در دانشگاه درس می خواندیم باید تعیین گرایش می کردیم. از میان سه گرایش بازیگری، نمایشنامه نویسی و طراحی صحنه باید یکی را انتخاب می کردیم. برای من مشخص بود که باید بازیگری را انتخاب کنم اما به یک دلیل ساده مجبور به انتخاب گرایش نمایشنامه نویسی شدم. رشته بازیگری بیشتر واحدهایش عملی بود و برای واحد عملی باید پول بیشتری پرداخت می کردیم در عوض نمایشنامه نویسی بیشتر تئوری بود و پول کمتری نیاز داشت. من برای اینکه از پس هزینه های رشته بازیگری برنمی آمدم به اجبار دومی را انتخاب کردم. اما احساس می کردم تمام رویاهم نقش بر آب شده. بعد از آن همه بدبختی برای مبلغ ناچیزی مجبور بودم رشته ای را انتخاب کنم که دوستش نداشتم. من بازیگر بودم. لااقل در شهر خودم تا آن روز ده نمایش بازی کرده و جایزه گرفته بودم. به شوق بازیگری به تهران آمده بودم اما حالا از کلاس هایش محروم بودم به زودی دپرس شدم کارم به دکتر کشیده شد داروهای افسردگی مصرف می کردم. روزهایی میشد که بعد از کلاس مستقیم می رفتم ترمینال و با اتوبوس خودم را به شهرم و سالن تئاترش می رساندم. آنجا، آن سالن کوچک در خیابان 15 خرداد ملایر امن ترین جای دنیا بود برای من. من تمام رویاهایم را زیر آن سقف بافته بودم. تصمیم گرفتم دانشگاه را رها کنم و دوباره به شهر خودم برگردم اما در همین روزها بود که همان نمایشنامه "یک سبد فحش برای شمسی خانم "به دادم رسید. ناگهان برای چند جشنواره پذیرفته شد برایم جایزه نویسندگی آورد و مرا هر روز بیشتر برای نوشتن ترغیب کرد با شوفق بیشتری نوشتن را ادامه دادم نمایشنامه دومم را نوشتم و این یکی موفقیتش از قبلی بیشتر بود به طوری که بعد از گذراندن چند مرحله به جشنواره بین المللی تئاتر فجر که مهم ترین جشنواره تئاتری ایران است راه پیدا کردم با عنوان نویسنده ،کارگردان و بازیگر. راهم را پیدا کرده بودم تمرکز اصلی ام را بر روی نوشتن گذاشتم و تا امروزادامه داده ام اما رویای بازیگری همچنان با من است و آخرین نمایشنامه ام یعنی "نویسنده مرده است" درباره همین رویاست.

می توانی عنوان برخی از آثار خود را برشماری؟

متاسفانه در این سال ها زیاد نوشته ام. الان فکر می کنم کاش کمتر اما با دقت بیشتر می نوشتم از این به بعد تلاش می کنم خیلی کمتر از قبل بنویسم. اما تعدای از کارهایم اینها هستند: دومین نمایشنامه ام "کیلومتر 50" است و بعد" داستان عامه پسند"، "زیر زمین"، "ورود خانم ها ممنوع"، "لابی"، "پدرانه"، "ورود آقایان ممنوع"، "غریبه"، "خانم"، "آفتاب از میلان طلوع میکند"، "گذر از اتاق بسته"، "نقل سرخ"،"باد که می نویسد"، "پیچ تند"، "همه چیز درباره آقای ف" " اگر می توانی مرا بگیر" و..... تابحال برای نمایشنامه هایم حدود 30 جایزه گرفته ام که مهم ترین آنها جایزه منتقدین جهانی جشنواره بین المللی تئاتر فجر، دوبار جایزه جشن ادبیات نمایشی ایران، جایزه کتاب سال جنگ ،نشان عالی رادیوی ایران و....هستند. ده تا از نمایشنامه هایم در قالب 6 جلد کتاب چاپ شده

سبک ... دیدن ادامه » نمایشنامه نویسی خود را چگونه می نامی؟

من از ابتدا به رئالیسم علاقه داشتم.داستان گویی را دوست دارم.وقتی به تئاتر می روم دلم می خواهد گوش هایم بیشتر بشنوند تا چشم هایم بیشتر ببینند. قصه گفتن و قصه شنیدن در ذات ما ایرانی ها وجود دارد. ما ادبیات داستانی غنی داشته و داریم. البته اگر بخواهم در ایتالیا کار کنم و دوام بیاورم حتمن باید عکس این عمل کنم.بیشتر به تصویر توجه داشته باشم و کمتر از دیالوگ استفاده کنم.

کدام نمایشنامه نویسان و یا نویسندگان تو را بیشتر تحت تاثیر قرار داده اند؟

از میان نمایشنامه نویسان غیر ایرانی آرتور میلر و از میان نمایشنامه نویسان ایرانی محمود استاد محمد.

کدام نمایش ایرانی است که بیشتر از سایرین در ذهن تو باقی مانده است؟

اگر بخواهم تنها یک نمایشنامه ایرانی را نام ببرم که تاثیر شگرفی بر من داشته باید بگویم نمایشنامه "ارثیه ایرانی" نوشته اکبر رادی اما کارهای دیگری هم بوده اند که از خواندن یا دیدن آنها بی نهایت لذت برده ام مثل "آخرین بازی" محمود استاد محمد، "زمستان 66" و "رقص کاغذ پارها" از محمد یعقوبی، "رضا موتوری" از محمد چرمشیر، "دریک خانواده ایرانی" از محسن یلفانی و.....

متاسفانه برای ما غربیها فرهنگ ایرانی خیلی شناخته شده نیست و به همین دلیل می توانی برای من کمی درباره تئاتر ایران حرف بزنی؟ایران از لحاظ تئاتری کشور غنی است؟امرار معاش کردن با تئاتر در ایران آسان تر است یا در ایتالیا؟

واقعیت این است که تئاتر امروز ایران یک تئاتر وارداتی است که سال ها پیش از غرب و با ترجمه نمایشنامه های مولیر و دیگران وارد ایران شد. اما ایران دارای گونه های نمایشی است که مختص خودش است. مثل "تعزیه" که مهم ترین گونه نمایش ایرانی به حساب می آید . یا "سیاه بازی" و "تخت حوضی" که شباهت های زیادی به کمدیا دل آرته ایتلیا دارد.اما این گونه های نمایشی امروزه کمتر روی صحنه تئاتر دیده می شنوند. اینها بیشتر در جشنواره ای که هر دو سال یکبار با چنین موضوعاتی برگزار می شود اجرا می شوند. بخش اعظمی از تئاتر ایران در اختیار تئاتر تجربی و آوانگارد است. پیکر تئاتر رئالیستی در ایران هر روز نحیف تر می شود. در بیشتر فستیوال های مهم تئاتری بخت و اقبال با کسانی بوده که به سمت آثار تجربی رفته اند و طبیعی است که در چنین فضایی هر روز از تئاتر رئالیستی دورتر شویم. اما درباره اینکه آیا در ایران می توان با تئاتر امرار معاش کرد یا نه؟ قاطعانه می گویم خیر. هیچکس در ایران تنها به صرف نمایشنامه نویس بودن یا کارگردان تئاتر بودن نمی تواند از پس نیازهای اولیه یک زندگی ساده برآید. شاید در تمام تئاتر ایران سه یا چهار بازیگر باشند که با تئاتر امرار معاش می کنند اما آنها هم مجبورند گاهی گریزی به تلویزیون یا سینما بزنند. دستمزد این دو با تئاتر بسیار متفاوت است. پس بی شک در ایتالیا بهتر می توان با تئاتر زندگی کرد چرا که من در اینجا آدم هایی را می شناسم که کارشان فقط نمایشنامه نویسی ، کارگردانی یا بازیگری تئاتر است و حقوق ثابت ماهیانه برای این کار دریافت می کنند بعید می دانم تا چندین سال دیگر در ایران چنین شرایطی برای تئاتری ها مهیا شود.

به نظر تو تفاوتهای بسیاری میان تئاتر غربی و تئاتر ایرانی وجود دارد؟ این تفاوتها کدام ها هستند؟

تئاتر ایران به شدت وابسته به دولت است. سالن های تئاتر متعلق به دولت هستند و دولت هزیینه های اجرای یک نمایش را می دهد. خصوصی ترین تئاترها هم باز وابسته به دولت هستند .حتا می توانم بگویم تئاتر خصوصی در ایران وجود ندارد. چون اگر شما حتا سالن تئاتر را داشته باشید، از بودجه دولتی هم استفاده نکنید باز مجوز اجرای نمایش شما را یک نهاد دولتی صادر می کند.در اینجا دولت از تئاتر حمایت می کند و مثلن به یک تئاتر در طول سال مبلغی را کمک می کند تا آن تئاتر بتواند چند برنامه را اجرا کند مثل نمایش، ورک شاپ، فستیوال و.... اما در ایران از نمایش حمایت می شود.برای هر نمایش به طور مجزا بودجه ای در نظر گرفته می شود.اما به نظر من مهم ترین تفاوت تئاتر ایران و غرب در این است که در ایران مرز بین تئاتر حرفه ای و آماتور مشخص نیست. در مهم ترین سالن تئاتر ایران ممکن است بزرگ ترین تئاتری این کشور با 50 سال سابقه، نمایشی را اجرا کند و ممکن است یک دانشجوی تئاتری هم به صرف شرکت در یک جشنواره معمولی نمایشش را بتواند همانجا اجرا کند. در تئاتر ایران هیچ چیز رویا نیست. تئاتر کار کردن خیلی دشوار است اما با کمی تاخیر و البته پافشاری می توان به همه چیزهایی که برای دیگران آرزو است دست یافت . کارگردانی که در سن 25-26 سالگی اجرا در همه تئاترهای مهم ایران را تجربه می کند بعید می دانم رویایی برایش باقی بماند که در 50 سالگی بخواهد به آن برسد. لااقل در ایران دیگر چیز هیجان انگیزی برایش وجود نخواهد داشت. یکی از بزرگ ترین و مجهز ترین تئاتر های ایران تالاری است به نام "تالار وحدت" با سبک معماری غربی که سال ها پیش برای اپرا ساخته شده اما حالا تئاتر در آن اجرا می شود. باسابقه ترین تئاتری های ایران با کارهای بسیار بزرگ شان در این تئاتر نمایش اجرا کرده اند اما در کمال ناباوری آدم هایی هم در این تالار اجرا کرده اند و بودجه های هنگفت دولتی را گرفته اند که یا هیچگاه کسی نامشان را نشنیده یا کار قابل بحثی نداشته اند اما به صرف اینکه کارشان سفارش شده یک نهاد یا ارگان خاص بوده امکان اجرا پیدا کرده اند. به همین دلیل قضاوت درباره تئاتر چنین کشوری بسیار سخت است. اما باید بگوئیم تئاتر ایران رو به پیشرفت است.هر سال آثار درخشانی در تئاتر ایران اجرا می شود. هر سال آثار ایرانی بسیاری در فستیوال های خارجی اجرا می شوند. البته من نمی دانم این همه جوان بودن تئاتر ایران خوب است یا بد ولی بخش اعظمی از نویسندگان و کارگردانان و حتا بازیگران تئاتر ایران جوان هستند. اما تئاتر ایران یک تفاوت عمده دیگر با تئاتر جهان دارد. در تئاتر ایران دو قشر بسیار قابل احترامند اول آنهایی که مرده اند و بعد انهایی که گوشه گیر شده و کار نمی کنند. کمبود فضا در تئاتر ایران باعث شده آنهایی که برای کار کردن و باقی ماندن در تئاتر تلاش می کنند آدم های منفوری باشند. در تئاتر ایران هیچکس از خودش نمی پرسد: "چرا من نمی توانم کار کنم؟" همه می پرسند: "چرا دیگری می تواند کار کند ؟ "این وحشتناک است. برایتان مثالی می زنم. در تئاتر ایران نویسنده و کارگردان ارزشمندی است به نام "محمد رحمانیان" . تا بحال همه کارهایش یکی از دیگری بهتره بوده و چیزی به تئاتر ایران اضافه کرده است. او در چند کار اخیرش به مشکل برخورد و هیچکدام اجرا نشدند. الان چند سالیست که از تئاتر دور مانده تا زمانی که مدام کار می کرد همواره از سوی عده ای متهم بود که در تمام دولت ها کار می کند و مگر بجز او نویسنده و کارگردان ایرانی دیگری وجود ندارد؟اما حالا که کار نمی کند مدام برایش یاداشت می نویسند که نبود تو چه ضربه ای به تئاتر ما زده و جایت خالی است و .... متاسفانه این خاصیت تئاتر ما است.قهرمان در تئاتر ما به دلیل عمل قهرمانانه اش نیست که قهرمان می شود بلکه به دلیل گوشه نشینی ، کار نکردن و نق زدن به این جایگاه می رسد. برای همین است که بزرگداشت ها در تئاتر تئاتر ایران معمولن برای ادمهایی گرفته می شوند که مرده اند در مراسم و جشن ها از گروه هایی تقدیر می شود که سال ها نخواسته یا نتوانسته کار کنند. البته من منکر سختی های تئاتر کار کردن در ایران نیستم.

نمایشنامه های تو بیشتر در ایران شناخته شده هستند یا در ایتالیا؟

وضعیت من در ایتالیا درست مثل 15 سال پیش است که از شهرم به تهران مهاجرت کردم.اینجا هم کسی مرا نمی شناسد و باید از صفر شروع کنم. با این تفاوت که آن زمان بارها و بارها زمین خوردم و دوباره بلند شدم و کار کردم اما الان در آستانه 35 سالگی بعید می دانم تحمل شکست را داشته باشم. روزهای سختی را در پیش خواهم داشت. یک نمایشنامه ترجمه شده به ایتالیایی و چند دوست تئاتری در جنوب ایتالیا تنها چیزهایی هستند که در حال حاضر دارم و ممکن است به دردم بخورند.



آرش تو کارگردان هم هستی، می توانی کمی در مورد کارهایی که به صحنه برده ای صحبت کنی؟

کارگردانی دغدغه اصلی ام نیست. اگر در کشورم نگاه حرفه ای به نمایشنامه نویسی وجود داشت هر گز به طرف کارگردانی نمی رفتم.حداقل از زمانی که نمایشنامه هایم توسط دیگران کار شد دیگر دلیلی برای کارگردانی کردنم وجود نداشت. برای این کار یک دلیل دارم: در کارگردانی به شدت به نمایشنامه هایم پایبندم چون در زمان نوشتم کارگردانی ذهنی می کنم برای همین در اجرا شاید نتوانم چیز زیادی به نمایشنامه اضافه کنم.لذت نوشتن زمانی چند برابر می شود که کارگردان زوایای تازه ای در نمایشنامه تو پیدا کند.به هر حال برخی از اجراهایم را خیلی دوست دارم و خوشحالم که خودم کارگردانی کردم مثل نمایش "همه چیز درباره آقای ف"



ایتالیا را برای حرفه نمایشنامه نویسی چگونه ارزیابی می کنی؟

نمی دانم. هنوز برای قضاوت سخت است. من اول باید بتوانم به ایتالیایی بنویسم و بعد کارهایم اجرا شوند تا بعد بتوانم درباره وضعیت نمایشنامه نویسی اینجا نظر بدهم.

آیا تئاتر ایتالیا در کشور تو مورد استقبال قرار می گیرد؟

به نظرم تئاتر هیچ کشور دیگری مثل ایتالیا در ایران شناخته شده نیست. در تمام جشنواره های بین المللی ایران همیشه دو و گاهی سه نمایش از ایتالیا حضور داشت است. تئاتر کروجا که در شهر لچه است آثار بسیاری را در ایران اجرا کرده. همین الان که ما گفت و گو می کنیم دو نمایش ایتالیایی در ایران در حال اجرا است.

کارهای آینده ای که می خواهی انجام دهی کدام ها هستند؟

مهم ترین کارم ادامه تحصیل است در حال حاضر دانشجوی کارشناسی ارشد رشته قواعد تئاتر زنده در دانشگاه بلونیا هستم. درس خواندن در قدیمی ترین دانشگاه اروپا و بهترین دانشگاه ایتالیا کار چندان ساده ای نیست ونیازمند این است که وقت زیادی را برایش صرف کنم. اما از نظر اجرای نمایش قطعی ترین برنامه ام اجرای نمایش" نویسنده مرده است"در ژانویه 2013 به مدت 30 شب در ایران است . برای این اجرا از دو سوپراستار سینما استفاده می کنم. ضمن اینکه همین حالا در تدارک شروع تمرین نمایش"حرکت خون در رگ های خشکیده" در ایتالیا و با بازیگران ایتالیایی هستم. یک نمایش ایرانی
niloofar.Lotus و شاهین نصیری این را دوست دارند
سلام و سپاس
آیا نمایشنامه ی نویسنده مرده است چاپ شده است یا چاپ خواهد شد؟
۱۸ تیر ۱۳۹۳
سلام. هنوز چاپ نشده اما به زودی روانه بازار نشر خواهد شد. سپاس.
۱۸ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یادداشت آرش عباسی در روزنامه شرق به تاریخ چهارشنبه ۲۱ اسفند ۱۳۹۲


ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﺷﻌﻮﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺗﺌﺎﺗﺮ
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺍﺛﺮ "ﺭﻭﻣﺌﻮ ﮐﺎﺳﺘﻠﻠﻮﭼﯽ " ﺑﻪ ﻧﺎﻡ " ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ " ﻧﮑﺘﻪ ﺟﺎﻟﺒﯽ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﻣﻨﺸﺎﺉ ﯾﮏ ﺑﺤﺚ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻭ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﺍﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺍﺛﺮ ﺑﺎﺷﺪ .
ﮐﺎﺳﺘﻠﻠﻮﭼﯽ ﻣﺜﻞ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﻗﺒﻠﯽ ﺍﺵ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺳﺎﻟﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺣﺘﺎ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﮐﻪ 12 ﻇﻬﺮ ﺑﻮﺩ ﻫﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩ . ﺍﻭ ﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﺎ ﺍﺗﺎﻕ ﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺳﻘﻒ ﻫﺎﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﯾﺎ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﻭﯾﮋﻩ
ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻧﺶ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺗﺎﻕ ﻫﺎﯼ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ، ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯽ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺨﺶ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ .
ﺑﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺟﺪﯾﺪ ﻭ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﺪﻥ ﺑﺨﺸﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺳﺮﺩ ﻣﯽ
ﻧﺸﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ . ﺍﺯ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺻﺤﻨﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ... دیدن ادامه » ﺩﺍﺷﺖ ﺍﯾﻨﺒﺎﺭ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﺍﻥ ﺟﺎﯾﮕﺎﻫﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﻋﻮﺽ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺩﺭ ﺗﻌﻮﯾﺾ
ﺍﯾﻦ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﯾﮏ ﮔﺮﻭﻩ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩ ﭘﺸﺖ ﺳﺎﺯﻫﺎﯼ ﻋﻈﯿﻢ ﻭ
ﻗﻮﻝ ﭘﯿﮑﺮﯼ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ ﻧﻮﺍﯾﯽ ﮔﻮﺵ ﺧﺮﺍﺷﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ
ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺻﻮﺗﯽ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺤﻤﻠﺶ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﻧﺒﻮﺩ .ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﯾﮑﯽ ﺩﻭ ﺩﻗﯿﻘﻪ
ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﺯﻫﺎﯼ ﻋﺠﯿﺐ ﻭ ﻏﺮﯾﺐ ﻭ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻣﯽ ﺁﻣﺪ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﻤﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩ .ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺳﺮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﻧﺸﺪﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ .
ﻓﻌﻠﻦ ﺧﺒﺮﯼ ﺭﻭﯼ ﺻﺤﻨﻪ ﻧﺒﻮﺩ .
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺭﺩﯾﻒ ﻫﺎﯼ ﺁﺧﺮ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﺩﺭ ﻭ ﺩﯾﻮﺍﺭ
ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺍﺗﺎﻕ ﻭ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻋﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﯽ ﺯﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﻋﺠﯿﺐ
ﺣﺘﺎ ﺑﺎ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﻤﮑﻦ ﻫﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﯽ ﺯﺩﯼ ﺑﻪ ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺗﺮ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺭﺳﯿﺪ .
ﻭﻗﺘﯽ ﺩﻩ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﮔﺬﺷﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩ . ﻋﺪﻩ ﺍﯼ
ﮔﻮﺵ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻋﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﺮﻭﺷﻮﺭ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺩﺭ ﮐﻞ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﯽ
ﺗﺤﺮﮎ ﺑﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺳﻮ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺗﺤﺮﮎ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﯼ ﺑﻮﺩ. ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻮﺷﻪ ﮐﻨﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻢ ﭼﻮﻥ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﺎﺳﺘﻠﻠﻮﭼﯽ ﺍﻻﻥ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﯾﻦ
ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻫﯿﺠﺎﻥ ﺍﻧﮕﯿﺰ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺩﻭﺭﺑﯿﻨﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﺤﺮﮎ ﺑﯿﻦ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ . ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﺻﻠﯽ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﯼ ﺻﺤﻨﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ . ﺻﺤﻨﻪ ﺟﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺳﺖ ﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺳﻦ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﮔﻮﯾﯽ ﺁﻥ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﮔﻮﺷﺨﺮﺍﺵ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻣﺘﻦ
ﺍﯾﻦ ﺷﻠﻮﻏﯽ ﺑﻮﺩ .
ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺩﺭﯾﺎ ﺯﺩ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺧﻤﯿﺪﻩ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺧﺮﻭﺟﯽ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ . ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺧﺮﻭﺝ ﮐﺸﻒ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪ ﻭ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﻌﺪ ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻌﺪﯼ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧﺪ . ﺩﺭ ﭘﺎﻧﺰﺩﻫﻤﯿﻦ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﯿﻞ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺳﺎﻟﻦ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻠﯿﻂ ﮔﯿﺮﺷﺎﻥ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﭼﯿﺰﯼ ﺣﺪﻭﺩ
20 ﻧﻔﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﯾﺪﻧﺪ ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﻗﺼﺪﯼ ﺑﺮﺍﯼ
ﺧﺮﻭﺝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻧﻮﺍﺧﺘﻦ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ .
ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻧﻘﺪﻫﺎ ﻭ ﻧﻈﺮﻫﺎﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻫﺎﯼ ﺭﻭﯼ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﯿﺲ ﺑﻮﮎ ﯾﺎ
ﺻﻔﺤﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﻧﻘﺪ ﻭ ﻧﻈﺮﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﯿﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ ﺟﻤﻼﺗﯽ ﻣﺜﻞ "ﺍﯾﻦ
ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﮐﺮﺩ " ﯾﺎ " ﺍﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ". ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﺪ. ﺩﻭﻣﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪ ﻋﻼﻗﻪ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ ﮐﻪ
ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﺍﻭﻟﯽ ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ ﺍﻧﺰﺍﺟﺎﺭ ﻭ ﺗﻨﻔﺮ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ .
ﺗﻮﻫﯿﻦ ﯾﺎ ﻋﺪﻡ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ، ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﺩﺭ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﯿﺦ ﻭ ﺑﻦ ﺣﺮﻑ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﺍﯼ
ﺍﺳﺖ . ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺷﻌﻮﺭ ﺷﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﻫﻤﻪ ﮔﯿﺮ ﻭ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺻﻌﻨﺖ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻧﻪ . ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺗﺌﺎﺗﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻨﯽ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺪ ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﯾﺎ ﮐﻤﯽ ﮐﻤﺘﺮ ﯾﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ.
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﮐﻨﺘﺮﻟﯽ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺶ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮ
ﺑﺪﻫﺪ . ﺍﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺎﯼ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺶ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ . ﺍﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﯾﮏ ﺑﺨﺶ ، ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ
ﺑﺨﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺶ ﺑﻪ ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ ﺍﻭ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﺨﺶ ﺩﯾﮕﺮﺵ ﺑﻪ ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﺗﻌﻘﻞ ﺍﻭ
ﺑﺴﺘﮕﯽ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺍﻥ ﺭﯾﺴﮏ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﻭ ﻏﺮﯾﺒﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺘﺮﺳﺪ ﯾﺎ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺗﻮﻫﯿﻦ
ﯾﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺷﻌﻮﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﻭ
ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﯿﭻ ﺑﻌﯿﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺵ ﻧﻘﺸﻪ ﺍﯼ ﮐﺸﯿﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍ ﺳﻬﯿﻢ ﮐﻨﺪ . ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺁﻥ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻪ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻥ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﻓﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺑﺒﯿﻨﺪ ، ﯾﮏ ﻫﻨﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﻏﯿﺮ ﻣﺘﻌﺎﺭﻑ ﺑﻮﺩﻧﺶ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻣﯿﺮﺍﯾﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻫﺮ ﺍﺟﺮﺍﯾﺶ ﺍﺳﺖ. ﭘﺲ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﯾﺎ ﺑﯽ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﯽ
ﺑﻪ ﺷﻌﻮﺭﺵ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻦ ﺟﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻧﯽ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﺍﯼ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﯾﺎ ﻋﺪﻡ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺧﻼﻗﯿﺘﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﻭ ﻓﺪﺍﯼ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻭ ﺗﻤﺠﯿﺪﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﺎﻥ
ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺭﺩ ﺗﺎ ﺷﻤﺎﺭ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ
ﺑﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﻭﺩ . ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻫﺎ، ﺩﻧﯿﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻼﻗﯿﺖ، ﺭﯾﺴﮏ ﮐﺮﺩﻥ . ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻋﺠﯿﺐ ﺗﺮﯾﻦ
ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻫﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ . ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻒ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺴﺎﺭﺕ ﺩﺍﺷﺖ . ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﺗﺮﯾﻦ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻧﺎﻥ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﺸﺎﻥ
ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ : " ﺍﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺗﻮﻫﯿﻦ ﮐﺮﺩ" . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ
ﻭﺍﮐﻨﺸﯽ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﻣﻨﺘﻘﺪﺍﻥ ﯾﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﺑﺎﻋﺚ ﻧﺸﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﻌﺪﯼ ﺗﻼﺵ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺟﻤﻠﻪ ":ﺍﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ".
ﺷﺐ 9 ﻣﻪ 1921 ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﺑﺎﺭ " ﺷﺶ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﯼ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ" ﺩﺭ ﺭﻡ
ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﻓﺖ "ﻟﻮﺋﯿﺠﯽ ﭘﯿﺮﺍﻧﺪﻟﻠﻮ " ﯼ 54 ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺻﺤﻨﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﻨﺘﻘﺪﺍﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺩﺭِ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺳﺘﺮﺳﯽ ﭘﯿﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺑﺖ ﺗﻮﻫﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻌﻮﺭﺷﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻨﺒﯿﻪ ﮐﻨﻨﺪ . ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺷﻮﺧﯽ
ﻧﺒﻮﺩ . ﺟﺎﻥ ﭘﯿﺮﺍﻧﺪﻟﻠﻮ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﺑﻮﺩ . ﻣﻨﺘﻘﺪﯾﻦ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺮﯾﻦ
ﻓﺠﺎﯾﻊ ﻫﻨﺮﯼ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺭﺥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﭼﻨﺪﯼ ﺑﻌﺪ ﺗﺌﺎﺗﺮﯼ ﺩﺭ ﻣﯿﻼﻥ ﺭﯾﺴﮏ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺻﺤﻨﻪ ﺑﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﻦ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩ . ﻓﻘﻂ
ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺗﻘﺮﯾﺒﻦ ﻫﯿﭻ ﺻﺤﻨﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺗﺌﺎﺗﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
" ﺷﺶ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﯼ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ " ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
گروه تاتر موج؛
به نظر من هم خوب کاری کردند چیزی نگفتند. چون وقتی افرادی هستند که با این لحن درباره‌شون صحبت می‌کنن و شخص جناب عباسی رو مورد توهین قرار میدن، ارزش جواب دادن ندارن.

من به شخصه معتقدم اگه بگیم یه کاری مزخرف بوده ایرادی نداره، چون نظر ماست. ولی با دیدن یه کار حتی مزخرف! حق نداریم به صاحب اثر توهین کنیم.

من برای جناب عباسی احترام قائلم. چون "نویسنده مرده است" رو به شدت دوست داشتم و جز تئاترهایی خوبیه که من کلاً دیدم. (البته من اجرای دو سال پیش رو دیدم)...
ولی عصبیت ایشون و ناراحتی ایشون از نظر منفی تماشاگرها (حتی اگه گفته باشن که کار مزخرف بوده) رو نپسندیدم.

در نهایت؛
آرزو ... دیدن ادامه » میکنم که آرش عباسی یه کار جدید و قوی بسازه و دل همه رو دوباره به دست بیاره! :)
من که مطمئنم با اون ذهن خلاق حتماً میتونه!
۱۲ تیر ۱۳۹۳
چقدر خوب بود این نوشته...
آخییش!!!
۱۴ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
توضیحات کارگردان نمایش "نویسنده مرده است"درباره بازتولید و انتقاداتی که از اجرای دوباره این نمایش صورت گرفته است

http://theater.ir/fa/news.php?id=40404
niloofar.Lotus و بهرنگ این را خواندند
محسن قربانی این را دوست دارد
:|
۱۱ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
درود
تقریبا اکثر نوشته های دوستان رو در 2 روز اخیر مطالعه کردم. به علاوه اینکه مصاحبه ها و یادداشتهای آقای عباسی رو خوندم.
خودم هم این نمایش رو روزی دیدم که ظهرش صفحه داشت و فردا که خواستم نظرمو بنویسم صفحه نداشت!!!!
در این 2 روز در بحث ها شرکت نکردم چون بحثها چیزی کم نداشت و از هر تفکری نماینده ای پرچم داری می کرد.
الان هم می خوام نظر شخصیمو بنویسم اما قبلش مهم که بدونید من متخصص تئاتر نیستم و اینها صرفا برداشت شخصی یک علاقه مند به تئاتره. امیدوارم کسی رنجیده خاطر نشه...

نمایش زیبا بود و من واقعا راضی از سالن بیرون اومدم. نمیگم ترکیدم ! اما راضی بودم. اما احساس من میگه متن و بازی بیشترین سهم رو در این حس خوب داشتند و ابعادی از کار اصلا در سطح این دو بخش نبود.

یک نکته هست که فکر کنم همه باهاش موافق باشید اما هیچکس تا حالا تو این 1 سال ندیدم بهش اشاره کنه، و اون حس غریضی هست که از دیدن یک نمایش به دست میاد. فارق از دوست داشتن و نداشتن و فارق از نکات فنی، تمرینات گروه و برخوردشون و طراحی صحنه و لباس و نور و نوع احترامشون به تماشاگر یک حس درونی از یک نمایش صاتع می کنه که تا حد زیادی روی لذت بردن از اون کار تاثیر میذاره...

حالا چرا دارم داستان میبافم؟ می خوام بگم وقی این نمایشو دیدم یک نکته بسیار ذهنم رو مشغول کرد: اینکه دکور این اجرا بسیار بسیار بسیار ضعیف تر از اجرای قبلیشون توی 2 سال قبل بود که عکسهاشو همینجا دیده بودم. سوال برام بود که چرا؟

آقای محمدرضا دانش پرسیده بودند چرا؟ (چند پست پایین تر) من فکر می کنم این نمایش ذاتا نمایش خوبی بوده که اثراتش در اجرای فعلی هم مشخصه ولی نویسنده و کارگردان انسان با هوش و هنرمندی است که متاسفانه در اجرای مجدد فکر میکرده داره به تماشاگرش لطف میکنه که این کارو دوباره اجرا می کنه و به خودش اجازه داده که از مواردی چون طراحی صحنه و دکور بزنه و در خودش نوعی پیش قضاوت هم در مورد کارش داشته باشه که چون این کار قبلا خیلی مورد تحسین بوده باید حتما دوباره تحسین بشه. کلا فکر کنم از بالا به همه مخاطباش نگاه کرده بوده. اما همون حس غریضی که این بار به علت خود بزرگبینی عوامل و کاهش نسبی کیفیت در بعضی از فاکتورهای سازنده نمایش نسبت به اجرا قبلی خیلی هم در بعضی موارد مثبت نبود موجب شد که انتظارات آقای عباسی در میزان تعریف و تمجید برآورده نشه و با دیدن نقدهای منفی خیلی زود عصبانی بشه و عکس العمل نشون بده.

اما 3 نکته دارم که فکر میکنم دلیل این یادداشتم باشن که هر سه در مورد نشانه های یک آدم بزرگواره (دیدگاه, عملکرد، عکس العمل) :

1- ... دیدن ادامه » دیدگاه: توی نمایش سقراط وقتی سقراط مده آ رو دید و دوست هم داشت دست نزد. کسی ازش پرسید آقای سقراط نمی خواید به خاطر اجرای خوبشون دست بزنید و تحسینشون کنید؟ سقراط پرسید فکر می کنید من بیشتر به دیدن این نمایش نیاز داشتم یا بازیگران بیشتر نیاز داشتند که من نمایش را ببینم؟ در واقع خیلی مهمه که گروه های نمایشی بدونند با وجود احترامی که برای زحمتهاشون قائلیم منتی بر سر ما ندارند و نباید از بالا به مخاطب نگاه کنند. در این راستا رقپفتار آقای بهروز غریب پور رو بسیار می پسندم که هر وقت ایشون رو دیدم به مخاطبشون احترام گذاشتند و از مخاطبشون تشکر کردند.

2- عملکرد: خوب بودن و خوب موندن هیچ ربطی به هم ندارن. یعنی بزرگترین قاتل دنیا هم شاید روزی کار نیکوکارانه ای کرده اما باعث نمیشه تا ابد خوب تلقی بشه. واسه خوب موندن باید متواضع بود و باید همیشه با کیفیت بود. به قول امام خمینی ملاک حال افراد است!!! (ولی در عین حال نباید خوبی گذشتشونم راحت فراموش کنیما)

3- عکس العمل: حالا اگر کسی اشتباهی کرد باید اعدامش کنیم؟ خیر همه انسانهای با شعور و با فرهنگ به خصوص در قشر هنر دوست خیلی زود کسی رو که اشتباهشو قبول میکنه، عذرخواهی میکنه و در رفتارش تغییر ایجاد میکنه رو میبخشن و حتی به پاس اینکارش بیشتر از قبل دوستش دارن. پس از همه این ها بدتر اینه که آدم روی اشتباهش پافشاری کنه اصرار داشته باشه. من همیشههههههههههه می رفتم چیذر هیات محمود کریمی. بعد از اشتباهش بهش فرصت هم دادم که عذرخواهی کنه و در اولین مراسمش شرکت کردم. اما باز از دست بالا وارد شد و نه تنها عذرخواهی درستی نکرد بلکه گفت این اتفاق اصلا بهتر شد که افتاد تا یسری آدمهای سست قدم دیگه نیان!!!! خوب منم دیگه نرفتم ...
یه چیزی تو مایه های خس و خاشاک!!! پس شخصا از آقای عباسی انتظار دارم که رفتار و برخوردشونو بازنگری کنن و از همه شما دوستای هنردوست و هنرمندم هم می خوام که به ایشون فرصت بدید و خیلی زود زیر همه چیز نزنید. نمایش ایشون زیبا بود همین که در محیط سخت تئاتر باز هم فهالیت می کنن زیباست....

ببخشید اگه کمی بلند نوشتم. سپاس از توجهتون و امیدوارم منظورمو درست متوجه بشید...
روز خوش
جناب تحریرى ،شخصا این موضوع و بررسی چراییش بخاطر نزدکى ماهوى که به بعضی از زمینه های تحقیقاتیم داشت،اهمیت زیادى داره و با مقادیرى بررسی به نتیجه زیر رسیدم(هرچند همیشه امکان اشتباه یا انحراف وجود داره!) بنظرم عوامل فرامتنى اثر خیلى بیشترى داشتن تا تغییر ... دیدن ادامه » دکور نمایش(ضمنا میشه فرض رو برین گذاشت که چون براى اجراى مجدد بودجه ای از مرکز هنرهای نمایشی نکرفتن،لذا یه دکور کم هزینه ساختن و لزوما بدلیل غرور یا مواردى که شما ذکر کردین نبوده باشه،هرچند با فضاى تیره ای که بوجود اومده دیگه امکان کشف حقیقت دست کم درین مورد وجود نداره و نه نظریه شما و نه من در مورد دکور قابلیت رد یا اثبات قطعی رو ندارند) اول :بعنوان یکى از قربانیان کوره ادمسوزى شب اول و بعنوان کسی که هم نمایشنامه و هم تک تک دیالوگها رو دوست داره و هر دو بازیگر بازیکران تاترى محبوبش محسوب میشن و در شرایط عادى قرار بود دو یا سه بار دیگه کار رو ببینم(بلیطهاى شب دوم رو هم از قبل خریده بودم که بعد از سوختن در کوره شب اول به دوستانم با التماس بخشیدمشون!) ، طوری از گرما زجر میکشیدم که ثانیه شمارى میکردم واسه پایانش و حتى ده درصد حواسم به کار اختصاص نیافته بود...فاجعه با ابعاد کمتر براى خیلى های دیگه رخ داده بود و طبیعى بود که از تجربه تلخشون بگن و از نمایش کمترین لذتها رو نبرده باشند،مشکل گرما با ابعاد کوچکتر در شبهاى بعدی هم ادامه داشته و روى تاثیر حسی نمایش بر بعضی(نه همه) اثر منفى گذاشته،اما بدترین ضربه گرما به نمایش همون منفى شدن اولین بازخوردها و اولین پستهاى صفحه نمایش هست که باعث شد بعضى(نه همه) با بیش داورى منفى به دیدن کار برن...(ادامه دارد!)
۱۱ تیر ۱۳۹۳
آقای عرفان تحریری عزیز
سپاس از متن و نگاه انسانی شما
بیشک آرامشی در نوشته شما که برگرفته از ذهن شماست، مستتر است که منجر به ارایه یک تحلیل منطقی از حواشی این نمایش شد
امیدوارم بیشتر از شما بخوانم
۱۲ تیر ۱۳۹۳
ممنون خانم نجاتی. لطف دارین
۱۴ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به آگاهی می رسد با توجه به هزینه های گروه محترم برای چاپ تراکت و دیگر المان های تبلیغاتی با معرفی تیوال به عنوان سایت خرید بلیت، و برای رعایت اخلاق حرفه‌ای بنر تبلیغاتی این نمایش با پیوند به سایت کنونی خرید روی تیوال جای گرفت.
بله خب تا وقت دادگاه برسه فعلا این بنر باقی می مونه :D
۱۱ تیر ۱۳۹۳
خوبه که خود گروه هم کمی از این اخلاق حرفه ای رو یاد بگیره ;)
۱۱ تیر ۱۳۹۳
همچنان هم پیشنهاد تیوال رو داره :)
۱۱ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
لذت بخش بود دیدن این کار
مهمان دوستی بودم و جالب اینجاست که با تیوال از طریق بروشور همین نمایش آشنا شدم. امیدوارم ازاین به بعد کارهای بیشتری ببینم و نظر بدم.
درباره این کار باید بگم باورم نمیشه چیزی حدود ۸۰ دقیقه دو نفر دیالوگ بگن و چنان من رو غرق کنن که زمان از دستم بره. خوشحالم که این نمایش خوب رو دیدم به همه عوامل خسته نباشید میگم.
واقعا چه صلابت و قدرتی داشت لادن مستوفی . بازی و دیالوگ عالی
۱۱ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
همیاری اینم عکس ایمیلی که دوستان میگن و به بنده هم ارسال شده..!!!!
https://www.dropbox.com/s/za12rb3nmvzv0ky/Untitled.png
به نظرم میاد خیلی درباره این اتفاق بحث شده و گروه فکر کرده خیلی داره کار مهمی انجام میده و با این کار جلو ضربه زده به هنر میگیره.. بهتر تموم کنیم بحثو و وقتمون رو برای پرداختن به این اتفاق صرف نکنیم ..
عجیب این ایمیل ها در این 2 روز که این اتفاقات افتاده داره ارسال میشه؟؟!!! واقعن جای تعجبه و یه عده ملت بیکار که این ایمیل ها رو جمع کردن و براشون ایمیل احمقانه ای فرستادن... ای انسان کم هوش زی نفعی که این ایمیل ها رو فرستادی و داری این نظرم میخونی خیالت راحت من اونقده بیکار نیستم که بخوام به چرندیات اهمیت بدم و نظرم رو درباره این سایت بعد از گذشت چندین ماه از عضویتم و بررسی کار این سایت با خوندن مزخرفات که یه ادم بی هویت فرستاده عوض کنم حتی سعی نکردم لینک باز ... دیدن ادامه » کنم اینقدر برام بی ارزش بود..!!!!!
خیلی زیاد اتفاق افتاده تو این کشور دقیقن همونایی که ادعای شدیدی دارن در شنیدن نظرات وجنبه انتقاد داشتن امدن و هویت اصلیشونو نشون دادن ..
اشالله کار این گروه هم به شدت فروش بره و لذت ببرن از سودی که نصیبشون میشه اما تو کار های بعدی یادشون باشه که ما هم این اتفاق یادمون میمونه ..
واقعن نمیخواستم چیزی بگم اما این ایمیل رفت رو مخم که یه چیزی بنویسم ..!!!!
(every body listion and repeat i am the king of mafia )..
دوستان عزیز این ایمیل هیچ ربطی به گروه ندارد. فکر می کنیم گروه همیاری بهتر از هر کسی می تواند شهادت دهد که این ایمیل ها کوچک ترین ارتباطی به گروه نویسنده مرده است ندارد.
۱۰ تیر ۱۳۹۳
با توجه به اینکه گروه تئاتر موج اعلام کرد ایمیل ها ربطی به ایشان ندارد و گروه همیاری هم این مساله را تایید نمود، پست خود را حذف کردم.
باتوجه به شناختی که در این مدت حاصل کردم و می دانم دقیقا شخصی هست که بدنیال ماهی از آب گل آلود گرفتن است و شیوه ایمیل فرستادن ... دیدن ادامه » را هم برگزیده، حدس می زنم این Propaganda از طرف چه کسی به راه افتاده است.
۱۱ تیر ۱۳۹۳
این دقیقا همون ایمیلیه که منم گرفتم.... خدایا به تمام افراد بیکار، کاری به درد بخور اعطا فرما....
۱۱ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کسی میدونه چرا؟صفحه مربوط به اجراى قبلى این نمایش رو بخونین(حتى یه دیالوک هم عوض نشده تو این اجرا) پر است از تعریف و تمجیدهاى پراحساس و هیجان زده از دیدن یک شاهکار و کلا حتى یه نظر مخالف هم وجود نداره،پرفروشترین اجراى سالن سایه بود(شخصا تو یه روز وسط هفته بعد از سالها مجبور شدم بخاطر بلیطش تو صف وایسم) ...یعنى ظرف دو سال سلیقه ملت تا این حد عوض شده؟کاربراى فعال تیوال عوض شده؟اثر گرما و نیمه خاموش بودن تهویه هاست؟یا قاب عکسی بودن سالن سایه و طراحى صحنه باشکوه اون بار در مقایسه با صحنه دور از تماشاچى و نه چندان گیراى امسال انقد در قضاوتها تاثیر گذاشته؟یا دایی جان ناپلئون وار تصور کرد که چن تا از کاربران تیوال که به دلایلى از کارگردان یا نمایش شاکى بودن،خواستن قدرت شبکه ها رو به رخ بکشن و کارو زمین بزنن؟؟؟ ؛)) ...چیزى که مسلم هست بی تقصیرى تیوال و بی ... دیدن ادامه » تدبیرى تهیه کننده محترم کار و کارگردان با استعداد هست که با اعتماد بنفس زیادى که داشتن، لزومى به هزینه براى یک دکور خوب ندیدند یا حتى یه مسیول روابط عمومى فعال هم نداشتنن(تا از تاثیر گرماى سالن بر روان ملت براشون فیدبک بده)و نتونستن سرایدار سالن شمس رو که تازگیها سریال شمس العماره رو دیده و بشدت تحت تاثیر قرار گرفته و خواسته با خاموش یا رو دور کم گذاشتن تهویه ها،در مصرف برق صرفه جویی کنه... بهرحال حیف ازین نمایش فوق العاده که همه نبیننش
سلیقه ها عوض می شه دوست عزیز
۱۰ تیر ۱۳۹۳
شاهین جان شما میدونى پست اقاى ایمانیان توسط چه کسی حذف شده؟و ایا باز کسی محبت کرده و بدون دلیل به بنده حمله و توهین کرده؟کسی بطور غیابى محاکمه کرده،قضاوت کرده و حکم صادر کرده؟اونهم بدون حق استیناف؟
۱۱ تیر ۱۳۹۳
قطعا عامل سلیقه مهمه و من برای تمامی دوستانی که کار رو دوست داشتن احترام قائلم منظور من صرفا این بود که جذب نشدن شخص بنده به کار به دلیل تکرار بودن اجرا و پیش دانسته های من نسبت به متن نبود و من با ذهن کاملا خالی کار رو دیدم و متاسفانه اصلا نپسندیدم
۱۱ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اجرای جدید رو ندیدم. در جریان این حواشی هم نیستم اما دور از انصاف است اگر نگم نمایشنامه این کار یک کلاس نمایشنامه نویسی به حساب می یاد. دوستان خواهش می کنم کاری به این خوبی رو قربانی نکنید. روی سخن ام با گروه هم هست. توی همین روزها برای دیدن دوباره اش عازم تهران میشم.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
این ایمیل جدیده واسه شما هم اومده دوستان؟
"شبکه فرهنگ و هنر یا دلالی فروش بلیط، کیسه دوزی برای تئاتر با نگاه کاسب کارانه و انحصار گرایانه ؟؟؟"
فرستده: nazarekarbar@yahoo.com

واقعا این همه جنجال واسه چیه؟؟ بعد داد دموکراسی هم میزنیم.... :|
ساناز آریان، علی سیمایی، niloofar.Lotus و مسعود آبایی این را خواندند
شاهین نصیری این را دوست دارد
:)
۱۰ تیر ۱۳۹۳
فکر میکنم برای کاربرایی که در فیس بوک فعالن میاد چون برای من تا حالا نیامده از طریق شبکه های دیگه به ایمیل ها دست رسی پیدا میکنن
۱۱ تیر ۱۳۹۳
نه زهرا جان من اصلا اکانت فیسبوک ندارم برای من هم اومده . هر کی هست از همین جا ایمیلها رو پیدا کرده
۱۱ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید