تیوال نمایش زن ها بوی سرب می دهند!
S3 : 06:32:54
  ۲۰ مرداد تا ۰۱ شهریور ۱۳۹۲
  ۱۷:۰۰
  ۵۰ دقیقه
 بها: ۷,۰۰۰ تومان

: محمد امین چیت گران
: ندا مقصودی

: حمیدرضا آذرنگ
: رکسانا قهقرایی
: مهدی آشنا
: محمد محمودی
: مجید خاقانی
: حمید حیدر‍پور
: رکسانا قهقرایی


+ تلفن رزرو بلیت: ۰۹۳۹۵۶۰۱۰۱۷

جنگ بود. صدای خمپاره و توپ و تفنگ از هر سو شنیده می شد. جنگ را دوست نمی داشت. منتظر کسی بود که رفته. که شاید هیچ گاه برنگردد. می خواست صدای کسی را بشنود که لحن اش بوی سرب نمی دهد. میان هجوم صداهایی که گوش هایش را به سخره گرفته بود، احساسش را جایی جا گذاشت. لا به لای آدم های بی خبری که درک شان نمی کرد. منتظر بر سر راهی نشست که هیچ عابری از آن رد نمی شد.

لیلا پشت به همه حادثه ها، چشم انتظار حادثه ای بود که خودش هم وقوع آن را بعید می دانست. لحظه ای که رفتن مساوی نیامدن است. لحظه ای که چند سال طول می کشد. لیلا تمام زنانگی اش را در لکنت شعر تعریف کرد. برای صدای آشنایی که او را خطاب قرار می داد، گریست. لیلا منتظر بود. لیلا، یگانه شخصیت نمایش "زن ها بوی سرب می دهند!" نه که یک زن بلکه نماینده زنانی است که یادشان رفته جنگ، جنگ است. خراب می کند. می سوزاند.

لیلا مساوی زنانی است که نبودن عزیزانشان را با صلح معامله می کنند. آن ها را به بودن پیشکش می کنند. لیلا همان زنی است که شاید شبیه همین همسایه مان باشد. شاید شبیه مادرمان که وقتی خاطرات کودکی اش را برایمان تعریف می کند، می خندد اما آه می کشد. نه اصلا چرا مثال بزنیم؟! لیلا خودش است. می خواستم خودش هم باشد. خودش را تعریف کند. کودکی اش را...عاشقانه اش را اعتراف کند.

نمی خواهم از جنگ بگوید و نمی گوید. جنگ تنها جغرافیایی است که انتظار را به معنای واقعی خود نزدیک تر می کند. بلکه هم آن را محقق ...

گزارش تصویری تیوال از زن ها بوی سرب می دهند! / عکاس: مهدی آشنا

... دیدن همه عکس ها »

آواهای وابسته

مکان

تقاطع خیابان انقلاب و ولی‌عصر، مجموعه فرهنگی و هنری تئاترشهر
تلفن:  ۶۶۴۶۰۵۹۲-۴


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
این نمایش رو پنجشنبه تماشا کردم.

به اعتقاد من آقای چیت گران در نمایش نامه به شرح وقایع بسنده کردن و اثری از هدف یا پیامی معین برای انتقال استنباط نمی شد.

در کارگردانی صحنه بندی به طرز ظالمانه ای ضعیف و سطحی بود. فضاسازی یکی از ضعف های مهم این نمایش بود. به نظر من محل نمایش (کافه چهارسو) و نبود طراحی صحنه برای نمایشی با سبک جنگی باورناپذیر و دوگانگی آفرین (paradoxical) بود. در چینش صندلی ها و میزهای محل استقرار تماشاگران به دامنه دید توجه نشده بود و بخش هایی از نمایش (بسته به محل استقرار) در نقطه کور قرار داشتن. جای بسی تأسف است که از موسیقی و نورپردازی غفلت شده بود که می تونستن در فضاسازی کمک شایانی بکنن.

خانم مقصودی با بازی باورپذیر، پخته و پرتلاش و ارتباط مسلط با تماشاگران به تنهایی کاستی های بسیار این نمایش رو پوشش دادن و این نمایش رو به سطح قابل ... دیدن ادامه » تحمل و حتی قابل قبول ارتقاء دادن.
جناب مصوری
ممنون از تقد و نظرتان
۲۶ مرداد ۱۳۹۲
سرکار خانم قهقرایی،

پیگیری نزدیک و مستمر بازخورد تماشاگران و احترام به عقاید آن ها توسط سرکار عالی قابل تقدیره.
۲۷ مرداد ۱۳۹۲
با سپاس از خانم قهقرایی که قطعاً نظرات منتشر شده در این سایت را به اطلاع کارگردان محترم می رسانندو با امید به اینکه روزی این احترام به مخاطب و شنیدن آرائ و نظرات همه مخاطبین، چه مثبت و چه منفی، در سرلوحه کار همه هنرمندان عزیز قرار بگیره.
۲۷ مرداد ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

دوستان زیادی این نمایشو دیدن و در موردش نوشتن...
من فقط بگم که نگاه نافذ لیلا و چشمان تر و لرزیدن صورتش هنوز جلوی چشم هامه. و این یعنی که چقدر عمیق و با حس بازی میکرد و چقدر خوب مفاهیم مورد نظر نویسنده رو به ظرافت اجرا کرد، مفاهیمی مثل بیم و امید و انتظار و غم و عشق و تنهایی و اضطراب رو.

این نمایشو دوست داشتم، از وقتی اسمشو شنیدم دوست داشتم زودتر ببینمش. پیش خودم میگفتم مردها بوی سرب میدهند نه زنها ! زنها بوی صلح میدهند! الانم که نمایشو دیدم فکر میکنم منظور نویسنده همین بوده! شخصن داستانهایی که به حواشی جنگ می پردازه و از نگاه زن روایت میشه رو خیلی دوست دارم. حواشی ای که از متن قوی تر و تاثیر گذارتر هستن اگه خوب روایت بشن. که در زنها بوی سرب می دهند این اتفاق می افته.

دیشب آخرین اجرای این نمایش (پایان موقت البته) بود. دوست دارم در اجرای دوبار نور فقط ... دیدن ادامه » روی بازیگر بیفته، و تماشاچی ها در سایه باشن. اینجوری تاثیر کار دوچندان میشه. امیدوارم توی کافه چهارسو این امکان پذیر باشه!

و به امید موفقیتهای بعدی آقای چیتگران عزیز :)


شما ... تا حالا کسی رو کشتی؟
تا حالا کسی سر لوله تفنگ رو روی پیشونی شما گذاشته؟
یا شما... تفنگ رو... روی پیشونی کسی گذاشتی؟...

تا حالا شده فکر کنی زنها ...کجای جنگ بودن؟ جز خون و خونریزیو ..مرگ و قطع شدن دست و پا ..چیزه دیگه ای دیده بودی؟ میدونی انتظار.. درد داره؟ اصلاً تا حالا شده منتظره کسی باشی که برگرده؟ ولی بدونی دیگه بر نمیگرده؟ بدونی امروز چند شنبه است...ساعت چنده..ولی نخوای قبول کنی زمان گذشته؟ یا مثلا تا حالا شده ترس رو حس کنی ... بدونی تنهایی...ولی صاف صاف را بری بگی نه من قوی ام؟!...

من تا حالا دقت نکرده بودم زنها بوی سرب میدند...
حالا میتونم بگم زنها بوی سرب میدن...لیلایی رو میبینم که ناخواسته تو فضای جنگه... دوست داره لیلا باشه.. زن باشه..ولی جبر یه چیزه دیگه میگه...میگه باید عزیزتو بفرستی بره...بره یه جایی که معلوم نیست برمیگرده یا نه...

آره زنها بوی ... دیدن ادامه » سرب میدند...
متن قصه شما رو حتماً میکِشه...فلاش بکای توی کارو دوست داشتم... فراز و فرودارو...لهجه خرمشهریه لیلارو..اونجا که یهو تهرانی میشه...بدون لهجه حرف میزنه!!! شما قطعاً خسته نمیشی وقتی داری قصه لیلارو میشنوی...لیلا رو دوست داشتم..اجراشو..ترس و انتظار و وحشت و غمو تو چشاش دیدم..باهاش همراه شدم..خندیدم..خندۀ بغض دار.. گریه کردم..درد کشیدم...وقتی از سالن اومدم بیرون به لیلا فکر میکردم ..به لیلاهایی که همونجا موندن..به لیلاهایی که تو زمان گیر کردن..دارن درد میکشن...
آخر کار با صدای آذرنگ عزیز تموم میشه..(کسی که باعث شد من وحشیانه تئاتر بببینم!! ) پایانی که بیشتر ترس و انتظارو تو ذهن من حک کرد...

شاید یه کم دیر باشه..امروز آخرین اجرای زنها بوی سرب میدهندِ...اگه دوس دارین لیلا رو از نزدیک ببینین ..اجرای آخرو از دست ندین...شاید فردا جنگ شد..من و تو ام شدیم لیلا...کی میدونه...؟!
شاید فردا جنگ شد.. من و تو ام شدیم لیلا ... کی میدونه...؟!
هیچ چیز بیشتری ندارم بگم! راجب این کار چند بار نظر دادم! نمایش رو 2 بار دیدم و اگه میشد روز پایانیش حتما میومدم چون احساس می کنم امروز اشک لیلا و لیلاها در خواهد امد!
و فضا فضایی خاصی خواهد بود!
۱۸ تیر ۱۳۹۲
زیبا بود خانم ارسطو...همنشینی آواها و موسیقی جاری توی نام لیلا همیشه برای من حسی از سنگینی است و وقار...و چه به قامت نمایش نشسته این اسم
۱۸ تیر ۱۳۹۲
@رعنا جان باشه حالا که تو گفتی چشم :)
۱۹ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بسیار عالی!
انصافا فکر نمی کردم این قدر خوب باشه!!! بازی ندا مقصودی هم خیلی خوب بود.

معمولا نمایش های مونولوگی به خاطر یکنواختی متن و بازیِ باریگر تماشاگر کمتری رو جذب میکنند مگه اینکه بازیگرش معروف باشه.

نمایش مونولوگ مخاطبش کمه و چون تماشاگر باید فقط به یه نفر گوش بده متن باید طوری باشه که حوصله تماشاگر سر نره مثله برداشتن دیوار چهارم، یا عوض کردن فضای متن از شادی به غم، از ترس به آرامش، عشق و نفرت... که این توی "زن ها بوی سرب می دهند!" خیلی خوب رعایت شده بود.

اینکه بازیگر با تماشاگر حرف میزد و منتظر جواب آن ها بود خیلی بود چون به تماشاگر یه تلنگری میزد. اما به نظرم جالب تر میشد که اگه جواب های تماشاگر در روند ادامه خط داستان و فضای کلی نمایش تأثیر گذار بود. یعنی مثلا حتی میشد دو جور پایان برای داستان نمایش داشته باشیم!

نکته دیگه هم این که به ... دیدن ادامه » نظرم اگر نور در جایگاه تماشاگران کم و تمرکز آن بروی بازیگر می بود فضای بهتری برای نمایش ایجاد میکرد. البته نمیدونم در کافه چهاهرسو این امکان وجود داره یا نه.

در آخر به تمامی عوامل مخصوصا کارگردان که کار اولش هم بود تبریک میگم و اینکه "زن ها بوی سرب می دهند!" واقعا ارزش یکبار دیدن را دارد چون یک مونولوگ دلپذیر و خوبیه که اصلا خسته کننده نیست.
جناب ولی از اینکه نظر و نقدتان را با ما در میان گذاشتید ممنونیم
۰۹ تیر ۱۳۹۲
ممنون و خسته نباشید به شما و محمد امین عزیز! :)
۰۹ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خیلی از آنچه که باید گفته می شد توسط دیگر دوستان گفته شد، ولی مایلم به نکاتی دیگر نیز اشاره کنم:

این گونه نظرم را مطرح می کنم که اخیراً سعی می کنم بسیار به اجزای مختلف یک نمایش دقت بیش تری کنم، متن و کارگردانی در قالب بازی بازیگران و ترکیب این عوامل وحدت یافته با طراحی صحنه و لباس به طور ویژه، که به نظرم به فضاسازی موفق یا نا موفق حال و هوای داستان و نمایش در ذهن تماشاگر منجر می گردد.
با تماشای این نمایش این موضوع تا حد بالایی برایم آشکار گردید که می توان در کافه تریای چهارسوی تئاتر شهر (که محدودیت های زیادی برای ایجاد حال و هوای نمایش مخصوصاً این نمایش به همراه دارد، گرچه برای این نمایش محیطی بهترین انتخاب به نظر می رسد) نشست و لیوان های ردیف شده و منظم کنار هم نشسته ی روی میز کافه را دید ولی همزمان آواره گی (یا آوارگی) و درماندگی لیلا را نیز باور ... دیدن ادامه » کرد و با او همراه شد و آجرهای از هم گسیخته ی خانه های ویران شده را تجسم کرد و بالعکس می توان در سالن اجرایی حضور داشت که قابلیت های فضاسازی آزادانه تری دارد، ولی به دلیل بی توجهی گروه نمایش نمی توان با فضا و حال و هوای نمایش ارتباط برقرار کرد و با نمایش همراه گردید. (البته باید بگویم که انتخاب بستر جنگ را به دلیل آشنایی ذهن تماشاگر، استفاده ی هوشمندانه ای برای این نمایش محیطی و بیان روایتی عاشقانه و دور زدن محدودیت های موجود می دانم و نه سوء استفاده)
خلاصه بگویم، من در این اجرا هوشمندی کارگردان (والبته نویسنده) خیلی جوان نمایش (فارغ از شناخت کمی که از او دارم و دوست همتیوالی نازنینمان است) را به عنوان یک تماشاگر تقریباً تازه کار حس کردم و انتخاب بستر جنگ را برای به تصویر کشیدن انتظار لیلا و هم چنین طراحی صحنه و لباس خوب و مناسب (استفاده به جا از لباس جنگی و کوله پشتی و کلاه و البته ضبط صوت) و البته استفاده ی خلاقانه از سیگار را با تفاوت قائل شدن در بازی لیلا در دو صحنه ی مختلف را تحسین نموده و ارج می نهم و به او تبریک می گویم.
به نظرم کارگردان به خوبی می دانسته چه نوشته، می دانسته چه می خواهد و به خوبی از بازیگرش بازی گرفته و انصافاً باید گفت که خانم ندا مقصودی هم به زیبایی لیلا را برایمان موجودیت بخشیده است و همچنین از حضور غیر قابل انکار حمیدرضا آذرنگ هم نمی توان غافل شد که پایانی حساب شده را برای این نمایش رقم می زند.
شاید در این نمایش کاستی هایی هم وجود داشته باشد، ولی تماشایش حداقل در من حس خوبی ایجاد کرد.
و ممنون که خوندین.
جای من خالی!;)
۰۵ تیر ۱۳۹۲
جناب خورشیدی از نقد و نظر شما سپاسگزاریم
۰۵ تیر ۱۳۹۲
@ رکسانا قهقهرایی: ممنون از شما و گروه خوبتون و زحماتتون. موفق باشین
۰۶ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بوی باروت ، عطر سرب

و این بار زنانگی جنگ ! مونولوگی که خسته کننده نبود و می شد با آن همراه شد و از بازی مسلط خانم مقصودی لذت برد و صد البته لذت بخش تر از آن بازی حمیدرضا آذرنگ بود که تنها صدایش آن هم حدود دو دقیقه شنیده می شد اما در حدود همین دو دقیقه آذرنگ تنها با صدایش بازی ظریف و حساب شده و بی نقصی را ارائه کرد .
"زن ها بوی سرب می دهند" بر خلاف آثار معمول دفاع مقدس ابدا عبوس نبود بلکه جنگ را بازیگوشانه از دیدگاه دختری بازیگوش روایت می کرد وحتی در دقایق پایانی که اتفاقی تکان دهنده روایت می شد هنوز همان بازیگوشی وجود داشت .
چیزی که بیش از هر چیزی در این نمایش احساس میشد سادگی(البته با بار مثبت) بود .همه چیز اعم از نمایشنامه ،بازی ها ،محیط اجرا و ...ساده بود . این نمایش نه برای شاهکار شدن آمده بود و نه دیدن آن خالی از لطف بود .
بوی باروت ، عطر سرب ..
چه عنوان خوبی!! :)
۰۵ تیر ۱۳۹۲
ممنون از توجه و لطفتان خانم جمالی .
۰۵ تیر ۱۳۹۲
قابل دار نبود خانم قهقرایی حقیقت محض بود .
ضمنا جا دارد به شما و تیمتان یک "خسته نباشید "نا قابل عرض کنم .
۰۵ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خببببببببببببب و اما زنها بوی سرب میدهند !

داستان داستان تازه ای نبود داستانی که از این دست زیاد رفته و زیاد دیده ایم و زیاد شنیده ایم اما ... چند نکته ظریف وجود داره :
-این درد ملموسه و اگه خوب بهش پرداخته بشه میشه هزار تا داستان دیگه هم ازش ساخت طوری که هر هزارتاشم با لذت دیده بشه
-زحمت فراوانی کشیده شده بود برای نگارش و اجرای نمایش به سبکی که تماشاچی از یکنواختی یک مونولوگ خسته نشه خمیازه نکشه و حواسش پرت نشه و الحق که توفیق زیادی هم داشت .

خانم مقصودی فراز و فرود صداها رو طوری تنظیم کرده بودن و طوری گاه به گاه مخاطب را هم بازی میدادن که هر دقیقه ای ذهن آدم تازه و متوجه میموند .

و اما هنر نویسنده که مونولوگ ها را با تغییر موضوع های ناگهانی تنوع میداد بازیگوشی قشنگی بود .

موسیقی پایانی خوب بود و صدای آقای آذرنگ که بازی صدایی دلنشینی ازشون شنیدیم ... دیدن ادامه »

فضای اجرا خوب بود جمع و جور و مناسب - به قولی بچه ها انگ - همین نمایش بود .

در کل دیدن این کار به تمامی عزیزان به شدت توصیه میشه به شددددت هااااااااا !!!
خانم موسوی از نقدتان ممنونیم !

سپاس !
۰۵ تیر ۱۳۹۲
جناب بخشی استوار خوشحالمان می کنید اگر نقد و نظرتان را برایمان بنویسید
۰۵ تیر ۱۳۹۲
خانم رکسانای عزیز من در حد انتقاد نیستم باور کنید شما خیلی به من لطف دارید و من سپاسگذارم.
۰۶ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام به همگی دوستان. :)

آدمها نمی مانند..
میروند..
و میان برگ برگ صفحات خاطرات زندگیشون میان دفترچه خاطرات ذهن باقی می مانند..

بشخصه خودم بعضی وقتها قبل ازینکه بسراغ مرور برگ برگ صفحات خاطراتم برم ناخودآگاه یاد تاریخ وقوعِ شون میآفتم ..
و از خودم می پرسم:
امروز چند شنبس؟!..
یا چندمه ماهه؟!..

* راستی آقا..
خانم..
ببخشید.. امروز چندمه ماه؟!!
چند شنبس؟!
اصلا ... دیدن ادامه » شما تا حالا کسی رو کشتین؟
-------------------------------
دیدنِ این اجرا هم یه جورایی برگی از خاطرات شد و روزشم سه شمبه ی مورخ 28 خرداد بود..
یه اجرای مونولوگ تلخ تراژدیک با چاشنیه طنزی ساده با روایتگیری ای بسیار صمیمانه و دوست داشتنی..در یک فضای آرام و ساده ی دوست داشتنی.. انسانهایی دوست داشتنی... و از زبان بازیگری دوست داشتنی خانم «ندا مقصودی» عزیز.
میشه گفت این اولین بار بود که بر خلاف عادت همیشِگیم که یه تئاتری رو به نیت پخته تر شدنش ترجیحاً اجراهای میانیه رو به آخراش رو میرفتم میدیدم.. و با اینکه هیچوقت هم به ژانر دفاع مقدس علاقه ای نداشتم ولی به صراحت میتونم بگم تو همون اولین روزِ این اجرا بسی ملذوذ شدم از تماشایش.. و جداً بدون کمترین عیب و نقض بود..( البته بجز چندتا تپق جزئی که اتفاقا زیاد بچشم نمیومد چون از لحظ حس و احوالات و نوع بیانی بسیار با موضوع هماهنگی داشت.) مستفیض شدم از قدرت بیان و اجرای خوبِ خانم مقصودی و همینطور قدرت قلم زیبای جناب آقای چیت گران عزیز در نگارش نمایشنامه ی زیباشون.
تو فضای دنج صمیمانه ی کافه چهارسو ذهنم غرق در خاطرات لیلا.. همسو و همپا و همسفر سوار بر برگ برگ دفترچه ی خاطراتش میان فضای گرم و شرجیه نخلستان ها و کوچه های گرم و سوزان خرمشهر ماجراجویانه پرواز میکرد.. و یه جاهایی هم فضای کافه چهار سو رو با دیوارهای تاریکش هم همشکل با فضای داستان شبیه به یه دخمه یا اردوگاه جنگی تصور میکردم..( الحق که لویکیشن خیلی خوبی انتخاب شده بود).. و درکل باید بگم که این اجرا به این دلایل دیگر هم جای بسی تبریک فراوان داره : اجرای مونولوگی که در واقع اولین اجرای محیطی - مونولوگ که تو تاریخ سوابق و فعالیتهای تئاتریه مجموعه ی تئاترشهر توسط بازیگر خانم اجرا میشه.... و اولین تجربه ی کارگردانیه جناب آقای کارگردان آقای چیت گران عزیز (از دوستان خوب همدیواری و همتیوالیمون) و همینطور اولین تجربه ی اجرای مونولوگ خانم مقصودی که جدا ًمن به ایشون هم بسیار بسیار تبریک میگم. :)

متن داستان و نمایشنامه گیراست و داستان بصورت روایت مدارانه با پایانی غیرمنتظره روایت میشه.. بنظرم خانم مقصودی خیلی خوب تونست در نقش لیلا دختری معصوم و مبارزِ جسور و شوخ طبع جنوبی با لهجه ی شیرین گرم خوزستانی حس گرمای هوای شرجیه نخلستانهای خرمشهر و اطرافش رو با بوی رطبهای رسیده و نارسیده با طعم گسشون تو مشامِ ذهن مخاطب اون حس رو تجسم و تداعی کنه ...
قصه ای از دلِ پر غصه ی دختری که روح قناری وارانه اش رو میان برگ برگ خاطرات کودکیش گم کرده... ذهنی مشوش و درونی پر از اشتیاق و التهاب.. کندکاو و جستجوش در پی یافتن قناری ای سرگشتته... دلهره ها و دلواپسیهای خانواده... دلهره از کشتن و چشم انتظار حادثه ای تلخ و ناخواسته .. با ذهنی مالامال از آمیختگیه شوری بالغانه با هیجانی کودک درون مدارانه ذهن بیننده و مخاطبش رو هم قدم به قدم و دوان دوان میان کوچه پس کوچه های دفتر خاطراتش همراه میکنه..
یا گاهی سوار بر ماشین آقا ظفر ...
و یا هیجانات و رقص آوازهای پشت ماشین وانت.. میان قربون صدقه های مادر...
.. یا مرده بازی های بچه ها و همسالان در کوچه پس کوچه های محل میان خروارها خاکروبه..
(جداً نوع بیان لفظ و تبحرِ خانم مقصودی در تصویرسازیه حالات و لحن های کودکان از زبان دوستان روزگار کودکیه لیلا .. و اون توصیفِ مرده بازی و خاک کردنها واقعا بسی شنیدنی و ستودنی بود..:) و ذهن هر مخاطب شنونده ای رو هم میان تپه های خاکیه خاکروبه ها خاک میکرد. )
و در نهایت ترس از دست دادن عشقی دیرینه... و این رو دررو شدن خواسته یا ناخواسته با رویدادی ناخواسته..
...و سیاوش همان قناریه سرگشته و عشق دیرینه ی دوران کودکیه لیلا ی سرگشته
او بی آنکه که بداند قناری اش میان غزل ترین اشتباه زندگی اش سربریده میشود..
..و چه بسا لیلاها یا سیاوشهایی که نمانده اند.. و رفته اند...
همچو همان آن قناری ها که میان غـــــــــزل ترین اشتباه زندگیشان سربریده شدند.
----------------------------------------------------------.
برام سؤاله...
واقعاً آدمها چرا نمی مانند؟!!!! :|
اصلا آدمها چرا میروند؟!!! :|

جداً تا حالا شما کسی رو کشتین؟!!.. .!
خب البته که نه.. فقط توی بچگی اداشو در میاوردیم که همدیگه رو خاک کنیم..

راستی گفتید امروز چند شنبس؟؟!!
----------------------------------------------------------
*بخشی از دیالوگ نمایشنامه.
امروز قرار بود برم اجرا رو ببینم که به خاطر مشغله های کاری بی محل(!) از قرار جا موندم!:-| شما هم که با نوشته هاتون مهارت بدیعی در قلقلک دادن و وسوسه کردن و دل سوزوندن دارید!:)) مرسی از نقد [مثل همیشه] لطیف و با احساستون. حتما در روزهای آینده به تماشاش مینشینم.
۰۴ تیر ۱۳۹۲
@بهرنگ: قلقلک!!! :)) ممنون آقا بهرنگ از الطاف همیشگیت نسبت به نوشته هام:) چه حیف! امیدوارم زودتر قسمتت بشه بری ببینی کارو.
مشغله های کاری بی محل رو هم خیلی خوب اومدی;) موافقم چون منم دچارش شدم کم و بیش :| :))

@ ضیاء الدین صفویان: مرسی زیادتا از شما آقا ضیائ عزیز.. خیلی خوشحالم که دوباره تو تیوال میبینمتون.. کم سعادتی از ماست و دلمون واسه خودتون قلمتون هنرتون و عکسهای خیلی خوبتون تنگ شده بود.:)
چخوف!!!! :| :))) آخه من کجا چخوف کجاااا؟!!!!:| من که حتی یه تار سیبیلِ مرحوم چخوف هم نمیشم!! :| :))). پر لطفی میفرمایید جناب . شما همیشه محبت داری. ممنونم. :) شات اسپرسو کافه چهارسو هم گوارای وجودتون.. مانا باشید ;)

@ رکسانا قهقرایی : منم از شما ممنونم رکسانا جان.:). افتخار بزرگی بود آشنایی با شما جداً مرسی از همه زحماتت.. و خیلی خوشحالم که اینجا همتیوالیمون هستی رکسانای نازنین. :)
از آقای چیت گران عزیز.. خانم مقصودی عزیز.. آقای حمیدرضا آذرنگ نازنین..و کمپلت گروه خوبتون صمیمانه تشکر میکنم. نخسته باشید.. بیصبرانه منتظر کار بعدیتون هستم.;)

@ ... دیدن ادامه » حمید خورشیدی: جناب خورشیدی خیلی مرسی از شما.. خوشحالم که نمایشو دیدین و حسم رو درک میکنین.:) بقول خودتون دمتون گرم;)

@فرناز نوروزی: خواهش میکنم و مرسی فرناز جان.. چشات عالی میبینه:)
۰۵ تیر ۱۳۹۲
@ فرزانه: مرسی که تو هم هستی محمدی ;)
@ علیرضا معصومی: بازم ممنون از شما آقای معصومی. چقدر دوست داشتم کامنتتون رو!! حسی بود..:) پیوند نان و پنیر رو هم خیلی خوب اومدید :)) اون تفنگ رو پیشونیتون ایکاش آقا ضیاء اونجا بودو با دوربینش شکار لحظه ها میکرد.;) شمام برقرار ... دیدن ادامه » باشی همچنین.
@ میثم خان خوئینی: جا داره من مجدداً از شما تشکر کنم که دگرباره افتخاری نصیب نمودید پای پست بنده نظر محترمتون رو ارائه دادید. نظر لطف شماس ولی من بازم معتقدم که این نوشته های حاصل از روح روان داغون بنده در مقابل آن قدرت قلم سبک نگارش وزّین شما در حد یک نقطه هم نیست..:| :))
مرسی که پست بنده رو منوّر فرمودید.
ویوا همتیوالی. ویوا همه تون.
۰۵ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
مونولوگ دلپذیری که خسته ات نمی کند و به آرامی به فکرت وا میدارد.

عنوان کار را بسیار دوست داشتم.پوستر و بروشورش را نه! میشد متضاد باشد.مثل چند پوکه فشنگ و یک گل رز سفید که نشان صلح و تردید است و موضوع را لو نمیدهد.
نمایشنامه روان و دلچسب و ساده بود..تاثیرگذار.چراکه همه با آن زندگی کرده ایم و با پوست و گوشتمان یکی است.قلم آقای چیت گران است دیگر :)

خانم مقصودی به خوبی از پس اجرا برآمدند و احساسات انسانی از جمله ترس،عشق،استیصال،تردید،جنگیدن برای زندگی و کودکی بی پروا و خالص در وجودم بالا آمد..بسی زنانه حسشان را منتقل میکردند که میشد به راحتی از چند تپق چشم پوشی کرد.
تعامل ایشان با بیننده ها هم از نقاط مثبت کار است.

محیط اجرای کار هم که کافه تریای دوست داشتنی چهارسوست، بادکوری ساده که ویژگی اغلب نمایشهای محیطیست..موسیقی قابل قبول.

کار را ببینید دوستانم و لذت ببرید.

برای نویسنده و کارگردان خوش استعداد کار که به یکی از آرزوهای زندگی رسیدند خوشحالم و آرزوی موفقیتهای بیشتر دارم.

باسپاس از خانم قهقرایی :)




مارال عزیز از نقدت ممنونم و از اینکه دیدمت و حضور داشتی بسیار خوشحال شدم
۲۹ خرداد ۱۳۹۲
سپاس دوست من
۳۰ خرداد ۱۳۹۲
نیلوفر جان خواهش میکنم.
آقای معصومی :)
۳۰ خرداد ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نمایش "زن ها بوى سرب می دهند! " ...نمایشى عالى به معناى واقعى... نمایشى که هیچ کجایش نمی توانستى حس کنى این اولین نمایش کارگردانش است... نمایشى با بازى فوق العاده خانم مقصودى که به خوبى از پس اجراى کار بر آمدند... نمایشى که از دیدنش هرگز پشىمان نخواهید شد ...
نمایشی که اگر چه درباره ی جنگ است و انتظار تلخ بودنش را ( به خاطر ذات جنگ ) داریم اما هرگز این تلخی را مستقیم به خورد بیننده نمیدهد و سعی میکند با مرور خاطرات بیننده را با خود در تمام لحظات همراه کند ...

و همین در تعریف از این نمایش بس که بعد از دیدن، حس خوبی دست میدهد به بیننده ...

تماشایش را به همه توصیه میکنم ...
ممنون از نقدت دوست عزیز
۲۸ خرداد ۱۳۹۲
منم دقیقا با نظر دوستان موفقم خیلی خیلی تشکر از کلیه عوامل خیلی سخت میشد باور کرد که این کار نمایش نامه داشته باشد و بیشتر شبیه بیان داستانی یک واقعیت بود انقدر زیبا و کامل و با جزئیات نوشته شده بود
و هر لحظه از کار که یک آن حس می کردی کار داره یکنواخت ... دیدن ادامه » میشه سریع شکل کار و حال هوای کار عوض می شد
در کل خیلی نمایش دلنشینی بود و از دفاع مقدس بودنش فقط میشه گفت یک اسلحه و یک لباس و پوتین داشت :)
در نهایت آقای چیت گران خانم مقصودی و خانم قهقهرایی دست همتون درد نکنه و از الان پیشاپیش میگم کار های بعدی این دوستان رو حتما خواهم دید
۲۹ خرداد ۱۳۹۲
ممنون بابت نقد و نظر دوستان
خانم ها آقاجانی و نوروزی و جمالی
و آقای معصومی عزیز
۲۹ خرداد ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید