برای پیش‌گیری از شیوع بیشتر ویروس کرونای جدید، همه تئاترها، کنسرت‌ها و سینماها تا پایان هفته یعنی آدینه ۹ اسفندماه تعطیل است. اطلاعات بیشتر
تیوال امیرحسین اخوان ارمکی | دیوار
S3 : 23:35:25
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
سلام کرگدن درون، خسته نباشی. راستش آنقدر که همه با سگ سیاه افسردگی کلنجار می روند فرصت نمی کنند روی ماه تو را ببوسند و از یک تنه سر و شاخ زدن به دیوار بتنی زندگی تشکر های لازم را به جا آورند. از وقتی افسارت را رها کرده‌ام همه چیز بهتر شده است. آدم خودش به طور غریزی می فهمد که جلوی کدام سختی بایستد و جلوی کدامیک جا خالی بدهد. لازم نیست تا مقاومت درونی ات را برای کنترل آنچه که دوست داری، خرج کنی. چرا که بعدها به زمان سپری شده و کف پاهایی که از فشار زخم شده اند نگاهی می اندازی و پوزخند میزنی. راستش خوشحالم که راهت را یافته ای و من اربابت نیستم. نیچه میگوید همه ما با هم برابریم و جورج اورول مینویسد اما بعضی ها برابر ترند. راستش نمی دانم باید حرف کدامیک را باور کنم! مگر تو میتوانی با سگ سیاه افسردگی یکسان باشی؟ تو بی سر و صدا به کارت مشغولی، اما او مثل داروغه ... دیدن ادامه » ناتینگهام سر ساعت مشخص، و در مکان بی‌ربط حضورش را اعلام میکند. راستش نمیدانم چرا عنصر کرگدنی ما آدم ها تا به این حد قوی است! کوتاه می‌آییم، تا جاییکه حتی اگر شاخمان را ببرند بازهم دست از تلاش نمیکشیم. گویی جایی قبل از شروع دنیا اعلام کرده اند اگر تا قطره آخر قواییمان جان ندهیم، نمی توانیم به نیک بختی دست پیدا کنیم! و این نیک بختی مساوی با پایان درد و رنج هایمان است! اما تو بگو، وقتی سرمان را بلند نمیکنیم تا ببینیم در دنیا چه خبر است از کجا میدانیم نیک بختی کجاست؟ شروع کجا بوده که پایانی در کار باشد؟ اما تو به تلاشت ادامه بده. عمدتا، نوع روایت قصه از جمع بندی آن مهم تر است.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
آدم خیلی سوال ها دارد که مدام از خودش میپرسد. هرکس بنا به زندگی و شرایطی که در آن به سر میکند، همیشه چند علامت سوال بالای سرش دارد. و اگر بتواند به تمامی آنها پاسخ قانع کننده ‌ای بدهد رسالتش را بر زندگی تمام کرده است. اما سوال ها تمامی ندارند،‌ اگر به خیل عظیمی از آنها پاسخ ندهی یا صورت مسئله را بدون جواب نهایی تشریح نکنی روی هم انبار می‌شوند و قدرت تجزیه و تحلیل را از تو می‌ستانند. دیگر به هیچ چیز فکر نمیکنی چون اگر بخواهی لحظه‌ای درگیر شوی مثل یک بمب آماده به انفجار خواهی شد. یک معلم ریاضی در دوران راهنمایی داشتم که می‌گفت، حتی اگر بدانید فلان مسئله چطور حل میشود و آنرا جزءبه‌جزء بنویسید، بدون اینکه به پاسخ نهایی دست یابید نمره کامل را خواهید گرفت. از همان دوران بود که یاد گرفتم نباید لزوما به جوابی قانع کننده در قالب عدد و حرف و تصویر و جمله ... دیدن ادامه » رسید. همینکه بفهمی منظور از فلان کتاب چیست، فلان فیلم چه هدفی برای بیان دارد، فلان اتفاق درون زندگیت، چرایی دیدن یک غریبه و ناغافل جدا ماندن از او، و چه و چه، همگی یک معادله با راه‌حل مشخص دارند، کافی‌ست. آدمیزاد هدف نیست، و زندگی اش هم همینطور.

در تاثیر از وجود ع.م
امیرمسعود فدائی و امیر مسعود این را خواندند
Negin Fooladi، سپهر، فاطمه و گلبرگ کامروز(گافکا) این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بنا بر تجربه (که البته منطقی هم به نظر می رسد) اساسا آدمهایی معتدل، انعطاف پذیر و نسبیت گرا می شوند که از فرشی به عرشی آمده اند. البته نه یک شبه و با طی کردن مسیرهای میانبُر و فرعی. بلکه با پشتکاری ریشه دار در کنار شانس هایی که در مسیر پرفراز و نشیبشان به آنها روی کرده است. اینها دورانِ سختی و حقارت هایشان را خوب یادشان هست. بنابراین، عمدتا تبدیل به بالاسری هایی زورگو و خودرأی نخواهند شد. اگر نگوییم همه، شاید بتوان گفت یکی از مهمترین رمز و رازهای تولید یک دیکتاتور در همین نکته است که هر ضعیفِ به قدرت رسیده ای، دیکتاتور نخواهد شد. آنهایی بیشتر در معرض این خودکامگی هستند که فاصله ی ضعف تا قدرتشان را به جای رفوی (گذر) زمان، با فرصت طلبی پُر کرده اند.
امیرمسعود فدائی و مجید سلیمی این را خواندند
مریم اسدی و رها این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به‌نظرم بزرگترین تفاوت هر قصه و هر نمایشی(فیلم، تئاتر و الخ) با زندگی دراینست که برخلاف آن‌ها که نقطه‌ی پایان دارند، زندگی نقطه‌ی پایان ندارد. جز مرگ، هرپایان دیگری در واقع پایان یک دوره و شروع دوره‌ای دیگرست. کما اینکه مرگ هم در بسیاری از ایدئولوژی‌ها یک پایان نیست و سرآغاز یک شیوه‌ی زندگی دیگرست. ازآنجا که تفاوت شدیدی در نگاه به پس از مرگ وجود دارد، راهم را همین‌جا از آن جدا می‌کنم و می‌گویم که به جز مرگ، در زندگی هیچ پایانی نیست؛ برخلاف دنیای قصه‌ها و نمایش‌ها.
هر پایان، چه خوش و چه ناخوش، دو دقیقه‌ی بعد هم دارد. همان لحظه‌ای که با خود می‌گویی که خب حالا چه؟ حالا دقیقا چه‌کار کنم؟
شاید کوته‌نظرانه باشد که بخواهیم فقط برای پایان‌ها تلاش کنیم و ادامه را در نظر نگیریم. گمان می‌کنم اولین نفر دقیقا به همین نقطه رسیده که گفته مسیر مهم ... دیدن ادامه » است نه هدف. چون هر هدفی، لحظه‌ی بعدی هم دارد؛ آن لحظه‌ی بعد هم بعدی‌ای دارد و همینطور الی آخر. سوز سرما هم یک روز به پایان می‌رسد و بهار می‌آید. بهار بازهم تمام می‌شود و گرمای طاقت‌فرسای تابستان می‌آید و در پی‌اش بازهم زمستان و سرما. به دنبال چه می‌گردیم؟ به چه پایانی می‌اندیشیم در این دریای تفکر افراطی؟
این راه چه ماه می تواند باشد
هر گوشه پناه می تواند باشد

از مقصدمان سوال کردی گفتم
مقصد خود راه می تواند باشد
۰۲ آذر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
صد و شش سال پیش، توی چنین روزی، آلبر کامو توی یک خانواده‌ی فقیر به دنیا اومد. دریا رو دید. آفتاب رو حس کرد. سوخت. خندید. بیمار شد. کتک خورد. دوید. خندید. ادامه داد. بزرگ شد.

باهوش بود و روشن. حساس بود و عاقل. بزرگ می‌شد و می‌فهمید و می‌فهموند. مهربون بود. لبخند می‌زد. می‌نوشت. مبارزه می‌کرد. آفتاب، توی ابری‌ترین و گرفته‌ترین روزها، شونه‌ به شونه‌اش قدم بر می‌داشت.

پدر شد. عاشق شد. جنگید –چقدر جنگید؛ برای خیلی چیزها... برای نور، برای انسانیت، برای بچه‌هایی که توی جنگ‌ها تلف می‌شدن، برای عشق و کلمات و شرافت... برای شرافت جنگید. تنها بود.

دوستش داشتن و تنها بود. عشق می‌ورزید و تنها بود. همه تنهاییم، اما تنهایی بعضی از ما کامل‌تر و زیباتره، غم بیشتری داره، شعف بیشتری... به قدری که «تنها» تبدیل به صفت می‌شه. تنها برای آلبر کامو، صفت بود، ویژگی ... دیدن ادامه » بود؛ واژه‌ای که پابه‌پای آفتاب دنبالش می‌کرد.

با آفتاب و تنهایی و عشق نفس می‌کشید و زندگی رو می‌فهمید. با ریه‌های دردناک نفس می‌کشید، می‌سوخت، می‌سوخت، می‌سوخت و لبخند می‌زد و زندگی رو می‌فهمید. تا ته ناامیدی رفت و امید رو پیدا کرد. تا مرگ رفت و زندگی رو در آغوش گرفت. نوشت. نوشت و یاد داد. هنوز داره یاد می‌ده؛ کلماتش موندن. می‌مونن...

چون خورشید می‌تابه، سال‌ها و سال‌هاست که شب و روز به زمین می‌تابه؛ حتا اگر هیچ آدم بینایی روی زمین باقی نمونه. خورشید به توجه و نگاه نیاز نداشت. فقط اومد که گرم کنه، مواظب باشه، بزرگ کنه و عشق بورزه. دست تنها اومد که به دریا بتابه و بارون بباره. اومد برای زندگی.

چه چیزی از زندگی شگفت‌انگیزتره؟
شهرام موسوی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
زمان تنها یک شوخی مسخره است.
دیروز و پریروز و پارسال و دوسال پیش و سالهای قبل و بقیه را همه در کنار هم می‌بینم.
من؛ وقتی اولین بار خون در شاهرگرم پمپاژ شد.
من؛ وقتی اولین بار دستانم را تکان دادم.
من؛ وقتی اولین بار زبانم را باز کردم. وقتی اولین بار گریه کردم‌. وقتی اولین بار آبی نوشیدم. وقتی اولین بار دستانم را گره کردم و به وسط آینه کوبیدم. وقتی اولین بار تنها خیابان‌ها را متر کردم. وقتی اولین بار لب گشودم و حرف زدم؛ خواندم؛ داد زدم. نشستم. وقتی برای هزارمین بار این کارها را کردم. همه و همه کنار همند. بی هیچ فاصله‌ای. زمان یک شوخی مسخره است.
امیرمسعود فدائی و محمد لهاک ( آقای سوبژه ) این را خواندند
لیلا مظاهری این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چیزی که باعث تمایز هملت با بقیه نمایشنامه هایی می شود که درباره انتقام صحبت می کنند (و حتی شاید تمام نمایشنامه هایی که پیش از این اثر نوشته شده اند)، این است که عملی که ما از شخصیت هملت انتظار داریم ببینیم، مرتب به تعویق می افتد. چرا که هملت تلاش می کند نسبت به کاری که می خواهد انجام دهد، به یقین بیش تری برسد. در این نمایشنامه با پرسش های قابل توجهی مواجه می شویم: آیا باید به شخصیتی که در ابتدای نمایشنامه ظاهر می شود اعتماد کنیم؟ آیا این شخصیت همان چیزی است که نشان می دهد یا در اصل اهداف پلیدی در سر دارد؟ آیا شخصیت واقعا نسبت به مرگ خودش اطلاعات کافی دارد یا او هم فریب داده شده است؟ و یک پرسش این دنیایی تر این که: چگونه می توانیم در مورد جنایتی که صورت گرفته و هیچ شاهدی نداشته است، به حقیقت ماجرا دست پیدا کنیم؟ آیا هملت می تواند تنها با بررسی رفتار ... دیدن ادامه » کلادیوس به وضعیت درونی او پی ببرد؟ اگر پاسخ مثبت است، آیا هملت تنها با پی بردن به وضعیت درونی کلادیوس می تواند به کارهایی که او انجام داده است پی ببرد؟ آیا کلادیوس (یا مخاطبان) تنها با مشاهده رفتار هملت و وضعیت ذهنی او می توانند از اعمالی که انجام داده آگاهی یابند؟ آیا می توانیم مطمئن شویم اعمال ما همان نتایجی را به بار می آورند که انتظار داریم؟ درباره جهان پس از مرگ چه اطلاعاتی می توانیم داشته باشیم؟

هملت نمایشنامه ای درباره عدم قطعیت در تصمیم گیری و ناتوانی در انجام کار درست است. اما نکته جالب این است که این نمایشنامه به ما نشان می دهد که چه محورهای نامطمئنی اساس زندگی ما را تشکیل داده اند. چگونه می توان کاری انجام داد و از منطق، تاثیر و هدف درست آن مطمئن بود؟ در هملت مساله اصلی این است که یک عمل تا چه حد تحت تاثیر ملاحظات عقلانی (مثل اطمینان یافتن) و هم چنین عوامل احساسی، اخلاقی و روانشناختی قرار دارد. به نظر می رسد خود هملت هم چندان به این مساله اعتقاد ندارد که می توان اقدامی کنترل شده و هدف مند انجام داد. او ترجیح می دهد کورکورانه، بی پروا و خشمناک عمل کند. شخصیت های دیگر چنین نگاه انتزاعی نسبت به اعمال خود ندارند. به همین دلیل چندان در قید تاثیر اقداماتی که انجام می دهند نیستند. تنها کاری را انجام می دهند که احساس می کنند درست است. اما تا حدی همین شخصیت ها نشان می دهند که حق با هملت است. چرا که تمام کارهایی که انجام می دهند نتایج ناخوشایندی به بار می آورد. اقداماتی که کلادیوس انجام می دهد باعث می شود او ملکه و به طبع آن، قدرت را تصاحب کند. اما وجدانش او را شکنجه می دهد و از طرف دیگر، قدرتش از سوی خیلی ها تهدید می شود. او در نهایت می میرد. لایریتس ادعا می کند که هیچ چیز نمی تواند مانع انتقام گیری او شود. اما به راحتی فریب می خورد و تحت تاثیر کلادیوس قرار می گیرد. شمشیر زهرآلودی که آماده کرده بود، جان خودش را می گیرد.

بعد از درگذشت پدر، هملت نسبت به مرگ دچار وسواس فکری می شود. تا پایان نمایشنامه، او مرگ را از جهات زیادی بررسی می کند. او هم از نظر معنوی در مرگ اندیشه می کند (مثل زمانی که روح پدر حاضر می شود) و هم از نظر مادی (مثل زمانی که با جمجمه یوریک و اجساد گورستان مواجه می شود). در نمایشنامه، مرگ ارتباط بسیار نزدیکی با مضامینی همچون معنویت، حقیقت و عدم اطمینان دارد. چرا که تنها مرگ می تواند به عمیق ترین پرسش های هملت پاسخ دهد و پایانی باشد بر تلاش های او برای دستیابی به حقیقت، آن هم در چنین جهان پر رمز و رازی. از آن جا که مرگ هم علت و هم نتیجه انتقام است، این عنصر ارتباط عمیقی با مضمون انتقام و عدالت دارد (قتل پادشاه هملت بزرگ توسط کلادیوس، آغاز تلاش هملت برای انتقام گیری می شود، مرگ کلادیوس پایان این تلاش است).

هملت در جاهای زیادی به تفکر درباره مرگ خودش می پردازد. او بارها درباره این مساله می اندیشد که در جهانی این چنین محنت بار، آیا خودکشی را می توان یک اقدام درست در نظر گرفت؟ رنج و مصیبت هملت به حدی است که او به منظور پایان یافتن این رنج ها، بارها طلب مرگ می کند، اما او از اقدام به خودکشی می ترسد. هملت به دلیل باورهای مسیحی که دارد، تصور می کند در صورت اقدام به خودکشی برای همیشه در آتش جهنم خواهد سوخت. در تک گویی معروف «بودن یا نبودن»، هملت به این نتیجه فلسفی می رسد که انسان اگر نگران زندگی پس از مرگ نباشد، هرگز رنج زندگی را بر دوش نخواهد کشید. همین ترس است که باعث بروز ملاحظات اخلاقی پیچیده در هنگام تصمیم گیری می شود.

در هملت همه چیز به هم مرتبط است، از جمله رفاه خانواده اشراف و میزان سلامت جامعه. صحنه های اولیه نمایشنامه نشان دهنده اضطراب و وحشتی است که در اثر انتقال قدرت گریبان گیر جامعه شده است. در طول نمایشنامه، بارها به ارتباط مستقیمی اشاره می شود که میان مشروعیت یک پادشاه و سلامت یک جامعه وجود دارد. بارها کشور دانمارک به بدنی تشبیه می شود که در اثر فساد اخلاقی کلادیوس و گرترود بیمار شده است. بسیاری از شخصیت های نمایشنامه هم از روح به عنوان یک مصیبت ماورائی یاد می کنند که نشان دهنده میزان نابودی کشور است. پادشاه هملت متوفی به عنوان حاکمی بی پروا و مقتدر توصیف می شود که موفق شده کشور را به خوبی اداره کند. اما کلادیوس یک سیاستمدار ضعیف است که دانمارک را فدای نفسیات خود کرده است. در پایان نمایشنامه، افزایش قدرت فورتینبراس نشان می دهد که می توان همچنان به قدرتمند شدن دوباره دانمارک امیدوار بود.
» تا ۲ پاسخ


برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به شدت از همه عوامل این نمایش لذت بردم،ممنون از همه عوامل!
به قولی میتوان گفت:در جایی هستیم که زندگی کردن تنها کلمه ای است بین نبودن و مرگ!
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نسبت به تئاتر تو ایران این یه سظح بالایی از نمایشگری رو دارا بود ولی اگر خود مرحوم کامو الان در قید حیات بودن و این اثر رو با اونچه که خودشون نوشتند مقایسه کنند بیماری سلی که ازش رنج میبردن برطرف میشد و بازهم میتونستن به زندگی ابزورد خودشون ادامه بدن!
ممنون از سازندگان
البته خب تئاتری که ما دیدیم خیلی هزینه برای ساخت انجام شده بود ولی بازم ممنون از همه تون
و به کسایی که ندیدن به شدت توصیه میشود!ّ
چه بامزه در مورد آلبر کامو حرف زدین:)
دیدگاهتون برام جالب بود:))))))
۲۶ خرداد
خواهش میکنم
۱۶ مهر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید