تیوال کیارش | دیوار
S3 : 06:39:51
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
کیارش
درباره فیلم بادیگارد i
بادیگارد در فیلمنامه به شدت ضعف در شخصیت پردازی دارد. موقعیت های فیلم حوادثی را پدید می آورد که زمانبندی ها را به هم میریزد. شرایط کاملا تحمیلی است. فیلم آنقدر شعارزده است که این همه شرایط تحمیلی برایش قابل درک است!
از جمله این شرایط تحمیل شده به فیلمنامه به موارد زیر میتوان اشاره کرد:
1- حاج حیدر سالهاست بادیگارد است و خط به چهره ندارد اما در ماههای آخر فعالیت شغلی اش با دو حادثه تروریستی مواجه میشود که در یکی از آنها چندین و چند نفر و در دیگری خود محافظ کشته میشود! با چنین شرایط مخاطب قطعا باید از خودش بپرسد که حاج حیدر با این شغل خطیری که دارد و ظرف چند هفته دو حادثه تروریستی را تجربه میکند، تا الان چرا زنده مانده؟ یا حداقل باید پرسیده شود که او قبلا چه میکرده؟ چرا حاج حیدر هیچ خاطره ای ندارد؟ در اینباره فیلم پاسخ مناسبی ندارد. گذشته حاج حیدر تنها ... دیدن ادامه » با شعارهایی مبنی بر اینکه الان دهه 60 نیست و دهه 90 است ساخته میشود. ما فقط میدانیم حاج حیدر در دهه شصت مانده! اینکه در دهه شصت و متعاقبا در دهه های هفتاد و هشتاد دقیقا چه میکرده که حالا اینگونه به دهه نود رسیده معلوم نیست. شخصیت به گونه ایست که انگار از دهه شصت مستقیما به دهه نود پریده است!

ادامه در:
http://www.salamcinama.ir/naghd/article/623/%D9%86%D9%82%D8%AF-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D8%A8%D8%A7%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-%D8%AF%D9%87%D9%87-%D8%B4%D8%B5%D8%AA-%DB%8C%D8%A7-%D9%86%D9%88%D8%AF-%D9%85%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نقدی بر سگدونی و تحلیل فیلم ابد و یک روز

ابد و یک روز ادعای نمادین بودن و سیاسی بودن ندارد و پر است از نشانه های رئالیستی که به آن اشاره خواهد شد. هرگونه برداشت های نمادین از این اثر ناشی از دیدگاههای شخصی است. اینکه خانه استعاره از وطن در نظر گرفته شده است نشان دهنده یک دیدگاه کور ناسیونالیستی زمان شاهی است! ناسیونالیسمی که صرفا در جهت مقابله با ورود کمونیسم به کشور تبلیغ میشد و اکثر کسانیکه دوران تحصیل خود را در زمان زمامداری پهلوی دوم گذرانده اند دچار یک نوع بیماری ناسیونالیستی به نام "وطن خانه پنداری" هستند که نمودهایش را میتوان در اشعار کتابهای درسی دبستان دهه 40 و 50 نیز یافت. این دیدگاه به نسل های بعدی هم با دوزهای متفاوت تزریق شده است و نسل های امروز هم دچار این توهم در نوع خودشان هستند. "وطن خانه پنداری" در تفسیر هر فیلمی که در آن خانه ای باشد وارد میشود. اجاره نشین ها، مهمان مامان، خانه پدری و حالا هم گریبان ابد و یک روز را گرفته است!
اگر خیلی خشک و علمی به قضیه نگاه کنیم بین خانه و وطن یک فرق اساسی هست که به نظر میرسد حتی در شعر هم جایز نیست چنین تشبیه و یا استعاره ای صورت گیرد. خانه حریم شخصی است و وطن حریم جامعه و عمومی است. اما آیا "وطن خانه پنداری" بد است؟ چنین نیست. اگر مردمی در واقعیت وطن خود را مانند خانه خود بدانند مسلما آن وطن آبادترین جای جهان خواهد بود. اما مساله این است که وطن خانه پنداری، به سبکی که به جامعه تزریق شده عمق و نمود خارجی ندارد و تنها یک توهم است. مردمی که در خیابان آشغال میریزند چطور ممکن است وطنشان را مانند خانه خود بدانند؟ پس این یک توهم است که از شعر و قصه برآمده و نمودش هم در واکنش به شعر و قصه یافت میشود. منابع کشور نابود میشود و صدا از کسی در نمی آید اما خدا آن روز را نیاورد که در فیلمی یا در شعری به خانه توهین شود! فورا خانه معادل وطن قرار میگیرد و هنرمند بدبختی که حق دارد در اثر خودش یک خانه خیالی را تصویر کند و به خانه خیالی خودش هرچه میخواهد از زبان کاراکترهایش بگوید، تبدیل به وطن فروش میشود. شرم بر این نگاه!
یک دیالوگ فیلم را برداشته اند و معلوم نیست بر چه اساسی به کل فیلم تعمیمش داده اند! فرض کنیم این یک دیالوگ مهم باشد و خانه هم وطن باشد. فیلم که دارد بهترین و فداکارترین کاراکترش را به خانه بازمیگرداند! یعنی فیلم در اصل دارد تبلیغ برگشتن به خانه و وطن را میکند. چطور دیالوگی که یک شخصیت نه چندان موجه، آن هم در میان دعوا میگوید معادل پیام اصلی فیلم در نظر گرفته میشود؟ در بهترین حالت میتوان گفت:
1- خانه استعاره از ایران است.
2- مرتضی عضوی از اهالی خانه است.
3- بنابراین (از 1 و 2) مرتضی نماینده یک قشر جامعه ایران است.
4- از نظر مرتضی ماندن در خانه و بازگشت به خانه مذموم است.
5- پس (از 3 و 4) از نظر یک قشر از جامعه ایران ماندن در ایران و بازگشت به ایران مذموم است.
که این نتیجه هم باز یک واقعیت در جامعه ماست و افراد بسیاری در جامعه ما اینطور فکر میکنند که فقط باید رفت و هرکه برگردد اشتباه بزرگی مرتکب شده است. اما آیا فیلم درباره مهاجرت است؟ تبلیغ مهاجرت را میکند؟ خیر. واقعیت این است که چنین قشری در جامعه ایران وجود دارد و فیلم واقع گرا ناچار به تصویر واقعیت است هرچند این واقعیت سیاه باشد.
پس حتی اگر نمادین هم به فیلم نگاه کنیم باز نشانه رئالیسم در فیلم فریاد میزند و باز هم یک واقعیت جامعه عنوان میشود. اینجا توهم "وطن خانه پنداری" پوچی و سطحی بودنش را عیان میکند. انقدر این فریاد رئالیسم در فیلم بلند است که هیچ وطن خانه پنداری نمیتواند به آن اذعان نکند! اما چرا این رئالیسم فریاد زده شده در فیلم علی رغم اینکه کشف میشود اما به آن پرداخته نمیشود و با تیغ سمبولیسم به جانش افتاده اند؟ چرا تمایل به دیدن واقعیت آرایش شده وجود دارد؟
از دیگر فریادهای رئالیستی فیلم نگاه خانواده به داماد افغانی است. باز هم دیدگاهی که در واقعیت جامعه ما موج میزند و مصداقهایش انقدر فراوان است که نیازی به ذکر ندارد. آیا فیلم ضد افغان است؟ فیلم دارد میگوید این واقعیت در جامعه وجود دارد که افغانی کم ارزش دیده میشود. میگوید حتی یک خانواده ایرانی در اوج فلاکت هم نمیتواند داماد ثروتمند افغانی را بپذیرد و او را هم پست تر میداند. این دیدگاه شوونیستی جامعه است که واقعیت دارد و فیلم واقع گرا ناچار است آنرا به تصویر بکشد هرچند این واقعیت سیاه باشد. این واقعیت سیاه را میگوید که وطن خانه پنداری که ریشه تفکراتش در همین شوونیسم است دست از توهمات وطن خانه پندارانه خودش بردارد و بتواند واقعیت های موجود در جامعه را ببیند و هر تصویر واقعی را سیاه نمایی نپندارد.
فیلم نه داماد افغانی را بد جلوه میدهد نه خوب. درباره شوونیسم موجود در جامعه هم قضاوت نمیکند و پیام اخلاقی به خورد مخاطب نمیدهد. طوری ماجرا را درآورده است که اگر سمیه برنمیگشت هم قابل درک و توجیه بود و برگشتنش هم قابل درک است. مگر سمیه به خاطر افغانی بودن داماد به خانه برمیگردد؟! علت بازگشت سمیه این بود که تنها نقطه امید خانواده نوید بود و فیلم هیچگونه پیام نژادپرستانه ای به همراه ندارد.
فیلم یک ایراد بسیار بزرگ دارد. فضاسازی تحت تاثیر بازی است و بازی های به شدت احساسی بیننده را متاثر کرده و نمیگذارد به عمق مفاهیم فیلم برسد. دیالوگ های پینگ پونگی که رد و بدل میشود و حرکت تند دوربین هم به این امر کمک میکند و اینجاست که تعبیر "خاک به چشم بیننده پاشیدن" مصداق پیدا میکند.
یک ... دیدن ادامه » نمونه از فریادهای رئالیستی فیلم که تحت تاثیر این خاک پاشی دیده نمیشود "دیه خواهی" است. گویا هیچ کس این فریاد را نشنیده است. مرتضی از مادر میخواهد جای اینکه نفرین کند که دست محسن بشکند نفرین کند که زیر بنز برود که دیه اش را بگیریم. اعظم از محل دیه شوهرش گذران زندگی میکند. شهناز برای دیه صورت پسرش کیسه دوخته است. باز هم یک واقعیت دیگر که در جامعه وجود دارد و فیلم دارد آنرا به تصویر میکشد. مساله دیه خواهی تفاوت چندانی با ناموس فروشی ندارد و در اصل همان است. اینکه کسی بخواهد عزیزش آسیبی ببیند تا از محل آن آسیب پولی بدست بیاورد نامش میشود "عزیز فروشی" که فرقی با "ناموس فروشی" ندارد. ناموس فروشی را مرد میکند و عزیز فروشی را زن. داستانک فرعی که به لات بازی امیر میرسد در راستای شخصیت پردازی شهناز است و بی ارتباط با مضمون اصلی فیلم نیست. شهناز بیشتر ازینکه ناراحت صورت پسرش باشد ناراحت است که دیه صورت فرزندش (که برایش کلی نقشه داشته) از کفش رفته است.
ناموس فروشی و ناموس دوستی است که در فیلم روبروی هم قرار میگیرد نه ناموس فروشی و مواد فروشی! بیست دقیقه اول فیلم اضافی نیست. سکانس اول فیلم آماده سازی صحنه برای بازگشت محسن است که توسط نوید و سمیه انجام میشود و در راستای شخصیت پردازی های فیلم است. در این سکانس مرتضی را میبینیم که سراسیمه به خانه آمده است و خبر میدهد که طرح جمع آوری موادفروشان است و چندین نفر را گرفته اند. او چرا اینقدر ترسیده است؟ محسن که در مرکز بازپروری است. پس پلیس چطور باید به خانه آنها راه یابد؟ مگر پلیس خانه به خانه دنبال مواد مخدر میگردد؟ تا مواد فروشی در خانه نباشد پلیس که با آن خانه کاری ندارد. آیا کس دیگری جز محسن در آن خانه مواد فروش است؟ به نظر میرسد حرفهای محسن درباره مرتضی صحت دارد و او مواد فروشی هم میکند. هرچند تا به اینجا نمیشود با قطعیت به او اتهام وارد کرد. همچنین صحنه تمیزکاری ها جزئیات بیهوده نیست و در راستای شخصیت پردازی نوید و سمیه است که جلوتر به آن اشاره خواهیم کرد.
در ابتدای سکانس دوم هم که محسن میخواهد شیشه ها را بفروشد مرتضی میداند که او قرار است دستگیر شود و تمام اصرارش برای اینکه بسته را از خانه بیرون نبرد این است که بیش از یک میلیون تومان سرمایه محسن کشف نشود و به دست پلیس نیافتد. شیشه به سادگی در آب حل میشود و این را مرتضی به خوبی میداند که بهترین مکان برای دور ریختن شیشه چاه دستشویی است. اما گرفتن چاه را بهانه میکند و آنرا به خانه همسایه می اندازد. با بسته دوم هم میخواهد همین کار را بکند اما نمیتواند. چهره ی ناراحتش در حین دور ریختن بسته دوم برای چیست؟ دلش برای چه چیزی سوخته است؟ محسن؟ او که آرزوی مرگ محسن را میکرد. به نظر میرسد دلش برای بسته دوم میسوزد. همانطور که شهناز چشم به پول دیه صورت پسرش دارد مرتضی هم به نظر میرسد چشم به مال برادرش دارد. هرچند محاسبات مرتضی درست از آب در نمی آید و محسن آزاد میشود.
سکانس دوم در اصل خلق یک موقعیت برای نوید است که برادرش را بفروشد یا نه؟ این سکانس به دو صحنه تقسیم میشود:
1- صحنه خارج خانه
2- صحنه داخل خانه
خارج خانه محسن توسط مامورین دستگیر شده است و نوید میخواهد محل خانه را به ماموران لو بدهد. تعلیق کوچکی ایجاد میشود و بازی احساسی محمدزاده فضای مناسب برای این تعلیق را ایجاد میکند. نوید محسن را لو نمیدهد و وارد صحنه بعدی یعنی داخل خانه میشویم که فضای استرس و تنش برای دورریختن مواد مخدر ایجاد شده است.
در اینجا فضاسازی داخل خانه با حرکت های شدید دوربین روی دست همراه است. فضای داخل خانه پر استرس است و با بازی های احساسی به خوبی به مخاطب منتقل میشود. ریتم حرکت دوربین تند میشود و این استرس را بیشتر به مخاطب القا میکند.
یک دشواری در این سکانس زمانبندی حوادث است. دو صحنه هرکدام یک حادثه دارند:
صحنه خارج خانه: دستگیر شدن محسن و نوید که برادرش را لو نمیدهد
صحنه داخل خانه: دورریختن مواد مخدر
منطق روایی رئال، فیلمساز را ناچار کرده است که صحنه خارج از خانه اول قرار بگیرد و داخل خانه بعد از آن قرار بگیرد. اما دشواری اینجاست که مخاطب، متاثر از فضاسازی احساسی، صحنه ای را که آخر میبیند اصل قرار میدهد.
فیلمساز برای حل این معضل تلاش کرده است که در صحنه خارج خانه با استفاده از حرکت آهسته تاکید خودش را در این سکانس بر صحنه اول قرار دهد اما این تلاش هم ناموفق بوده است. در صحنه داخل خانه بدلیل ازدحام بازیگر، حرکت های تند دوربین روی دست، فضای پر تنش و همچنین استفاده از نماهای مواد مخدر و دور ریختن آن در توالت (که برای مخاطب نامتعارف است) موجب شده که ذهن مخاطب به سمت داخل خانه منحرف شود و موضوع اصلی سکانس را در داخل خانه جستجو کند و طبیعتا به چیزی هم نرسد. اینطور میشود که از این سکانس، مخاطب بسته شیشه پرتاب شده را در ذهن نگه میدارد و در ادامه هم سرنوشتش را جستجو میکند. درحالیکه موضوع اصلی این سکانس در خارج از خانه رخ داده و نوید برادرش را لو نداده است.
پس اگر سرنوشت آن بسته شیشه معلوم نمیشود به این دلیل است که در سکانس دوم این بسته شیشه نیست که اهمیت دارد بلکه فیلم میخواهد نوید را (که خائن نیست و برادرش را لو نمیدهد) به مخاطب معرفی کند. تمام هیجانات بعدی، که به دور ریختن مواد منجر میشود، شاخ و برگ های بعد از موضوع اصلی، یعنی فروختن یا نفروختن، است.
چالش اصلی در فیلم هم رفتن یا نرفتن نیست. فروختن یا نفروختن است. خودخواهی یا فداکاری است. کاراکترهای فیلم را با توجه به توضیحات فوق به دو دسته "عزیز فروش" و "عزیز دوست" میتوان تقسیم کرد. مرتضی، شهناز، اعظم و لیلا در دسته اول؛ محسن، سمیه، نوید و مادر در دسته دوم قرار میگیرند.
دسته اول خودخواه است. برای نجات خودش از فلاکت عزیزش را میفروشد. حاضر به فداکاری برای عزیزانش نیست و برعکس انتظار فداکاری از سایرین دارد. بزرگترین فداکاری سردسته ناموس فروشان این است که برای مادرش یک توالت فرنگی میخرد و کنار خانه رها میکند. چون انتظار فداکاری از دیگران دارد، حاضر به فروش خواهرش و برادرش میشود. حاضر است با هر ترفندی و نقشه ای اعضای دیگر را از خانه بیرون کند که خودش صاحب اختیار باشد.
دسته اول همان هایی را شامل میشود که به مادر کمتر غذا میدهند تا کمتر دستشویی برود. کسانیکه برای یک عطسه کردن مادر نام سمیه را فریاد میزنند. ترجیح میدهند مادر درد بکشد اما تریاک مصرف نشود. از شوخی لیلا که میگوید "بدید من بزنم به سرم" معلوم است که التماس های مادر برای ذره ای تریاک که دردش را ساکت کند فقط برای او مضحک است. فضاسازی فیلم هم بر مضحک بودن قضیه صحه میگذارد و مخاطب به جای آنکه درد را حس کند میخندد.
دسته دیگر اما فداکار است. هرچند از برادرش کتک خورده است و داغ دلش تازه است اما او را نمیفروشد. وقتی که میخواهند اتاق محسن را تمیز کنند تنها کسانی که برای این کار اقدام میکنند سمیه و نوید هستند. پس این صحنه تمیزکاری جزئیات بیهوده نیست و دارد به این تقسیم بندی درون خانواده کمک میکند. همینطور است صحنه کوتاه گرفتن چاه که باز این سمیه و نوید هستند که کاری میکنند.
دیگری یک مادر علیل است و چه کاری جز این از او بر می آید که سرمایه پسرش را حفظ کند؟ هر چند این سرمایه یک بسته شیشه است. بد است. همکاری و مشارکت در کار خلاف است. اما مادر نگاهش اینگونه نیست. میخواهد کاری برای عزیزش بکند. حتی اگر این کار مشارکت در کارهای خلاف فرزندش باشد. راضی به مواد فروشی پسرش نیست اما کار دیگری نمیتواند برای او بکند. به نوعی دارد خودش را و حس مادری اش را فدای پسرش میکند.
این هم در نوع خودش یک فریاد رئالیستی دیگر است. فیلم در شخصیت پردازی مادر اسیر کلیشه های همیشگی درباره مادر نشده است. فداکاری و مهر مادری را به یک شیوه دیگر (که در سینمای ما بسیارغریب است اما در جامعه مصداق و عینیت دارد) واقع گرایانه به تصویر کشیده است.
محسن هم که سردسته فداکاران است. حاضر است خلاف سنگین بکند تا پول داماد افغانی را بدهند. این یک فداکاری هم برای سمیه، هم برای مادر، هم برای نوید است و از طرف دیگر هم برای مرتضی، سردسته خودخواهان.
چالش فیلم در ظاهرش شکل رفتن یا نرفتن به خودش گرفته است اما در عمق خودش مساله خودخواهی یا فداکاری را دارد. چندان معلوم نیست که بعد از رفتن به افغانستان وضعیت سمیه بهتر میشود یا بدتر. ظاهر امر این است که وضعیت مالی بهتری وجود دارد. لیلایی نیست که نیش و کنایه بزند و انتظار کلفتی از او داشته باشد. محسن مواد فروشی نیست که برایش استرس و تنش ایجاد کند. نویدی نیست که به فکر درس و مدرسه اش باشد. اما یک اشتباه کوچک در صحنه داخل ماشین قضیه را برعکس جلوه میدهد. به نظر میرسد یک مادر مریض هم در خانه شوهر انتظار سمیه را میکشد. اینجاست که همه آن تفاسیر استیصال و سرنوشت محتوم و آینده شوم سربرمی آورند. بااینوجود اگر خودخواهانه به قضیه نگاه کنیم هنوز هم محاسبه روی کاغذ به نفع رفتن است. سمیه میتواند با رفتن از خانه لباس خوب بپوشد، ماشین خوب سوار شود، غذای خوب بخورد و از آن نکبت و شری که تمامی ندارد خلاص شود. خوب در ازای آن از یک مادر مریض هم نگه داری کند. شاید هم نویسنده مادر مریض در خانه شوهر را قرار داده است که شرایط تحمیلی نشود و اندک تعادلی هم برقرار شود. در هر صورت نگاه خودخواهانه هنوز هم رای به رفتن میدهد. از سویی رفتن او را میتوان به نوعی فداکاری برای مرتضی هم تفسیر کرد. یعنی با رفتن هم میتواند خودش را نجات دهد هم مرتضی، سردسته خودخواهان را. اما مادر و نوید چه میشوند؟
پنهان کردن شناسنامه توسط سمیه نشان میدهد او در کشاکش بین نگاه خودخواهانه و فداکارانه است. به همین دلیل هم در طول کل فیلم منفعل به نظر میرسد. نگاه خودخواهانه از سوی اعظم، لیلا، شهناز و مرتضی (همه جبهه خودخواهان و عزیز فروشان) برای سمیه به هر شکلی تبلیغ میشود. از جبهه دیگر اما چیزی جز گریه و عجز و لابه دیده نمیشود. مادر که در این زمینه کمتر اظهار نظری میکند. گویی مادر حاضر است سختی های پس از رفتن سمیه را به جان بخرد و برای دخترش فداکاری کند.
سکانس آخر و بازگشت سمیه تنها جاییست که فیلم خط رئال خودش را رها میکند و ایده آل میشود. دیدن نوید در لحظات آخر و بازگشت سمیه. البته که او را از انفعال خارج میکند. سمیه با بازگشت خودش حاضر به تباهی زندگی خودش اما حفظ آینده نوید شده است. خوش بینانه اش هم این است که محسن هم به خاطر این فداکاری سمیه، اعتیادش به مواد مخدر را ترک کند!
دو جبهه حق و باطل در حال جنگ هستند و باطل تبلیغات و قدرت فراوانی دارد. به قول محسن سمیه گول کت و شلوار براق مرتضی را میخورد! همه چیز ضد حق است و تا آخرین لحظات هم حق در حال شکست خوردن و نابودی است اما با یک جرقه همه چیز برعکس میشود! آدم را یاد تمام آن فیلمهای ابرقهرمانی می اندازد که همیشه اول دعوا کتک میخورند اما در آخر پیروز میشوند! این خروج ناگهانی از فضای رئال همه آن تفاسیر مبنی بر کلیشه ای بودن نمای روشن شدن چراغ خانه را تایید و تقویت میکند. خوب بود حداقل بین دو جبهه تعادلی بر قرار میشد که تنها علت بازگشت، اتفاقی دیدن نوید نباشد! فیلمساز برای آنکه متهم به سیاه نمایی نشود پایان خوشی امیدبخش اما بی قاعده را بر کل داستان تحمیل کرده است. بنابراین هم از تیغ رئالیسم ضربه پذیر شده است هم از طرف وطن خانه پنداران متهم به سیاه نمایی است.
به جز پایان بندی ضعیفش عناصر دیگری دارد که ستودنی است. یکی نوع شخصیت پردازی هاست که با لطافت خاصی انجام شده است. شخصیت پردازی داستان مانند همه آن شخصیت پردازی های دراماتیک و بر طبق اصول و قواعد نیست. همانطور که در واقعیت به سختی میشود با چند اکت و دیالوگ آدمها را شناخت فیلم واقع گرا هم اساس شخصیت پردازی اش چنین است. اما قدرت موقعیت از شخصیت ها بیشتر است. به همین دلیل هم هست که توجه اکثر مخاطبین به موقعیت رفتن یا نرفتن جلب شده است و کمتر کسی سعی در کنکاش شخصیت ها کرده است. دلایلی که موجب شده موقعیت از شخصیت ها نمود بیشتری پیدا کند یکی تعدد شخصیت ها و دیگری تمرکز بر روی بازی های احساسی است که مخاطب را به سمت درک موقعیت هل میدهد تا درک شخصیت.
در نهایت باید گفت که ابد و یک روز نوآوری ندارد. محتوایش همان محتوای قدیمی "نمایش واقعیتهای پنهان جامعه" است و فرمش تقلیدی اغراق شده از سبک فیلم سازی فرهادی است. آنچه سر و صدای این فیلم را زیاد کرده است تنها کارگردان جوانی است که در اولین قدم اثر بسیار هنرمندانه ای ارائه کرده است.
این مطلب در پاسخ به ضد یادداشت مسعود فراستی درباره این فیلم نوشته شده است. برای دریافت بهتر ضدیادداشت ایشان را در لینک زیر میتوانید مطالعه بفرمایید:
http://www.salamcinama.ir/naghd/article/551/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85-%D8%A7%D8%A8%D8%AF-%D9%88-%DB%8C%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%B2-Life-1day-%D8%B3%DA%AF%D8%AF%D9%88%D9%86%DB%8C
۲۲ فروردین ۱۳۹۵
صد البته که فراستی یکی از بدترین ضدیادداشت هاش رو درباره این فیلم نوشته و درباره خیلی از مسائل با شما موافقم.
ولی به نظرم فیلم روستایی ربط آنچنانی به سینمای فرهادی نداره و دوست دارم بدونم دلیلتون برای این گفته چیه چون من صرفا وجود تم اجتماعی رو تنها اشتراک ... دیدن ادامه » این دو میدونم ، چه اینکه فرهادی دقیقا روایت های سمبولیک در دو فیلم اصلیش ، درباره ی الی و جدایی ، داره _ در جدایی خیلی بیشتر _ که به گفته خود شما این نوع روایت در ابد و یک روز وجود نداره.چهارچوب اصلی فیلمنامه هم آنچنان به سبک فرهادی نیست.کارگردانی اثر هم خلاقانه است خصوصا لانگ شات جر و بحث محسن با مرتضی و باز هم شباهت آنچنانی با فرهادی نمی بینم.حتی خود فرهادی هم بعد از دیدن فیلم گفت به نظرم هیچ ربطی به سینمای من نداره و من شباهتی بین فیلم های خودم و این فیلم نمی بینم.شکی نیست که فرهادی در جریان فیلمسازی ایران موثر بوده و قطعا هر فیلمی با مضمون اجتماعی بالاخره میتونه مقداری تاثیرپذیرفته از اون باشه اما اینکه بگیم "فرمش تقلیدی اغراق شده از سبک فیلم سازی فرهادی است" دلایل خیلی قدرتمندی نیاز داره که من در نوشته شما نمی بینم.
از طرفی این تقسیم بندی که درباره شخصیت ها انجام دادید ، درست است که وجود دارد ولی نه با این شدت و حدت چون حتی مرتضی هم شخصیت منفوری در فیلم نیست ، انگاری که یک استیصال او را به اینجا کشانده و برای همین است که باز هم همذات پنداری داریم خصوصا سکانس دعوای امیر با او حس ترحم را در مخاطب بیشتر تقویت می کند.همین حس در سکانس پایانی باعث می شود که اتفاقا پایان بندی هم یک چنین استیصالی را القا کند و آن نشستن مرتضی جلوی در انگار که همه ی امید ها از دست رفته ، به نظرم پایان بندی قدرتمند و از آن مهم تر اعتراضی را عرضه می کند.
درباره ی صحنه ی دستگیری محسن به نظرم اصل قضیه فراموش نمی شود چرا که فیلمساز در انتهای سکانس گریه ی سمیه را جای میدهد که مشخصا به خاطر محسن است و این برگ برنده این سکانس است.

حرف بسیار است اما بگذارید من فقط یک چیز درباره ی ابد و یک روز بگویم و عرضم تمام ، رابطه ی نوید و سمیه دیوانه ام می کند...
۲۶ فروردین ۱۳۹۵
فضای فیلمهای فرهادی را میشود به صورت عمده "یک خانه یک کشمکش" تعبیر کرد. چهارشنبه سوری، درباره الی، جدایی و حتی گذشته. دوربین روی دست بیشتر در فضای یک خانه حضور داره. اما همانطور که عرض کردم ابد یک تقلید اغراق آمیز است و در فضاسازی اش خانه خیلی بیشتر ... دیدن ادامه » از آنچه که باید نقش ایفا کرده است.
ببینید من وقتی خواستم نقدی برای ابد بنویسم یهو دیدم حدود 50 تا نقد براش قبل از من نوشته شده! یعنی همه حرف ها عملا زده شده و چیز جدیدی نمونده. برای همین تصمیم گرفتم در مجموع نقدهای دیگه رو نقد کنم. در بیشتر نقدهایی که خوندم هم اشاره به تقلید از سبک فیلمسازی فرهادی شده. برای همین هم من دیگه براش استدلال نیاوردم.
ما چه در ابد چه در هر فیلم دیگه ای شخصیت رو یا با کلیت میسنجیم یا به صورت جزئی. در حالت کلی اگر نگاه کنیم دقیقا حرف شما درسته. اما نگاه من جزئیه. در جزئیات رفتاری نمیشه شخصیت خاکستری باشه. بذارید با مثال توضیح بدم. مثلا یک حرف رو که یک نفر میزنه یا راست داره میگه یا دروغ. اگر دروغ بگه در کل دروغگو نمیشه اما در جزء (یعنی در همون یک حرف) دروغگو محسوب میشه.
امیدوارم متوجه منظورم شده باشید. تقسیم بندی من هم جزئی است. یعنی در یک جزء رفتار اینا رو میشه اینطوری تقسیم کرد. اما این کاراکترها رفتار های دیگه ای هم دارن که شاید در کل اونها رو خاکستری و یا حتی سفید و سیاه بکنه!
درباره ی صحنه ی دستگیری محسن هم منظور من ازینکه اصل قضیه فراموش میشود به فراستی است! چون اگر اصل قضیه رو فهمیده بود نمیگفت 20 دقیفه اول فیلم برای چی هست؟! :)
۲۷ فروردین ۱۳۹۵
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خیلی بی معرفتی سینما!
نقد و بررسی فیلم چهارشنبه 19 اردیبهشت

فیلم سازی علاوه بر اینکه هنر محسوب میشود یک شغل نیز هست. در تعریف هنر سخنها بسیار است اما در تعریف شغل میتوان با قاطعیت گفت که "کسب درآمد" یکی از جنبه های مهم تعریف یک "شغل" است. اما این جنبه که در تعریف شغل مطرح میشود چه کارکردی در هنر دارد؟ پاسخ میتواند هیچ و در خوشبینانه ترین حالت کم باشد. ترکیب این دو، یعنی هنر و شغل، بسیار سخت است. گاه چنان دچار تعارض میشوند که یکدیگر را بالکل نفی میکنند و فقط باید یکی را انتخاب کرد.

اما دیدگاه یک فیلمساز به خودش چگونه باید باشد؟ آیا چون "شغل" او فیلمسازی است یا رشته تحصیلی اش سینماست همین کافی است که فیلم بسازد؟ آیا فیلم ساز چونکه میخواهد فیلم ساختن را به عنوان شغل خودش در نظر بگیرد مانند کارخانه ای که محصولی تولید میکند باید فیلم بسازد؟ چقدر جنبه هنر در نظر فیلمساز نسبت به شغل خودش باید حائز اهمیت باشد؟ فیلمسازان که عموما خودشان را هنرمند معرفی میکنند تا چه اندازه هنر از آثارشان هویداست؟ اگر نگاهی به کارنامه هنرمندان سینمایی داخلی و خارجی بیاندازیم شاخص ترین ها آنهایی هستند که بهترین آثارشان را در ابتدای راه میسازند. یکی از مهمترین دلایلی که این مسئله را سبب میشود داشتن "دغدغه" است. دغدغه موجب میشود که نخستین آثار یک هنرمند بیانیه هنری او و ماندگار شوند. دغدغه های روانشناسانه را از گاو تا هامون در آثار مهرجویی میبینیم. دغدغه مردانگی و احساس مسئولیت نسبت به جامعه را از قیصر تا اعتراض در آثار کیمیایی میبینیم. دغدغه کودک و نوجوان و نسل آینده را از نخستین فیلمهای کوتاه کیارستمی در میابیم. همینطور است نخستین آثار تروفو، گدار، تارانتینو و درمیابیم که اکثر هنرمندان بزرگ بیانیه هنری خود را در نخستین آثارشان ارائه داده اند و این حرکت بر آثار بعدی انها نیز اثر گذاشته است. اینها هیچ گاه به خود نگفته اند چه شغلی را انتخاب کنیم؟ فیلمسازی! یک دغدغه آنها را به سمت سینما و ساخت آثار سینمایی کشانده است.

لازم به توضیح است که "دغدغه" داشتن با "متاثر" بودن فرق دارد. عموم مردم متاثر از پدیده های مختلف هستند اما تنها عده کمی دغدغه آن پدیده را دارند و در راستای آن میکوشند. با این توضیح باید دید آیا ساخت فیلم "چهارشنبه 19 اردیبهشت" از سر دغدغه بوده یا صرفا سازندگان فیلم آنرا بدین جهت که شغلشان فیمسازی است ساخته اند؟ دغدغه ای که در این فیلم میبینیم مسئله فقر است. از دوران فیلم های فارسی تا به امروز دغدغه بسیاری از فیلمسازان فقر بوده و هست. از فیلم گنج قارون تا مهمان مامان و گشت ارشاد، با رویکردی طنز و فیلمهایی دیگر نظیر بالای شهر پایین شهر، بایسیکل ران، هیچ و فیلمهای مستندی نظیر فقر و فحشا و رقص فقر. به نظر میرسد فقر به عنوان یک پدیده در تمام دوران تاریخ سینمای ایران بسیاری از سینماگران را تحت تاثیر قرار داده است. حتی فیلمهای بسیاری را میتوان یافت که دارای مضامین اصلی دیگری هستند اما متاثر از پدیده فقر گریزی نیز به این مسئله زده اند. ازین دست فیلمها میتوان به جدایی نادر از سیمین، سارا، مرسدس، زیر نور ماه، استراحت مطلق بسیاری فیلمهای دیگر اشاره کرد. اما در سینمای ایران هیچ فیلمسازی یافت نمیشود که با دغدغه فقر وارد سینما شده باشد. همه این مثالهای فوق نشان میدهد که فیلمسازان تنها متاثر از مساله فقر بوده اند و بالاخره در کارنامه هنری خود، به دلیل گسترده بودن مسئله فقر در کشور، گریزی به این پدیده اجتماعی زده اند. آنقدر اشاره به مسئله فقر در سینمای ایران زیاد و رایج است که دیگر تبدیل به کلیشه شده است!
وحید جلیلوند به عنوان نخستین اثرش دست روی این مسئله کلیشه ای گذاشته است. اما سوال اصلی این بود که آیا "فقر"، "دغدغه" سازنده چهارشنه 19 اردیبهشت است یا خیر؟ از آنجاییکه این اثر نخستین ساخته وحید جلیلوند است نمیتوان با قاطعیت نظر داد. اما در همین نخستین اثر میتوان سرنخ هایی برای حدس پاسخ این سوال یافت.

هرچند که اشاره به پدیده فقر در سینمای ما کلیشه شده است، اما "چهارشنبه 19 اردیبهشت" یک تفاوت عمده و مهم با بسیاری از فیلمهای با این مضمون دارد. در اکثر فیلمهایی که اشاره به مسئله فقر میشود ما شاهد غنی و ثروتمند نیز هستیم. اکثر فیلمهای سینمایی دچار کلیشه "شاهزاده و گدا" میشوند و حتی اگر محتوای فیلم نیازی به نمایش سرمایه دار و غنی نداشته باشد باز به دلیل سبقه و زور زیاد این کلیشه گرایش به نمایش تضاد و تفاوت فقیر و غنی بسیار زیاد است و بالاخره فیلمساز را دچار خودش میکند. چهارشنبه 19 اردیبهشت با افتخار اسیر این کلیشه نشده است و هیچ کدام از سه راس این مثلث را نمیتوان سرمایه دار یا ثروتمندی در تضاد با فقیر دانست.
اما اگر به مطلبی که در مقدمه ذکر شد بازگردیم میبینیم دغدغه "فقر" در این فیلم دیده نمیشود. محرک اصلی فیلم ارتباط ضعیفی با مسئله فقر دارد و بیشتر یک دغدغه شخصی از سوی جلال با بازی امیر آقایی است. از ماجراهایی که در فیلم روایت میشود نیز اینطور میشود برداشت کرد که فیلمساز هم چندان دغدغه فقر جامعه را ندارد و با نمونه های بسیار فقیرتر جامعه ناآشناست. این دغدغه نداشتن محتوای فیلم و حتی شخصیت های درگیر آنرا بسیار سطحی و تک بعدی کرده است.

بزرگترین مشکلی که در "چهارشنبه 19 اردیبهشت" با آن مواجه هستیم شخصیت پردازی های به شدت ضعیف و کاملا تک بعدی است. شخصیت هر سه راس تشکیل دهنده مثلث کاملا سطحی پرداخته شده اند. لیلا با بازی نیکی کریمی فقط یک بعد از شخصیتی است که میتوان آنرا "زن درمانده اما وفادار" نامید. همین دو عنصر را در شخصیت ستاره نیز نیز میبینیم. شخصیت جلال صرفا ناراحت و غمگین از یک حادثه در 11 سال پیش است و اینطور که فیلم از زبان همسر جلال عنوان میکند کل این 11 سال همینطور است که باورش سخت است! از سوی دیگر کاراکترهای فرعی نیز همینطور تصویر میشوند. چهره ای که از علی، همسر لیلا، میبینیم از ابتدا تا انتها یک چیز است و غم و اندوه را با خود همراه دارد. شخصیت مرتضی، همسر ستاره، یک جوان کم فکر و کم عقل است و بعد دیگری ندارد. حتی اسماعیل با بازی برزو ارجمند نیز از نخستین صحنه ای که حضور دارد، چهره ای خشن و عصبانی با فریادهای هیستریک دارد! با این توضیح ضعیف ترین بخش از فیلمنامه "چهارشنبه 19 اردیبهشت" را باید شخصیت پردازی آن دانست که داستان را به ملغمه ای از خیل تیپ های سطحی و تک بعدی تبدیل کرده است.

ایده ... دیدن ادامه » ی اولیه در طرح فیلمنامه بسیار نو و شگرف است. اما باز با پردازش ضعیف مواجه شده است و سوالهای بی شمار و مهمی را در ذهن مخاطب ایجاد میکند که فیلم حتی توجیهی هم بر این سوالات ندارد. یکی از این سوالات مهم که شخصیت جلال را متظاهر و دو رو میکند مسئله پولی است که دست او آمده. در فیلم به صورت گنگ اشاراتی به این مسئله میشود که سی میلیون تومان پول از محل فروش یک ماشین به دست آمده است. ماشینی که به نظر میرسد دزدیده شده و جلال و همسرش قید آنرا زده بودند و به قول خود فیلم "فکر کردند که از اول ماشینی نداشتند". اما بعد ماشین پیدا میشود و جلال آنرا میفروشد و پولش را به صورتی که میبینیم خیرات میکند. این مسئله را از دیالوگهایی بین جلال و همسرش میتوان برداشت کرد. از سوی دیگر همسر جلال عنوان میکند که جلال 11 سال است که همین وضعیت را دارد. به قول خود جلال که در توجیه عملش میگوید "درد خودش را آگهی کرده" یعنی این درد را سالهاست که باخودش میکشد. حال سوالی که ایجاد میشود این است که جلال همان چند سال پیش، که یک خودروی 30 میلیون تومانی خریده، چرا دردش را آگهی نکرده؟ مگر نه اینکه جلال 11 سال است همین وضعیت را دارد، پس این همه تعلل برای چیست؟ اصولا داغ فرزند در چند سال پیش از ماجرا تازه تر هم بوده و ماشین مذبور هم جدیدتر محسوب میشده و قیمت بیشتری داشته. چرا جلال که متاثر از درد از دست دادن فرزند خودش است همان زمان که 30 میلیون تومان پول دارد بخشی از آنرا خیرات نکرده است و مسئله را تا سال یازدهم و دزدیده شدن ماشین و بعد پیدا شدنش کش داده است؟ این سوال از این جهت مهم است که ما در فیلم جلال را یک فرد مغموم یازده ساله میبینیم و فیلم میخواهد ما تحت تاثیر درد آگهی شده ی جلال قرار بگیریم اما تا وقتی به این سوال پاسخ داده نشود جلال یک شخصیت دورو و متظاهر است و دردش آنچنان هم که ادعا میکند عمیق نیست.

مسئله ی دیگری که باز در فیلم تضاد و تناقض ایجاد میکند ادعای واهی فیلمساز مبنی بر واقعی بودن ماجرای فیلم است. البته که این ادعا به نظر میرسد یک ترفند تبلیغاتی است و ازآنجا که مردم علاقه بیشتری به فیلمهای مبتنی بر واقعیت دارند چنین ادعایی شده است. اما اگر این ادعا صحیح باشد باید توجه داشت که قیمت خودرو فقط سه سال است که با افزایش شدید مواجه شده. اگر مراجعه ای به تقویم بکنیم متوجه میشویم آخرین باری که چهارشنبه 19 اردیبهشت بوده سال 1386 است. با توجه به قیمت خودرو در این سال، کدام خودرو است که کارکرده و دزدیده شده اش 30 میلیون تومان ارزش داشته باشد؟ این ماشین یک ماشین لوکس مانند ماکسیما بوده. اما از طرف دیگر جلال یک معلم معرفی میشود که همسرش ادعا میکند اگر یک ماه حقوقش را ندهند در اجاره منزلش درمیماند. این چه درمانده ی ماکسیما سواری است؟ سوالی است که باید خود فیلمساز که مدعی واقعی بودن داستان است پاسخ دهد. دیگر تحقیق درباره رقم دیه در آن سال را به خود خوانندگان میسپارم که به احتمال زیاد این هم تضاد با آنچه میبینیم دارد و واهی بودن ادعای فیلمساز را بیشتر نمایان میکند.

تضاد درونی دیگر در محتوای اثر انتخاب مورد ستاره بین خیل مراجعین است، آنهم در شرایطی که ستاره مسئله باردار بودنش را عنوان نکرده است. جلال و رفیقش تا پاسی از شب در حال گزینش بین موارد محتاج و نیازمندی هستند که مراجعه کرده اند. مورد ستاره به همراه چند مورد دیگر از بین صدها مورد گزینش شده است. یعنی طبق تشخیص جلال یا رفیقش محتاج تر و نیازمندتر از عده بسیاری بوده که به این مرحله ی قرعه کشی راه یافته است. حال مشکل ستاره از نظر جلال چیست و چرا پول میخواهد؟ شوهر ستاره دعوا کرده و برای دیه زندان است. ستاره هم یک دختر است که باردار شدنش را اعلام نکرده پس جلال اصولا باید فکر کند این دختر به سادگی میتواند با طلاق گرفتن مشکل بیخانمان بودنش را حل کند. درد جلال را اگر به خاطر بیاوریم میبینیم با مرگ یک کودک همراه است. حال ستاره که به این سادگی میتواند مشکلش را حل کند و تنها معضلی که برایش ایجاد میشود طلاق گرفتن است چرا باید در بین منتخبین و راه یافتگان به قرعه کشی باشد؟ اگر این مورد محتاج تر از صدها مورد دیگر است مشکل آن صدها مورد چه بوده؟ حتما موارد دیگر این پول را میخواستند که کارخانه بزنند یا ماشین لوکسی تهیه کنند که از گردونه انتخاب حذف شده اند!! پس این همه آدم که آنجا جمع شده اند محتاجان و نیازمندان نیستند که مورد ستاره از بینشان به عنوان محتاج تر انتخاب شده است و این چیزی است که فیلم برداشت میشود.

همچنین گذشته از این مساله، جلال بعد از یک روز طاقت فرسا طی یک دیالوگ با دوستش تصمیم میگیرد که قرعه کشی کند و کسی را انتخاب کند اما تا پایش را از دفتر بیرون میگذارد و لیلا را میبیند تصمیمش تغییر میکند. حال او میخواهد بین ستاره و لیلا را یکی را انتخاب کند. مورد ستاره همانطور که گفته شد، از نظر جلال این است که ستاره دختری است که دور از چشم خانواده اش شوهر کرده و شوهرش دعوایی کرده و اکنون زندانی دیه است و اگر پول دیه جور نشود ستاره باید طلاق بگیرد و جلال چیزی از حامله بودن ستاره نمیداند. اما مورد لیلا، زنی است با یک دختر بچه که شوهرش در حال مرگ است و اگر بمیرد یک کودک یتیم شده و یک زن بی سرپرست میشود. آیا بین این دو مورد قضاوت کردن خیلی سخت است؟ جلال که به همین راحتی (بعد از آن همه فشار روز 19 اردیبهشت و تصمیم به قرعه کشی) تصمیمش را عوض میکند بین این دو مورد قضاوت کردن برایش باید خیلی راحت باشد. یک مورد تنها معضلی که دچارش میشود طلاق است اما دیگری یتیم شدن یک کودک، بی سرپرست شدن یک زن با یک دختر بچه و مرگ یک مرد! هدف فیلم این است که قضاوت در این موارد را سخت جلوه دهد اما به هیچ عنوان نتوانسه به هدفش برسد و آنچه میبینیم پر از تضاد و به دور از عقل است! تنها یک احمق است که بین مورد ستاره و لیلا دچار تردید میشود و نمیتواند تشخیص دهد کدام محتاج تر است! خصوصا برای کسی که همان روز صدها مورد را به سادگی حذف کرده و تشخیص داده که محتاج نیستند!

حتی بعد ازینکه جلال با ستاره ملاقات میکند و از باردار بودن او باخبر میشود هنوز هم میشود تعادلی بین این دو مورد پیدا کرد. مشکل ستاره چیست؟ اینکه جایی برای رفتن ندارد. ما در فیلم یک دفتر میبینیم که شبها چراغهایش خاموش میشود و خالی ترک میشود. ستاره هم که یک دانشجو و تحصیل کرده عنوان میشود. این انسانهای پاک که میخواهند به دیگران کمک کنند به سادگی میتوانند در همان دفتر به ستاره پناه دهند تا بالاخره مشکل شوهرش حل شود. در مورد ستاره قرار نیست کسی بمیرد، اما در مورد لیلا اگر دیر شود با مرگ سرپرست یک خانواده روبرو هستیم. اما باز فیلم تلاش دارد به دور از منطق انتخاب بین این دو مورد را سخت و نشدنی جلوه دهد. طوریکه اگر لیلا خودش منصرف نمیشد جلال هیچ راهی نداشت و نمیتوانست یکی را انتخاب کند!

اما در مقابل فیلمنامه ای پر اشکال، در فیلم چهارشنبه 19 اردیبهشت شاهد یک کارگردانی بسیار خوب و حرفه ای هستیم. خصوصا در فرم زمانی روایت، بسیار حرفه ای و بدون نقص عمل شده است. فیلم در چهارشنبه 19 اردیبهشت شروع میشود. سپس به گذشته و قبل از چهارشنبه 19 اردیبهشت میرویم و اپیزودی را شاهد هستیم که به ماجرای ستاره میپردازد. اپیزود بعدی، بعد از چهارشنبه 19 اردیبهشت است. یعنی از نظر زمانی چهارشنبه 19 اردیبهشت نقطه عطف زمانی در فیلم است و روایت ها از نظر زمانی حول محور این روز میگردند. ضمن اینکه پیوند فرمی در نمایش این زمانهای مختلف با انسجام خوبی صورت گرفته است و مخاطب را از منظر زمانی دچار فراموشی یا قطع نمیکند.

این فیلم را به عنوان یک فیلم اولی یک تلاش خوب و موفق در عرصه کارگردانی اما در فیلمنامه یک اثر ناامید کننده است و همانطور که در مقدمه عنوان شد، تا دغدغه ای گریبان هنرمند را نگیرد محتوایی تاثیرگذار شکل نمیگیرد.
غرغرهای مربوط به گپ دونفره مون (که سه نفره شد) رو اگه عمری باقی موند به صورت یه پست جداگانه تو همین تیوال میذارم :) بازم مرسی بابت نوشته ات.
۲۶ آبان ۱۳۹۴
با درود جناب فرید

اتفاقا یکی دیگر از ایرادهای فیلمنامه این است که در دو اپیزود مساله مساله فقر است و در اپیزود سوم ناگهان قضیه به قضاوت تغییر میکند.

من ترجیح دادم مساله فقر را دغدغه اصلی درنظر بگیرم چون ایراد کمتری در این صورت به محتوا وارد است. اگر ... دیدن ادامه » مساله قضاوت مطرح باشد فیلم موقعیتی پدید آورده است که جلال بین ستاره و لیلا باید یکی را انتخاب کند و درباره آنها قضاوت کند.
مورد ستاره (با توجه به اینکه در ابتدا مساله باردار بودنش را نگفته و جلال نمیداند) با طلاق گرفتن حل میشود. اما مورد لیلا هیچ راهی جز پول ندارد.
مورد لیلا اینگونه است که مردی میمیرد، کودکی یتیم میشود و زنی بی سرپرست. مورد ستاره چطور؟ آیا واقعا بین این دو مورد نمیشود قضاوت کرد؟ ضمن اینکه مورد لیلا فورس ماژور است و زمان از دست میرود. اما درباره مورد ستاره اینطور نیست. در فیلم گفته میشود مشکل لیلا با 18 میلیون تومان پول حل میشود. با 12 میلیون باقی مانده به سادگی میشد یک اتاق کوچک برای او اجاره کرد. دختری که حاضر است با پسری بی پول در خانه سرایداری زندگی کند انتظاراتش بسیار پایین است. (با توجه به قیمت های سال 86 شاید میشد اطراف تهران یک خانه هم خرید!)
به هر شکل موقعیتی که جلال در آن قرار دارد موقعیتی نیست که قضاوت و تصمیم گیری در آن چندان سخت باشد.
۲۷ آبان ۱۳۹۴
درود خدمت پرنده باز عزیز و ممنون از اینکه مطلب بنده را مطالعه فرمودید.

شاهین عزیز بسیار ایده خوبی است و در ادامه این مطلب میتواند تکمیل کننده باشد.

همچنین از نماینده گروه اجرایی نیز کمال تشکر را دارم. درود بر شما
۲۷ آبان ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دعوت به جلسه اکران و نقد فیلم "بازگشت" The Return ساخته آندری زویاگینتسف

بازگشت فیلمی روسی ساختهٔ آندری زویاگینتسف در سال ۲۰۰۳ است.
مردی پس از دوازده سال به خانه بازمی گردد، جایی که همسرش با دو پسر خود (وانیا و آندره) زندگی می‌کند. بچه‌ها هیچ شناختی از پدر ندارند وحتی نمی دانند او در این مدت کجا بوده و از کجا بازگشته. پسر بزرگتر (آندره) از بودن پدر خوشحال است و تلاش می‌کند رضایت او را جلب کند. اما پسر کوچکتر (وانیا) مشکوک است و اعتمادی به مردتازه وارد ندارد. پدر اصرار دارد بچه‌ها را برای دو سه روز به سفری تفریحی ببرد. در میان راه مدام تنش‌هایی میان وانیا وپدر درمی گیرد. پدر مردی کم حرف و مرموز وخشن است و بچه‌ها را وادار به خشونت، کتک کاری، نوشیدن الکل و کارهای سخت می‌کند. او آنها را به جزیره‌ای متروک می‌برد واصرار دارد آنها از برجکی بالا بروند. ... دیدن ادامه » وانیا امتناع کرده وتن به خواسته‌های پدر نمی‌دهد. سرانجام طی درگیری میان بچه‌ها با پدر، پدر از برجک سقوط کرده ومی میرد. بچه‌ها جنازه او را به دریا سپرده و به خانه باز می‌گردند.

تاریخ اکران: پنجشنبه 21 آبانماه
نمایش فیلم: ساعت 14 تا 16
نقد و بررسى: ساعت 16 تا 18

مکان: میدان ونک - خ ملاصدرا، خ شیخ بهایى شمالى، خ صایب تبریزى غربى، کوچه بی بی شهربانویی، پلاک 9 ، موسسه پارسان
حمیده صمدی این را خواند
علی جعفریان، ذوق زده، رویا و نیلی این را دوست دارند
۱۹ آبان ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دعوت به جلسه اکران و نقد فیلم "گاو خشمگین" Raging Bull ساخته مارتین اسکورسیزی

گاو خشمگین فیلم درام ورزشی بر اساس زندگی جیک لاموتا مشت‌زن معروف آمریکایی است. این فیلم محصول سال ۱۹۸۰ کمپانی آمریکایی یونایتد آرتیستز است.
فیلمنامه فیلم را پل شرادر و مادریک مارتین بر اساس کتاب "گاو خشمگین: داستان من" که زندگی نامه جیک لاموتا، مشت‌زن میان وزن آمریکایی است، نوشته‌اند.
این فیلم را چهارمین فیلم برتر و همچنین برترین فیلم ورزشی تاریخ سینما می دانند. رابرت دنیرو سفارش ساخت این فیلم را به مارتین اسکورسیزی داد که در آن زمان به دلیل عدم موفقیت فیلم قبلی‌اش نیویورک، نیویورک مأیوس بود.
دنیرو برای بازی بهتر در نقش لاموتا چند جلسه با او تمرین مشت‌زنی کرد و برای بهتر نشان دادن وضعیت بدنی لاموتا پس از دوران افول و قرار گرفتن در نقش، وزن خود را حدود ۳۰ ... دیدن ادامه » کیلوگرم زیاد کرد.
این فیلم در فهرست نهایی ۱۰۰ اثر برتر در تاریخ سینما که توسط وب‌گاه آی‌ام‌دی‌بی منتشر گردید، مقام چهارم را دارد.

تاریخ اکران: پنجشنبه 7 آبانماه
نمایش فیلم: ساعت 14 تا 16
نقد و بررسى: ساعت 16 تا 18

مکان: میدان ونک - خ ملاصدرا، خ شیخ بهایى شمالى، خ صایب تبریزى غربى، کوچه بی بی شهربانویی، پلاک 9 ، موسسه پارسان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چهارصد راه برای زنده ماندن در پاریس
نقد و بررسی فیلم 400 ضربه

فرانسیس تروفو:
"خیلی‌ها حسرتِ دوره‌ی نوجوانی‌شان را می‌خورند، ولی من‌یکی که از این دوره خاطره‌های خوب و خوشی ندارم. حرف اصلی‌ام هم در چهارصد ضربه این بود که گذشتن از دوره‌ی نوجوانی اصلاً آسان نیست. نوجوانی سخت‌ترین دوره‌ی زندگیِ آدم است."


خلاصه داستان: آنتوان نوجوان در خانه ای کوچک و حقیر به همراه مادر و ناپدری اش زندگی میکند. در مدرسه معلمی دارد که او را تنبیه و تحقیر میکند. اتفاقاتی برای آنتوان میافتد که نه جای خودش را در خانه میبیند نه در مدرسه. او یک ماشین تحریر میدزدد و به همین دلیل دستگیر میشود و به دارالتادیب فرستاده میشود...

400 ضربه، یک فیلم ساده نیست. یک فیلم لطیف است. لطیف مانند حس نوجوانی. در عین حال که لطافتش موجب میشود که راحت دیده شود، بسیار عمیق است. نخستین ساخته فرانسیس تروفو که برایش جوایز بسیار و اعتبار کلانی کسب میکند. این یک نمونه است. نمونه ای برای اهالی هنر و منتقدین که گمان میکنند هنرمند شدن یک سیر صعودی و رو به بهبود است! شاید در معدودی موارد این اتفاق رخ بدهد. 400 ضربه نشان میدهد که یک هنرمند واقعی اولین اثرش بهترین اثر اوست. بهتر است دست ازین کف زدن های بیجا برای کار اولی ها برداریم.
نخستین اثر تروفو آنقدر هنرمندانه و لطیف و اثرگذار است که اثرش را بر خود تروفو و آثار بعدی او نیز شاهد هستیم. ژان پیر لیود، بازیگر نقش آنتوان به همراه تروفو آثار دیگری را بازی میکند و مخاطبین سینمای تروفو در آثار بعدی هرجا لیود را میبینند شمه ای از آنتوان را تجسم میکنند. این تصور دست از سر تروفو نیز برنمیدارد و فیلمهایی که میسازد با گریزی هرچند کوتاه به فیلم اولش که شاهکار اوست ساخته میشود. فیلم "عشق در 20 سالگی" به عینه ادامه ای بر 400 ضربه است و آنتوان را در جوانی و ناکامی در عشق میبینیم.

اما به 400 ضربه بپردازیم و دست ازین بحثهای خارج فیلم برداریم. 400 ضربه ضربه ای مهلک از همین برداشت ها و تحلیل های خارج فیلم خورده است. در سطحی ترین شکل ممکن آنتوان را به دوره جوانی تروفو نسبت داده اند. اینکه کوچکترین و جزئی ترین فعل آنتوان که سینما رفتن باشد تبدیل شده است به اینکه آنتوان عشق سینماست و این خود تروفو است که فیلم میبینیم! تروفوی فیلم اولی با خودش چه فکر کرده است؟ اینکه دنیا برای یاغی گری های جوانی او ارزش قائل است؟ آیا تروفوی جوان و فیلم اولی گمان کرده که یک شخصیت بسیار مهم جهانی است که اقدام به بازنویسی مصائب جوانی خود کرده باشد؟
خیر، 400 ضربه انقدر عمیق است که فراتر ازین انگهای سطحی است. باید تروفوی بی اهمیت را فراموش کنیم. اینجا آنتوان مهم است و پاریس.
در پاریس پرسه میزنیم. یک برج بلند به نام ایفل دارد که از هر خیابان و کوی و برزن که بگذریم دیده میشود. این برج نماد پاریس و فراتر از آن نماد فرانسه است. فیلم در همین ابتدای کار تمام حرف خودش را میزند و مسئله مهمی را مطرح میکند: این فرانسه است که بر زندگی مردمش سایه انداخته است. فرانسه همه جا ما را میبیند و در مقام بلندتری قرار گرفته است. هرگونه بزه کاری و جرمی توسط فرانسه دیده میشود. فرانسه متشکل از خانواده ای از هم پاشیده، خانه ای ویران، فضایی سرد، معلمی خشن و کم تحمل و فرزندانی خائن و مجرم است.
معلم دلش ... دیدن ادامه » برای فرانسه میسوزد و اینجاست که سوالی مهم مطرح میشود: این بچه ها هستند که فرانسه را میسازند؟ یا این فرانسه است که بچه ها را میسازد؟ به واقع کدام است؟ فرانسه با آن مدرسه و معلمی که دارد چگونه فرزندانی تربیت میکند؟ سوال مهمی است که در هر مکان و زمان مطرح است: فرد متاثر از جامعه است؟ یا جامعه را افراد میسازند؟
آنتوان به مثابه یک فرد از جامعه فرانسه است که میخواهد از همه آنچه که این جامعه از آن تشکیل شده است فرار کند. از مدرسه ای که مدرسه نیست و خانه ای که خانه نیست، از پدری که پدر نیست و مادری که مادر نیست....
آنتوان عشق دریا دارد و در پایان که به دریا میرسد برخلاف آنچه انتظار میرود پشت به دریا میکند و دوربین را نگاه میکند. چه چیزی در اینجاست که آنتوان را از علاقه خودش به دریا بازداشته است؟ شاید آنتوان مسئول دارالتادیب را میبیند که از دور به او نزدیک میشود. احتمالا چند نفر هم با او به سمت آنتوان میدوند که او را بگیرند و به دارالتادیب بازگردانند. جاییکه فرانسه برای آنتوان تعیین کرده است. فرانسه دست از سر آنتوان برنمیدارد. فرانسه جایی بالاتر از برج ایفل نشسته و هرجا آنتوان برود با اوست. فرانسه در خانه به شکل مادری ظهور کرده است که به شوهرش خیانت میکند، فرزند خودش را نمیخواهد، خرده پول هایی که بقیه پول آرد است را از او میگیرد و به ناپدری حواله اش میدهد، حتی ناپدری به مادرش پول میدهد که برای تخت آنتوان ملحفه بخرد اما مادر پول را خرج چیز دیگری کرده است...فرانسه در مدرسه به صورت معلمی است که از تحقیر و تنبیه دانش آموزانش لذت میبرد. در بازداشتگاه فرانسه یک جوان دزد و چند زن فاحشه اند. حتی در کارخانه ای متروک فرانسه به شکل چند کارتن خواب ظهور میکند. نه، این فرانسه قرار نیست دست از سر آنتوان بردارد. او کنار دریا آزادی ندارد و باز گیر افتاده است.
یک احتمال دیگر نیز وجود دارد، پشت این قاب دوربین چه کسانی هستند؟ آری، مردم فرانسه روی صدلی های سینما نشسته اند و روی پرده نقره ای آنتوان را میبینند. آنتوان دارد به مردم فرانسه نگاه میکند و مردم فرانسه به آنتوان نگاه میکنند. نگاه عمیقی است. آیا آنتوانی که بتواند از فرانسه بگریزد و آزاد باشد و خودش باشد تنها در یک فیلم موجودیت دارد؟ آیا این آنتوان تخیلی میخواهد از مجاز خارج شود و به حقیقت بپیوندد؟ این عمیق ترین نگاهی است که یک شخصیت سینمایی به مخاطب خودش میکند. او از ما چه میخواهد؟ چرا ناگهان پی برده که ما در حال تماشای او هستیم؟ نکند ما تماشاگران همان مسئول دارالتادیب، همان معلم یا همان مادر باشیم؟ نکند ما بزرگترهایی هستیم که در جبر جامعه خود حل شده ایم و دنیا را برای نوجوانان اینگونه تاریک و سرد کرده ایم؟ نه، این یک نگاه عادی نیست. این انگشت اتهام است که به سوی ما نشانه رفته. نگاهی است که باید ما را به خودمان بیاورد که زمانیکه همسن آنتوان بودیم و سختی های آن دوره از زندگی خود را دقیق به خاطر بیاوریم.

ابعاد روانشناسانه فیلم از سویی دیگر، بسیار دقیق و با ظرافت بر اساس نظریات ژان پیاژه، روانشناس سوییسی، تصویر شده است. پیاژه میگوید تنها از طریق آموزش است که جامعه از خشونت و خطر فروپاشی حفظ میشود. چیزی که به خوبی در فیلم دیده میشود و عدم آموزش صحیح نه تنها آنتوان را، بلکه سایر دانش آموزان را نیز به سوی بزه کاری سوق میدهد. آنتوان تنها آن نوجوانی است که گیر افتاده. در ابتدای فیلم میبینیم یک تقویم با عکسی از یک زن برهنه بین همکلاسی ها دست به دست میشود. هیچ کس گیر نمی افتد جز آنتوان. آیا آنتوان بدشانس است؟ نه، بالاخره یک نفر گیر می افتد. نگاه معلم به یک نفر می افتد و فرقی ندارد او چه کسی است. وقتی معلم او را شناسایی میکند از آن به بعد بیشتر حواسش به آن یک نفر است و این موجب میشود آن یک نفر بیشتر گیر بیافتد و کم کم به عنوان تنها اقلیت بزه کار کلاس شناخته شود و کارش به دارالتادیب هم بکشد. آنوقت است که سایر والدین قربان چشم و ابروی فرزندانشان میروند که چقدر آنها خوب هستند که پایشان به چنین جایی باز نشده است! احساس میکنند چقدر خوب فرزندشان را تربیت کرده اند و آنها که درجه حماقت بیشتری دارند گمان میکنند فرزندشان به خودشان رفته که انقدر خوب است! اینجا تنها آنتوان شرور میشود! دیگر شرارت ها به چشم نمی آید. کودکی که بیرون کلاس از جیب بقیه دزدی میکند دیده نمیشود. کودکی که عینکی را کش رفته است دیده نمیشود. کودک خبرچین و کودک خائن دیده نمیشوند:

(معلم): دوآنل برو یه چیزی بیار این آشغال ها رو از روی دیوار پاک کن وگرنه مجبورت میکنم لیسش بزنی!

آنتوان از کلاس بیرون میرود و دیگر خیال معلم راحت شده است. کودکی که دیکته را نمینویسد و دفترش را پاره میکند به چشم معلم نمی آید. جایی دیگر همه بچه ها جلوی چشم معلم، با همکاری هم عینک ماری ست را میشکنند. معلم به این مساله نمیپردازد و در عوض درست بعد ازینکه عینک ماری ست شکسته و جوهری شده جلویش می افتد، معلم جای اینکه سایرین را به دلیل انجام این کار تنبیه کند برگه انشای آنتوان را درمی آورد و شروع به مواخذه او جهت انشایش میکند. آری، سایر اشکالات و بزه کاری ها تا وقتیکه آنتوان هست به چشم نمی آید.

بحران هویت نیز در شخصیت و رفتارهای آنتوان به خوبی در فیلم دیده میشود. بر اساس نظریه اریکسون، اگر هویت شخصی نوجوان در طی زمان بر اساس تجربیات حاصل از برخورد صحیح اجتماعی به تدریج ایجاد شود و نوجوان بتواند خود را بشناسد و از دیگران جدا سازد تعادل روانی وی تضمین می شود. ولی اگر سرخوردگی و عدم اعتماد جایگزین اعتماد گردد و به جای تماس با مردم، نوجوان گوشه گیر و منزوی شود و به جای تحرک به رکود گراید و به جای خودآگاهی و تشکیل هویت مثبت دچار ابهام در نقش شود، تعادل روانی وی به هم می خورد.
چیزی که در فیلم میبینیم این است که آنتوان دقیقا از تعریف مستقل خود از دیگران ناتوان است. دیگران اجازه این شکل گیری شخصیت و هویت را به او نداده اند. او از عاقبت کارهای خود مطلع نیست. ماشین تحریری را میدزدد و بعد خودش هم اذعان میکند که اصلا نمیدانسته که میخواهد با آن چه کار کند! آنتوان اصلا نمیداند که میخواهد چه کاره شود و چه نقشی داشته باشد. تنها نقشی که به او داده اند بردن زباله هاست! آنتوان درباره اینکه بعدا چه نقشی بپذیرد حتی دچار سردرگمی هم نیست! او دقیقا از جامعه زده شده است و گوشه گیر است و میخواهد تنها باشد. جیمز مارسیا سردرگمی در یافتن هویت را یک عارضه طبیعی در روانشناسی نوجوان میداند. چراکه نوجوان قرن بیستم در یافتن هویت خود با داده های بسیاری مواجه است که این داده ها بعضا با یکدیگر تعارض دارند. هویت در خانواده، وطن، مذهب، جنسیت و حتی ارزشهای سیاسی خود را به نوجوان تحمیل میکند و او را دچار سردرگمی میکند. اما آنتوان دچار سردرگمی نیست. او بالکل هویت باخته است و دچار بحران هویت.
آنتوان دچار یک استقلال طلبی کاذب است که از عوارض بحران هویت برشمرده میشود. فکر میکند میتواند خودش زندگی خود را بسازد. مادرش باوجودیکه میداند این حرفهای آنتوان تنها حرفهایی کودکانه است اما با طعنه این مسئله را به آنتوان تحمیل میکند چون مادر بدش نمی آید که آنتوان را از سر خودش باز کند.
از دیگر نشانه ها و عوارض بحران هویت اختلال در درک زمان است. نوجوان مبتلا به بحران هویت وقت خود را تلف میکند. این اتلاف وقت در دوران جدید عموما با بازیهای کامپیوتری و غرق شدن در دنیای مجازی صورت میپزیرد. اما در زمانیکه فیلم ساخته شده است عموما به شکل پرسه زدن بی هدف در خیابان بوده که باز در فیلم به درستی دیده میشود.
در رفتار آنتوان دروغگویی دیده میشود. دروغگویی در کودک دو ریشه دارد. یا تقلیدی و در اثر تکرار رفتار مشابه والدین است یا به دلیل افسردگی است. افسردگی در کودک و نوجوان تمایل به تنهایی ایجاد میکند. از آنجا که والدین دائما در حال کنکاش و تجسس در امور فرزندشان هستند افسردگی در این سنین موجب پنهان کاری و دروغگویی میشود. برعکس آنچه که در ظاهر میبینیم آنتوان تمایل به دروغگویی ندارد. او تمایل به پنهان کاری دارد. آن هم در مسائل شخصی خودش. در ابتدای فیلم میبینیم که رابطه آنتوان و ناپدری اش خیلی خوب است. ناپدری با او در راه پله شوخی میکند و آرد به صورتش میمالد و به او پول میدهد. اما بعد ازینکه آنتوان مادرش را در خیابان با مرد دیگری میبیند رابطه اش با ناپدری سرد میشود. آنتوان سردرگم است. او نمیخواهد به رفیقش دروغ بگوید و خودش را مسئول میداند که باید این قضیه را با ناپدری مطرح کند. اما از عواقب آن آگاه نیست و نمیداند اصلا حرف او را باور میکند یا خیر! اتفاقی که در پایان داستان نیز می افتد. آنتوان در نامه ای به ناپدری اش قضیه را میگوید اما مشخص است که مادر با توسل به این حربه که آنتوان دروغگوست مسئله را برای خودش حل و فصل کرده.
در جای دیگری شاهد تعدادی کودک خردسال هستیم که درحال تماشای تئاتری عروسکی هستند. کودکان همه به وجد آمده اند. چشمهایشان همه خیره به صحنه است. بسیاری از دهان ها باز مانده است. آنها در حال ثبت و ضبط هرچه میبینند هستند. محو تماشای عروسکهایی ساده شده اند و با هر عمل که روی صحنه انجام میشود عکس العملی انجام میدهند. در کنار این کودکان آنتوان و دوستش نشسته اند و بی تفاوت به تمام هیجانهای تئاتر هستند. آنها دیگر بزرگ شده اند و نوجوان هستند. دیگر در هرچه دیدنی بود دیده اند و هرچه شنیدنی بود شنیده اند. اکنون دیگر تحت تاثیر بازی ها و عروسک ها قرار نمیگیرند. دیگر نمیتوان آنتوان را بازی داد. آنتوان مادرش را در خیابان با مرد دیگری دیده است. مادر هرچه قدر تلاش کند و جلوی او تئاتر بازی کند او دیگر تحت تاثیر قرار نمیگیرد و رفتارهای مادرش را به درستی باج دادن تشخیص میدهد.
به طور کلی در طول فیلم مصادیق روانشناسانه بسیاری دیده میشود که عمدتا از دقت و ظرافت خاصی برخوردار است. نکته دیگر فقدان شادی و فضای شاد خانواده است. تنها باری که آنتوان را شاد در فضای خانواده میبینیم مساوی است با پذیرش متناسب مسئولیت در بردن زباله ها و مادر که به ناپدری گوشزد میکند: "بالاخره کنترلش کردم". آنتوان دچار کمبود محبت و شادی است. او شادی را نه در فضای خانه نه در مدرسه میابد. بنابراین از هردو گریزان است و به سینما و شهربازی و کافه پناه میبرد. ذره ای شادی و ذره ای امید به آینده رفتارهای او را تغییر میدهد. او آنقدر داستان بالزاک را میخواند که حفظ میشود و از حفظ به عنوان انشای خودش مینویسد. این یک تلاش از جانب آنتوان است که نظر مادرش را جلب کند. او تقلب کرده و داستان بالزاک را در یک مدرسه ویران به نام خودش میزند. برای معلم کم صبر و تحمل مدرسه این یک فاجعه و یک دزدی ادبی است! معلم آنقدر کوته فکر و سطحی نگر است که به خیال خودش با این تنبیهی که برای آنتوان در نظر گرفته موجب میشود دیگر او سرقت ادبی نکند!
چقدر جالب است که هر بار آنتوان تنبیه میشود به دلیل نوشتن است! آنتوان خلاقانه روی تصویر زن برهنه ی تقویم چیزی مینویسد یا میکشد و به همین دلیل تنبیه میشود. سپس به دلیل نوشتن شعر روی دیوار. بار دیگر به دلیل نوشتن داستان بالزاک. حتی آنتوان به دلیل سرقت ماشین تایپ دستگیر میشود که باز یک ابزار نوشتن است. او تمایل به شعر، تمایل به مطالعه و تمایل به نوشتن دارد. آنتوان بالقوه یک عنصر مفید برای فرانسه است اما فرانسه از طریق نظام آموزشی و خانوادگی، او را تحقیر و استعدادهایش را میکشد.
در چنین شرایطی احتمال زیادی به خودکشی نوجوان میرود. به همین دلیل است که در زندان بند کفش، کراوات و کمربندش را از او میگیرند. قطعا موارد مشابهی از خودکشی نوجوانان در زندان دیده شده که اینگونه سخت میگیرند. اما فیلم خودش را وارد هیجانات تراژیک ازین دست نمیکند. اتفاقا فضای غم و شادی را به طور مناسب و تواما با هم قرار میدهد. نمونه بسیار لذت بخش و زیبایی از اینگونه صحنه ها را در سکانسی که معلم ورزش بچه ها را برای ورزش بیرون میبرد میبینیم و باز شاهد این هستیم که همه بچه ها از یک دست هستند و آنتوان تنها بزه کار این کلاس نیست.
تمام اینها مسائلی عمیق است که جای بسیار تفکر و بحث دارد. اما خارج از محتوای فیلم نکات هنرمندانه بسیار جالبی در ساخت این فیلم نیز وجود دارد. جالب ترین مسئله صحنه ی گفتگوی آنتوان و روانپزشک در دارالتادیب است. این صحنه، صحنه ی تست بازیگری لیود است و تروفو زمانی که تست از بازیگرانش میگرفته آنها را ضبط کرده و همان برداشت را که در اصل تلاش لیود برای بهتر بازی کردن و گرفتن نقش است است را در فیلم اینسرت کرده است و فقط جای صدای تروفو صدای یک زن گذاشته شده.
نکته دیگر ترجمه اشتباه اسم این فیلم است که در طول بیش از نیم قرن هم هنوز اصلاح نشده است. هرچقدر تلاش شود ارتباطی بین "400 ضربه" و محتوای این فیلم پیدا نمیشود! مسئله این است که عبارت Les Quatre Cents Coups یک اصطلاح فرانسوی است و معنایش "جهنم به پا شدن" است. این نکته را نیز میتوان از دیگر ضربه های وارد شده به 400 ضربه یا "جهنم به پا شدن" دانست.
بخش آخر نوشته واقعاً نکته جالبی داشت که نمی دونستم.
ممنون و خدا قوت از این متن تحلیلی.
۰۳ آبان ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ماجرای زنی که سه قلو زایید!
نقد و بررسی فیلم 316

بین سینمادوستان باب شده که اگر میخواهند اشاره به فیلم خیلی بد، مبتذل و بی ارزشی بکنند به فیلم اخراجی ها اشاره میکنند که اشاره کم بیراهی هم نیست. اما سینمای ایران هرساله در حال بازتولید انواع اخراجی هاست! این فیلمهای بی ارزش به تازگی در قالب سینمای هنر و تجربه اکران میشوند که از "اخراجی ها" بودن خودشان فرار کنند. فیلمهایی هستند که میدانند فروش چندانی نخواهند داشت و اگر اکران عمومی داشته باشند بسیاری از سینماهای خصوصی ترجیح میدهند خالی باشند تا چنین فیلمهایی را اکران کنند! بنابراین با یک فرم به ظاهر مدرن و هنری پا به سینمای هنر و تجربه میگذارند که مخاطبش اکثرا سینما دوستان هستند نه افرادی که صرفا به دلیل سرگرمی سینما میروند. از آنجایی که سینما همواره عده زیادی "مخاطب نما" (به خصوص در کشور ... دیدن ادامه » ما) دارد، احتمال تعریف و تمجید شدن ازین انواع "اخراجی ها" نیز بسیار بالا میرود!

فیلم 316 یکی از انواع همین "اخراجی ها" است. یک اخراجی ها که فروش چندانی هم ندارد که حداقل به کارکرد مالی خود در سینما ببالد. یک فیلمنامه بی سر و ته، نوشته شده توسط دو مرد که میخواهند زندگی یک زن و دغدغه های یک زن را نمایش دهند. سوای اینکه بسیاری از مردها هیچ درک درستی از بینش و دغدغه های زندگی یک زن ندارند، مشخصا نویسندگان این فیلمنامه هیچ تلاشی هم در راستای کشف دغدغه های زندگی زنانه و دخترانه نکرده اند. هرآنچه دغدغه های مشترک و همگانی است در این فیلم به عنوان دغدغه های شخصی زن عنوان میشود. جنگ، انقلاب، کمیته، دانشگاه، ازدواج، بچه دار شدن و مردن!
فیلم در ابتدا اندکی تلاش میکند که به عمق علاقه این زن به کفش وارد شود و آنجا که کفش مورد علاقه اش به پایش نمیرود محلی از همین نگرش های عمیق به دغدغه های شخصی و روانشناسانه این زن است. اما در ادامه هر چه پیش میرویم نگرش سطحی تر و سطحی تر میشود. مخاطب اصلا نمی فهمد این 316 کفش چطور و به چه بهانه هایی خریداری شده است؟ زنی که این همه کفش برایش مهم است اصولا باید خاطرات فراوانی از تک تک کفش های خودش داشته باشد. اما خاطرات زن قصه ما همان کلیشه های همیشگی است: من به دنیا آمدم، انقلاب شد، جنگ شد و....!
دیگر شخصیت های داستان نیز به همین اندازه سطحی هستند. مادر که در اوایل فیلم نقش کلیدی در زندگی زن دارد ناگهان محو میشود. در عروسی معلوم نیست مادر کجاست؟ موقع دانشگاه رفتن و بچه دار شدن و سایر اتفاقات مادر محو شده است یا بهتر بگوییم فراموش شده است. هنگامی که زن سه قلو زایید این مادرش نبود که او را یاری کرد بلکه خواهرهای شوهرش بودند! و ناگهان مادر مرد!
زمانها در فیلم با یکدیگر همخوانی ندارند. دختری که قبل از انقلاب مدرسه هم رفته است هنگام موشک باران تهران (سال 1366) ادعا میکند 9 سال دارد. در آخر فیلم هم ادعا میشود پدرش بعد از فروپاشی شوروی (سال 1370) بازگشته و دورادور از دخترش در پارک فیلم گرفته! دختری که در این فیلم میبینیم در بهترین حالت سنی بیشتر از 10 سال ندارد. اگر پدر همان سال 1370 هم به ایران آمده باشد با علم به اینکه این دختر قبل از انقلاب مدرسه رفته باید با یک دختر جوان و حدود 20 ساله مواجه شود نه یک دختر بچه!
فیلم درون خودش نیز دچار تناقض میشود. روایت دارد از زبان یک زن پیر که در حال بافتنی بافتن است نقل میشود. این زن در بخشی از خاطرات خودش پدرش را محکوم میکند به اینکه راه زندگی اش را در یک زن روس یافته و خانواده خودش را فراموش کرده اما در جای دیگر میگوید پدرش بعد از فروپاشی شوروی به ایران بازگشته اما (به دلایل نامعلوم) نمیتوانسته به خانواده اش نزدیک شود. این بانوی مسن بافتنی باف که اصولا باید ماجرای پدرش را بداند در ابتدای خاطراتش تناقض گویی میکند و خلاف آنچه را که میداند میگوید!
مساله پدر نیز بی هیچ دلیلی در پرده ای از ابهام میماند. پدر جعبه ای برای دخترش قرار میدهد اما در آن توضیح نمیدهد که دقیقا چرا نمیتوانسته به خانواده خود نزدیک شود؟ این همان سوالی است که درباره مادر نیز صدق میکند. مادر پس از رفتن شوهرش و با علم به اینکه دیگر او بازنمیگردد چرا به سراغ خانواده خودش نمیرود؟ پدر بزرگ و مادربزرگ این دخترک چرا هیچ نقشی در زندگی او نداشتند؟ نویسندگان فیلمنامه به دلیلی که ذکر شد توانایی بسط ماجرا را نداشته اند و بسیاری از المان های مهم که در زندگی یک کودک میتواند نقش مهم بیافریند را به کلیشه ای ترین شکل ممکن حذف میکنند! پدر یکی سلطنت طلب است و دیگری بازاری و این ها دختر و پسر خود را از خانه بیرون میکنند و تا آخر عمرشان هم خبری از فرزندشان (که با یک دختر کوچک در بحبوحه انقلاب و جنگ تنها مانده اند) نمیگیرند! هرچیزی که نیازمند بسط و شرح است در این فیلم ندیده گرفته میشود و به طور ناشیانه ای حذف میگردد.
مساله دیگری که در فیلم به شدت دچار نقص است مساله انقلاب است. فیلم درباره انقلاب، خوب بودن یا بد بودن آن قضاوت نمیکند. این مساله در ظاهر یک نکته مثبت است. اما نباید فراموش شود که ماجرا دارد از زبان یک شخصیت بیان میشود. مگر میشود کسی درباره یک واقعه مهم مانند انقلاب هیچ قضاوت شخصی نداشته باشد؟ ما اثر جنگ را به صورت فراموش شدن آرزوهای زن میبینیم اما اثر انقلاب را خیر. مگر میشود دختری که تا دیروز بدون مقنعه مدرسه میرفته ناگهان مجبور شود مانتو و مقنعه سر کند و این مساله برایش هیچ باشد؟! آیا برای شنونده این ماجراها سیر وقایع تاریخی ایران آن هم به این شکل ناقص حائز اهمیت است؟ خوب انقلاب شد که شد! چه اثری روی تو داشت؟ در این فیلم، اصلا نیازی به یادآوری اینکه در سال 1357 در ایران انقلاب شد نبود. این مسئله را همه مردم ایران خیلی بهتر از سازنده این فیلم میدانند و با آثار و عواقب آن بسیار آشنا هستند. مردم ایران خیلی بهتر با این برحه از تاریخ آشنا هستند. برای مردم ایران، هنگام ازدواج، خرید خانه یک دغدغه بسیار مهم است. چیزی که در این فیلم به سادگی از رویش میپریم! پدرشوهرم پولدار بود و یک آپارتمان به ما داد و تمام!
فیلمساز از نمایش این همه صحنه های واضح و اظهر من الشمس چه هدفی دارد؟ به نظر میرسد بازار داغ نوستالژی فروشی خاص و عام را درگیر خودش کرده است. وقتی شهر موشها با توسل به حس نوستالژیک عموم 11 میلیارد میفروشد طبیعتا سیل عظیم کلیشه سازان به سوی نوستالژی فروشی را شاهد هستیم. اما سازندگان 316 درک درستی هم از نوستالژی ندارند. ما در این فیلم عنصر نوستالژیک نداریم، بلکه وقایع نوستالژیک داریم. انقلاب، جنگ، کمیته، دانشگاه، کافه و....! وقایعی که برای همه رخ داده است و همه با دانشگاه خودشان یک نوستالژی دارند. کارگردان به خیال خودش با وارد کردن وقایع عمومی میتواند نوستالژی ایجاد کند و این اتفاق به هیچ وجه در 316 نیافتاده است. استفاده از عنصر کفش خودش یک عنصر خارج شدن از نوستالژی است. کفش همواره و در همه نسل ها دارای بیشترین تنوع بوده و به سختی میشود با نوعی از کفش حس نوستالژیک ایجاد کرد. شاید افرادی پیدا شوند که به طور اتفاقی با دیدن کفش های این فیلم خاطراتی برایشان تداعی شود اما قطعا اگر این اتفاق هم بیافتد برای مخاطبین زن میافتد نه مرد! بنابراین صحبت از کارکرد نوستالژیک 316 بیشتر این فیلم را به یک کمدی سخیف نزدیک میکند!
دست زدن به فرم به چه علت؟! این همان ایرادی است که دارد گریبان خیلی از فیلمسازان را در این دوره میگیرد. فرمی که متناسب با محتوا نیست به چه درد میخورد؟ اگر جای پا دست را هدف دوربین قرار میدادیم چه فرقی میکرد؟ هیچ. برخلاف آنچه در فیلم ادعا میشود حتی بسیاری از این شخصیت ها را نمیشود از روی کفشهایشان شناخت. به جز شوهر زن که باز بودن بند کفش و کثیف بودن کفش هایش فقط بخشی از شخصیت او را عنوان میکند این مساله برای سایر شخصیت ها اصلا صدق نمیکند.
فیلم ساختن برای عده ای صرفا دکمه رکورد دوربین را فشار دادن شده است! دیگر هرچه پیش آمد....توکل به خدا! پیشنهاد میشود سینما دوستان اصطلاح "اخراجی ها" به "316" تغییر بدهند...
بسیار همسو هستم با نظرت کیارش جان در مورد این فیلم.
خیلی خوشحالم که فیلم در نوشته ات اینقدر دقیق و موشکافانه مورد تحلیل قرار گرفته.
منم چند خطی پس از تماشای فیلم در برگه مخصوص این فیلم نوشتم.
بازهم وجد و همراهی ام با نگاه و نظرت در خصوص این فیلم را اعلام ... دیدن ادامه » می کنم.
۰۱ آبان ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نقدی بر فیلم چشمان بزرگ
ساخته تیم برتون 2014

هجوم سیل عظیم فیلم های بی ارزش و کم ارزش هالیوودی فیلمسازان خلاق و مولف سینمای هالیوود را نیز با خود میبرد. تیم برتون در چشمان بزرگ افت بسیار شدیدی دارد و دست روی ساخت فیلمی زده که اصلا و ابدا استعداد ساخت آنرا نداشته و ندارد.

فیلم چشمان بزرگ ظاهری بیوگرافی وار دارد و از روی ماجرایی واقعی ساخته شده است. اما المانهای بیوگرافی در این فیلم یا کم رنگ است یا اصلا وجود ندارد و در برخی موارد نیز نقض شده اند.

از موارد نقض عناصر بیوگرافی به وضوح شخصیت پردازی فیلمنامه است. فیلمی که ادعا میکند بر اساس واقعیت است و بیوگرافی است از ابتدا تا انتها در حال ساخت قهرمان و ضد قهرمان است. در وجود والتر کین ذره ای خوبی دیده نمیشود و او بدترین بد ماجراست! طرف دیگر هم که مارگارت نیک سیرت قرار دارد که فرشته مهربان و هنرمند خوب و پاک قصه ماست!
قیاس این فیلم با شاهکارهای بیوگرافی مارتین اسکورسیزی نوعی دشنام به سینمای اسکورسیزی است! اما از آنجا که بهترین فیلمها در این ژانر ساخته این فیلمساز است ناچار به اندکی قیاس روی می آوریم. در کدام فیلم بیوگرافی ساخته اسکورسیزی ما شاهد دیو سیرتی یک کاراکتر و فرشته خویی دیگری هستیم؟ فیلمسازی که معروف به ساخت آثار فانتزی و تخیلی است و بر مبنای همان تخیلاتش هم دوست داشتنی است ناگهان دست به رشته ای زده است که هیچ تخصصی در آن ندارد و کوچکترین درکی از مبانی ساخت فیلم بر اساس واقعیت ندارد. آن هم ژانر سختی چون بیوگرافی!
از دیگر موارد نقض، قضاوت به شدت یک سویه فیلم درباره ماجرای والتر و مارگارت است. فیلم به هیچ عنوان از زاویه دید والتر روایت نمیشود. او تنها یک شیاد و دروغگوست و از ابتدا تا انتها هم همان است. این نه تنها شخصیت پردازی ناقص یک کاراکتر واقعی است، بلکه توهین به شعور و فهم مخاطب است. فیلم هیچ توضیحی نمیدهد که والتر چرا دست به این شیادی میزند؟ پاسخ فیلم به این سوال اینگونه است: والتر شیاد است چون شیاد است!! فیلمساز به سبکی که مضحکترین شیوه ژورنالیسم است در حال بالا آوردن ذهنیات خودش در مغز مخاطب است.
مارگارت بعد از ده سال همان مارگارت ده سال پیش است. فقط ناراحت ازینکه هنرش به نام والتر درآمده است! یک زن که به پیشنهاد کلیسای کاتولیک به مردش که ستون خانواده است احترام میگذارد و به عبارت بهتر باج میدهد! چه کسی میتواند باور کند که ده سال کنج خانه نشستن و نقاشی کردن به نام دیگری تنها اثرش در روان و شخصیت یک نفر فقط و فقط ناراحت بودن است؟! فیلم به هیچ عنوان گذر زمان و مهمتر از آن اثر زمان را نشان نمیدهد. حتی در گریم و پیر شدن بازیگران اصلی هم تغییر چندانی دیده نمیشود و تنها اثر زمان در بزرگ شدن دختر مارگارت است!
در این میان دختر مارگارت دیگر شخصیت ناقص و بی کارکرد ماجراست. بدترین قسمت ماجرا آنجایی است که مارگارت کلید اتاق را تنها دو متر آنطرف تر در مشخص ترین جای ممکن قرار داده است و دختری که در طول چند سال زندگی در آن خانه حتی یکبار هم کنجکاو نشده که بداند در آن اتاق چه خبر است! آن هم در شرایطی که مادرش را دائما افسرده و ناراحت میبیند! و باز هم بدتر از بدتر آنکه وقتی در اتاق کار با مادرش روبرو میشود میگوید: "من همه چیز را میدانم"! آفرین به تو دختر باهوش و با ذکاوت!!
از طرفی زنی را شاهد هستیم که بعد ده سال تازه یادش میافتد که در طول این ده سال حتی یکبار هم نقاشی کردن شوهرش را ندیده است!!! دادگاهی را میبینیم که هیچ اثری از نظام قضایی مستقل امریکا در آن مشاهده نمیشود! و همه اینها را ما باید همینطوری باور کنیم و اگر باور نکنیم پتک ماجرای واقعی است که بر سرمان فرود خواهد آمد! چیزی که چشمان بزرگ فقط ادعای آنرا دارد و نام بیوگرافی و ماجرای واقعی را یدک میکشد!
چشمان بزرگ به طور کلی توضیحی برای هیچ چیز ندارد و فقط میگوید ماجرا همینی است که من میگویم! از ابتدای فیلم شاهد این هستیم که زن و مردی به مسخره ترین شکل ممکن با هم ازدواج میکنند! شوهر سابق مارگارت میخواهد بچه را از او بگیرد و به فاصله چند ثانیه راه حل ماجرا از طرف والتر پیشنهاد میشود و مارگارت هم با کمال میل قبول میکند!! حتی نوجوان 14 ساله هم اینطوری تصمیم به ازدواج نمیگیرد که ما باید باور کنیم یک زن و مرد (که هر دو قبلا یک ازدواج ناموفق داشته اند) به این شکل ازدواج می کنند!
گذشته از این مسائل، فیلم دچار تناقضات درونی نیز میشود. اولین تناقض جایی رخ میدهد که والتر با صاحب گالری روبروی خودش وارد رقابت میشود و فیلم این دو را به نوعی دشمن هم جلوه میدهد. صاحب آن گالری همان شخصی است که ابتدای فیلم والتر نزد او میرود و نقاشی های چشمان بزرگ را نشان او میدهد و میگوید: "اینها نقاشی های همسر من است".
پس ... دیدن ادامه » این رقیب و دشمن کاری طبق آنچه فیلم نشان میدهد باید بداند نقاشی ها اثر والتر نیست. اما با اینوجود در طول سالها قدرت نمایی و جولان دادن والتر آن هم جلوی چشم این صاحب گالری، او به هیچ عنوان قضیه را پیگیری نمیکند!
تناقض دیگر در رفتارهای والتر در ابتدای فیلم است. نخستین بار نقاشی های چشمان بزرگ در راهروی منتهی به توالت یک کافه گذاشته میشود. در آنجا نظر زن و مردی به نقاشی ها جلب میشود و از والتر میپرسند این نقاشی ها اثر کیست؟ و والتر با تزلزل پاسخ آنها را میدهد طوریکه گویی نخستین بار است که دروغ میگوید و اثر یک نقاش دیگر را به نام خودش معرفی میکند! بعد در ادامه داستان میبینیم همین والتر که به سختی دروغ گفت پیش از مارگارت نقاشی های شخص دیگری را هم به نام خودش به نمایش میگذاشته!!
از دیگر نقاط منفی فیلم پر دیالوگ بودن و توضیح واضحات بسیاری است که در فیلم شاهد آن هستیم. سینما مجموعه ای از تصاویر متحرک است که بسیاری از این تصاویر خود گویای وضعیت خود هستند. مثلا وقتی که میبینیم یک مرد روانی با تبر دنبال زن و بچه خودش میکند میفهمیم که میخواهد آنها را بکشد و لازم نیست که دیالوگ این وسط بیاید و توضیح دهد که "الان با تبر جفتتون رو میکشم"!! اما فیلم چشمان بزرگ پر است ازین توضیح واضحات! مثلا بعد از آن دعوایی که موجب فرار مارگارت و دخترش از خانه میشود در ماشین شاهد چنین دیالوگی هستیم که لزومی به برقراری آن نبود. در جای دیگر والتر میخواهد از محل فروش پوستر کسب درآمد کند و باید حتما این مساله به صورت یک دیالوگ تلفنی در فیلم توضیح داده شود! و چندین و چند دیالوگ کلیشه ای دیگر نظیر دعوای بین منتقد هنری و والتر که فیلم را فقط شلوغ کرده است.
بازگردیم به شخصیت مارگارت که بیشتر یک تیپ از زنان خانه نشین تصویر شده است. اما در اندک شخصیت پردازی مارگارت یک نکته مثبت در فیلم دیده میشود. تسلط مذهب بر او. مارگارت با توصیه کلیسای کاتولیک ده سال زیر سایه ستون خانواده یعنی والتر دم نمیزند. سپس با آشنا شدن با فرقه شاهدان یهوه ناگهان تغییر رویه میدهد و میشود یک زن مبارز و از والتر شکایت میکند و حقش را میگیرد! در این تصمیم گیری هم باز شاهد یک صحنه کلیشه ای و اضافه در فیلم هستیم. مارگارت و برخی از معتقدین به فرقه شاهدان یهوه نشسته اند و در حال فکر کردن هستند که چگونه میتوانند حق مارگارت را از والتر ظالم بگیرند و هیچ کس هیچ فکری به ذهنش نمیرسد مگر دختر مارگارت که میفرمایند: " آیا یهوه با شکایت کردن مشکلی دارد؟"
کل فیلم پر است از اینگونه صحنه های کلیشه ای و بی محتوا و دیالوگ های اضافه و آنچه باید گفت این است که فیلم سازان خوب و صاحب سبکی چون تیم برتون چگونه به وادی ساخت اینچنین کلیشه هایی راه یافتند؟ پاسخ های متعددی به این پرسش میتوان داد و نظر نگارنده همان گزاره ابتدای مطلب است. سیل عظیم فیلم های بی ارزش هالیوودی فیلمسازان خلاق و مولف هالیوود را نیز با خود همراه کرده است.
علی جعفریان و مرتضا این را خواندند
مجتبی سلیمان زاده این را دوست دارد
آخیش... جیگرم خنک شد کیا جان،
دمت گرم
۲۵ مهر ۱۳۹۴
:))
۲۶ مهر ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دعوت به جلسه اکران و نقد فیلم "چشمان بزرگ" Big Eyes
ساخته تیم برتون

فیلمی در سبک زندگی‌نامه‌ای و درام محصول ۲۰۱۴ به کارگردانی تیم برتون است. از بازیگران آن می‌توان به امی آدامز، کریستوف والتس، دنی هوستون، کریستن ریتر و ترنس استامپ اشاره کرد.

داستان فیلم ماجرای حقیقی کلاهبرداری هنریِ بزرگی است که در دههٔ ۱۹۶۰ در آمریکا روی داد و افشای آن سال‌ها بعد، بسیاری را به حیرت واداشت. در آن زمان، تابلوهای نقاشی والتر کین از کودکان سرراهی، با چشمان بزرگ و اشک‌آلودشان، در میان منتقدان واکنش‌های منفی به دنبال داشت، اما استقبال عمومی از آنها بسیار خوب بود و والتر کین از محل فروش آن تابلوها به ثروت کلانی رسید. سال‌ها بعد، برملا شد که این تابلوها را نه والتر کین، بلکه همسرش مارگارت کین کشیده‌است و این زوج آنها را به اعتبار نام والتر کین فروخته‌اند.

در این فیلم، اِمی آدامز در نقش مارگارت، و کریستوف والتس در نقش والتر کین بازی می‌کنند، و ترنس استمپ هم نقش یک منتقد هنریِ مشهور در شهر نیویورک به نام جان کانادی را ایفا می‌کند.

تاریخ اکران: پنجشنبه 23 مهرماه
نمایش فیلم: ساعت 14 تا 16
نقد و بررسى: ساعت 16 تا 18

مکان: میدان ونک - خ ملاصدرا، خ شیخ بهایى شمالى، خ صایب تبریزى غربى، کوچه بی بی شهربانویی، پلاک 9 ، موسسه پارسان


افرادی که در این جلسه حاضر هستند:
1- محسن
2-کیارش
3- فائزه
4- علی عبدالرحیم
5-میترا
6-رویا
7-مجتبی سلیمان زاده
8- فهیمه
9-الهه
10- ... دیدن ادامه » آیدا خ
11- شاهین نصیری
۲۱ مهر ۱۳۹۴
درود دوستان
از خود تیوال میتونید بلیت تهیه کنید:
http://www.tiwall.com/cinema/bigeyes
۲۲ مهر ۱۳۹۴
تو این موسسه پارسیان کیفیت صدا و تصویر چطور هست؟ کسی میدونه نسخه بلو ری پخش میکنن یا دی وی دی ریپ؟
۲۲ مهر ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خلاصه داستان: ماجرای حقیقی کلاهبرداری هنریِ بزرگی است که در دههٔ ۱۹۶۰ در آمریکا روی داد و افشای آن سال‌ها بعد، بسیاری را به حیرت واداشت. در آن زمان، تابلوهای نقاشی والتر کین از کودکان سرراهی، با چشمان بزرگ و اشک‌آلودشان، در میان منتقدان واکنش‌های منفی به دنبال داشت، اما استقبال عمومی از آنها بسیار خوب بود و والتر کین از محل فروش آن تابلوها به ثروت کلانی رسید. سال‌ها بعد، برملا شد که این تابلوها را نه والتر کین، بلکه همسرش مارگارت کین کشیده‌است و این زوج آنها را به اعتبار نام والتر کین فروخته‌اند.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
من نمی‌فهمم چرا جدیدا فیلمسازها اصرار دارند که یک سکانس را در یک نما بگیرند؟ این چه تفاخری است که مثلا من یک پلانم ده دقیقه طول بکشد در حالی که خیلی اوقات ضرورتی ندارد. فکر می‌کنم همه این بازی‌ها برای فرار از محتواست. ارزش یک فیلم به محتوایش است. کجا «برگمان» از این ادا‌ها درآورده است؟ روشنفکرتر از «برگمان» سراغ داریم؟

- ناصر تقوایی

نظر شما چیست؟
فیلمهای جدید، اقیانوسِ ادا اصول و کویرِ محتواست
۱۸ مهر ۱۳۹۴
دقیقا منظورشون این بوده که کلا پلان ده دقیقه ای اداست یا پلان ده دقیقه ای بی محتوا؟
در ضمن این جمله ی "روشنفکرتر از «برگمان» سراغ داریم؟" مال بچه هاست یا نهایتا آدمهای جوگیر.
۱۹ مهر ۱۳۹۴
A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence
۱۹ مهر ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
آگراندیسمان واژه ای فرانسوی است به معنای بزرگ کردن و اصطلاحی در حرفه عکاسی نیز میباشد. زمانیکه قسمتی از یک عکس را انتخاب کنیم و فقط آن قسمت را بزرگ کنیم به این کار آگراندیسمان میگویند. نام فیلم نیز به همین علت برگزیده شده است. فیلم به طور خلاصه نمایش پوچی زندگی سرمایه داری است و این کار را با آگراندیسمان کردن زندگی یک سرمایه دار انجام میدهد. یک زندگی بی هدف، سردرگم و بدون معنا. نمایش نسلی است که همه چیزش حتی هنرش نیز پوچ و بی معناست.
فیلم از منظر زمان یک سیر خطی دارد و به طور کلی میتوان آنرا به سه بخش زمانی تقسیم کرد: روز اول، شب اول و روز دوم؛ و از نظر مکانی در سطح شهر لندن روایت میشود. مکانهای مختلف عبارتند از: سطح شهر، آتلیه توماس، خانه بیل، عتیقه فروشی، ماریون پارک، رستوران، کنسرت زیرزمینی و مهمانی در خانه ران.
در سکانس اول فیلم با توماس، شخصیت ... دیدن ادامه » اصلی فیلم با بازی دیوید همینگز، آشنا میشویم. توماس از مرکز نگهداری فقرا خارج میشود و ظاهری ژنده پوش و فقیر دارد. آگراندیسمان چندین بار تفاوت دو روی سکه را درباره شخصیت ها و پدیده های مختلف نشان میدهد. ابتدا چیزی دیده میشود و مفهومی برداشت میشود اما بعد چیز دیگری خلاف آن نشان داده میشود که به طور کامل در ضدیت با نشانه اولیه است. توماس با لباسهایی مندرس و ظاهری فقیر ناگهان سوار اتومبیلی گران قیمت میشود و اندکی بعد متوجه میشویم که او صاحب یک آتلیه عکاسی و ثروتمند است.
دو صحنه ابتدایی این سکانس در سطح شهر میگذرد و در یک زمان دو مکان را به صورت پیاپی نشان میدهد. صحنه اول جوانانی با گریمها و لباسهایی عجیب و غریب که سر و صدا میکنند و با هرج و مرج از دیگران به زور پول میگیرند. صحنه دوم صحنه خارج شدن فقرا از مرکز نگهداری فقرا است. این صحنه ساکت و آرام است. فقرا به آرامی قدم میزنند و از هم دور میشوند.
مساله ای که در این صحنه باید به آن دقت کرد این است که مرکز نگهداری فقرا به چه علت فقرا را از آنجا بیرون میکند؟ اگر این مکان برای نگهداری از فقرا ایجاد شده است به چه علت آنها را خارج میکند و به سطح شهر بازمیگرداند؟ این فقرا به کجا میروند؟ آیا جایی جز سطح شهر و خیابانهای لندن انتظار آنها را میکشد؟ آیا آنها نیز مانند توماس تظاهر به فقیر بودن میکنند و برای هدف دیگری در آن مکان به سر میبرند؟ این دو صحنه چندین بار به صورت پشت سر هم دیده میشود. هرج و مرج و هیاهوی جوانان در مقابل سکوت و آرامش فقرا. این جوانان نیز در اصل فقیر هستند و گدایی میکنند اما شیوه گدایی آنها و نوع فقر آنها با فقرای دیگر فرق دارد. مهمترین فرق آنها این است که در مرکز نگهداری فقرا نیستند. با قرار گرفتن این دو صحنه پشت سر هم و تکرار آن میتوان فقرای مرکز بیخانمانها را همان جوانان پرهیاهو دانست. انگارهمان فقرایی که بی سر و صدا و با آرامش از مرکز نگهداری فقرا خارج میشوند اندکی بعد در سطح شهر ایجاد اغتشاش میکنند. آنها آزاد هستند و آزادانه به هرج و مرج و ایجاد اغتشاش میپردازند.
صحنه بیرون آمدن فقرا از مرکز نگهداری نیز مانند آزاد شدن عده ای زندانی از زندان است. چیزی که جلوتر در رستوران ران، دوست توماس نیز به نوعی دیگر به آن اشاره میکند:
توماس: کاشکی چند میلیون پول داشتم، اونوقت دیگه آزاد بودم.
ران: آزاد که چی کار کنی؟ مثل این باشی؟
و عکسی از یک بیخانمان را به توماس نشان میدهد.

توماس داشتن چند میلیون پول را مایه آزادی میداند و ران انسان آزاد را بیخانمان میداند. شاید این بیخانمان که در تصویر نیز نشان داده میشود در اثر داشتن چند میلیون پول اینطور بیخانمان شده است! آیا منظور ران چنین است که این فقرا در اثر داشتن ثروت زیاد است که بیخانمان شده اند؟ این دیالوگ میتواند یک طعنه به نظام سرمایه داری باشد. مساله داشتن چند میلیون پول توسط یک نفر است که بیخانمان و فقیر میسازد. قطعا شخص دیگری هست که چند میلیون پول دارد و این انباشته شدن سرمایه در دست اوست که فقیر و بیخانمان ساخته است.
مجتبی سلیمان زاده، علی جعفریان و رویا این را دوست دارند
کیارش جان، از نگاهِ عالمانه و تیزبینت بسیار آموختم.
۱۷ مهر ۱۳۹۴
تشکر از نوشتار مبسوطت برادر.
اینم از من، همینجوری!
نوشته ای از پالین کیل بانوی منتقد آمریکایی

وقتی این فیلم آنتونیونی به نمایش درآمد، تلفیق تعلیق با ابهام و آشفتگی در آن مورد توجه بعضی از اهالی و شیفتگان هنر و تفکر قرار گرفت و آن‌ها را به‌شدت مسحور ... دیدن ادامه » کرد. آنتونیونی سیاحتِ بی‌شتاب و تفریح‌آمیزی را در لندنِ «خوش‌گذران و بی‌بندوبار» هدایت می‌کند و دوباره به شیوه‌ای سخت و ملال‌آور می‌گوید که صحنه‌های شیک و مدرنش تصویرگر چگونگی رخوت و کسالتِ روحی و روانی جامعه‌ای هستند که افرادش فقط برای شور و احساسِ لحظه‌ی حال، زندگی می‌کنند. با این حال به رغم منفی‌گرایی آنتونیونی، دنیایی که او تصویر کرده بی‌ضرر و زیان به نظر می‌رسد و روابط عاطفی کوتاه‌مدتش، واقعاً آن‌ قدرها هم بد جلوه نمی‌کند. بهترین بخش فیلم فصلی است که در آن قهرمان داستان (دیوید همینگز) که عکاسِ مُد است، یک سری از عکس‌ها را بزرگ می‌کند و متوجه می‌شود که به‌ طور اتفاقی از صحنه‌ی یک قتل عکس‌برداری کرده است. آگراندیسمان اقتباس آزادِ آنتونیونی و تونینو گوئرا از داستان کوتاه خولیو کورتازار است.
۱۹ مهر ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رنگ در آگراندیسمان جایگاه خاصی دارد، آنتونیونی که در کار قبلی اش با استفاده ی اکسپرسیونیستی از رنگ برای تقابل قراردادن صنعت و طبیعت تلاش کرده بود، این بار هم رنگ را به صورتی نمادین به خدمت گرفت. نمایش زیبا شناسی از رنگ های سبز، ارغوانی، زرد، قرمز که به خوبی توانسته نمایش خیره کننده ای را ارائه دهد، که ما را به دیدن احساس انسانیت و درون شخصیت می برد.
موسیقی در سینمای این کارگردان ایتالیایی توجه زیادی را به خود نمی گیرد. او که از موسیقی کم استفاده می کرد، و به جای آن با استفاده ی درخشان از صدای طبیعت گرایانه و سکوت به تک افتادگی آدم هایش در جهان تأکید می گذاشت. به همین خاطر آگراندیسمان بیش از هر کار دیگرش موسیقی دارد، و موسیقی پاپ بلو زمانی وارد می شود که کسی رادیو، گرامافون را روشن کند و یا در مهمانی حضور پیدا کند.
سکانس هایی از فیلم وجود دارد که ... دیدن ادامه » انگار چیزی مانند سرازیر شدن ناخودآگاه و یا ایده هایی که به یکباره ایجاد گردیده اند، تصاویر خواب آلود گونه و منفعلی که سرد عمل می کنند و ابهام را بیشتر، مانند جایی که توماس در پی دنبال کردن جین سر از یک کنسرت زیرزمینی در می آورد و یک گروه راک اندرول در حال اجرا هستند و حاضرانی که مات و بی تفاوت ایستاده اند، و هنگامی که با دسته ی گیتار خورد شده که برای بدست آوردنش با دیگران دراُفتاده بود بیرون می آید، آن را مانند ملخ هواپیمایی که در یک مغازه ی آنتیک سرخوشانه می خرد بی میل به زمین می اندازد و می رود، حرص زودگذری که در مورد توماس نشان داده می شود.
علی جعفریان، ابرشیر، مهدی.. و غزاله فتوحی این را خواندند
مجتبی سلیمان زاده و رویا این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کیارش
درباره نمایش توریست i
یادداشتی بر تئاتر توریست

***خطر لو رفتن***

توریست یک تجربه غیرمنتظره است. آنقدر غیرمنتظره که ممکن است شوکه شوید! از همان ابتدای بلیط فروشی تئاتر شروع شده و تماشاگران با فضای امنیتی موجود در شهر ورونا آشنا میشوند. با بوروکراسی اداری و شیوه صدور مجوز ورود به شهر.
در مجوز ورود به شهر تعهدنامه ای وجود دارد که از آن پیداست شهر امیری دارد. امیری که تنها نمایش رومئو و ژولیت را دوست دارد و هیچ نمایش دیگری جز آن اجازه اجرا در شهر را ندارد. این مسئله در تعهدنامه ای که امضا میکنیم نیز ذکر شده! اصولا در شهر ورونا، جایی که ماجرای عشق رومئو و ژولیت رخ میدهد، باید هم همینطور باشد!
اهالی شهر، بازیگران تئاتر هستند. افرادی که در نقشهای خود گم شده اند. رومئو هایی که رومئو نیستند و برای رسیدن به ژولیت ها ناتوانند. انقدر در شهر نمایش رومئو و ژولیت اجرا شده که روی همه ... دیدن ادامه » اهالی تاثیر گذاشته است تا جایی که دخترها روی بام خانه منتظر رومئو هستند.
بازیگران علی رغم اینکه تازه کار هستند مسلط به نظر میرسند. با توجه به باز بودن فضای اجرا روی صدای بازیگران خوب کار نشده است. بیشترین نقص در بازی بازیگران را بیان آنها دارد که با توجه به تازه کار بودن ایشان قابل رفع و بهبود است.

توریست یک ایده خوب و جذاب برای اجرا دارد. در اجرا به نظر میرسد که تماشاگران، توریست تماشای تئاتر هستند نه توریست شهر ورونا. اما فضای شهر با باز بودن محل اجرا به خوبی ایجاد میشود. در محوطه پارک افرادی غیر از تماشاگران گاه عبور میکنند و این مساله بیشتر محل اجرا را به محیط شهر نزدیک میکند. یکی از بهترین ترفندها برای ایجاد وسعت در شهر جدا کردن تماشاگران در گوشاگوش محل اجراست. هر تماشاگری در طول نمایش با توجه به مکانی که قرار میگیرد یک چیز میبیند و این همان اتفاقی است که در وسعت یک شهر رخ میدهد. اما شاید بهتر باشد تماشاگران بیشتر از هم جدا شوند. خصوصا آنها که با هم آمده اند. در طول نمایش بارها دیده میشود که تماشاگرانی که با هم به تماشای نمایش آمده اند از متن ماجرا خارج میشوند و با هم گفتگو میکنند که موجب میشود هم از متن ماجرا و هم از فضای موجود خارج شوند.
مساله دیگر استفاده از توریست ها یا همان تماشاگران است. در طول نمایش بازیگران تلاش میکنند به توریست ها نقش بدهند. باید میزان موفقیت هر اجرای توریست را در میزان مشارکت توریستهایش سنجید. این قدرت بازیگر است که بتواند به توریست نقشی فرای یک تماشاگر بدهد. ازآنجاییکه این سبک از اجرا مرسوم نیست عموم تماشاگران در برابر مشارکت مقاومت میکنند. توریست میتواند به گونه ای اجرا شود که تماشاگر تا سالها از اتفاقاتی که در شهر ورونا برایش رخ داد خاطره تعریف کند. ایجاد این فضا در طول 2 ساعت نمایش بسیار سخت است اما انتخاب این هدف سخت میتواند توریست را بیش از آنچه هست خاطره انگیز کند.
جذابیت توریست از این جنبه که هر تماشاگر خودش تعیین میکند که چه چیزی ببیند بسیار متنوع است. اما این تنوع نباید نمایش را تبدیل به یک کلاف پیچیده و سردرگم تبدیل کند. مخاطب تئاتر روالی در مقابل توریست جبهه میگیرد و با توجه به ساعت اجرا تمرکز لازم را ندارد. ایده ی نقش دادن به توریست ها ایده خوبی برای ایجاد تمرکز تماشاگر است اما به نظر میرسد یا میزان این نقش دادن کافی نیست یا باید از روش دیگری برای ایجاد تمرکز تماشاگر استفاده کرد مثل استفاده بیشتر از راهنما یا لیدر.
توریستی که دیدم مخاطبش مخاطب همیشگی تئاتر صحنه ای نبود و برقراری ارتباط با این تئاتر سخت است و نیازمند تمرکز و پذیرش توریست بودن است که همین مساله نیز روی تماشاگران اثر نگذاشته بود و به نظر میرسید تماشاگران توریست بودن خود را نپذیرفته بودند.
فکر کنم ترغیب شدم برم کار رو ببینم
۱۵ مهر ۱۳۹۴
"در طول نمایش بارها دیده میشود که تماشاگرانی که با هم به تماشای نمایش آمده اند از متن ماجرا خارج میشوند و با هم گفتگو میکنند که موجب میشود هم از متن ماجرا و هم از فضای موجود خارج شوند."

دقیقا :))) ولی بعضا دیده شده بعضی توریست ها هم خیلی خیلی درگیر ... دیدن ادامه » نمایش میشن و کاملا در متن ماجرا قرار میگیرن

به نکات خوبی اشاره کرده بودی، مرسی :)
۲۸ مهر ۱۳۹۴
بله! حتی دیده شده یک توریست تیر خورد و به درجه رفیع شهادت نائل گردید!
۳۰ مهر ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
توماس: کاشکی چند میلیون پول داشتم، اونوقت دیگه آزاد بودم.

{ران عکسی از یک بیخانمان را به توماس نشان میدهد}

ران: آزاد که چی کار کنی؟ مثل این باشی؟

فهیمه تردست این را خواند
علی جعفریان، مجتبی سلیمان زاده و غزاله فتوحی این را دوست دارند
کیارش جان سلام.
ببخشید در تیوال امکان ارتباط دیگری با کاربران جز نوشتن نظر نیست.
غرض از مزاحمت درخواست برای حضور بیشتر و بحث و تحلیل اندرباب سینما در تیوال است.
خیلی تمایل دارم شما را بیشتر ببینیم. بودن در کنار شما، ابرشیر و... بسیار دلچسب است.
با تشکر ... دیدن ادامه » - پرنده باز آلکاتراز
۱۵ مهر ۱۳۹۴
خیلی هم عالیه. خوش حال شدم.
راستش دیده بودم در اخبار، برنامه های نمایش فیلم این موسسه را.
شوربختانه روزهای پنجشنبه و جمعه میسر نیست برایم، لکن علی اظاهر باید در همین برگه فخیمه سینمای تیوال تلمذ کنم.
می توانم قول حضور بیشتر شمت را همین جا بگیرم؟
۱۵ مهر ۱۳۹۴
حتما دوست عزیز

برنامه های ما تاریخ هاش قطعی نبود. به امید خدا این دوره قطعی هست و ما هم حضورمون توی تیوال بیشتر میشه.

باعث افتخار هم هست که در کنار شما عزیزان باشیم
۱۵ مهر ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خلاصه داستان: توماس که به حرفه عکاسی مشغول است و در زندگی‌اش به پوچی رسیده است. او به طور اتفاقی از یک زوج در پارک عکس می‌گیرد که زن پس از دیدن عکاس از او می‌خواهد که نگاتیو عکس گرفته شده را به او بدهد؛ عکاس نیز با حیله نگاتیو را اشتباهی به او می‌دهد. توماس وقتی به ظهور عکسها می‌پردازد و تصویر را بزرگنمایی می‌کند، متوجه صحنه قتلی در تصویر می‌شود

آگراندیسمان یازدهمین فیلم میکل‌آنجلو آنتونیونی است که بر پایهٔ داستان کوتاهی از خولیو کورتاسار ساخته شد. آنتونیونی در این فیلم به گرایش‌های آوانگارد هنری در دهه ۶۰ می‌پردازد و تفکرات هنری این دوره را از منظری دیگر به نمایش می‌گذارد و اولین فیلم انگلیسی‌زبان آنتونیونی نیز میباشد.
کیارش عزیز منهم بسیار مایلم در این برنامه های پارسان حضور داشته باشم ولی متاسفانه پنجشنبه ها برایم مقدور نمیباشد. چه خوب میشد دو روز در هفته این فیلمها اکران میشد . سپاس
۱۵ مهر ۱۳۹۴
شبنم خانم کم سعادتی ماست.
با توجه به مدت زمان فیلم و آنتراک و بعد جلسه نقدش حدود 4 ساعت زمان لازم داریم که اگر وسط هفته قرار بدیم با توجه به شاغل بودن بسیاری از دوستان خیلی دیروقت میشه.
۱۵ مهر ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نقدی بر فیلم ده فرمان کیشلوفسکی (قسمت ششم)

زنا نکن
فرمان هفتم – تورات

خلاصه فیلم:
تومک پسری جوان است که با یک تلسکوپ خانه همسایه اش، ماگدا را دید میزند. تومک عاشق ماگدا میشود و به او عشقش را ابراز میکند اما در این عشق شکست میخورد و خودکشی میکند و عشقش به ماگدا نیز ازبین میرود.
عشق چیست؟ سوالی که یافتن پاسخش قرنهاست به شدت ذهن ادیبان را به خود مشغول کرده است. این قسمت از سریال ده فرمان بعدا به فیلمی با عنوان “فیلمی کوتاه درباره عشق” نیز تبدیل شده است. در این فیلم به طور خلاصه تفسیر کیشلوفسکی از عشق را مشاهده میکنیم.

تومک یتیم است. او در خانه دوستش زندگی میکند که دوستش با ارتش سازمان ملل به سوریه رفته است. تومک اکنون با مادر پیر دوستش که او را به عنوان صاحبخانه میشناسد زندگی میکند. او بسیار خجالتی است اما بالاخره دل به دریا میزند و عشقش به ماگدا ... دیدن ادامه » را بیان میکند. ماگدا به او میگوید که عشق وجود ندارد اما تومک آنرا حس میکند. این چه حسی است که تومک درگیر آن است؟ آیا واقعا عشق است؟

نظریه ای در روانشناسی است که میگوید مردها به سادگی عاشق زنهایی میشوند که شبیه مادرشان باشد. کسی مادر تومک را ندیده است. او یتیم بوده است. به نظر میرسد عشق تومک به ماگدا پرکننده خلا عشق و مهر به مادر در وجود اوست. تومک به ماگدا میگوید که سابقا با دید زدن او خودارضایی میکرده اما خیلی وقت است که این کار را نمیکند. او از دیدن روابط جنسی ماگدا ناخشنود است. به همین دلیل هم است که به مامورین گاز زنگ میزند که جلوی رابطه جنسی ماگدا با مرد دیگری را بگیرد. زمانیکه با ماگدا در خانه تنها میشود و ماگدا میخواهد که با او رابطه برقرار کند معذب میشود و نمیتواند این کار را بکند. عشق تومک به ماگدا یک عشق فراطبیعی است و به نظر میرسد این عشق فراطبیعی از نظر کیشلوفسکی عشق بین مادر و فرزند است.

ادامه مطلب را از لینک زیر بخوانید:
http://pluscinema.ml/%D9%86%D9%82%D8%AF/%D9%86%D9%82%D8%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%B4%D8%B4%D9%85-%D8%AF%D9%87-%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%DA%A9%DB%8C%D8%B4%D9%84%D9%88%D9%81%D8%B3%DA%A9%DB%8C/
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نقد فیلم ده فرمان (قسمت پنجم)/کریستوف کیشلوفسکی

قتل نکن
فرمان ششم – تورات
یا "تو نباید کسی را بکشی"

خلاصه فیلم: یاچک یک راننده تاکسی را کشته است و پیوتر وکیل در دادگاه است. دادگاه یاسک را محکوم به اعدام میکند. اما در روزی که یاچک اقدام به قتل راننده کرد در چه حالی بود و چه میکرد؟ همان روز پیوتر، وکیل جوان چه میکرد؟ راننده تاکسی در آن روز در چه حال بود؟

فیلم دو روایت زمانی دارد. روایت روز قتل راننده تاکسی و روایت بعد از محاکمه یاچک. در روایت اول به صورت پراکنده تکه هایی از روز واقعه روایت میشود. پراکندگی بسیار است و طوری است که گویی کسی در حال یاد آوری آن روز است. روز یاچک جوان که با گفتگویی با بلیط فروش گیشه سینما آغاز شد. روز راننده تاکسی که با افتادن کهنه پارچه ای کثیف جلوی پایش آغاز شد و روز پیوتر که روز سرنوشت سازش برای آزمون وکالت است. ... دیدن ادامه »
چرا این روز حائز اهمیت است؟ این روز برای هر سه نفر سرنوشت ساز است. سرنوشت یاچک را به طناب دار گره میزند. سرنوشت راننده تاکسی را با مرگی فجیع. برای پیوتر نیز یک روز مهم و تعیین کننده است. اگر او در آزمون وکالت پذیرفته نمیشد به هیچ عنوان پایش به این ماجرا و دفاع از یاچک باز نمیشد.
یاچک زندگی ملامت باری دارد. در روز سرنوشت ساز مخاطب نمیداند که هدف او چیست؟ چه در سر میپروراند؟ فیلم حتی پس از محاکمه نیز توضیحی نمیدهد که چرا یاچک در آن روز به دنبال قتل کسی بود؟ علتش میتواند بی خانمان بودن در سرمای سخت زماستان، بیکاری، فقر و هر چیز دیگری باشد. فیلم درینباره توضیحی ندارد. در سالهایی که این فیلم ساخته شده است فضای جامعه لهستان و سایر کشورهای بلوک شرق به اندازه ای بحرانی بوده که هر کدام از پاسخ های فوق را میتواند شامل شود. در فیلمنامه میخوانیم که یاچک میخواسته با ماشینی که میدزدد با معشوقه اش بیتا فرار کند. اما این چیزی است که درفیلم دیده نمیشود.

ادامه مطلب را از لینک زیر دنبال کنید:
http://iran-critique.blogsky.com/1394/05/03/post-228/c-dekalog5
نقد فیلم ده فرمان (قسمت چهارم)/کریستوف کیشلوفسکی + دانلود فیلمنامه
پدر و مادر خود را احترام نما
فرمان پنجم – تورات


خلاصه فیلم:
آنکا و پدرش میکال با یکدیگر زندگی میکنند. آنکا در کودکی مادرش را از دست داده است. روزی یک پاکت نامه که متعلق به میکال است نظر آنکا را به خودش جلب میکند که روی آن نوشته شده: "بعد از مرگم باز شود".زمانیکه پدر در خانه نیست آنکا نامه را باز میکند و متوجه میشود که این نامه از طرف مادرش به اوست که برایش نوشته میکال پدر واقعی او نیست. آنکا با تلخی مسئله را با میکال مطرح میکند و اما اندکی بعد که متوجه میشود میکال پدر واقعی اش نبوده به او ابراز عشق میکند.

فیلم در نگاه اول با صحنه هایی کلیشه ای از روابط نزدیک و شوخی های یک پدر و دختر شروع میشود. اما در همین صحنه ها نکاتی نهفته است که به مضمون فیلم ارتباط مستقیمی دارد. در صحنه ... دیدن ادامه » ای که میکال درب حمام را باز میکند و روی آنکا آب میپاشد. به نظر میرسد این یک شوخی عادی باشد اما از طرفی باز کردن درب حمام توسط پدر زمانیکه دخترش در حمام است چندان هم یک شوخی عادی محسوب نمیشود. به نظر میرسد میکال نیز عاشق آنکاست.
میکال به مسافرتی کوتاه میرود و در فرودگاه به آنکا میگوید که صورتحسابهای اجاره خانه را در یکی از کشوها گذاشته و از آنکا میخواهد که آنها را پرداخت کند. در حین جستجوی همین کشوهاست که آنکا آن پاکت نامه را پیدا میکند. باز به نظر میرسد میکال از قصد چنین درخواستی از آنکا میکند که او نامه را پیدا کند و کنجکاو شود و آنرا باز کند و متوجه شود که دختر واقعی او نیست. شاید این یک فرصت برای ابراز عشق به دختری زیبا مانند آنکا باشد.

ادامه مطلب را از لینک زیر دریافت کنید
http://iran-critique.blogsky.com/1394/04/27/post-223/c-dekalog4
maria این را خواند
علی جعفریان، مرتضا، پرنده‌بازِ آلکاتراز و مجتبی مهدی زاده این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نقد فیلم ده فرمان (قسمت سوم) + دانلود فیلمنامه
ساخته کریستف کیشلوفسکی

روز سبت را مقدس بدار
فرمان چهارم - تورات

خلاصه داستان:
یانوش در شب کریسمس کنار خانواده اش است و وقتش را با آنها میگذارند.او در کلیسا و در مراسم عشای ربانی معشوقه سابقش، اوا را میبیند. اوا به بهانه اینکه شوهرش، ادوارد، از خانه رفته و گم شده از یانوش درخواست کمک میکند و یانوش هم با بهانه اینکه ماشینش را دزدیده اند از خانه خارج میشود و تمام شب کریسمس را با اوا در خیابان به جستجوی ادوارد میگذارند. در نهایت یانوش متوجه میشود که اوا به او دروغ گفته و تنها میخواسته که شب کریسمس را تنها نباشد و در کنار معشوقش شب را بگذراند.

این قسمت از ده گانه ده فرمان از دو قسمت قبل دارای انسجام بیشتری است. رفتارهای اوا و یانوش هرکدام بر اساس منطقی که فیلم دارد بسیار درست و حساب شده پیش میرود. مثلا ... دیدن ادامه » در صحنه های بسیاری معلوم است که اوا به دنبال دردسری میگردد که بتواند بیشتر با یانوش باشد، حتی اگر این دردسر به قیمت جانش تمام شود. این واکنش های اوا در نهایت با قرصی که از جیبش در می آورد و ادعای خودکشی میکند سازگار است و سایر رفتارهای عجیب او را نیز توجیه میکند.

ادامه مطلب را از لینک زیر بخوانید:
http://iran-critique.blogsky.com/1394/04/13/post-208/c-dekalog3
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید