کمدی کودک و نوجوان رویداد آنلاین
چیدمان
تیوال روژان صالحی | دیوار
S3 : 13:15:22 | com/org
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
وقتی به کارکردِ متن ، میزانسن ، جهان اجرا و ارتباطش با جهان مخاطب در این نمایش فکر میکنم میخواهم این جمله را تکرار کنم : پارودی یا کمدی میتواند ( باید ؟! ) دارای معیارها و شاخصه های اجتماعی ملموس باشد اما در عین حال نوعی از سرخوشی و خوش باشی را در خودش داشته باشد تا به مخاطب حرف اصلی اش را منتقل کند. دن کیشوت و ملانصرالدین و ... میتواند ترفندی برای نمایش امروز خودِ ما باشد . همین که نور نمیرود و دائم و همیشه بالای سر ما هست و ما انگار در وسطِ صحنه و یکی از آدمهای آنجاییم این نمیخواهد چیزی به ما بگوید ؟! همین که صحنه آنقدر بزرگ و خالی نگه داشته شده و این فضای خالی ، دائم با آن صدای نوتینگ ابسولوتلی نوتینگ اول نمایش همراه شده چیری نمیخواهد بگوید ؟! راستی ؛ ما چه دیده ایم ، ما چه شنیده ایم ... نکند بزودی دماغ ما هم دراز شود؟
این اجرا تظاهرات غیر متعارفی دارد ؛ شخصیتها ، روابط ، قصه های یک خطی کنار هم نشسته ، شخصیتهای تیپیکال و شناخته شده ولی دِفُرم شده ، فضا و زیستگاه آدمهای نمایش و ...
بله . وجود این مناسبات و مختصات در این تئاتر میتواند برای سلیقه همه مناسب نباشد و خیلی ها از آن خوششان نیاید و حتی همان چند نوبتی که طی این یکساعت میخندند توقعشان را از یک کمدی ( پارودی ) برطرف نسازد . وجود همین اصل که اندازه و متر و معیار و قرار دادهای هر نمایش ، بر طبق قواعد برساخته خودش بنا میشود ، میتواند بودن و دیدن نمایش هایی از این دست را توضیح دهد ؛ مثل حضور آن مردی که دامن به پا دارد و کفش غواصی ( فین ) پوشیده و عزادار فوتِ یکی از لاک پشت های نینجا هست و آدم های دیگر نمایش او را با همین شمایل و کارکرد میپذیرند و ما شاهد معاشرت آنها با یکدیگر هستیم . همین قدر عجیب و همین قدر طبیعی . اینکه در اینجا دنبال چه چیزی باید باشیم و چه انتظاری از آن باید داشته باشیم به صحنه های همین نمایش باز میگردد ، به آن موتور سیکلت برقی که دن کیشوت با آن این ور و آن ور میرود و ما این قرار داد را می پذیریم که دن کیشوت اینجا و نه در رمان سروانتس سوار موتور سیکلت میشود و مثالهای زیادی از این دست که در اجرا به وفور دیده میشود. این نمایش را باید با قراردادهای خودش دید نه با استانداردهای نمایش های دیگر .
بسیار ممنون از توضیحات تون.برای من که میخوام نمایش و ببینمک خیلی مفید بود.بهم ذهنیت داد.
۰۲ دی ۱۳۹۸
خانم صالحی..
با سلام..
عرض شود که در پروفایل تان مدرس هنرهای نمایشی
به چشم می خورد...
آیا با استانداردهای نمایش خودش اثری خوب است؟
عالی است؟
قابل اعتناست؟
متوسط است؟
خوب است با ایراد؟
شما حرفهای خوبی زدید، اما موضع تان را مشخص
نکردید...
جایی که بتوانیم از منظرتان به این اثر نگاه کنیم....
۰۵ دی ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا وارد شوید