آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال نیلوفر ثانی | دیوار
S3 : 06:08:38 | com/org
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
گزارشی میدانی از حضور در سالن های تئاتر و وضعیت موجود رعایت بهداشت و مراقبت های لازم:
بخش اول

1/ سالن مستقل تهران
5تیر99

برای ورود به تماشاخانه تب سنجی و یا هیچ کنترل دیگری انجام نمی شد
در لابی سالن تعداد افراد با فاصله اجتماعی حضورداشتند که بعضی از آنان ماسک نداشتند ..
تعدادی از تماشاگران نیز در بیرون از سالن و در فضای باز خیابان ... دیدن ادامه ›› رازی ایستاده بودند
ورود به سالن با الزام استفاده از ماسک بود / در سالن افراد با رعایت فاصله یک درمیان صندلی ها جای گرفتند بجز آنانکه که دو یا چند نفری آمده بودند
مسئول سالن به تماشاگرانی که ماسک هایشان را در جایگاه ها درآورده بودند مستقیما تذکر می دادند
اما پیش از شروع نمایش تذکرات و توضیحات لازم برای رعایت و داشتن ماسک تاپایان اجرا، داده نشد
تهویه سالن به نظر مناسب اما گرمای هوا آزاردهنده بود.


2/سالن مولوی
6 تیر99

دم درب ورودی لابی سالن مولوی میزنظارتی وجود داشت و به هیچ کس حتی به بازیگران ومهمانان دعوت شده، بدون ماسک اجازه ورود داده نمی شد
درخواست ضدعفونی کردن دست ها پیش از ورود به تمامی حاضران در سالن انتظار ارائه می شد اما تب سنجی انجام نشد
تعداد افراد در لابی با فاصله اجتماعی مناسب بود
ورود به سالن با الزام ماسک و قرارگیری با فاصله لازم اجرا شد
تهویه سالن مناسب وهوا مطبوع بود .
پیش از شروع نمایش تذکرات و توضیحات لازم برای رعایت و داشتن ماسک تاپایان اجرا، داده نشد

3/ سالن سایه / تئاترشهر
26 تیر99

دم در ورودی به لابی تونل ضدعفونی قرار داشت که الزاما هر کسی که وارد سالن انتظار می شود باید از آن عبور کند
البسه بطور ضمنی ضدعفونی می شدند
تب سنجی انجام و پس از چک شدن اجازه ورود به سالن انتظار داده می شد.
ورود به سالن نمایش با الزام و تاکید استفاده از ماسک و با رعایت فاصله اجتماعی برای ورود انجام شد
یک فرد از پرسنل مجموعه با دقت تماشاگران را با حدود شماره صندلی در جایگاهها با رعایت هر نفر یک صندلی آزاد در دوطرف و با رعایت ظرفیت 50 درصدی
راهنمایی کرده و جای می دادند.
با کوچکترین سهل انگاری تماشاگران در استفاده از ماسک بلافاصله به آنان تذکر داده می شد
تهویه سالن با قدرت زیاد و بسیار خوب و هوا کاملا جریان داشت
توضیحات لازم برای داشتن ماسک حتی در طول اجرا و تاپایان توسط کارگردان محترم داده شد که این فرهنگ سازی پیش از شروع هر نمایش، می تواند بسیار کارا و مفید باشد


امیدوارم این توضیحات برای دوستان مفید باشد
با توجه به شیوع مجدد پیک بیماری کرونادر مدت اخیر، تاریخ ها را در بررسی سالن ها نظر داشته باشید
به نظر می رسد درمدت این یکی دوهفته تاکید و کنترل بیشتری اتخاذ شده باشد

نیلوفرثانی
ممنمونم ازتون خانم ثانی عزیز
درود خاله جان.. خواهش می کنم ممنون از محبت همیشگی شما
به نظرم رسید شاید این اطلاعات که تجربه مستقیمی از وضعیت سالنها هست کمی از نگرانی هارو کم کنه.. و وضعیت واقعی تری از فعالیت سالن ها و اجراهای تئاتری رو نشان بده درعین حال مراقبت و احتیاط هرفردی دراین شرایط را بخوبی درک می کنم و احترام می ذارم
عزیزید بانو امیدوارم همیشه سلامت باشید
نیلوفر ثانی
درود خاله جان.. خواهش می کنم ممنون از محبت همیشگی شما به نظرم رسید شاید این اطلاعات که تجربه مستقیمی از وضعیت سالنها هست کمی از نگرانی هارو کم کنه.. و وضعیت واقعی تری از فعالیت سالن ها و اجراهای ...
خواهش می کنم بانوی عزیز و بزرگوارم
سپاسگزارم
اطلاعات بسیار ارزشمند و خوبیست که باعث ترغیب بیشتر برای دیدن اجرا ها می شود . حداقل در مورد سالنهایی که با رعایت دقیق پروتکل های بهداشتی و اقدامات اساسی ، .گام های موثری در کاهش این نگرانی ها برداشته اند .
بسیار لطف کردید بانو جانم
سلامت باشید و برقرار


۰۴ مرداد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
با درود

گشایش و جریان دوباره تآتر بعد از 4 ماه وقفه؛ اتفاقِ خوب و حتی لازمی‌ست .وقتی حضور و کارکرد تآتر، در اکنونیتِ ما، گستره‌ی امر اجتماعی و مقاومتی نسبت به جریان های سرکوب و حذف سیستمیِ آن است. با این نکته که تمام افراد مرتبط از تماشاگران تا پرسنل سالن‌ها و گروه اجرایی، بدون سهل‌انگاری، ملزم به رعایت موارد ایمنی و بهداشتی باشند.

قابل ذکرست شناخت و آگاهی از راههای انتقال ویروس کووید 19، مشخص و تا حدود زیادی با رعایت فردی، قابل پیشگیری‌ست، بنابراین ایجاد فضای رعب و بزرگنمایی خطرات آن، بیش از آنکه مخاطرات تآتر باشد، موید بی‌مسئولیتی افرادی، چه مخاطب و چه سالن‌داران ست که بدون توجه به رعایت موارد بهداشتی، بخواهند در سالنها حاضر باشند و سلامت دیگران را به خطر ... دیدن ادامه ›› بیندازند

الزام به رعایت فاصله گذاری اجتماعی چه در سالن و محوطه انتظار (بدون تجمع دوستان وهمراهان) ، استفاده از ماسک در تمام مدت حضور در سالنهای تآتر و حتی پس از خاموشی و اجرا، ضدعفونی سالن با دقت و برای هر سانس، نکاتی ست که به حیات و ادامه نبض تآتر با کمترین خطر ممکن، و احساس امنیت برای دیگر تماشاگران منجر خواهد شد
امیدکه چنین باشد.

نیلوفرثانی
*پست موقت *

در پس تصمیم ستاد کرونا صادر شد؛
🔸اطلاعیه وزارت ارشاد درباره آغاز فعالیت‌های هنری از ابتدای تیرماه
🔹ستاد ملی مقابله با کرونا در جلسه صبح امروز خود با بازگشایی سالن‌های سینما، تئاتر و موسیقی مشروط به رعایت دستورالعمل های بهداشتی از اول تیر ماه موافقت کرد. این خبر را مرکز روابط عمومی و اطلاع رسانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در اختیار رسانه ها قرار داد که شرح آن در زیر می آید:👇
💠 در پی درخواست سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، ستاد ملی مقابله با کرونا در جلسه صبح امروز خود با بازگشایی سالن‌های سینما، تئاتر و موسیقی مشروط به رعایت دستورالعمل‌های بهداشتی، استفاده از حداکثر ۵۰ درصد ظرفیت در اختیار از اول تیرماه موافقت کرد. همچنین آموزشگاه‌های قرآنی، هنری، ادبی و سینمایی نیز با رعایت دستورالعمل‌های بهداشتی از ۲۴ خرداد مجاز به ... دیدن ادامه ›› فعالیت شدند.

💠گفتنی است پیش از این وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در نامه‌هایی جداگانه خطاب به وزرای بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و کشور بر تسریع لزوم بازگشایی مراکز فرهنگی و هنری با هدف توجه به معیشت اصحاب فرهنگ و هنر و جلوگیری از ضرر و زیان صاحبان کسب و کارهای فرهنگی و هنری تاکید کرده بود.

💠برخی از اهم دستورالعمل‌های بهداشتی به شرح زیر است:

۱- در مقطع بازگشایی و تا اعلام وضعیت سفید قطعی، ظرفیت فروش بلیت برای هر سالن تا سقف ۵۰ درصد مجاز است.

۲- لازم است هنگام ورود و خروج تماشاچیان و حضور در سالن انتظار، فاصله گذاری ایمن رعایت شود.

۳- در دسترس بودن مایع ضدعفونی کننده برای مراجعه کنندگان الزامی است.

۴- ضد عفونی کامل سینما و سالن‌ها طبق دستورالعمل اعلامی وزارت بهداشت هر روز یک بار الزامی است.

۵- بوفه‌های سینما و سالن‌های هنری و آموزشگاه‌ها موظف به رعایت حداکثر موازین بهداشتی بوده و مجاز به عرضه مواد غذایی، تنقلات و نوشیدنی به صورت فله نیستند.

۶- تمامی هنرجویان آموزشگاه‌ها از وسایل آموزشی اختصاصی استفاده کنند.

7-استفاده از دستکش و ماسک در محیط سالن‌های سینمایی ،هنری و آموزشگاه‌ها برای کارکنان، هنرجویان و مراجعان الزامی است.

۸- با سینماها، سالن‌های هنری و آموزشگاه‌هایی که رعایت دستورالعمل‌ها را نداشته باشند، نسبت به تعطیلی آن‌ها اقدام خواهد شد.

۹- ادارات کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان‌ها مکلف به نظارت دقیق بر اجرای دستورالعمل‌ها خواهند بود.
هرچند با توجه به اعلام شروع پیک دوم بیماری به‌نظرم کار اشتباهی داره صورت می‌گیره ولی از طرفی هم نیاز به بازگشایی ها امری ضروری هست.
امیدوارم با رعایت‌های حداکثری (که حداقلش هم میدونم رعایت نخواهد شد) از گسترش بیماری جلوگیری بشه.
نیلوفر ثانی
درود جناب عسگرزاده گرامی سپاس از لطفی که دارید من 3 تا از کارهای فعلی رو دیدم و با وجود نقاط قوت و ضعف، هیچ کدام بسیار ضعیف نبودند و قطعا طرفدارانی خواهند داشت اما برای پیشنهاد دادن چندان باب ...
سلام و سپاس
می فهمم چه می گویید و بی صبرانه منتظر نوشته های ارزشمندتان هستم.
امیر عسگرزاده
سلام و سپاس می فهمم چه می گویید و بی صبرانه منتظر نوشته های ارزشمندتان هستم.
ارادتمندم
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

نگاهی به پدیده نمایش اینترنتی
«تئاتر آنلاین، تئاتری که نیست»
نیلوفر ثانی
روزنامه اعتماد ؛ چهارشنبه 7 خرداد 99

در وضعیت فعلی موجود در جهان با گسترش بیماری اپیدمی کووید‌19‌ تمام فعالیت‌های هنری و تئاتری دستخوش وقفه...

نگاهی به پدیده نمایش اینترنتی
«تئاتر آنلاین، تئاتری که نیست»
نیلوفر ثانی
روزنامه اعتماد ؛ چهارشنبه 7 خرداد 99

در وضعیت فعلی موجود در جهان با گسترش بیماری اپیدمی کووید‌19‌ تمام فعالیت‌های هنری و تئاتری دستخوش وقفه‌ها و توقفِ اجراها و تولیدات آن شده است؛ وضعیتی که در کشورمان به دلیل شیوعی زودهنگام‌، چاره‌ای جز تعطیلی تمام موسسات و تماشاخانه‌های تئاتری نبوده است. بدون شک، علاقه‌مندان و اهالی تئاتر در این شرایط، بی‌صبرانه منتظر برطرف‌ شدن شرایط نامساعد بیماری، با وجود ریسک بالای تجمع و حضور در سالن‌های تئاتر و تمایل به پیوندی نزدیک به تئاتر، با امکانات موجود دارند.چه آنانی که از طریق پلتفرم‌های ... دیدن ادامه ›› پخش زنده، از سایت‌ها و لایوهای اینستاگرامی، مباحث و گفت‌وگوهایی تئاتری را ترتیب می‌دهند و چه مخاطبانی که به فیلم‌تئاترها و حضور آنلاین در این نشست‌ها علاقه دارند، همگی نوعی مشارکت اجتماعی را در پیوند اهالی تئاتر رقم می‌زنند و خواهان رونق آن در این شرایطند. اما در این میان با نمونه‌های بسیاری نیز مواجهیم که حواشی قابل‌ملاحظه‌ای دارند و مورد نقد بسیاری از صاحب‌نظران در حوزه تئاتر و هنرهای نمایشی نیز هستند. کلاس‌های نمایشنامه‌نویسی، بازیگری و کارگردانی آنلاین، توسط بسیاری از اساتید تبلیغ و ارایه می‌شود و جای پرسش بسیاری را برای آن دسته از تئاتری‌هایی که سالیان سال در این عرصه‌ها مشغول بودند و آموزش داده‌اند، مطرح می‌کند که چطور می‌شود بازیگری و کارگردانی را آنلاین، آموزش داد؟ درحالی که تمام آنچه یک بازیگر باید بیاموزد، فراتر از چند دستورالعمل و تمرین متدهای تیتروار است و اساسا انرژی و حضور در صحنه و تمرینات جمعی است که می‌تواند به جهان بازیگر و هنرمند راه پیدا کند و آن را خلق کرده و بسازد. از طرفی دیگر در این چند روز اخیر با پدیده جدیدی تحت عنوان «تئاتر آنلاین» روبه‌رو شده‌ایم که تبلیغات زیادی را حول این محور که اجرای نمایشی با مدیومی به جز صحنه و حضور زنده و از طریق اینترنت و در غیاب مستقیم تماشاگر، به عنوان تئاتر ارایه می‌کند. آنچه تولید این دست جریان‌هاست، اگرچه از یک متن نمایشی بهره می‌برد اما «تئاتر نیست»، چراکه مهم‌ترین وجه یک اجرای تئاتری را که حضور و زنده ‌بودن در ارتباط بی‌واسطه با تماشاگرست، ندارد. بلکه بیشتر یک برنامه تصویری است که اکت‌های نمایشی را مانند شوهای تلویزیونی به تماشاگران عرضه می‌کند و هر چند به‌صورت زنده و آنلاین اجرا می‌شود اما با میانجی تصویر و دیجیتالی است که اساسا در آن مخاطب هیچ نقشی ندارد و حتی اگر تمام تماشاگران آن حذف شوند هیچ خللی به روند اجرا نه تنها وارد نمی‌شود بلکه اجراگر قادر به درک و ردیابی این حضور و این مشارکت ضلع سوم و بنیادی یک اجرا نیست. او همچنان دارد بدون آنکه اطلاعی از حضور و کنش‌ و واکنش‌های تماشاگر و مخاطبش داشته باشد، روبه‌روی یک لنز دوربین برنامه‌اش را اجرا می‌کند. بنابراین آنچه از این طریق ساخته و پرداخته می‌شود، اساسا حتی «شبه‌تئاتر» هم نیست، مگر تمام معنای تئاتر را که از یونان باستان با معنای لغوی تئاتر یا تئاترون که اشاره به مکان و صحنه و ساحتی از هویت جایی است که در آن اجراگر مستقیما با تماشاگران روبه‌رو و به اجرای نمایش می‌پردازد، دچار تغییرات اساسی دهیم. این دست رویدادها می‌توانند در نوع خود به‌طور مستقل و شاخه‌ای مجزا از تئاتر، یک تولید تصویری باشند که قرار است تماشاگران علاقه‌مند به این ‌دست فیلم‌ها را راضی و خشنود کند اما اینکه مجریانِ آن، با فرصت‌طلبی از یک هنر جاافتاده و معتبر همچون تئاتر و با قصد جایگزینی برای بسته ‌بودن سالن‌های تئاتر، ارایه و عرضه شود، مسیر نادرستی است که نه تنها کمک‌کننده نیست بلکه آسیب‌زننده است و کالایی کردنِ بسته‌های فرهنگی برای مصرف ‌شدن در این روزهای پرمخاطره‌ای است که مخاطب تئاتر را در قالب‌های جعلی تربیت ‌کرده و جاسازی کند. «تئاتر واقعی» چیزی نیست که به‌صورت مکانیکی و بی‌وقفه و بی‌اعتنا به ارتباط با مخاطب تا انتهای خودش پیش برود. تئاتر در ساحتِ خود نیازمند ارتباط مستقیم و بی‌واسطه با تماشاگری است که از این مواجهه به دریافت‌ها و تجربیاتی دست یابد که در هیچ موقعیت دیگری از برخورد با سایر هنرها، حتی حوزه‌های هم‌مرز با تئاتر مانند فلسفه، روانکاوی و امر سیاسی، قابل دریافت نیست. او با حضور در اتمسفر زنده یک اجرا، هم‌نفس با اجراگران و ناظر به کوچک‌ترین رخدادهای روی صحنه است که هر کدام می‌تواند کاملا در بداهه‌ترین صورت خود به اجرا درآید که احتمال هر نوع اتفاق غیرقابل پیش‌بینی و حتی تاثیر بر کل نمایش همواره وجود دارد و وجود صدها چشم و نگاهی که پیوسته و با پیگیری لحظه‌لحظه، بازیگر را مورد تیزبینی و قضاوت خود قرار می‌دهد و آن همذات‌پنداری و تاثیراتی که کاتارسیس ارسطویی را به دنبال دارد، همه و همه از مکمل‌ها و ویژگی‌های اجرای یک تئاتر واقعی است؛ تئاتری که حتی می‌تواند بدون دکور و ملزومات صحنه، بدون کلام، بدون موسیقی و سایر عناصر مداخله‌گر دیگر و تنها با عنصر زنده ‌بودن و مواجهه مستقیم با تماشاگر، خود‌ را خلق و ارایه دهد. اگر مخاطبی نباشد، صحنه و بازیگر، از معنای حقیقی اجراگری خود تهی خواهند شد چه برسد به آنکه اساسا آنچه دارد عرضه می‌شود با حضور دوربین و فیلمبرداری و ارتباط غیرمستقیم، وجوهاتش را از مدیومی دیگر به جز تئاتر به دست می‌آورد.
«تئاتر آنلاین»‌نام غلطی است که آدرس نادرستی به مخاطبانش می‌دهد، آنچنان که بعد از این، پدیده اجرا و تئاترآنلاین در زمره سبک‌های تئاتری جای گرفته و مورد بحث و گفت‌وگو قرار می‌گیرد. درحالی که این پدیده، جریانی تصویری و کاملا نامرتبط با تئاتر است و هر چند می‌تواند به عنوان هنری در این روزهای توقف کار تولید جمعی و اجراهای زنده با حضور تماشاگران، مطرح باشد و برای علاقه‌مندانش سرگرمی و ساعاتی از یک تجربه که چندان هم بکر و نوآور نبوده و بلکه بارها و بارها مشابهاتش چه از برنامه‌های زنده روی آنتن تلویزیون و چه پلتفرم‌های شبکه‌های مجازی، ارایه شده، باشد، اما لازم ا‌ست که موجبات هیجان کاذب و تبلیغاتِ جعلی از بابتِ یک حرکت تئاتری با ایثارگری هنرمندانِ دست‌اندرکارش، برای علاقه‌مندان به این هنر را فراهم نکرده و از آن به عنوان جریانی سازنده در روزهای افول تئاتر و هنرمندان تئاتری، یاد نشود. بالطبع حضور و هرگونه فعالیتی در این وقفه تاریخی، می‌تواند تاثیرات خودش را به همراه داشته باشد اما نه چنان‌که تخریب و آسیب‌زننده به بدنه اصلی هنرهایی همچون تئاتر باشد که برای رسیدن به این جایگاه در طول قدمت نه چندان زیاد خود در ایران، زحمات و خون دل‌های بسیاری به ‌جان خریده‌ است.
خانم ثانی بسیار عزیز،
چقدر حیف که شما هم با این پدیده مخالفید.
۰۷ خرداد
با سپاس از دوست فرهیخته عزیز خانم ثانی
جناب آقای صادقی صرفا در باب گفتمان شما در این خصوص که ((اجرای آنلاین هم جایگزین و خاتمه دهنده ی تیاتر نخواهد بود و در کنار هم ادامه ی مسیر خواهند داد)) موافقم اگر چه ممکن هست ادامه مسیر هم ندهند و حذف و یا تغییر ماهیت دهند که با توجه به اقبال و کاربرد آن در گذر زمان مشخص خواهد شد. فرمودید ((تیاتر روشی برای ابراز و بیان یک ایده ست. ایده ای که در ذهنی شکل گرفته)) آیا اصولا یک ایده می تواند با حذف عناصری مرتبط با خود همچون جامعه هدف، در یک خلاء شکل بگیرد و بر فرض اینکه این شکل گیری صورت بپذیرد آیا قابلیت صحیح اجرایی خواهد داشت. فرمودید ((تاتر موظف به حضور تماشاچی نیست)) این وظیفه نیست بلکه یک کنش و واکنشی متقابل بین بازیگر صحنه و تماشاگر است که در جهت بهبود اجرا و تغییر ابعاد رفتاری و تلنگرهای شخصی در یک اجرای ملموس، شکل می گیرد ممکن است این روش آنلاین به جهت شرایطی ایجاد شده و دوام آورد اما به نظر با حذف محدودیت ها، شرایط ادامه آن بسیار سخت می نماید
behrad rad
با سپاس از دوست فرهیخته عزیز خانم ثانی جناب آقای صادقی صرفا در باب گفتمان شما در این خصوص که ((اجرای آنلاین هم جایگزین و خاتمه دهنده ی تیاتر نخواهد بود و در کنار هم ادامه ی مسیر خواهند داد)) ...
جناب راد عزیز،
خوشحالم که نظرتون رو بیان کردید.
به نظر من ایده، فارغ از هر وابستگی در ذهن شکل میگیره. بعد ایده پرداز با استفاده از ابزارهایی که توشون مهارت داره، اون رو ابراز میکنه. تیاتر، نقاشی، ادبیات و... و این مهارت ایده پرداز با دستیارانشه که می تونه اون ایده رو تبیین بکنه یا نکنه.
البته این کنش و واکنش نتیجه ی حضور تماشاگره، نه الزام آور حضور ... دیدن ادامه ›› تماشاگر.
در طول تاریخ، خیلی ها تلاش کردند چیزهای مختلف رو “تعریف” کنند و در چهارچوبی قرار بدن. اما این کار تقریبا غیر ممکنه. میشه بصورت قراردادی چیزها رو در دسته بندی ها و تعاریفی گنجوند ولی اون تعاریف بیان کاملی از اون “چیز” نخواهند داشت. بلکه بیان کننده ی “نگاه تعریف کننده به اون چیزه”. این چهارچوب ها قراردادی هستند برای راحت شدن فهم ما انسان ها. و پافشاری جهت حفظ اون چهارچوب ها، عملی غیرممکنه. مثل مخالفتهایی که کلیسا با پیشرفت علم می کرد. یا با پرواز.
حمایت کردن از شکل های جدید هنر یا علم یا هر ایده ی جدید، می تونه نتایج شگفت انگیزی داشته باشه.
۱۷ خرداد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
امیدوارم همگی دوستان و مخاطبانی که اجراهای آنلاین را مشاهده می‌کنند ، مستحضر باشند که این یک " تئاتر" نیست .
بلکه تنها یک برنامه‎ی تصویری و اجرایِ شو و نمایشِ یک متنی ادبی‌(نمایشنامه)ست .

«تئاتر آنلاین » وجود ندارد همانطور که همزمان نمی شود عنصری ذاتش را از دست بدهد و بازهم همان موجود قبلی باقی باشد.
ذات تئاتر به زنده بودنِ بی واسطه با مخاطب و تماشاگر آن‌ست . بنابراین اجرایی که با واسطه و میانجی به مخاطب عرضه شود ، تئاتر نیست
یک برنامه تلوزیونی با بعد تصویرسازی ست
بنابراین دیدن چنین برنامه‌ای همچون بسیاری از برنامه‌های زنده رسانه‌ای مثل لایوهای اینستاگرامی یا تلوزیونی، چندان چیزی غریب و عجیب و تازه نیست که شعف و ذوق زیادی را برای تماشاگران آن تولید کند. و اگر غیر از این باشد، سوءاستفاده و دادنِ آدرس‌های غلطی‌ست که منحرف‌کننده‌ی هنر و تئاترست.

نقد کاملی دراین باره خواهم نوشت که در جراید و سایتهای تئاتری نیز منتشر شود.

نیلوفرثانی
پیش‌نهاد می‌کنم هرگز در مورد هیچ‌ پدیده‌ای با قطعیت‌ و این‌گونه حکم صادر نکنید
در همه جای دنیا تئاتر دیجیتال و آنلاین در جریان است و اتفاقن‌ اجراست و تئاتر است فقط کافی‌ست در اینترنت‌ تجربه‌های تئاتر دیجیتال‌ را سرچ‌ کنید
پخش آنلاین تئاتر با اجراهای آنلاین بر اساس پلتفرم‌های دیجیتال متفاوت است.
اینجا‌ فضای سایبری همان‌ مکان‌ اجراست و تعامل‌ اجراگر و مخاطب‌ همان ارتباط‌ زنده‌ و پویای مورد نیاز ... دیدن ادامه ›› تئاتر هست
با این حجم از مقاومت و صدور قاطعانه‌ حکم که شما دارید دوستانه‌ پیش‌نهاد می‌کنم از این فضای توسعه‌ یافته با نگرشی توسعه یافته استقبال کنید
و در ضمن جریانی که نوپاست و هنوز دارد امکانات موجود خودش را کشف می کند را به سادگی نمی‌توان تعریفش‌ کرد‌ و حکمش‌ را صادر کرد
پیش‌ از روشن‌گری در جراید خواهشن‌ اندکی تامل و صبوری 🙂
موفق باشید
۱۳ اردیبهشت
خانم ثانی عزیز
یاداشت شما و گفتگوهایی زیر پست را خواندم. به عقیده من نیز تئاتر تعریف ذاتی اش به زنده بودن و حضور در صحنه مخاطب بر میگردد. به عبارت دیگر نشستن مخاطب روبروی اجرا نقطه عزیمت واژه تئاتر است. همانطور که می توانیم نقطه عزیمت سینما را، غیر زنده بودن و عدم نیاز به حضور مخاطب زنده بدانیم. بی شک فیلم را در تلویزیون و یا از طرق مختلف دیگر (نظیر آنلاین یا شبکه های کابلی) می توان مشاهده نمود بی آنکه به ذات آن ضربه بخورد ولی تئاتر این تعریف را نمی پذیرد و قطع شدن ارتباط زنده مخاطب روی تعریف ذاتی آن تاثر می گذارد! و حتی شکل اجرا را می تواند متفاوت نماید. چه بسیار اجرا هایی را به خاطر داریم که با کم و زیاد شدن تماشگرانش، دستخوش تغییر های بزرگ در اجرا شده اند بی آنکه خودشان قصد چنین تغییری را داشته ... دیدن ادامه ›› باشند.
از سوی دیگر قطعا اشکال و تعاریف های بسیار گوناگونی می شود از هر واژه ای داشت و اصولا هر عینکی را که بزنیم با همان عینک می توان تفسیر خودمان را ارائه کنیم. ممکن است این تفاسیر کاملا متضاد و یا دور از هم باشد اما هرکدام جای خود محترم است. همانجور که اقای رضایی عزیز نوشتند این چنین تعریفی هم با اینچنین عینکی می تواند مورد استفاده قرار گیرد و ما نیز تعریف خودمان را داشته باشیم.
۱۸ اردیبهشت
درود جناب علیزاده دوست ارجمندم ممنونم از نظرتون و سپاس از توضیحات خوب و مفیدی که فرمودید ..
۱۸ اردیبهشت
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
«پست موقت»

همیاری جان
من الان قالب تهی می کنم
پروفایل هامونو دریابید
فقط چندتا از تئاترها و بقیه تجربه ها دیده می شن و با زدن ادامه هم مابقی قابل رویت نیست..
:(((

لطفا همون لیست اسمی رو هم بذارید دوباره
اینطوری اصلا نمیشه براحتی یه تاتر یا گالری یا فیلمی که چندسال پیش دیدیم رو تو انبوه اسامی فرمت جدید پیداکنیم

من چک کردم برای من درست بود
۱۱ اردیبهشت
درود بر شما
بله این بخش های تازه به زودی به پروفایل های کاربران هم افزوده می‌شود.

بخش ساختن متعلق به همه کاربران است و نه فقط ناشران و ... شما هم می‌توانید کتاب‌های مفید و جذابی که دوست دارید در تیوال بسازید تا درباره آن‌ها گفتگو و آشنایی بیشتر شکل بگیرد.
۱۲ اردیبهشت
درود به همیاری عزیز سپاس
۱۳ اردیبهشت
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

روز ملی تئاتر

"چرا باید تئاتر ببینیم؟ "

تئاتر در جامعه‌ی ایران، هنوز آنچنان که باید نه تنها جایگاه ریشه‌دار خودش را، به عنوان هنری تکامل‌یافته باز نکرده، بلکه حتی از ظرفیت‌های مواجهه و کاربردی‌اش در امر اجتماعی غافل است. تئاتر با پیوند در چند حوزه دیگر از اندیشه و زیبایی‌شناسی هنر، و زیست آدمی و نمایی از واقعیت جهان ماست که بیش از هر هنر دیگری، چند وجهی و اصالتی به قدمت بشر دارد. از همان نخستین دیواره نویسی‌ها و ساخت ابزاری برای نمایشی در جلوه‌گاه شکارها و بقا، تا به امروز در مجهزترین سالن‌های تئاتر، در آئینی از مرگ و زندگی و در تباری از حرکت و رقص و ترانه، و در صحنه‌پردازی‌های واقعی و خیال‌انگیز حضور داشته، حتی پیش از شکل‌گیری زبان و نوشتار هم حاضر بوده و همچنان به مسیر خود ... دیدن ادامه ›› ادامه می‌دهد.
تئاتر دیگر تنها یک هنر نیست، امروز تئاتر ضرورت زیست اندیشه‌ورز و رخوت‌زدای انسانی‌ست که در انباشت اطلاعات منحرف‌کننده و توخالی که هرکدام بی‌آنکه دست‌شان را رو کنند، به تخطئه تفکر مستقل فرد، همت‌گماشته‌اند ، رهایی‌بخش‌ست
تئاتر یک متن و چند بازیگر بر صحنه که موضوعی را به نمایش می‌گذارد و به چند مخاطب عرضه می‌کند تا آنها را سرگرم کند، نیست. تئاتر امروز کنشی در بطن جامعه در برابر نیروهای بازدارنده‌ی مسلط به سمت و سوی اندیشه‌ورزی، آگاهی و تغییرست .. تئاتر ظرفیتی‌ست که مخاطب چه بخواهد چه نخواهد، با آن تغییر می‌کند. گاه حتی دامنه این تغییر چنان وسیع‌ست که لذت آشکار و اتفاق روشنی را رقم می‌زند
تئاتر برای جوامعی که دچار سانسورها، ممانعت‌های متعدد فکری و بمبارانِ ایدئولوژیکی چند سویه است، امری ضروری و حتی الزامی‌ست. جامعه‌ای که چندان با مطالعه و تفکر انس و الفتی ندارد، تئاتر محرکی ذهنی و اجتماعی‌ست که او را وارد این وادی‌ها می‌کند. ادبیات را رکنی اصلی از زندگی می‌سازد که بی‌وجود آن، زندگی بشر قابل تحمل نیست و فلسفه را از آن شکل سخت و دشوار و بی‌کاربردش، به خودِ زندگی، و نظریه را به عمل بدل می‌کند.
تئاتر همان مکان مقدسی‌ست که در آن رخدادهای متعددی به وقوع می‌رسد. بالندگی، درک، شعر، شعور و شهودی که مسیر زیست انسانی را با اکنونیتی پیوند می‌زند که هر لحظه با عوامل متعدد بیرونی و درونی، در جدال و کشمکش‌ بوده و لازمه‌ی رشدست. و چه چیزی بهتر و موثرتر و جذاب‌تر از تئاتر و هنر می‌تواند مامن امن و پرچالشی برای او باشد.
مامنی که اگرچه پناه می‌دهد اما خشونت دارد، واگر چه مهرورزست اما بی‌رحمانه می‌تازد. و اگرچه نمایش‌ست اما واقعیت، تولید می‌کند.
تئاتر میل جستجوگری و نوگرایی را پاسخ می‌دهد چراکه همواره برای این امیال، ظرفیتی برای پاسخ دارد. تلاقی عشق و تجربه، اتفاقِ تئاترست .. و جریانی‌ست که دیگر نه درجنبی از زندگی انسانی، بلکه در کانون آن، مستقر و موجودیت دارد. تئاتر از محدوده‌ی دیالوگ و دکور و بازی و صحنه، عبور کرده‌است، از سبک‌ها، ژانر، فرم و محتواها...حتی از مرز اندیشه و تفکر و تعامل، فراتر رفته و امروز خود حرکت، جریانی اکتیو و کنشگری‌ست که عنصر ضروریِ انسانِ زنده است.


نیلوفرثانی
7فروردین 99

چقدر دلمان برای روزهای خوب تئاتر دیدن تنگ شده است. چه لذت های شیرینی داشتیم و فکر میکردم روال طبیعی زندگی است! شاید حال این روزهای ما تلنگری باشد به اینکه : مرگ در سایه نشسته است و به ما مینگرد! ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است حتی!
روزها و چیزهای خوبی که قدر ندانستیم.
به امید روزهایی که می آید! به امید روزهایی که باز بتوانیم بنشینیم روی صندلی های نه چندان راحت خیلی از سالن ها ، تئاتر متوسط و تئاتر خوب ببینیم و بیایم دوباره اینجا گفته گو کنیم. چقدر ساده های زندگی مان زیبا بود و ما نمی دیدیم:(.
۰۷ فروردین
خواهش می کنم بانو جان بزرگواریدو سپاس بسیار دارم از محبت سرشار و لطف بی دریغتان .
خدا می داند که چقدر دلتنگ دیدار شما بانوی نازنین و خردورزم و ابرشیر عزیز و گرانقدر و سایر دوستان خوب تیوالی هستم .
به امید دیدارتان
سلامت باشید و پاینده
۰۸ فروردین
نیلوفر گرامی درودی دگر بار بر تو دوست عزیز و با تبریک مجدد سال نو و آرزوی سال خوب در این هجمه های نا امیدی که کورسوی امیدی هم بر آن رویت نمی گردد.
آیا همه اقشار جامعه توانایی بهره گیری از گفتمان تاتر را دارند؟ به تازگی مصاحبه ای از خانم بهناز جعفری دیدم که می گفت حضور بازیگرهای سینما در تاترها باعث رونق و کشاندن مردم به سمت تاتر می شود آیا افراد عامی جامعه که به قصد وقت کشی و یا دریافت پزهای توخالی اجتماعی سالن های تاتر را انتخاب می کنند می توانند مخاطبان خوبی برای تاتر باشند ولو باعث رونق تاتر شوند؟ که تاتر موجبات "بالندگی، درک، شعر، شعور و شهودی" در آن ها را ایجاد نماید. شاملو در مصاحبه ای می فرماید مخاطبین شعر من مردم عوام جامعه نیست اگرچه آن ها را مورد هدف قرار می دهد اما باید خواص و روشنفکر اشعار من را درک کند به زبان ساده به انتقال آن بپردازد به نظر می رسد تاتر نیز از جمله هنرهایی است که "محرکی ذهنی" آنرا نباید در اقشار جامعه یا جامعه‌ای که چندان با مطالعه و تفکر انس و الفتی ندارد، دید بلکه قشر اندیشمند و روشنفکر باید جامعه هدف آن باشد.
۱۸ فروردین
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
"رنجنامه ممتد "

در صفحه اینستاگرام جشنواره مونولیو بخشی از یک اجرای گذشته از سال 1387 با بازی حسن معجونی، دیروز به اشتراک گذاشته شد که در نگاه اول یادآوری جذاب و تجربه‌ی خوشی‌ برای علاقمندان تئاترست ..
اما به محض آنکه کلیک پخش این تکه فیلم را می زنیم تا این اجرای زبان محور را ببینیم، صدای ممتد شا‌ت‌های عکاسی که گویا در کنار فیلمبردار نشسته، هم به گوش می‌رسد.. بازیگر بر صندلی نشسته و دارد دیالوگش را می‌گوید هیچ اتفاقی بجز ادای متن در آن تکه‌ی 40 ثانیه‌ای و حس بازیگر در اجرای آن بچشم نمی خورد اما بااین وجود چندین و چندبار صدای گرفتن عکس توسط آن عکاس غیرحرفه ای، بی‌ملاحظه و نابلد؛ از آن صحنه در فیلم شنیده می‌شود و آنقدر آن صدا بلندست که حتی بعضی دیالوگ های بازیگر مخدوش به گوش می رسد. عملا بخشی از تاریخ و گذشته تئاتر و این نمایش، با بی‌رحمی سلاخی شده است..چندین عکس از یک صحنه‌ زیر 40 ثانیه؟؟!!!!!..

این سندی‌ست از یک فاجعه، برای عکاسان و تمام کسانی که در برابر این جریان موضعِ بی‌طرفانه ای دارند، که از نزدیک و بسیار واضح شاهد این رنجنامه و تخریب لحظات ... دیدن ادامه ›› مخاطبی باشند که بارها اعتراض می‌کند، برای تماشا و درک یک اثر هنری زنده و تکرار ناپذیر، این صدای نابهنجار و این عدم درک درست از وضعیت موجود توسط عکاسی غیرحرفه ای، چقدر دلخراش و آزاردهنده است
واین اتفاق بسیار تکرار شونده‌ای ست که شاید ما پیش از این نتوانسته بودیم ثبتش کنیم اما همواره زجر و رنجش را برده‌ایم

." لطفا احساس، علاقه، وقت، هزینه و تمرکز تماشاگر تئاتر را با نافهمی خود نکُشید "

نیلوفرثانی
27/ اسفند / 98
پ.ن: لینک زیر، فیلم مذکورست
https://www.instagram.com/p/B9zfLiyA0E0/?igshid=79j0ts4dwtka
چقدر اشاره ی به جا و درستی به این موضوع مهم داشتی نیلوفر عزیز
دقیقا این سند «جنایت» بر تاتر هست!
هم تماشاگر حاضر در سالن و هم تماشاگری که در آینده این فیلمها رو می بینه، همیشه متاثر از این فاجعه ست!
ای کاش هنرمندانی که در کسوت مدرس و مربی به جوانان «تاتر» می آموزند، «احترام به حقوق مخاطب» رو هم در یکی از فصول آموزشی خود بگنجانند!
۲۸ اسفند ۱۳۹۸
درود به شما خانم نیلوفر ثانی گرامی
داغم تازه شد
حالا تصور بفرمایید وسط کنسرت داخل تالار وحدت نشسته اید و سولیست داره پیانو میزنه در طبقات بالا چند نفر به دلایلی میخواهند از سالن خارج و یا وارد بشوند به هر حال در جمعیت و اون فضا و مکان انتظار شرایط پایدار برای همه انسان ها را نمی توان داشت و درب ها باز بسته میشوند به همراه صدای لولایی که بعد خروج فرح از ایران به آن رسیدگی نشده شاید اون عکاس متوجه نبوده فیلمبرداری دارد انجام می شود و خود فیلمبردار هم ناشی بوده فکر اینجا را نکرده خروجی کار بی کیفیتی صدا هست که اصل موضوع میباشد یا اصلا صدا برداری نبوده همانگونه که به همه می گویند تلفن همراه خود را خاموش کنید تا نویز و تداخل در سیستم صوتی به وجود نیاد به ایشون هم میگفتند با یه مدل دوربین بدون صدای شاتر ،عکاسی می کرد اگه عکاس مشکل ... دیدن ادامه ›› آموزش دارد یعنی مدیر تالار وحدت هم روغن برای لولا ندارد و یا لولا مسئول ندارد ویا کارمندان تالار وحدت از درب استفاده نمی کنند واگر واقعا بلد نیستی مسئولیت قبول نکن واگر کارمندان فرمایشی هستند کار انجام نمیدهند وافکاری با این ذهنیت که افرادی که برای تماشا و شنیدن موسیقی وتئاتر به سالن می آیند از قشر بی درد هستند آیا نباید بابت پولی که میگیرند زحمت بکشند وروزی حلال ببرند حالا کارمند که در یک سازمان دولتی و از بیت المال این گونه مراقبت میکند چگونه به خودش اجازه میدهد که به یک عده بگوید قشر بی درد اگه خودش جای اون بود چه می کرد .
هر کسی برای کار نکردن بهانه دارد ولی دلیلی بر درست کار نکردن و کم فروشی نیست
شاید عکاس و فیلمبردار هم می دانسته اما کم فروشی کرده و یا آموزش و تجربه کافی.........مسئول کیست
۰۴ فروردین
درود مهدی عزیز
خب واقعا کامل و بجا اشاره کردید تمام نکات رو و من جز افسوسی که نتیجه اش همین فایل شاهد هست ، چه می توانم بگویم...
چندی پیش کنسرت ریستال پیانویی در سالن رودکی بودیم و دقیقن همین فرمایش شما بطور عینی و روشن ، پیش آمد و اتفاقا مقادیر زیادی در کنار گوش فیلمبرداری که ساکن و ثابت در گوشه ای بود، عکس گرفته شد .. وجای سوال برای من و دوستان همین مسئله بود که خانم عکاس هرچقدر نافهم در درک موقعیت اجرا و تماشاگران باشند که اتفاقا بسیار آزاردهنده بود صدای عکاسی شون اما از آن بدتر، واقعا ضریب هوشی ایشان چقدر بود که متوجه نبودند تمام صدای شاتهای شان در فیلم کنسرت موسیقی هم ضبط خواهد ... دیدن ادامه ›› شد...
بعد از اجرا هم با کارمندان مجموعه و مسئول سالن همین بحث شد که شما پس چه کاره اید... هر مخاطبی که نمیتواند وسط کنسرت عربده کشی کند واین مسئولیت را باید کسی که موظف به اجرای قوانین سالن هست انجام دهد... درهرصورت این مشکلاتی ست که گویی در جامعه ما با گذشت سالها همچنان رفع نشده و باقی ست
در نهایت با تایید جز به جز فرمایش شما عرض می کنم متاسفانه افرادی که وارد، ماهر و دلسوز و ناظر بر امر هنر باشند در مدیریتهای کلان جایی ندارند تا برسد به مدیریت های جز و آنهایی هم که هستند بسیار قلیلند در برابر آن اکثریت نابلد ..

ممنونم از نظر وهمراهی تون
۰۵ فروردین
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

بیشتراز دوهفته گذشت و تئاتری ندیدیم و هنوز زنده‌ایم..
تصورش هم سخت بود، حداقل این برای من در طی 8 سال گذشته اولین بارست که تجربه‌اش می‌کنم.
حتی در ایام تعطیلات نوروزی هم اجراها را از دست نمی‌دادم و تئاتر چیزی بود که تمام این سال‌ها هر هفته و حتی چندین بار، در برنامه‌ی زندگی‌ام حضور ثابت داشت.
این یعنی این روزها، نبود تئاتر، خلاء بزرگی‌ست که با هیچ چیز پر نمی‌شود واین زمان بیش از عرف 15 /16 روزی دارد می گذرد که گمان می‌بردیم و تحملش بیش، سخت و دشوارست و توام با رنجی‌ست که از اراده‌امان خارج‌ست. و از آن غم‌انگیزتر، همچنان و شاید تا دوسه هفته‌ی آتی نیز، همین وضعیت وجود داشته باشد.
اما شاید برای جدا نماندن از چنین عشق و نبض حیاتی، خواندن نمایشنامه‌ها و کتاب‌هایی با موضوعیت تئاتر و فیلم تئاترهایی که در دسترسند، فرصت خوبی‌ست تا توانایی درک و شناخت وفهم این هنر را بیش از پیش رشد دهیم و بدست بیاوریم
ما علاقمندان به تئاتر، بی صبرانه در انتظار روزی هستیم که صحنه ها بار دیگر از درخشش وحضور نمایش‌های جذاب بدرخشد و رونق بگیرد.
و امیدواریم در این وقفه‌ی تاریخی، تئاتر نیز فرصت کند، غنی‌تر، اندیشه‌ورزتر و خلاق‌تر به عرصه‌ها بازگردد.


نیلوفرثانی
گردونه کائنات گاهی جوری میچرخه که میزان توان و تحملت رو بهت ثابت کنه یه وقتایی که به خودت میگی قطعاً بدون فلان چیز یا فلان کس خواهم مرد ولی در کمال حیرت با نبودش هم زنده میمونی ، زندگی میکنی ، میخندی ، میرقصی... روح انسان پیچیده موجودی ست که گاهی از گربه هم منعطف تر میشه!
۱۹ اسفند ۱۳۹۸
@میثم عزیز من هم متاسفانه همون آخرین اجرایی شد که در 98 دیدم

@جناب کیانی همچنین برای شما هم سلامتی و موفقیت آرزو دارم

@رویای عزیزم لحظه شماری برای دیدارت

@محمدجان عزیز همیشه بمن لطف داری و بخودم برای داشتن دوستانی یکدل و مهربان مثل شما می بالم
برات آرزوی سلامتی دارم وامیدوارم بزودی برگردی از سربازی و به دیدارت نائل بشیم
۲۰ اسفند ۱۳۹۸
خانم ثانی..
سپاس..
۲۲ اسفند ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
روشنگری (1)

هنر/ تئاتر؛ به مثابه‌ی جَدَل در عرصه‌ی اجتماعی ، کنشی در جهت دگرگونیِ وضعیتِ سرکوبگری‌ست
ضرورتی که به ویژه در شرایط بحرانی، بیش از گذشته احساس می‌شود تا قادر باشد به واقعیت های تفسیری، تولیدات رسانه‌های سیستمی و اشکال شرّ، خدشه وارد کرده و تغییر ایجادکند
هنر/ تئاترِ سرکوب شدگان، مقاومتِ عصیانگرانه بر سلسله‌ی قدرتی‌ست که هرچیزی را در صحنه و میدان اجتماعی کنترل و مصادره کرده و اجازه‌ی کنش‌های اجتماعیِ جمعی را سلب، و با تهدید و ارعاب، مسدود می‌کند.
در مسیر تداوم و جریان هنرِ مقاومت، حضور و نیازش در هر موقعیتی از زیست اجتماعی، رونق و استمرار آن، مشارکت جمعی سرکوب‌شدگان است.

نیلوفرثانی
کاملاً حق با شماست، ولی نه تو جشنوارهٔ حکومتی همون سرکوبگران البته...
۰۱ بهمن ۱۳۹۸
وضعیت عجیبی است. به یاد ندارم در هیچ مقطعی در تصمیم گیری ها، کنش ها و موضع گیری ها انقدر تشتت آرا و اختلاف در تفسیر و تصمیم و تحلیل رو. چقدر سخت شده تصمیم گیری. چقدر سخت شده نتیجه گیری. به نظرم جامعه ی ایران و به ویژه جامعه هنری به عنوان بخش مهم و بعضا پیشرو در هیچ مقطعی انقدر برای انجام یک فعالیت مدنی ساده سردرگم نبوده.
چیزی که واضح است همین طیف گسترده ی موافقان و مخالفان تصمیم به تحریم یا عدم تحریم جشنواره های حکومتی نمونه ی کوچکی از جامعه ی چند پاره شده ی ایران است که اتفاقا دیگر هیچ کدام از برگزیدگان و نخبگان سیاسی، دینی،هنری، ورزشی ، علمی و... ابتکار عمل را در دست ندارند. سرنوشت آینده ی ایران در دستان توده هایی تعیین می شود که از غم نان و خرد شدن استخوان هایشان زیر محرومیت ها به ستوه آمده اند. تا این سیل ما را به کجا برد...
۰۴ بهمن ۱۳۹۸
درود جناب کیان‌فر جقدر خوب و شیوا اشاره کردید ممنونم از نظرتون دقیقن همین هست که اشاره کردید.. ما حتی دریک مسئله که می تواند تاثیرات مثبت و منفی اش برای تمام ما باشد، اتفاق نظر نداریم و یک سو عمل نمی کنیم چه برسد در شرایط وسیع تر و مطالبات اساسی تر .. حیف ، هنوز راه بسیاری مانده برای یک انسجام و وحدت جمعی
پوزش می خوام که این مطلبِ خوب رو دیر دیدم ..
۰۷ بهمن ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
منوچهر یکتایی از پیشگامان هنر مدرن نقاشی درسن ۹۷ سالگی از دنیا رفت.


منوچهر یکتایی از پیشگامان نقاشی مدرن ایران بامداد سه‌شنبه ۲۸ آبان در سن ۹۷ سالگی در شهر نیویورک آمریکا از دنیا رفت. یکتایی متولد ۱۳۰۱در تهران بود و تا ۲۲ سالگی در ایران زندگی کرد. یکتایی تحصیل در دانشکده هنرهای زیبا را نیمه‌تمام رها کرد و تحصیلاتش را در دانشسرای عالی ملی هنرهای زیبای پاریس و آمریکا به اتمام رساند. اولین نمایشگاه انفرادی او در سال ۱۳۳۰ در نیویورک بر پا شد و به زودی آثار او در محافل هنری نیویورک مورد توجه قرار گرفت.

یکتایی را که به عنوان یکی از نقاشان پیشگام در هنر نوگرای ایران می شناسند، از برجسته‌ترین نقاشان اکسپرسیونیست انتزاعی و یکی از نقاشان معروف ایرانی در مکتب نیویورک شناخته می‌شود. آثار منوچهر یکتایی در میان نقاشان ایرانی از گران‌ترین آثار هنری است. آثاری از یکتایی اخیرا در حراج هنر خاورمیانه کریستیز و در ساتبیز لندن به نمایش درآمد.
همچنین مجموعه شعری از منوچهر یکتایی با عنوان «کارنامه سیمرغ» سال ۱۳۸۴ منتشر شد
منبع:گالری اینفو

"بزرگان هنر و فرهنگ ما یک به یک درغربت از دست می روند ".
درود گرامی
چقدر غم بار است هر زمان گوش هایمان و چشم هایمان عطر تخ غیبت این عزیزان را میچشند انگار کوهی از غم بر انسان اوار میشود به قول شاملو در مردگانِ خویش نظر می‌بندیم با طرحِ خنده‌یی، و نوبتِ خود را انتظار می‌کشیم بی‌هیچ خنده‌یی
۰۶ آذر ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
"احترام به ساحت تئاتر "

" تضییع حق یک تماشاگر ، تضییع حق تمام تماشاگران است " و الزام به رعایت این حقوق چه برای یک نفر وچه افراد دیگر، همراهی ، اقدام و اراده ی جمعی می طلبد و نیازمند پشتیبانی همه جانبه است."
تئاتر هنری زنده و اجرایی در لحظه است، نه تکرار دارد و نه می توان حین تماشا، متوقفش کرد تا برگشت و دوباره دید.. و هر جریانی خارج از اجرای صحنه، موجب بهم خوردن و از دست رفتن تمام یا بخشی از آن می شود که دیگر جبران شدنی نیست، درک این مسئله اگر برای همگانی که در سالن حضور دارند محرز شود، دیگر با پدیده های غیرحرفه ای ( چه عکاسی پرسرو صدا، چک کردن گوشی های همراه، صحبت کردن و ... ) روبرو نخواهیم بود.

بارها و بارها همه ی ما شاهد این حجم از تضییع حقوق‌مان به عنوان تماشاگر بوده‌ایم و در اغلب موارد گروه‌های اجرایی، همکاری و یا مساعدتی دراین باره نداشتند. حتی اگر اجرا با این شرایط دچار هرگونه مشکلی شود، این تاوانی‌ست برای گروهی که برای یک بار هم شده، عمق این برهم‌خوردگی تمرکز و آرامش تماشاگر را درک کنند و بعد از آن ... دیدن ادامه ›› با دقت و آگاهی بیشتر بااین مسئله برخورد کنند.
بارها بیش از 4 عکاس همزمان با صدای شاترهای بلند با تایید و مجوز گروه اجرایی در سالن‌ها، در برابر چندین بار تذکر دادن ، هزینه، وقت، و اشتیاق تماشاگر را برای دیدن یک کار هنری خوب، از بین برده اند.
بارها در رورانس بنده به کارگردانان و گروه اجرایی اعتراضم را اعلام کرده ام اما تنها یک عذرخواهی دریافت کرده‌ام
بارها به عکاس مورد نظر ، چه قبل از شروع اجرا، و چه آرام در حین اجرا، تذکر داده ایم
بارها قبل از شروع نمایش، از مسئول سالن که درحال راهنمایی تماشاگران به جایگاهشون بودند، خواهش کردیم لطفا به عکاس‌های مستقر در سالن ،تذکر و یادآوری رعایت شرایط نمایش و حقوق تماشاگررا داشته باشند
بارها عکاسانی بودند همراهی و رعایت کردند و بارها هم به همان شیوه‌ی تهاجمی اشان ادامه داده اند و خود را بر حق می دانستند. وما بازهم صبوری کردیم
در تمام این موارد سرکارخانمی که مسئولیتی در سالن مستقل داشتند تیر خلاص را زدند و وقتی عکاسی را ردیف اول ، بغل دست من نشاندند و از ایشان خواهش کردم رعایت کنند، در پاسخم گفتند... " این روال همیشگی ست " و اگر شما ناراحت می شوید جایتان را عوض کنید وچند ردیف عقب تر بروید.. همیشه ما در سالن عکاس داریم و این روالی جا افتاده است و به هرتعدادی لازم باشد عکس می گیرند"
گفتم این تضییع حقوق من به عنوان تماشاگرست... و ایشان قبول نمی کردند و می گفتند عکاسی و شرایط سروصدای آن جزو هر اجرایی ست و تماشاگر حق اعتراض ندارد" بحث ادامه دار بود تا چندتماشاگر درهمان ردیف پیشنهاد دادند جایشان را بامن عوض کنند ... اما نتیجه : مشکل حل نشد ..
این نگاه کاسبکارانِ عرصه ی هنر و تئاترست که به واسطه‌ی قدرت پوشالی اش ، اقدام به طرح قانون واهی ، یک جانبه و در پی منافعش ، اجرا می کند. که در نهادخود سرکوبگر است.

بنابراین به نظر می رسد در طی سالیان گذشته ، هرنوع تذکر، روش، اعتراض و برخورد به این شیوه‌ی نادرست عکاسی ، بی اثر بوده و هنوز مشکل ریشه کن نشده و بجز اقدامی روشن تر، راهی باقی نیست..
حضور عکاسان حرفه ای ، و عکس‌های تئاتری، لزومی برای هر نمایش‌ست، اما روش و چگونگی عکاسی کردنی که موجب آزار و تضییع حق دیگران و تماشاگران نشود، خواست ماست .. و البته بحق و لازم الجرا..هرچند همواره صبورانه تا جای ممکن گذشت کرده ایم ..

اگر مرجعی برای این احقاق حق قدمی بر نمی دارد، کسی جز خودمان و همراهی و حمایت تمام تماشاگران بعنوان گروهی مشترک المنافع، باقی نمی ماند
کنش و اقدام افرادی که دراین مسیر قدم برمی دارند ، کنشی مدنی و تامین حقوقی ست که رشد و بلوغ و رعایت حق انسانی و جامعه ای را نشان می دهد که اگر در محیطی فرهنگی و هنری و فرهیخته قابل مطالبه نباشد ، کل آن جامعه تباه شده و ابتذال زده است ..

بشدت و قویا اعتقاد دارم اگر گروهی برای اجرایش زحمت کشیده و تلاش کرده، وقت و هزینه‌های متعدد متقبل شده، به سختی به اجرای عمومی رسیده، نتیجه ی کارش برای تماشاگری‌ست که یکی از رکن های اصلی آن اجراست و با صرف وقت و هزینه به سالن آمده تا از اجرای او حمایت کند و اگر گروه برای دفع آزار، زحمت و سلب حقوق او نه تنها ملاحظاتی نمی کند بلکه با دعوت و تایید بدون تاکید به چگونگی نحوه ی صحیح عکاسی در حین اجرا، تماشاگرش را نادیده می گیرد، باید با شیوه ای روشن تر و کوبنده تر آگاه شود،
تا بعد از این پیش از آنکه کار به تذکر تماشاگر برسد، این مسئله خودبخود حل شده باشد.
اگر اقدامی جدی تر انجام شود ( بجز یک عذر خواهی در انتهای نمایش و تکرار دوباره ی آن در اجراهای بعد) دیگر آن زحمت و وقت وهزینه ی هردو طرف ( چه گروه اجرایی و چه تماشاگر) هدر نمی شود. اما نباید این تاوان تنها یک سویه و با نجابت و سکوت و تحمل تماشاگر ، فقط تحمل و رد شود.

در پایان این پیام برای تمام گروه‎‌های اجرایی نیز هست که اگر تاثیر و ترتیبی دراین باره داده نشود، بعنوان یک تماشاگر مجبور به اقدامی چون اعتراض با صدای بلند و حتی حین اجرا نیز خواهیم بود ...... حتی اگر آن اجرا سرنوشت ناخوشایندی پیداکند..

بااحترام
سرکار خانم ثانی چه قدر عالی و دقیق نوشتید
درود بر شما
۰۵ مهر ۱۳۹۸
@رضا غیوری:
دوست عزیز و گرامی راجع به حساسیت شخصی روی قطع نشدن نمایش در پاسخ به نیلوفر عزیز گفتم، و راجع به خودخواهی و اکثریت و اقلیتی که شما فرمودین هم فکر میکنم باید مفصل تر و در نظر گرفتن جمیع جهات و شرایط صحبت کرد و به سادگی نمیشه قضاوت کرد و دسته بندی کرد و برچسب زد واقعیتش.
ممنونم از همفکریتون
۱۸ مهر ۱۳۹۸
درود حمید جان عزیز ... خیلی ممنونم از توضیحات کاملترت و متوجه منظورت شدم و حق به جانب نظر و نگاهت هست.. و منهم مثل تو امیدوار و آرزومند رسیدن به مسیری موافق و تعاملی و شرایط مناسبی برای تماشا و لذت بردن از یک اثر هنری و تئاتری هستم و برخلاف اکثر موقعیت های دیگر دراین جامعه، لااقل احساس کنم در محیط هنری و تئاتری، مورد اجحاف حق و سرکوب قرار نمی گیرم ..
درود به تو و ظرفیت های ذهنی ات و سهیم شدن نظرات ارزشمندت با ما که بی شک احترام به ساحت تئاتر و هنر هست
از لطفت ممنونم حمیدجان به امید دیدارت و گفتگوهای بیشتر
۱۸ مهر ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید

گزارش 2 / جشنواره آیینی سنتی

در آخرین روز جشنواره‌‌ی نمایش‌های آیینی_سنتی، دو نمایش با متن بهرام بیضایی" آژی‌دهاک " از علیرضا دریابیگی و "جنگنامه‌ی غلامان " با کارگردانی محسن حسینی، در سالن چهارسو و قشقایی مجموعه تئاترشهر، به اجرا درآمدند
آژی‌دهاک، با طراحی جذاب و بازی‌هایی قوی و طراحی بخشی از متن با طنز سیاه‌بازی ، اجرایی درخور و ارزشمند بود که بدون شک قابلیت بازنمایی تاثیرات متن‌های بهرام بیضایی را، بخوبی ارائه داد
متن سنگین و دیالوگ‌های زیاد بدون تپق و با طراحی مناسب صحنه، نورپردازی دستی و عرضی و نقش‌ها، بیانی رسا با مکث‌ها و وقفه‌های درست، نقاط قوت اجرا بود به ویژه که با دراماتورژی بخشی از اثر و تلفیقی از سیاه بازی و وجود دستمایه‌ی طنز، اجرا تلطیف تر و عامه‌پسندتر ... دیدن ادامه ›› شد.
آژی‌دهاک، متنی درخور از بهرام بیضایی‌ست که به طریقه‌ی نقالی و بازی در بازی‌ست ، یک راوی در راوی‌های دیگری تکثیر می‌شود و داستانی الهام گرفته از شاهنامه را طرح می کند.
آژی‌دهاک از اجراهای خوب این دوره از جشنواره بود که به نظر می‌رسد در صورت اجرای عمومی،مورد اقبال طرفداران و علاقمندان تئاتر آیینی و بهرام بیضایی قرار گیرد.
*
اجرای دوم، از محسن حسینی که علاقمند به اجراهای فرمی‌ست، اینبار نیز با وجود صحنه‌ای با طراحی ساده اما ایرانی و با استفاده از نقالی و سیاه بازی توانست اجرای خوبی را ارائه داد
موسیقی سرصحنه موتیف‌ها،انواع سازهای کوبه ای و سنتی ایرانی، و گویش های ریتمیک پرده‌خوانی‌ها و داستانی انتقادی، از خصوصیات بارز اجرای جنگنامه‌ی غلامان‌ست که کمتر مورد توجه اهالی تئاتر برای اجرا قرار گرفته است، نمایش از سطح بازی‌های متفاوتی برخوردارست که همین معضلی برای عدم یکنواختی و یکدستی اجرا می‌شود؛ چنانکه با تمام تلاش‌های بازیگران بویژه سه غلام، اجرا نمی‌تواند تمام عیار و کامل باشد.
طراحی صحنه، دایره‌ی میدان‌گاهی برای نقالی، پرده‌خوانی و معرکه گیری غلامان و پهلوانان و سه سطل و بقچه، درعین سادگی، کارایی مناسبی را در بافت و ترکیب اجرا ایفاگرند.پرده‌هایی از نقاشی‌های مینیاتوری از میدان‌های جنگ و پهلوانان، با ویدیوآرت جنبه‌ی تکمیل‌کنندگی دارد

جشنواره‌ی آیینی سنتی ، یکی از مهمترین رویدادهای تئاتری در کشورست که به هدف احیا و تقویت تئاتر ایرانی و اصیل سنتی آن، از روضه‌خوانی، نقالی، پرده‌خوانی، خیمه‌شب بازی،عروسکی، روحوضی و سیاه‌بازی، با متن‌هایی که بیش از آنکه ترکیب جذاب موسیقی و بازنمایی فرهنگ سنتی ایرانی باشد، بازتابی از تبار تاریخی هنرهای نمایشی در ایران‌ست که قدمت بسیار و آئینی برای پیوند هرچه بیشتر مردم عادی و هر قشر با هنرنمایش و آئین تئاترست
امیدکه در سالهای آتی ،این جشنواره، بیشتر از قبل، مورد اقبال تماشاگران جدی تئاتر قرارگیرد.

نیلوفرثانی
25 مرداد 98

ممنون نیلوفر جانم از متن خوبی که نوشتی
امیدوارم نمایشهای خوب این دوره از جشنواره در طول سال اجرا بشوند، البته با تبلیغات و اطلاع رسانی مناسب! چون در ایام جشنواره، متاسفانه تبلیغات خوبی انجام نشد
۳۱ مرداد ۱۳۹۸
درود مریم جان ... با گروه آقای اسدی نمایش " ابگوشت زهرماری" که صحبت کردم گویا خبر اجرای عمومی در سنگلج رو در آینده ی نزدیک داشتند امیدوارم این اتفاق خوب بیفته وکار این گروه بوشهری رو دوستان تاتربین ببینند و لذت ببرند
قربانت عزیزم منم منتظر هستم بقیه گروه ها هم بتوانند اجرای عموم بگیرند
خوشحالم که هنوز متن های بهرام بیضایی با استقبال روبرو هستند و هنوز بدون تاریخ انقضا، حرف امروز مردمان این سرزمین ست ..
۳۱ مرداد ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
گزارشی از روزنخست نوزدهمین جشنواره‌ی تئاتر آئینی_سنتی
دوشنبه 21 مرداد98

در نخستین روز نوزدهمین جشنواره‌ی تئاترآئینی_سنتی درتهران، دو اجرای "کابوس‌های مرد مشکوک" به کارگردانی ملیکا رضی از تهران و "آبگوشت زهرماری" حسین اسدی کاری از گروهی بوشهری در سالن سایه و چهارسوی مجموعه تئاتر شهر به اجرا درآمد.

کابوس‌های مرد مشکوک، اگرچه شاخص‌های تئاترسنتی ایرانی و سیاه‌بازی در آن حائض اهمیت‌ست اما ازجایی به بعد متن واجرا دچار افت می‌شوند.
بازی بازیگران جاافتاده و قوی‌ست اما حتی بازی‌ها، ریتم و خط روایی داستان، قادر نیست تا انتها دریک سطح از انرژی و کیفیت باقی بماند کاراکترها، سرسری پرداخته شده‌اند و به نظر می‌رسد، متنی شتابزده تنها با المانهای تئاتر سنتی، سرهم شده تا اوقات خوش و طنزی را برای تماشاگران فراهم آورد.موسیقی زنده سرصحنه جذاب و کارآمدست و ... دیدن ادامه ›› به خوبی تکمیل کننده‌ی روند داستان وهمسو با رخدادهای آنست اما بازنمایی به شیوه‌ی موثری برای ربط تاریخی و یا تئاتر ایرانی و روحوضی نمی‌شود.

کابوس‌های مرد مشکوک، کابوس مردی‌ست که درگیر یک سری اتفاقات در شورش اهالی چاله میدان می‌شود و ماجراهایی را پیش می‌آورد که حکایتی از فساد حکومتی و بلبوشیِ اجتماعی آن زمان‌ست.. ترانه‌های فولکلور ایرانی_سنتی را که قدیم‌ترها درمحافل زنانه می‌خواندند و بزم می‌گرفتند، دراین نمایش اجراگران ،اجرا می‌کنند که اوقات مفرحی را سبب می‌شود.
نمایش با حدود ۹۵ دقیقه زمان اجرا، زیاده‌گویی دارد و از جایی به بعد اضافاتش، خسته کننده می‌شود.

*
” آبگوشت زهرماری” کاری از شهرستان خارک و با تطبیق آئین و سنت محلی بوشهری، با آواها و موسیقی آن منطقه، متنی از آرش آبسالان را به صحنه می‌آورد که با کارگردانی حسین اسدی، درخور توجه و تحسین‌ست.

آنچه بر صحنه اجرا می‌شود،حرفه‌ای، و حاصل تلاش و تسلط این گروه شهرستانی در اجرایی سنگین و پراز نقش های متعدد و بازی در بازی‌ست که با موسیقی جذاب زنده و سرصحنه، چنان چفت و بست درخشانی دارد که مخاطب را با آئین و نمایشی صحنه‌ای_سنتی، همراه می‌کند
اتفاقات در مطبخ خان بوشهر برای چاره‌جویی مطبخیان به برگرداندن اشتهای خان به خوردن خوراک می گذرد ودست آخر به آبگوشتی زهرماری ختم می‌شود.

نورپردازی، دکور ، بازیهای گیرا و تمرین شده، حاصل زحمت گروهی‌ست که بدون شک با تمرین‌های زیادی همراه بوده است.
آبگوشت زهرماری، ضمن پرداخت به داستانی بومی وتاریخی، فانتزی مورد نظر خودش را نیز پیش می برد اگرچه متن در بخش‌هایی افت و خیز دارد اما پایان‌بندی، ناامید کننده است.
بااین حال، برای دیدن یک نمایش آئینی و سنتی ایرانی، با جذابیت و کمدیِ پنهان در آن، “آبگوشت زهرماری ” انتخاب مقبولی‌ست که تماشاگر را راضی و خوشنود، بدرقه می‌کند.

نیلوفرثانی
گزارش اختصاصی برای سایت پایگاه خبری تئاتر
شناسه خبر : 57087 | تاریخ انتشار : ۲۲ مرداد ۱۳۹۸ - ۱۸:۰۳ | ارسال توسط : پایگاه خبری تاتر
جشنواره ی تئاتر ، تجربه ای برای مخاطبان و علاقمندان تئاتر یا اصحاب و اهالی رسانه؟؟
"رفع تکلیف یا هدفی ارتقایی ؟"

بازهم با معضل فروش بلیت های جشنواره ی تئاتر در سالهای اخیر روبرو بودیم .. با اعلام قبلی دبیرخانه جشنواره جمعه 19 بهمن ساعت 12 ظهر سایت ایران نمایش اقدام به فروش بلیت همگانی کرد درحالیکه از دوروز قبل، با کدخبرنگاری ، اهالی رسانه می توانستند براحتی برای هر نمایش باظرفیت های بسیار محدود ساان ها که بطبع تعدادی از جایگاه ها برای داوران ومهمانان در نظرگرفته می شود، بلیت شان را تهیه کنند.
در ساعت مقرر نمایش "مقدس" سعدی محمدی، در سالن حافظ با آن تعداد زیاد صندلیها ، "ظرفیت تمام شده" اعلام شده بود و سهم تماشاگر عادی و حتی دانشجویان (0) شد
نمایش "یک تئاتر کوچک از انتهای دنیا" فرانسه در سالن حافظ نیز با همین مشکل حتی "بدون صندلی" هم هیچ ظرفیتی برای خرید ... دیدن ادامه ›› وجود نداشت .
سایر نمایش های خارجی هم بدلیل سالن هایی با ظرفیت کم ، ردیف های آخر و در حد چند صندلی فقط باقی مانده بود
سالن اصلی تئاتر شهر، سهم تماشاگر تئاتر ردیف 10 به بعد بود .. یعنی 9 ردیف کامل در انحصار مهمانان و خبرنگاران ...
این سیاست نادرست و تقسیم جایگاه ها و سهمیه ی الویت بندی شده نامتناسب برای مهمانها و خبرنگاران، از اساس تبعیض شدید به علاقمندان و تماشاگران تئاتری ست که مجدانه سالها از تئاتر حمایت کرده اند و نیازمند تجربه های جدیدتر و ارتباط با امکان های دیگری از هنرهای نمایشی و صحنه ای هستند درحالیکه از نظر دست اندرکاران جشنواره ی تئاتر، وجناب برهانی مرند(دبیر جشنواره که استاندارد این جشنواره را جهانی اعلام کردند) گویاحضور خبرنگاران الویت ست و تنها یک ردیف آخر هر سالن در نمایش های خارجی به تعداد کمتر از انگشتان دست ،سهم مخاطبان...
حال سوال این ست:: ؟ اگر ظرفیت های سالن ها کم ست، چرا تمهیدات و برنامه های درست تری فکر و اجرا نمی شود ، اگر کافی ست چرا باید چنین تقسیم نادرستی آنهم برای نمایش هایی که تنها یک یا دو اجرا دارند درنظرگرفته شود؟
اگر جشنواره ی تئاتر، کاری فرمالیستی و صرفا تبلیغاتی از یک رزومه ی کاری ست ، روشن کنید که علاقمندان تکلیف وانتظارشان را بدانند
نه با تیترهای درشت و خودنمایانه از تبلیغات محیطی جشنواره در مترو و اتوبوس ها ،خوشحال باشید و جلب نظر کنید که چه خدمتی برای تئاتر دارد صورت می گیرد درحالیکه حتی قادر نیستید برای تعداد اندکی از تماشاگرانش ظرفیت سازی کنید.
جشنواره ی تئاترهم دارد به یک مراسم فرمایشی و سفارشی تبدیل می شود که اساسا قصد و هدفی برای رونق هنر و اعتلای هنرهای نمایشی ندارد بلکه تنها می خواهد اعلام حضور کند و بس ...

نیلوفرثانی
20بهمن 97

خانم ثانی عزیز نکات بسیار خوبی رو اشاره کردید،من هم دیروز بلافاصله بعد از باز شدن سایت فروش با این مشکلات مواجه شدم،و متاسفانه چنتا تاتر خارجی رو از دست دادم،چون از همون اول ظرفیت‌ها پر شده بود،تاسف انگیزه سیاست غلط و شیوه ی نادرست تقسیم بلیطها توسط مسولین جشنواره،توهین آمیزه این رفتار و قطعاً توهین به شعور مخاطبیه که یک سال منتظر چنین رویدادیه،مخاطبی که امید میبنده به دیدن چنتا تاتر خوب خارجی و بعضاً داخلی،ولی با این سیاست‌های غلط و تأسف بار مجریان جشنواره روبرو میشه.
۲۰ بهمن ۱۳۹۷
درود بر شما خانم ثانی

ابتدا تشکر میکنم از یادآوری ها و اشارات درستی که داشتید و همین طور اجازه میخوام دو پی نوشت کوتاه در همین مورد داشته باشم:

+ ابتدا اینکه اگر ابتدا تا انتهای جشنواره تئاتر فجر رو مرور کنیم و برای مثال بازه زمانی دو دهه اخیر رو، اتفاقی که افتاده بیشتر ... دیدن ادامه ›› نوعی توافق برای تبدیل جشنواره به "دورهمی برای تحمیل سلیقه رسمی" بوده، شاهد مثال ش رو اگه راه دور نریم میشه در برنامه اجراها دید که یازده مورد از اجراها شامل نمایش هایی میشه که طی ماههای اخیر نوبت ها رو داشتند و یک سالن هم که طی هر روز جشنواره فقط یک نمایش از متولی محترم ش رو اجرا داره
اصلا نمیخوام اشاره کنم به تجربه فستیوال تئاتر دوبلین و اینکه تقسیم فرصت ها و دعوت سرمایه گذارانی که ماهیت فرهنگ و هنر رو درک میکنن از سراسر دنیا چقدر فرصت به هنرمندان مستقل میده تا نه فقط از ایرلند بلکه از سراسر دنیا دوبلین رو هدف گذاری کنند برای ارتقاء سطح بازی ها و دانش تئاتر خودشون، ولی در مقیاس خود ایران هم حقیقت اینه که جشنواره فجر و جشنواره ها -به استثنای تئاتر دانشگاهی که بنیان ش فرق میکنه- بیشتر همون کارکرد تحمیل سلیقه رسمی شون رو حفظ کردن، فقط فرق ش اینه که بقیه سال فضا بخشنامه ای تر هست و اینجا محترمانه تر !

++ دوم اینکه فکر میکنم مساله " درخشش پرستی " بعضی هنرمندان و اساتید محترم هم مزید بر علت شده تا مثل اجراهای طول سال که بلیت های ردیف جلو رو برای حامیان شون میگذارن و کمی تا قسمتی به بعضی همکاران من در روزنامه ها و سایت ها انرژی میدن برای تبلیغ کارشون سمت و سوی قضیه رو کلا عوض بکنند؛ خصوصا که اینجا دست دولتی هم در کار هست برای ترویج یک سلیقه مشخص که اگر این مدلی بودید می تونید رو حمایت x و yحساب باز کنید و زنده بمونید اگه نه سالن های خصوصی هست و ممیزی و بایکوت محترمانه که تازه، گروههای خارجی هم اومدن اجرا داشتن و این تحمیل سلیقه خاص و رسمی رو مهر تایید زدن

شادکام و پاینده باشید
۲۳ بهمن ۱۳۹۷
درود آقای عسگری عزیز ممنونم برای توضیحات کاملتون و اشتراک شون باما.. بله کاملا متوجه این دست جریان ها می شود شد و البته جالب آنکه آنچه ابراز یا تبلیغ می شود جهتی متفاوت دارد . ما در شرایطی از جامعه هستیم که گویا همه چیز حتی در سطح برنامه های کلان تر هنری و فرهنگی رنگ و روی تظاهر و منفعت جویی های شخصی پیدا کرده واین از اسف بارترین اتفاق هاست
۲۳ بهمن ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید


کنش هنرمند تئاتر معاصر

تئاتر هرگز به سالن ها ختم نمی شود. نمی شود تاثیرات، فرم ها و محتوای بیانی تئاتر را تنها در انحصارِ گروه اجرایی و مخاطبِ صِرف دانست .نمی توان آنرا در چهارچوب های حصاری، و محدود به صحنه فروکاست. تئاتر باوجودِ بار معنایی، فکری و تاثیرگذاری اش، تا فراسوی دیوارهای سالن های نمایش ، حتی تا نهاد جامعه و مردم، گسترده می شود. تئاتر ارتباطی چند سویه و امتدادی بی انتها دارد. و هنگامی که هسته وجوهره ی حرکت آن، فعال شود، امواج آن منتشر می شود.

تئاتر می تواند، در حرکتی، کنش‌مند، با اتفاقات روز جامعه همنوازی کند، به آنها واکنش نشان دهد و بازتابی از آن، به نحوی انتقادی و مقاومتی باشد.. هم می تواند ... دیدن ادامه ›› ،خود را در لایه های زمخت، بی تفاوتی چنان بپیچد که به آنچه پشت دیوارهایش در بطن جامعه، در درون مردم، درحال اتفاق ست، وقعی نگذارد.

هنرمند تئاتر می تواند، تئاتر را در مسیرِ احقاق حقوق مردم پیش ببرد،یا می تواند تنها برای قشر کوچک مرفه ای که تنها نیازمندِ مصرف کالای فرهنگی برای تسکینِ دمل های مدعی فرهیختگی ست ، نمایش تولید کند. و به اسم تئاتر فاخر و پرهزینه، سرگردنه ی مال اندوزی، تفکر و اندیشه ی مخاطب را راهزنی کند.

هنرمند تئاتر می تواند با تئاتر، معترض و منتقد باشد، می تواند خواهان اصلاحاتِ لازم برای غنا واعتلای تئاتری باشد که وجه مهمی از فرهنگ یک جامعه را برعهده دارد ... و یا می تواند، تایید کننده ی سیستمی باشد که تیغ های آخته بر روح و جسم تئاتر بر واردکردن زخم های پیاپی برآن، کشیده است .
می تواند انقلابی، آزادمنش، پویا و سلطه ستیز باشد، می تواند رخوت زده، تجملگرا، تجاری، مرعوب و سلطه پذیر باشد.
هنرمند تئاتر می تواند همگام با تئاتر به تغییر، بهبود و رهایی بیندیشد، می تواند از آن، سکوی پرتابی برای پر کردن جیب هایش از منفعت های مالی وتجاری بهره ببرد

هنرمند تئاتر می تواند در سالن های 5 ستاره، با انواع زرق و برق و ستاره های سینمایی، با کپی کاری های دسته چندم از اجراهای خارجی، با هزینه های گزاف ، برای خودش روزمه ی کاری پر کند و هم می تواند، در جهت اعتراض به شیوه ی گیشه محورانه ی موجود که ایجاد اندیشه و فکر و استقلال را از تئاتر می گیرد، علی رغم امکان بهره مندی از سالن های خصوصی، در سالنی دولتی دانشگاهی ، با حداقل بهای بلیط، اجرا برود.
هنرمند تئاتر می تواند با ورکشاپ های به شرط اجرا، هنرجویان متعددی را با چند برابر نرخ متعارف، جذب کند و دست آخر به بهانه های قابل حدس، با چنددوره تمدید کلاس ها، از دور خارج کند
هنرمند تئاتر می تواند، بهای بلیت را بدعت و نامتعارف نرخ گذاری کند، در سالنی دولتی، ونه بازسازی شده، با صندلی های فرسوده، خودش کارگردانی کند، بازی کند، مونولوگ تحویل دهد و بجای ارائه و انتقالِ هنر، کاسبی کند.
هنرمند تئاتر می تواند مدعی حرکت اجتماعی و تولید هنر و فرهنگ برای طبقه ی متوسط و فرودست جامعه باشد اما مقاصد حزبی و ایدئولوژیکیِ منسوخش را متناقضانه باهنرِ ابزاری، درسالن های شمال شهر تبلیغ کند. و برای اثبات برتری جاه طلبانه اش، درحالیکه مجال هیچ نقدی را علیه اجراهایِ خود نمی دهد، نقادانه هر گروه نمایشی دیگری را که تلاشگرانه تولیدگرند، آمرانه بکوبد و متلاشی کند.

هنرمند تئاتر می تواند پرسشگرانه، از آنچه بطور ناخوشایندی در سراسر تولیدات نمایش های تجاری، با اتکا بر منفعت یک سویه ی صاحبان هنرست ، واکنش نشان دهد، بپرسد و پاسخ بخواهد.

هنرمند تئاتر می تواند با مخاطبش تعامل، نقد، و گفتگو پیشنهاد کند و موقعیت و بستر آن را فراهم کند .
مخاطبی که نقد ونظر او را از ارکان مهم یک اثرهنریِ صحنه ای بداند و تعاملی پیش ببرد.
وضعیت معاش اقشار مختلف تماشاگران را در نظر داشته باشد، و دراین برهه ی بحران، بیش از آنکه به سود چند برابری بیندیشد، به تولید و ادامه ی چرخه ی ارتباطی تئاتر و مخاطب اندیشه ورزش و پیوندی که نه صرف سرگرمی و تخلیه های روانی، بلکه تلنگرهای فکری و کنشمندست، اقدام ورزد.

هنرمند تئاتر می تواند گوش هایش را بگیرد اما جیب هایش را گشوده نگه دارد ، و یا می تواند، برای تنفس تئاتر درهوای تازه، زیر بارِ سفارش های سیستمی، ملاحظه کاری های مصلحتی، و فشارهای خارجی، نرود و حرکتی فعال و موضعی مشخص اتخاذ کند.

هنرمند تئاتر می تواند، با دستمزدهای چند ملیونی، وغیرمتعارف، بدون توجه به همدستی با تولیدگران نمایش هایی با هزینه های کمرشکن بلیت های چندصد هزارتومانی، بر تماشاگری که مشخصا دیگر قشر تئاتربین و فکور نیست، بی اعتنا به وضعیت حاکم بر جامعه اش، دستی در ویرانی تئاتر مستقل و جوانان هنرمند وگمنام دراین عرصه باشد، می تواند با مقاومت در برابر این چرخه ی معیوب، واکنش نشان دهد، اجتناب کند و موضع روشن داشته باشد.

هنرمند تئاتری که در مواجهه با شرایط نامطلوب اینروزهای تئاتر، سکوت اختیار می کند، و با وجود فعالیت در محیط های مجازی، تنها به تبلیغ و عکس های کافه و سفر و خانوادگی اش اقدام می کند، یعنی از تئاتر وکنش های آن هیچ نمی داند. و تنها برای ژستِ هنرمندی ، خودش را به تئاتر سنجاق می کند. و بدون شک ارتباط هایی با نظام مسلط دارد که درصورت هرگونه واکنش، منفعت هایش به خطر می افتد.
هنرمند تئاتر ،هنرمندی ست که می داند تئاتر، مسئولانه ،در مرکز کنش های سیاسی واجتماعی ،فرهنگی و هنری جامعه است. او صرفا یک تماشاچیِ وضعیت های اجتماعی نیست بلکه در صدد بازگرداندن تئاتر به دل مردم و شهر ست .. درصدد احیای تئاتر مردمی ست .
با تمام آنچه آمد ، کنش هر هنرمند تئاتری ِمعاصر ، در تاریخ هنر ثبت خواهد شد
درودو احترام به آن هنرمندانی که نه ردای هنر را به زر و زور می خواهند و نه مقهور منفعت طلبی های جاه طلبانه اند.

نیلوفرثانی
دی 97
درود بر ذهن و زبان و قلمتان بانو

قلندران حقیقت به نیم جو نخرند
قبای اطلس آن کس که از هنر عاریست
۱۷ دی ۱۳۹۷
کاملا با نظرت همسو هستم نیلوفرجان، شاید امثال این نظرات در دایره ی مخاطبین تئاتر محدود هست و همین مسیر اجراها رو به سمت دیگری می بره، امیدوارم کارگردان های محترم به شکلی محدود به مخاطب این زمان نگاه نکنن و در جستجوی مخاطب پایدار تئاتر باشن و آثاری ماندگارتر خلق کنن، احتمالا برای خود هنرمند هم این ماندگاری، مغتنم خواهد بود
ممنون دوست عزیزم از طرح این موضوع که مجالی برای گفت و گو باز کرد، بلکن عده ای حتی اندک از دست اندرکاران هم بشنوند
۲۲ دی ۱۳۹۷
درود و سپاس بسیار مریم جان به امیددیدار و گفتگوی بیشتر باتو دوست خوبم
۲۴ دی ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
چه هیدر یلدایی جذابی تیوال جان :)

"یلدای تیوال و دوستان مبارک "
یلدای شما هم مبارک نیلوفر جان *_*
۲۸ آذر ۱۳۹۷
یلدا بر شما هم مبارک نیلوفر جان
۰۱ دی ۱۳۹۷
رویاجانم ممنونم عزیزجان ... حال واحوالت همیشه بهار
۰۱ دی ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
" خرید بلیت " از تیوال یا سایت های محترم دیگر ؟!!

دریک نگاه اجمالی از نمایش هایی که خرید بلیت شان از تیوال یا سایت های دیگرست ،بخوبی روشن می کند که هدفِ و نظر سازندگان و یاتهیه کنندگان آنها چه سمت و سویی دارد.وانتظارشان از آن اثر هنری چیست... در مقابل تماشاگر این تئاترها، در مواجه با چه وضعیتی هستند...

تکلیف ایران کنسرت/نمایش ، کاملا روشن ست، تنها بلیت فروشی بدون امکان درجِ نظرِ مخاطب ...
آنهایی که می خواهند قیمت های نجومی داشته باشند ،یا نمایش شان را درحد یک مجموعه ی سرگرم کننده، دوراز حاشیه ، سانسور نظرها و گیشه مدار باشد، بدونِ تردید اجرای شان را در ایران کنسرت عرضه می کنند. جایی که تماشاگرانش نه می توانند اظهار نظری کنند و نه مخاطبان حرفه ای تئاتر مرتب به آن سر میزنند چراکه صرفا بلیت فروش ست.. جمعیت مورد نظر این سایت‌ها همان هایی هستند که شوق و ذوق دیدن کنسرت ها ،وتئاترهای لاکچری ترغیب شان می کند بهای غیرمتعارف و نامعقولی بپردازند بهمین دلیل تولیدکنندگان این نمایش ها برای اعلام سایت بلیت فروشی، بهر بیلبورد و پوستر و تیزری چنگ می اندازند. این تبلیغات واضح ست که برای معرفی کیفی اثر نیست بلکه فقط فلش هایی برای راهنمایی جیب ... دیدن ادامه ›› ها به سامانه ی بانکی آنهاست .و دراین راه حتما ازچند چهره ی سینمایی هم که فلش را "های لایت" کنند، استفاده می شود .

"تیکت8 " اگرچه تئاتری تر ست اما، بازهم نمایشی که می خواهد، دوراز نظر و جنجالِ تماشاگر، فقط دل به مِهر گیشه اش ببندد و خرجش را درآورد ، آن سایت محترم رابرای بلیت فروشی انتخاب می کند که قریب به اتفاق این نمایش هاهم ، کمدی هایی حاویِ میانمایگی و ابتذال و سرگرمی صرفند .. یا آثاری که از نقد مخاطب هراس دارند چراکه امکان درج بسیار محدودی برای نظر مخاطب وجود دارد که عملا ویترینی غیرقابل استفاده است .. اما رسالتِ کشاندن مردم عادی تر را به سالن های تئاتر بخوبی ایفا می کنند. هرچند مردم عادی تری که از سالن این نمایشها با تعیین قیمت بالاتر از عرف دارد، امکانِ خرید داشته باشند .

تیوال اما جسورانه موضعش روشن است . نمایش هایی را جذب می کند که نیازمند تعامل مستقیم با مخاطب دارد. چه برای شناخته شدن، چه محک خوردن... اجراهایی که خودشان را در گردونه ی هر نقد و نظری می اندازند و حتی اگر موافق نباشند ، اما درِ بحث و گفتگو را نمی بندند. تولیدکنندگان این آثار بخوبی می دانند، پایگاه اصلی اثر شان در ذهن و اندیشه و نظر تماشاگران ست نه فقط وخلاصه در جیب ها و کارتهای بانکی شان.
می دانند که از بستر این گفتگوها، اعتراض ها، نقدها و ابراز احساس ها می توانند به جمع بندی و حقانیت حقیقی اثرشان پی ببرند. نگاه بسیاری از مخاطبان پیگیر تئاتر، موشکافانه، ریز و دقیق و چنان حرفه ای ست که محروم ماندن از آنها، فقدان کیفی و ارزشی برای هر نمایش محسوب می شود.. وآنها آنرا نمی خواهند.
آنها بی آنکه لازم باشد تکرار یا یادآوری کنند، معلوم ست که اثرشان را هم برای مخاطب عام تر وهم عاشقان تئاتر و تئاتر بین ها می سازند و آنها را رکن مهمی در تعاملات و ارزش واعتبار اثرشان می دانند. پیگیر نظرات هستند و در فکر اصلاح و رفع موارد مورد بحث ند. حق نقد و بیان را لازم می دانند و تیوال را بهمین دلیل برای ارائه ی اثر هنری شان انتخاب می کنند.بعضی از آنها حتی با آشنایی با کاربران این سایت در همین بستر گفتگوهای نمایشی، دعوت به دیدن و نقد اثرشان دارند .

اما گروهی که بجز تیوال سایت دیگری را برای فروش بلیت اثرشان ،انتخاب می کنند، از نقد و نظر فراری اند،آنها بی دردسر می خواهند بلیت شان را بفروشند و یک دوره اجرا بیایند و بروند و چه بهتر بجز صدای دست و تشویق، صدای دیگری را نشنوند. آنها عملا بااین انتخاب، پیام وهدف خود را از تولید و ساخت اثر نمایشی شان ،به تماشاگر اعلام می کنند. و این اعلامی مشخص ست : آنها به وضوح ، به مخاطب تاکید ،تذکر و سفارش می کنند که حواس تان باشد، کار من بی نقص، همه چی تمام و بدون نیاز به نقد و بررسی و نظر تماشاگرست واصلا اهمیتی ندارد نظرشما چیست. من کارم را عالی ساخته ام تا بفروشد و درآمد مالی ام را داشته باشم .و این میان، بجای نظر ونقد و تعامل با مخاطبان، سود من ست که اهمیت والویت دارد. بهای بلیت نمایشم گران ست؟ تخفیف نداریم؟، تهویه سالن ،تاخیر، کیفیت اجرا و هرچیز دیگری هم باشد ، مهم نیست ... مهم دو وچند سانس و بارها تمدید و پربودن سالن اجرایی مهم ست که سود مارا تامین کند".
حتی بیشتر دوست دارند در تیوال هم برگه ای برای نمایش شان نباشد تا مخاطبی هوس نکند نقد ونظری درمورد کارشان بنویسد اما خوشبختانه همچون همین مطلب که به بررسی وضعیت سایت های داخلی بلیت فروشی یک اجرای تئاتری ، پرداخته، امکان درج نظر ، و ایجاد گفتگوهای متعدد و متنوع با سایر مخاطبان در تیوال وجود دارد واین صدایی ست که هرچقدر سایت های بلیت فروشیِ کم خطر تر و محدود تری هم رشد و ساخته شوند ، همچنان قابل طنین و شنیدن است .
تماشاگر تئاتر با چنین رویکردهایی در خرید بلیت آثار نمایشی روبروست .. حال این روند چقدر سازنده و چقدر مخرب ست قابل تحقیق ست ..

نیلوفرثانی
26آذر 97
پ.ن :1/بدیهی ست آنچه در مطلب فوق آمد، شامل 100% هر نمایش و سایت مربوطه ی فروش بلیتش نیست بلکه بعنوان یک برآیندجمعی وکلی مورد بحث قرار گرفته ست..
چه بسا آثاری که در چهارچوبهای یادشده قرار نمی گیرند نیز اقلیتی بوده اند...
2/ این مطلب جنبه ی انتقاد ، تخریب و یا تبلیغ هیچکدام از سایت های ذکر شده را ندارد ، بلکه تنها بررسی ِ امکانات و شرایط موجود است .
واقعا متشکرم حرف دل ما رو زدین.
۲۶ آذر ۱۳۹۷
جناب مرادی عزیز، این آقا هاشم ما خیلی وقتا حتی بیشتر از حد و اندازه های خودش بود ولی خیلی وقتها هم عجیب رو مخ بود و از یه پاس تکضرب هم عاجز، من اون موقع هاش ملاکم بود برادر :))))
۲۸ آذر ۱۳۹۷
بله متوجه ام جناب جعفریان عزیز ❤️
۲۸ آذر ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید


"تئاتر میلیاردی برای بی‌نوایان"

اینروزها از پروژه ی جدید تئاتری موزیکال و پر دبدبه با نام " بینوایان " اثر معروف ویکتورهوگو صحبت می شود که تبلیغاتش را از مدتها پیش وقتی هنوز بازیگرانش مشخص نبودند در بیلبوردهای بزرگ سطح شهر با "به زودی " آغازکرد و خودش را در ذهن مردمی که هرروز می دَوند تا با شرایط فاجعه بار نابسامان اقتصادی این روزها، زندگی شان پیش برود، با تناقضی آشکار، از نامِ تئاتر تا مکان اجرا، تحمیل کند.
تئاتری که حسین پارسایی، پس از الیورتوئیست طی زنجیره ای درهمان سبک و سیاق، اینبار دریک سالن مجلل رویال در هتل 5 ستاره اسپیناس پلاس با امکانات بالای موسیقی و کنسرت و جایگاه های وی آی پی و ویژه، تئاتری موزیکال را به ... دیدن ادامه ›› صحنه می برد.
سالنی که با ظرفیت بالای خود حدود 2500 نفر و اجاره بهای بیش از 55 میلیون تومان برای هرشب، و هزینه های مجزا برای سیستم صوتی و موسیقی، انتخاب شده و سلبریتی های پرفروش و پولساز هم برای نقش های اصلی گزینش شده اند، سلبیرتی هایی که برای هر شب اجرای خود دراین تئاتر نیز، مبالغ چند میلیونی دریافت می کنند تا میزبان مخاطبانی باشند که قراراست "بینوایان" را بر صحنه ببینند.
با یک حساب بسیار ساده، وبا یک اجرای 60 روزه و حدود تقریبی هزینه ها،ومنطق سرمایه گذاری، می توان تخمین زد برای سود دریافتی قابل توجه سرمایه گذاران این تئاتر، بهای بلیط برای هر تماشاگر باید حدود 250 هزارتومان باشد.
آنچه که امروز بعنوان پرسش ها و دغدغه های اهالی تئاتر مطرح است، این ست که با وجود شرایط نابسامان معاش جامعه و فروپاشی و بحران اقتصادی موجود، درحالیکه بسیاری از مردم در مضیقه ی گذرانِ روزانه ی زیستی خود هستند،و مبلغ ریالی 4 بلیط ازاین نمایش،هزینه ی یک ماه زندگی یک خانوار است، و درحالیکه تئاترپیشرو و تاثیرگذار دارد به محاق می رود، اجرای چنین تئاترهایی با قیمت های نجومی بلیط هایشان، که صرفا و مشخصا برای یک طبقه ی مرفه و سرمایه دار و تنها براساس صحنه آراییِ شکیل و زیباگرایی ست ،چه لزومی دارد؟
حضور بازیگران و هنرمندانی که همواره، مردمی بودن شان را در صفحات اجتماعی و تریبون های مختلف، ادعا کرده اند، و معترض به وضعیت اقتصادی هستند، چه معنایی بجز وارد دایره یِ بی تفاوتی به اکثریتِ مردم، به قیمتِ درآمدِ نجومی چندشب اجرا، و تقویتِ روالی دارد که تئاتر را هرچه بیشتر به محدوده ی افراد خاص می راند؟
اگر قرار است خصوصی سازی تئاتر منجر به "تئاترِخصوصی" و "اشرافی" شود، وتنها درخدمت درصد بسیار کمی از جامعه قرار گیرد، آیا نقش آگاهمندی و پیشرو بودن هنر و تئاتر، معنای متناقضی برای ادامه ی جریانِ فعال و حیاتِ او نخواهد بود؟
آیا تئاتر بیش از آنکه نیازمند سالنی 5 ستاره و هزینه های عجیبِ حضور چند سلبریتی دریک اجرا، وموزیک و رقص باشد، نیازمند ارتقایِ سطح محتوایی و فرمی نیست؟و نیازمند زیرساخت ها و شرایطی که باعثِ حضور اکثریت "مردم " و علاقمندانِ بیشتر هنر، باشد؟
آیا در طی سالهای اخیر با روندخصوصی سازی تئاتر، انحراف این روند به سمت تئاتر تجاری و گیشه ای و استفاده از چهره های سینمایی و متن های کمدی و مبتذل، با نرخ های نامتعارف بهای بلیط ، و درنتیجه ایجاد جمعیتی جدید بعنوان مخاطبانِ تئاتر که دیگر نه برای دریافت و اندیشه، بلکه فقط برای سرگرمی و خندیدن و ژست های متفرعنانه تئاتر بین شده اند، نبوده است؟
آیا نبض تئاتری که روزگاری پیشروِ تفکر روشنفکری و پیشگام ِاندیشه ورزی و جریان مولف هنر بوده است، دراین تنگنا همچنان خواهد زد؟
آیا تئاتری که درایران هنوز قدمت چندانی ندارد، و با تلاش و زحمات بسیاری از گذشتگان و استاتید این حوزه که با انواعِ ممنوعیت ها و موانع، سعی کردند چراغ تئاتر را روشن نگه دارند، راهی وادیِ لوکس نشینی نخواهد شد که مخاطب اندیشمندش را با کیسه های زراندوز تعویض می کند؟

آیا تئاتری که مدتهاست "کاپیتال" شده و عملا (بجز درمواردی نادر) از دسترس سایر علاقمندانش در شهرستانها و تغذیه ی تئاتر از ایده ها و منابع غنی نمایشنامه نویسی بومی و غیر مرکزی،خارج و تنها معطوف به پایتخت نشینان شده است، کم کم از دسترس آنان نیز خارج و تنها ویژه ی قشر سرمایه دارو مرفه ای خواهد شد که اساسا در سیطره ی سرمایه داری، آنقدر مصرف کننده اند که حتی تئاتر را نه برای محتوا و تاثیراتِ اندیشه سازش، بلکه برای ارضای شهوتِ لوکس بودنش ، آنهم در سالنی هرچه مجلل تر وکمتر عمومی بودن، می خواهند؟!

آیا برای تئاتری که سالهاست خصوصی شده وحتی آنان که سالهاست دراین حوزه تهیه کنندگی و کار می کنند، تهیه ی تئاترهای پر هزینه اشان در یک محدوده ی مشخص ست ، درچنین سرمایه گذاری عظیمی که هزینه هایش بیش از 4 میلیارد و سود درآمدش بیش از بودجه ی کل یکسال تئاتر کشور ست ،می تواند ازیک بخش خصوصیِ مستقل باشد؟

درطی این سالها اسپانسرهای خصوصی رویدادهای هنرهای نمایشی، بسیار سخت، جذب می شوند چرا که می دانند برگشت سرمایه ی آنها،بدلیل مخاطبان محدود و احتمال توقیف نمایش ها بی نظارتِ مشخص، به هدف سرمایه گذاری شان نزدیک نیست .. و تنها در شرایطی که تضمین این برگشت وجود داشته باشد حاضر به همکاری هستند همین هزینه های گزافِ هر اجرا و مشکلات معیشتی هنرمندان، و از طرفی دور شدن از ماهیتِ مردمی و هدفمند تئاتر، استفاده از بازیگرانِ چهره و متن های کمدی عامه پسند و بعضا چند اشاره ی گل درشت سیاسی، در سالن های خصوصی، با افزایش بهای بلیط ، امری ضروری کرده است که در نهایت باعث ایجاد قشر جدیدی از مخاطبین تئاتر شده که بیشتر از آنکه فرهیختگی را دنبال کرده و پرروش دهد، بدنبالِ رنگ و لعابِ ظاهری و سلفی های متعدد با سلبریتی، و تظاهر به علاقمندی هنری ست که با محتوای آن هیچ نسبتی ندارد. او اساسا اصل تئاتر را دنبال نمی کند، حتی اگر تبدیل به گروهی تئاتربین شده باشد.
هاینر مولر نمایشنامه نویس مطرح آلمان شرقی، می گوید: در کاپیتالیسم نمایشنامه نویس باید کمدی می نوشت و در استالینیسم او مجبور بود تراژدی بنویسد.

این همان سیطره ی سرمایه داری بر هنر و تئاتر است که چنگال هایش را بر بدنه ی تئاتر مولف و جریان ساز و مردمی، با توجیه فراروی از ممیزی های دولتی و ساختار تئاتر دولتی به تئاتر خصوصی و آزاد، حتی با وجود همان نظارت ها و مرزهای سیستمی، هرچه بیشتر فرو می کند چنانکه بعد از چند سال از ایجاد تئاترخصوصی و سالن های مستقل (مستقل در تعیین بهای گیشه، نه عملا در محتوا و ساخت) ازنمایش هایی با نرخ بلیط دوبرابر و سه برابر ، امروز به نمایشی می رسیم که میانگین نرخ بلیط آن 7 برابر است.. واین جهشی ست که آینده ای رقت بار را برای تئاتر رقم خواهد زد وقتی تمامِ فاکتورها و معیارهای یک نمایش صحنه ای را از آگاهی، اندیشه ورزی ،خلاقیت و تجربه های آوانگاردی، به جهتِ سرمایه محوری،و رقابتی بین مافیاهای کیسه اندوز حوزه ی تئاتر ،سوق می دهد و تئاتر را آلوده ی پول های کثیفی می کند که نه تنها رشد محتوایی ندارد بلکه براساس همان صرف هزینه های هنگفت و بزک دوزکِ بصری و فرمی، به ابزاری برای تحمیقِ جمعیتی تبدیل می شود که بدون داشتن تحلیل و توقعِ ادراک هنری، اشیاءِ مصرف کننده ای می شوند که منطق سرمایه داری و اپورچونیستی ِعده ای سودجو آنها را می بلعد. و تفاله ای پس می دهد که مفتون و مرعوب همین ساز و برگ سالن مجلل رویال هال ها، سلبریتی ها و گریم ها و دکوری باشند که تفاخری کاذب و فرهیختگیِ منفی،احساس ِخاص بودن شان را تقویت کند، شهوتی که مصرانه می خواهد،اختلاف طبقاتی اش را حفظ و برخ بکشد، بی آنکه بدانند، نه آنها و نه تئاتری که دریافت ها و باروری آگاهی و زیباشناختی اش، بلکه تنها استخراجِ اسکناس هایی مطرح ست که از جیب آنها به پروارتر شدنِ سرمایه گذارها و جسورتر شدن برای ادامه ی پروژه های "تئاترِ وال‌آستریتی"* ختم خواهد شد
و زنجیره ای از کارکرد سرمایه را در قالبی از اندیشه خلط خواهد کرد که دیگر نه تنها مخرب و بازوی قلع و قمع تئاتر وهنر، بلکه، در جهت پیاده سازی برنامه ای ست که طبق چارچوب های تفکر مسلط اجرایی شود و یکی از مسیرهای مهم ، معتبر و جریان ساز اندیشه و باروری و رشد ذهنی و درونی افراد جامعه را سلب و محو خواهد کرد.
تئاترهای وال آستریتی، نه تنها مخدوش کننده ی حقیقت تئاتر، بلکه مسدود کننده ی پویایی و مرگِ جریانی ست که سالها برای آن خون دل ها رفته است و این حق تئاتر ومخاطبانِ واقعی اش نیست.
این چونین در طی سالهای آینده، به دلیل خالی تر شدن سبد اقتصادی و توانایی مالی افراد ازاجراهای هنری وتئاتری ، دیگر اثری از یک تئاتری که اساسا اندیشه ساز و تولید محتوای فرهنگی و فکری ست، نخواهد بود.


نیلوفرثانی
6مهر97

منابع:
1/مقاله ی :تئاتر وال استریتی / محمد رضایی راد
2/چیزی شبیه بازیافت زباله/ گفت‌وگو با رضا سرور/ شهریور97
3/تئاتر کاپیتال: نگاهی به تئاتر تهران و شهرستان‌ها
4/سایت سورانتو / سامانه ی آنلاین اجاره ی سالن های تهران
خانم ثانی متاسفم که تئاتر هم مثل همه موجودیت های دنیا در خدمت مرفه بی دغدغه ایست که برای سرگرمی شدن می آید
و ........
و البته آقای پیروز فر نوید محمد زاده قبلاً هم در خدمت هنر زوال یافته وپر زرق و برق سرگرم کننده بوده اند
تکلیف کارگردان هم که معلوم است
اثر بازبینی نشده و مجوز گرفته نشده تبلیغات چند صد میلیونی میکند و ........
هیچ نهادی ناظری هم نیست که سوالی بپرسد
۰۷ مهر ۱۳۹۷
بله برای من افرادی که کم هم نیستند وازاین نمایش استقبال کردند بیشتر جای تعجب و نقد داره تا اصولا چنین حرکت هایی
۲۹ مهر ۱۳۹۷
نفس حرفهایتان درست است ولی این مسیر در سال ۹۸ قابل دیدن است ...
شپش نریمانی.. شهرما معجونی.. گورخواب صفری..
من دغدغه دیگری پیدا کردم..
زمانی اگر نام گلزار را می دیدی می دانستی با چه فیلمی و
در چه سطحی روبرو هستی...
و خب نمی رفتی یا بر عکس می رفتی..
من ۲۵۰ هزار تومان ندارم که بینوایان بروم..
ولی ۴۰ تومان دارم و شهرما ... دیدن ادامه ›› را می روم
خب انتظارم از معجونی بینوایان نیست ولی شهر ما
هم در مسیر بینوایان حرکت می کند...
مسیری این بار با آماتورها..
ولی همان جذب مخاطبی است که ۲۵۰ تومان بینوایان
را ندارد ولی ۴۰ تومان شهرما را دارد..
نه جریان ساز است و نه مولف.. شاید چیزی بدتر
معجونی هنوز مانده مبتذل ساز شود هنوز قواعدش را بلد نیست
برای همین استقبال از کارش هم خوب نیست..
برای من این دغدغده شده که امثال معجونی که ۲۰ سال زحمت کشیدند و به اینجا رسیدند چرا باید به مسیر پارسایی بروند..
لقب معجونیو فیل لقبی بود که دوستان به من دادند..
فکر می کنم زمان برائت است
او
۰۲ مهر ۱۳۹۸
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
دوستان عزیز طبق صحبت های قبلی درمورد نحوه ی صحیح عکاسی در تئاتر با اجازه و سپاس از دوست هنرمند وفرهیخته ی عکاسمان آقای رضاجاویدی متنی را که دراین باره نوشته و برای همکاران شان منتشر کرده اند ،درج می کنم برای اطلاع ما مخاطبان و احقاق حقوقمان برای داشتن شرایطی مناسب جهت دیدن یک نمایش ، وهم اطلاع دوستان عکاس که واقعا از آنها میخواهیم با مطالعه این متن ،آنرا الگو قرار دهند تا تاتر کماکان ، در محیطی انرژی بخش و دلچسب اجرا شود .
"ازهمیاری گرامی تیوال می خواهیم این نوشته را برای مدتی پررنگ نمایند تا در معرض دید همگان قرار گیرد."
با سپاس بسیار
**

سلام
وقت شما بخیر
ضمن عرض ادب و احترام خدمت دوستان و همکاران حرفه ای و پیشکسوتان عکاسی
خدمت اون دوستانی که تازه وارد این عرصه شدند و اولین تجربه های عکاسی ... دیدن ادامه ›› تئاتر رو دارن پشت سر می‌گذارند،
عاجزانه خواهش می کنم به این موارد دقت بفرمایید
این ها مواردی نیستند که قانون ممنوع کرده باشه و اگر رعایت نکنید کسی بتونه شما رو بازخواست کنه
اما بسیار مهم هست برای وجهه کاری عکاسی تئاتر و احقاق حقوق مخاطب محترم تئاتر موارد زیر رعایت شود:

1) عکاسی با فلاش و دوربینی که چراغ فوکوس دارد، دست بردن در نورپردازی کارگردان محسوب می شود و با اینکه شما تشریف ببرید روی صندلی داخل صحنه بشنید تفاوتی نمی کند.

2) صدای بیپ فوکوس دوربین به راحتی در اولین صفحه منوی تمام دوربین ها قابل خاموش کردن است، این صدا حواس پرتی زیادی ایجاد می کند، به یکی از دوستان عکاس گفتم چرا این صدا رو خاموش نمی کنی در زمان اجرا، گفت صداش رو دوست دارم که البته حرف شون متین، بنده هم دوست دارم در سالن نمایش محسن چاوشی رو با صدای بلند گوش بدم اما برای این کار از هدفون استفاده می کنم تا مزاحم بقیه نباشم.

3) لحظات سکوت نمایش اغلب جزء تاثیر گذار ترین زمان های نمایش هستند، به هیچ عنوان در سکوت نباید صدای شاتر شنیده شود، اگر صحنه فوق العاده ای در سکوت نمایش دیدین، می تونید با فشردن نیم شاتر و قفل فوکوس منتظر اولین صدا در صحنه باشید تا هم اون لحظه رو از دست نداده باشید و هم مورد اعتراض تماشاچی واقع نشید.

4) دست جمعی به عکاسی نمایشی که اجرای عکاسانش نیست تشریف نبرید، بسیار دیده شده خانم و آقا ویا حتی سه نفر در یک ردیف در لحظات جذاب هم زمان شاتر می زنند و بعد عکس ها رو باهم مقایسه می کنند.

5) نور صفحه دوربین در منوی گوشی به راحتی قابل تنظیم است، حتما نور رو در کمترین حالت قرار بدین.
وقتی تنظیمات شما از یک صحنه درست باشد و عکس مناسبی گرفتین غالبا باقی عکس ها از همان صحنه اگر نور تغییر نکرده باشد، درست خواهد بود، به دوربین و هنر عکاسی تون اعتماد کنید و تک تک فریم هاتون رو چک نکنید.

6) برای دوربین های عکاسی کلید شاتر برای ثبت لحظه ها قرار میدهند و برای دوربین های فیلمبردای کلید رکورد که 25 الی 30 تصویر بر ثانیه به صورت مداوم از صحنه عکسبرداری می کند. جدای از دوربین های بدون آینه و بریج که کیفیت دوربین های دی اس ال آر رو ندارند، شاتر تمام دوربین ها صدای به وضوح قابل شنیدنی دارد، خوب به صحنه نگاه کنید و مانند یک شکارچی که تعداد تیرهای محدودی دارد، لحظات خاص رو شکار کنید، اگر قرار باشه ما برای هر لحظه ای شاتر بزنیم پس ارزش پردازشی که در ذهن عکاس هنگام گرفتن عکس رخ می دهد چه می شود؟
حداقل بین هر شاتر دو دقیقه زمان بدین مگر اینکه صدای موسیقی یا بازیگر اونقدر بلند باشد که صدای شاتر شنیده نشود.
اگر دوربین مجهز به سایلنت شاتر دارید مجاز هستید فقط کمی بیشتر شاتر بزنید.

7) اگر به دلایلی حتما مایل هستید تعداد زیادی عکس، از یک نمایش بگیرید، فقط در اجرای ویژه عکاسان به دیدن نمایش تشریف ببرید.

8) به غیر از اجرای عکاسان که شرایط ویژه خودش رو داره، در زمان اجرا نباید حرکت کنید در سالن، رفتن داخل صحنه باعث میشه تمام فوکوس چشم تماشاچی از صحنه به سمت شما برگرده، این اتفاق اگر در ردیف اول وسط هم نشسته باشید موقع چک کردن عکس ها در صفحه دوربین هم پیش میاد که باید با دقت این کارو انجام بدین تا چشم تماشاچی به سمت دوربین شما نچرخه.

این ها مواردی هستند که تقریبا تمام کسانی که به صورت حرفه ای کار عکاسی تئاتر رعایت می کنند، پس اگر مایل هستین به جای تازه وارد ، حرفه ای به نظر برسید، می توانید به عنوان اولین گام های عکاسی تئاتر موارد بالا رو رعایت بفرمایید.
از همه دوستان هم خواهش دارم برای اینکه بیشتر از این به نفهمی و شعور پایین متهم نشیم، اگر به همچین مواردی برخورد کردین خیلی محترمانه حتما تذکر بدین تا فضای عکاسی تئاتر بهتر و مناسب تر هم برای عکاس و هم برای تماشاچی تئاتر باشد.
با احترام
رضا جاویدی

ممنون از شما
۰۵ مرداد ۱۳۹۷
سلام
وقت بخیر
دوستان کسى میتونه راهنماییم کنه که براى عکاسى نئاتر چه جورى باید اقدام کنم؟
۰۸ مرداد ۱۳۹۷
حانیه جان موسسات آموزش عکاسی زیادی هستند که بخش ویژه ای برای عکاسی تئاتر دارند ... درحال حاضر یکی از عکاسان خوب و حرفه ای تئاتر آقای بابک حقی کلاسهایی دراین باره دارند میتوانید به اینستاگرامشان مراجعه و بیشتر پرس وجوکنید babak.haghi.artworks
۱۰ مرداد ۱۳۹۷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید