همینک تیم پشتیبانی تیوال از طریق چت آنلاین و ایمیل در خدمت شماست و موقتا پاسخگویی تلفنی متوقف شده‌است. اطلاعات بیشتر
تیوال نیلوفر ثانی | دیوار
S2 : 01:20:27
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
“حفره‌های زخمی ”

همچنان سوژه‌های پارانوئیدی و اختلالات روانی که منجر به جنون‌های ادواری می‌شود برای نویسندگان و کارگردانان در تئاتر، آنقدر محبوب‌ست که حتی اگر موقعیت پرداخت و یا اطلاعات تخصصی چندانی هم از آن نداشته باشند، اما مورد اقبال قرار می‌گیرند و به صحنه می‌آیند.
زخم معده از مردی روایت می‌کند که از عدم تعادل ذهنی و روانی رنج می‌برد هرچند در صحنه‌های نخست حضور او در دفتر یک روانکاو مبین این‌ست که وی با اطلاع از وضعیت خود در صدد دریافت کمک و مشاوره است اما در جهت بهبود کاری نمی‌کند.. او از درد شدید معده می‌نالد، و درگیر اوهامی از شناخت و احوالات غریب خودست که حتی روانکاو با سوالاتی که سعی دارد او را با وضعیت خود بیشتر آشناکند، راه به جایی نمی‌برد.
“زخم معده” با استفاده از قیاس دردی جسمانی مثل درد معده با دردهای روانی که حتی شدتش بسیار بیشتر از درد جسمی‌ست، به نتایج برآمده از هرکدام تمرکز می‌کند.
دردهایی که برای آنها دارو و قرص و درمانی وجود دارد اما مشکلات روحی_روانی با مصرف چند دارو بهبود پیدا نمی‌کنند اما هردو بعنوان دردی مختل‌کننده روال زندگی فرد می‌شود تا آنجا که حتی بی‌هیچ کنترلی می‌تواند به بروز خطرناک‌ترین رفتارها منجر شود.
زن و مرد، به نظر می‌رسد زوجی ایزوله هستند که تاثیرات بی‌ثباتی شغلی مرد و فعلی او یعنی ذبح دام‌ها در کشتارگاه، تعادل روانی و ذهنی او را درهم‌ریخته و از او موجودی نامطمئن و نامتعادل ساخته‌است.
متن می‌خواهد با تمرکز بر روحیات و احوالات این مرد، ذهن فروپاشیده و دردهایی که او از آن رنج می‌برد به فضایی از رخداد نهایی برسد که منجر به قتل می‌شود و مرد، روانکاوش را می‌کشد.
توهماتی که در سر او می‌گذرد فانتزی حیوان‌شدگی به او می‌دهد که شباهت نزدیکی به همان گاوهای زیردستش دارد که آنها را سر می‌برد.
با اینحال در ارائه این مفاهیم الکن است و انسجام قدرتمندی را با پرداخت این سوژه در اجرا برقرار نمی‌کند و نمی‌تواند ارتباط معناداری را برای مخاطب بسازد تا قادر باشد وضعیت موجود را بهتر درک کند.
بازی بازیگران قابل قبول‌ست و هرکدام در نقش خود جاافتاده است اما نمی‌تواند زنجیره مورد نیاز از گذرگاه عناصر متعدد اجرایی را به نتیجه قابل درک و مشخصی برساند.
موقعیت‌سازی درهم ریخته‌است، دیالوگ‌ها زیاد، اضافه، و مشوش‌ست و فضای تعلیقی که می‌خواهد زبانی سورئالی را ایجاد کند نیز، بخوبی از آن قابل برداشت نیست که لااقل بتواند با شکست زمان امکانی برای ارتباط ایجاد کند.
سجاد دستیار بعنوان نویسنده و کارگردان، اگرچه هم‌پای بسیاری از متن‌هایی ازاین‌دست بازهم فضای مالیخولیایی انسان معاصر و امروز جامعه را در تناقضات فردی و معضلات بیرونی که مملو از بی‌تعادلی‌ روانی و اجتماعی، خشونت‌های پنهان، و توهمات ذهنی‌ست، ترسیم و طراحی کرده‌است اما چیزی اضافه‌تر و یا ویژگی بارزتری نسبت به سایرین ارائه نمی‌دهد. نه حتی طراحی ویژه برای صحنه‌اش دارد و نه از نورپردازیِ حرفه‌ای بهره برده‌است.
در کلیت، اجرای زخم معده، در اشل یک کار دانشجویی بیشتر قابل ارزیابی‌ست تا اجرایی حرفه‌ای که می‌خواهد جایی در بین رقبای خود برصحنه داشته باشد.

نیلوفرثانی
منتشردر ... دیدن ادامه » سایت هنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6961
نیلوفر ثانی
درباره نمایش پسر i

"موقعیتی هدررفته"

"پسر" نمایشنامه‌ای از سه‌گانه‌ی خانوادگی فلوریان زلر بعد از پدر و مادرست که در سال97 ترجمه و منتشرشده است و علی مقدم برای اجرای نمایش خود به این متن زلر با تراژدی تکان‌دهنده‌اش روآورده و آنرا با بازی خود در نقش نیکلا، نوجوان مورد طرح، بر صحنه آورده‌است.
متن همان ویژگی‌های خاص، لایه‌دار و امروزی که در آثار زلر قابل دریافت‌ست، دارد و اینبار بر بحران‌های نوجوانی 17 ساله متمرکز شده که فرزند طلاق، و متاثر از وضعیت جدایی پدر ومادر خودست.
نوجوانی که دیگر قادر نیست شاد وسرحال باشد و نشانه‌های بارزی از افسردگی، و ناسازگاری دارد
او قادر نیست با رفتار پدرش که سه‌سال پیش آنها را ترک کرده تا با زن دیگری زندگی کند درک کند، با این حال تصمیم می‌گیرد، پس از کشمکشی با مادر، با پدرش زندگی کند.
داستان نمایش، بر وجهی از روابط پدر و پسری تمرکز دارد که هیچ قضاوتی را از پیش ارائه نمی‌دهد، او اطلاعات مورد نیازی را طرح کرده و مخاطب را در شرایطی قرار می‌دهد که بتواند در وضعیت موجود قرار بگیرد. نوجوانی که به نظر می‌رسد دارای مشکلات زیادی‌ست اما درباره آنها صحبت نمی‌کند. و چنان ناسازگار است که حتی احتمال می‌رود به خودش یا دیگری صدمه بزند .
پیر، پدر نیکلا با آنکه همسر و فرزند خود را ترک کرده وحالا با همسردوم و فرزند کوچکش زندگی می‌کند و وکیل موفقی‌ست اما نگران و دلسوزانه می‌خواهد از نیکلا نیز حمایت کند. او تلاش می‌کند روابط دوستانه‌ای با پسرش برقرار کند اما این تلاش موفقیت‌آمیز نیست و نیکلا که معلوم می‌شود به مدرسه نمی‌رود و حتی خودش را زخمی می‌کند، با رفتاری از سوی پدر مواجه می‌شود که برایش مطلوب نیست، او سرخورده رگ دستش را می‌زند و به نظر پزشکان، لازم‌ست مدتی در بیمارستان روانی بستری شود؛ پس از یک هفته با تعهد پدر و مادر مرخص‌شده و درحالیکه علائم بهبودی را نشان می‌دهد ، در نهایت، خودش را می‌کشد.
زلر داستان پسر را، چنان روایت می‌کند که هشدار قوی و مهمی‌ست از خانواده‌هایی که با وجود داشتن فرزند براحتی تصمیم به جدایی می‌گیرند و بی‌آنکه به عواقب و تاثیرات آن جدایی بر فرزندان، توجه کنند و تنها بدنبال میل و خواسته‌ی خود هستند؛ نه شرایط لازم را برای قبول این جدایی توسط فرزندان مهیا می‌کنند و نه از مشاوران خانوادگی کمک می‌گیرند. این همان نقد بر دنیای مدرن و امروزی‌ست که زلر با طرح سوژه‌ای از وضعیت یک نوجوان بحران‌زده از فروپاشی کانون خانواده‌اش، به انسان معاصر دارد. هراس و ضرباتی که به ویژه فرزندان شکننده‌ و حساس‌تر و تاثیرپذیرتر از این دست ماجراها پیدا می‌کنند آنقدر مخرب‌ست که می‌تواند تا مرز فروپاشی روانی خود آنها، و اقدام به خودکشی منجر شود.
زلر در متن خود، شخصیت‌پردازی موفقی دارد. او کاراکترها را به اندازه و به‌جا معرفی می‌کند و درام را بر موقعیت‌هایی پیش می‌برد که می‌تواند برای مخاطب براحتی ملموس و آشنا باشد.
چنین متن‌هایی با وجود سویه‌های قوی و عمیق روانشناسی و روانکاوی، نیازمند درک درستی از مسئله مورد طرح و سپس پرداخت دقیقی‌ست که اصل مطلب، هدر نرود و بتواند در همان اتمسفر موردطرح، ارائه شود. و از تمام امکانات یک اجرای نمایشی بهره ببرد تا قادر باشد موقعیت‌سازی قابل‌قبولی خلق کند.
"پسر" ، نکات خوبی دارد، انتخاب محسن بهرامی در نقش پدر، که بار اصلی نمایش را برعهده دارد، مناسب‌ست، هرچند اکت‌های او گاهی بیرون می‌زند که نیازست کنترل بیشتری اعمال شود. علی مقدم نیز در نقش پسر، تلاش کرده بتواند درونگرایی و اختلال رفتاری را بازتاب دهد، اما سایر عناصر اجرا در حداقل‌ترین و ابتدایی‌ترین سطح‌ست. و کارگردانی، دچار نقائص متعددی شده و عملا گم می‌شود.
گریم و طراحی لباس دم‌دستی‌ست، موسیقیِ جذابی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد که بخشی از فضاسازی را تکمیل کند، اما بیش از همه طراحی‌صحنه آنقدر بدست که اساسا شبیه کارهای دانشجویی با حداقل امکانات‌ست و برای نمایشی که دو تهیه‌کننده دارد، و از فضای خوبی در عمق و سطح صحنه برخوردارست، عملا نقصان بزرگی به حساب می‌آید که حتی تمام زحمات اجرا و فضاسازی را هدر می‌دهد. عملا چیزی به‌ عنوان طراحی هوشمندانه‌ صحنه وجود ندارد. دکور یک مبل است که با گذاشتن و برداشتن چند کوسن، موقعیت‌های مختلف داخلی را، نشان می‌دهد. برای محیط بیمارستان، یک پارچه یکدست آبی روی مبل انداخته ‌می‌شود تا محیط درمانی تداعی‌گر باشد. و دیوارها هم از چندستون کارتن تشکیل شده‌اند که هیچ مناسبتی با مفاهیم و طراحی اتاق‌های منزل ندارد.
طراحی صحنه با وجود تنها سه لوکیشن بسته در متن، می‌توانست آنقدر قوی و همراه با نورپردازی موفقی باشد که زیبایی‌شناسی بصری و تئاتریکالیته مورد لزوم را تأمین کند.
اما ... دیدن ادامه » به نظر می‌رسد دکور و اکسسوارهای صحنه، برای کارگردان محترم، چندان اهمیت و یا کاربردی نیستند که براحتی از صحنه و نمایش حذف شده‌اند. یا حداقل برای اجرا و تماشاگر خود چنین اعتبار و اهمیتی قائل‌نشده‌است که با نه چندان هزینه اضافی، بتواند کار تکمیل‌تری تولید کند.
نقدی که بر اجرای "پسر" واردست ناموزونی و سرسری‌انگاری بارزی‌ست که قابل مشاهده و دریافت‌ست. و مانند کتابی بی‌جلد و شیرازه‌ای‌ست که بی‌توجه به کمال و انسجام عناصر آن، به مثابه‌ی رفع تکلیف، عرضه شده است..

نیلوفرثانی
منتشر در سایت هنرنت.
https://www.honarnet.com/?p=6955
من خودم که پسر رو ندیدم نیلوفر جان ولی نگاه همیشه تیزبینانه شما خواندنی و جذابه.
و از همین تریبون باید دعوت کنم برای نمایش "پسر" خودمون که به امید خدا ده روز بعد اجراش شروع میشه و من همراه شدم برای این دوره اجرا با دوستان ...
البته فقط هم نامیم و در ... دیدن ادامه » دو مختصات کاملن جدا از هم ولی نگاه شما و نقد شما همیشه برای ما ارزشمند و منبع یادگیری و اصلاحه دیگه.
۲۸ بهمن ۱۳۹۸
چاکرم
عزیزین شما :)
۲۹ بهمن ۱۳۹۸
خانم ثانی جان خیلی خوب کار را معرفی و بررسی کردید کانلا موافقم ، طراحی بد صحنه و لباس و اکت های بیجای آقای بهرامی بشدت توی ذوق می زد.... ولی با متن من ارتباط خوبی گرفتم.
۰۱ اسفند ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید


" تبارشناسی شرارت"

داستان "شازده احتجاب" اثر ماندگار هوشنگ گلشیری، دست‌مایه افشین زمانی برای اجرایی صحنه‌ای شده است که ضمن حفظ فضای تعلیقی و غیرخطی داستان، به اتفاقاتی در همان دوره‌ی زمانی اشاره می‌کند و مخاطب را در این دهلیز تودرتوی داستانی، و تغییرات و زوال انسانی، همراه می‌برد.
اولین صحنه، با خبر مرگ شازده از زبان فخری، خدمتکار خانه اعلام می‌شود. در صحنه‌ای که فاقد دکور با دوخط موازی سفید بر کف، بستری برای رخدادهایی‌ست که " تبارشناسی شجره‌ای" دارد.
آنچه در طراحی نویسنده و کارگردان در شازده احتجاب‌ به صحنه آمده‌، منجر به کالبدشکافیِ زمانی در دوره‌ای از فرهنگ و تاریخ ایران می‌شود که در مرزی از سنت و تجدد قرار گرفته و ضمن ترسیمی از وضعیت حاکم آن دوره به ویژه در قشری منتسب به شاهزادگان قاجاری، نگاهی منتقدانه را نیز در لایه‌های خود ارائه می‌دهد.
افشین زمانی در طراحی شازده احتجاب، چندان متکی و وام‌گیر از متن اصلی گلشیری نیست و با ویژگی‌های تئاتری و روایتی متنوع‌ و سرراست‌تر در واگویه‌ی اتفاقات، شازده احتجابی با دو بازیگر و کاراکتر مجزا، می‌آفریند که استحاله‌ی انسانی را، به‌موازات، نشانه می‌رود که در ایستادگی‌اش در برابر خاتمه‌ی نسلی عیاش و تمامیت‌خواه، متوسل به عقیم‌کردن خود می‌شود، اما در نهایت دست به قتلی می‌زند که همان ریشه‌ی شرورانه و خونخواهش را برملا می‌کند.
وجه اصلی متن، بر سویه‌های روانشناسی با نقبی بر کودکی شازده احتجاب، برخورد مادر، و خاندانی‌ست که او شاهد تمام آن سختگیری‌ و سرکوب‌ها و ستمی‌ست که بر خواهرش، که همبازی او بوده، رفته‌است و اگرچه منزجر از وضعیتِ حاکم بر آن دودمان‌ست، اما نمی‌تواند از خو، خصلت و تاثیراتِ آنان، بی نصیب بماند. و فخرالنساء، همسرش را که در شب زفاف با عقیم کردن خود، تحقیر و منفور ازخود کرده، در نهایت به قتل می‌رساند.
شازده احتجاب، داستانی برای روایتِ رنج و سرکوب زنانی‌ست که در دورانِ مردسالاریِ محرز، محکوم سرنوشتی شوم و سلطه پذیری هستند که نه می‌توانند انتخابگر باشند و نه از سایه‌ی مهتر مرد بیرون بیایند. حتی اقتدار و جایگاه آنان، بی‌مایه و ساختگی‌ست و از نهاد کینه‌جویی نشأت می‌گیرد. دراین ترسیم، تمام زنانگی آنان در قرارگرفتن کنارمردی خلاصه می‌شود که حتی اگر تن ندهد، تقدیرش به فنا ومرگ‌ست و همواره قربانی مردانی‌ست که چه از شهوت و چه از ضعف، آنان را ناچیز می‌انگارند.
بازی‌ها و طراحی میزانس‌ها، قابل قبول‌ست و به ویژه کاراکتر کودکی و جوانی خسرو، توانمند در ارائه فضا و سویه‌های درونی شخصیت، از ناپختگی، ضعف و وحشت روانی، بخوبی عمل‌کرده و آنرا برای مخاطب ملموس می‌کند. و حتی در شناختِ عمیق‌تر شازده احتجاب در رخدادهای بعد، تاثیرگذاری مطلوبی دارد.
اعلام هر پرده با عنوانی از مراسم مورد طرح، و جاگیریِ بازیگران، رفت و آمدهای‌شان در صحنه و بطور شاخص، صحنه‌های مرگ و تراژیک‌، متناسب و فکرشده‌است. هرچند گاه تعدد این میزان از شلوغی، مغشوشیتی را منتقل می‌کند که با صحنه‌ی بدون دکور همخوانی ندارد.و کاملا این فضای خالی، اتمسفری خنثی ایجاد می‌کند که انرژی اجرا را سلب و هدر می‎دهد. حتی استفاده از دکوری مینیمال می‌توانست تاثیرپذیری قابل قبول‌تری را ایجادکند. لباس‌ها در بازیگران زن، بهتر از مردان‌ست که با کم‌سلیقگی توام‌ است. اما آنچه در این اجرا، فقدانی برای انتقال هسته‌ی معنایی و درونی آن است، تجمع حجم زیادی از خشونت، قتل و شرارت هرفردی‌ست که بنوعی به صحنه و داستان آمده تا بخشی ازاین تاریخ را روایت کند. و این وجه شرورانه، محتوای اثر را دستکاری‌کرده و باورناپذیر می‌کند. گویی در آن برهه هیچ نقطه‌ی سپیدی بجز پارچه‌های کف، در این روایت وجود ندارد.

نیلوفرثانی

منتشر ... دیدن ادامه » در سایت هنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6938

"بازی جسورانه زندگی "

"نمایش ابتدا وارد می‌شود" در نوع خود ویژگی غیرمتعارفی دارد. تمام هسته‌ی اجرا، از یک سکانس پلانِ فیلمی‌ست که شاید اغلب‌مان آن را دیده باشیم، "بازی مرگ" بروس‌لی که به پایان نمی‌رسد و بروس‌لی در میانه‌ی آن نابهنگام می‌میرد وگویی تاریخ با او درهمان فیلم متوقف می‌شود. حرف‌های ناگفته‌ای که از او ماند و حالا فرید یوسفی با استفاده از هنر زنده‌ی تئاتر، بی‌آنکه مسخِ انحصارطلب سینما شود، به شکلی تجربی و خودجوش از آن سکانس پلان، شروع به حرکت می‌کند و بروس‌لی، و حرف‌هایش را به صحنه می‌آورد. قهرمانی در این نزدیکی، که در همین شهر زندگی می‌کند و از جنس مردمی‌ست که می‌شناسیم و بروس‌لی دیگری‌ست.
شبیه‌سازیِ بازیگر نقش اصلی و همان پلان برای گذر از موقعیت تاریخی و ساختِ ادراکی‌ست که هرچند دغدغه‌ی شخصی فرید ... دیدن ادامه » یوسفی‌ست اما قابلیت تعمیم موضوعی برای هر تماشاگری دارد.
شباهت نزدیک و هم اندازهِ میلاد مرادی با شخصیت بروسلی چه در ظاهر و چه تسلط در انجام حرکات رزمی، با نگاهی به " راه و مسیر انسانی" با هسته‌ی معنایی فلسفه و حکمت شرق، متن و اجرایی را شکل می‌دهد که هم جنب‌و جوشِ بسیاری دارد و هم گزیده‌گویی‌های حکیمانه را در بطن خود گنجانده تا "راه" گم نشود و با طنز ظریف و جذابش، کشش و گیرایی لازم را برای دنبال‌کردنِ مخاطب داشته باشد. و در عین حال درس‌آموزه‌هایی را پیش بکشاند که موجبات اندیشه و تعمق را نیز در راستای همان ویژگی‌های هنرهای رزمی و ذن، فراهم کند.
در کنار تمامِ ظرافت‌هایی که در اجرا از دکور و تا طراحی لباس و گریم، وجود دارد، موسیقی زنده که شرحش در بروشور اجرا چنین آمده که بدون ساختاری از قبل تعیین شده، و در پروسه اجرا، زاده و انتخاب شده‌است، عنصری‌ست عنان‌گسیخته و ضلعِ مهمی برای حفظ و انسجام عناصر دیگر اجرا، و نقطه قوتی که لذت تماشا را چندبرابر می‌کند. و چنان با بافت اجرا همذات‌ست که زبانی دیگر برای بیانِ محتوا می‌شود.
ابتدا وارد می‌شود، خودش را محدود و کنترل نمی‌کند، آشوبنده‌است و هرچند می‌خواهد در صحنه بی‌مرزی و بدون حفظ خط‌کشی‌های منضبط میزانسنی و توجهی ویژه به نفی مطلق قدرتِ کارگردانی را تجربه و ارائه دهد، اما از شاکله‌ی اصلی منحرف نشده و تعادل خودش را حفط می‌کند. و به معنای واقعی، هر آنچه در صحنه پدید می‌آید و اجرا می‌شود حاصل حضور تمام اعضای گروه، از کارگردانی، متن، بازیگری، موسیقی و طراحی صحنه‌ و سهم تمامِ آنهاست. گروهی جوان که شهوتی برای دیده‌شدن ندارند اما می‌خواهند مورد توجه قرار گیرند و اعلام موجودیت کنند.
فرید یوسفی، در جسارت و شجاعتی قابل تحسین، صحنه را در اختیارِ بازیگرانش با مسیری که می‌خواهد معنای انسان را در برشی دیگر و با پیوندی از مفاهیم فکری و اسرارِ حقیقتی در زندگی، قرار داده و درعین حال بی‌آنکه شعارزده و کسالت بار باشد، جذابیت اجرایی را نیز حفظ می‌کند. شور و زندگی در جای‌جای اجرا قابل شهودست و پیام‌آور آن‌ست.
هرچند ابتدا وارد می‌شود، درلحظه، ساحت خود را می‌آفریند بنابراین ممکن‌ست برای ارتباط با هر مخاطب، چندان موفق نباشد اما بی‌شک برای آنکه این نمایش را، نه اجرایی با نگاهی قالب‌بندی و ساختاری، بلکه وجهی از زندگی و حضور در جریان سیال یک اثر هنری، درک و دریافت می‌کند می تواند لذت منحصری را ایجاد کند.

نیلوفرثانی
نوشته ای بر نمایش مردی که... / رضا مولایی
منتشرشده در روزنامه ایران 15 بهمن 98

"مشاهدات بالینی کم‌عمق"

رضا مولایی که از دانش‌آموختگان تئاتر در موسسه حمیدسمندریان‌ست، یکی از فعال‌ترین هنرمندان عرصه تئاتر و بازیگری‌ست که اجراهای متعددی را در کارنامه هنری‌اش دارد. و دراین مسیر تجربه کارگردانی نیز داشته‌است.
آخرین اثر او "مردی که.." در مقام کارگردان با بازی شیوا اردویی و یک تیم جوان بازیگرست، نمایشنامه‌ای از پیتربروک و هلن اشتاین براساس کتابی از مشاهدات بالینی و کیس‌های مورد تحقیق پزشکی بنام ساکس بعنوان "مردی که زنش را با کلاه اشتباه گرفت"، برای صحنه تنظیم شده‌است.
با این پیش‌زمینه انتخاب این اثر، گزینش جذاب و قابل تعمقی‌ برای علاقمندان تئاترست.

متن درباره مواجهه و مشاهدات پزشکی‌ست که دریک مرکز نگهداری افراد دچار اختلالات اعصاب و روان و بیماری‌های خاص مربوط به آن، مشغول به‌کار می‌شود و درنظر دارد مسیری به جهان آنان بازکند. و با وجه نمایشی به شناخت بیشتر این گروه، بپردازد. در طی اجرا، بیماران به صحنه می‌آیند و هرکدام درباره‌ی بیماری و اختلال‌شان، توضیحاتی می‌دهند. اما آنچه در نهایت ازاین مواجهه باقی می‌ماند چندان تاثیرگذار نیست. و عملا قادر به نفوذ به ترسیم عمیق و درستی از وضعیت هر بیمار و موارد مورد طرحِ متن اصلی، به مخاطب نمی‌شود.
جهانِ هر بیمار چنان به‌شکلی فانتزی، و غیرقابل باور طرح و ارائه می‌شود که گویی فاقد هرگونه واقعیتی‌ در وجود چنین نمونه‌هایی‌ست. با وجود آنکه، متن اصلی و کتاب مورد نظر دکترساکس، تمرکز بر ارائه‌ نمونه‌هایی واقعی و نادری‌ست که در مراکز ویژه وجود دارند و کمتر با آنها مواجه و معرفی شده‌است، اما چنین آشنایی برای مخاطب برقرار نمی‌شود و او را عملا به دنیایِ متفاوت این گروه پیوند نمی‌زند.
نزدیک‌شدن به این موضوعات، با وجود پیچیدگیِ ذاتی در این گروه از بیماران، تنها یک اجرا و یک تجربه‌ی صحنه‌ای نیست، به ویژه که در همین چند ماهه اخیر، نمایش‌های بسیاری با موضوع تیمارستان و یا پرسوناژهای اختلال روانی، بر صحنه، پیاپی آمده‌اند. لازمه‌ی چنین انتخابی، درک و تحقیق بسیاری از این دسته بیماران خاص‌ست که در اجرا، پرداخت موفقی شکل بگیرد.
"مردی که.." نمایشی‌ست که بیشتر نمونه‌ای کارگاهی و یادآور اجرای پایان ترم‌ست، تا اجرایی حرفه‌ای با المان‌ها و استخوان‌بندی قرص و محکمی که حداقل برای یک اجرایِ قابل قبول، مورد نیازست.
آنچه در صحنه دیده می‌شود، در سطحی ابتدایی، و آماتوری‌ست که قادر نیست در هیچ بخشی، قدرتِ کارگردانی و یا بازیگری، محتوا و فرم را به معرض بگذارد؛ نه محتوا عمقی دارد و نه بازیها چنگی به‌دل می‌زند. صحنه و میزانس‌ها، گاهی چنان شلوغ ومغشوش است که عملا شلختگی غالبی را منتقل می‌کند تا قرار باشد فضاسازی درستی از مرکز نگهداری افراد دچار اختلال اعصاب و روان ارائه دهد.
دکور و صحنه‌پردازی، هرچند تلاش‌هایی دارد اما در جهت تکمیل محتوایی اثر، کارکردی ندارد و عملا نمی‌تواند به‌عنوان یکی از عناصر دخیل در اجرا، تاثیرگذار باشد.
از ... دیدن ادامه » رضا مولایی با درخشش نقش‌های بسیاری از او، و سابقه حضور سالیان زیاد در حوزه تئاتر، انتظار می‌رفت انتخاب و اجرای متنی صحنه‌ای، چنان باشد که مخاطب پس از تماشای اثر، چیزی با خود برای اندیشه و تجربه، ببرد که چنین مهمی دست نمی‌دهد.

نیلوفرثانی
آااااخ که من چقدر به خاطر اون ۶۰-۷۰ دقیقه ای که برای دیدن این نمایش تلف کردم خودمو سرزنش کردم
۱۷ بهمن ۱۳۹۸
ممنونم میم جان از نظرت چقدر خوشحال شدم نظرتو برام نوشتی ... فکرکنم از معدود کسانی بودیم که دل به دریای این نمایش زدیم :))
۱۷ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نیلوفر ثانی
درباره نمایش شیر خشک i

"یک فروپاشیِ تمیز"

شیرخشک نمایشی بدون کلام، استعاری، و سراسر درهزار توی زبان و تصویرست. و قرارست مخاطب را در فضایی که ساخته و پرداخته از میزانس‌هایِ هنر‎ی‌ست، به مفاهیمی نزدیک کند که در سایه‌ی این قاب‌ها به اِدراکی در محتوا برسد.
آنچه در پرده‌های متعدد، بر صحنه قابل رویت‌ست ، سه فضایی‌ست شاملِ اندرونی و خصوصی که نمایی از سرویس بهداشتی و حمام با حضور دو دختر جوان سیاهپوش‌ست که یکی در وان در حالتی نشئه و خلسه‌وار، و دیگری با استفاده از هدفون در دنیای کلمه، زبان و معانی آن‌ مشغول‌ست؛ فضای بیرونی که شامل اتاقی وسیع، اشرافی با تزئینات لوکس، و حضور مرد/پدر و زن/مادرست
و سوم فضایی‌ست بین پرده‌ها و درجلوی صحنه با تعدادی اجراگر که هویت جمعی دارند و شمایل‌های متعدد و ژستیک و استعاری را ترسیم می‌کنند. گروهی از دختران جوان با لباس‌‌های یکدست و یونیفرمی که همگی سبیلی تاب‎خورده‌ای بالای لب‌شان کشیده شده، به اشاره‌ی ‌جنسیتی، دیده می‌شود؛ مرد جوانی در لباس اروپایی سده‌های پیش، با ابزارهای مانند ماسک، سرهایِ عروسکی بزرگ، اسلحه و پسر خردسالی که گاه به آنها اضافه می‌شود، نیز همراه گروهند.
شیرخشک قصد دارد از صحنه و تئاتر، و تعویض فضاهای یادشده، پلی مرتبط بسازد از تلفیق موثر موسیقی در سبک امبینت، با خلاء مسلمِ دیالوگ به‌عنوان یکی از عناصر اصلی ارتباط و تبلورِ زبان در حرکات بدن‌ها، موجودیتِ اشیاء و تصاویری که درکنار وجهی از فرم اجرایی، خود شیوه‌ی بیانی باشد در شناساییِ مفاهیمی که مد نظرِ نویسنده و کارگردان‌ست. که بطور کلی حول و حوش "قدرت" و "مردسالاری" و "وضعیت جهانی انسان امروز"ست .
اما در این مسیر، استعارات مطرح‌شده در دو دسته‌ی مشهود واقع می‌شوند. بعضی به واسطه‌ی ساده و سهل‌پذیری تأویلش، بازنماییِ سطحی، دم‌دستی و تکراری‌ دارد و از همان حکم عینی، فراتر نمی‌رود؛ و دوم ،برخی دیگر، چنان مفهوم‌گریز‌ست که اساسا بی‌ربط و کم‌عمق جلوه می‌نماید و تنها به صرف بر صحنه آمدن، واجد معنا و اعتبار نمی‌شود.
شیرخشک، روایتی از خانواده‌ای‌ست که پدر/مرد تحکم‌گرایی‌اش در فضای خانه همراه با اقتداری سرکوبگرانه قابل تشخیص‌ست، چنانکه فرزندان و مادر، تحت این سیطره، تمایل به برون‌رفت از این سایه مستبدانه را دارند. دو در ورودی که ورود و خروج دختران را نشان می‌دهد، تزریق هوای تازه و مقاومت‌گر به این جوّ اقتدارست اما درنهایت، دفع می‌شود و نه تنها قادر به اعمال تغییر نیست بلکه حتی همان فضای خصوصی اندرونی نیز توسط سلطه مردسالارانه، هرچند با نرمشی ظاهری، متصرف‌شده و به آن نفوذ می‌کند. و با نرمش و دلجویی، اما در جهتِ منافع خود، زنانگی و جنسیت را مصادره کرده و همچنان دختران را به حاشیه‌ی اندرونی پس‌می‌راند. همان جایی که جوانان این استیلا، یا در فاضلابهای اطلاعات و سردرگمی تناقضات جنسیتی و اجتماعی، بلعیده می‌شوند و یا با مواد روانگردان، و مخدر، به نشئگی می‌رسند
در نهایت حتی زن/مادر به عنوان نمادی از شکوه و اصالتِ واقعی، در تقابل با اقتدار مردمحورانه، حذف می‌شود. با حذف او، تمام آن اشرافیت و بنای ظاهری ازثبات فرو می‌پاشد. و ویرانی بر جای می‌ماند.
قدرت در نقشه‌ای کوچکتر از یک اجتماع جمعی مانند خانواده، تا ابعاد وسیع‌تر، مانند جامعه، و سراسر جوامع جهان، با نمونه‌هایی کلیشه‌ای بر صحنه می‌آید.
اما همچون روال دیگر متن‌هایی از این دست، نقد مردسالاری، به چند ژست مستبدانه‌ی پدر و تمایل او به تحکم سنت، و نفوذش حتی در خصوصی‌ترین احوال دختران/فرزندان، و یک تقابل با زن/ مادر محدود می‌شود.
همچنان گذشته هربار قرارست درمورد یک حاکمیت مستبد حرفی زده شود بازهم پای هیتلر،علامت نظامی حزب نازیسیم، استالین و سرهای بزرگ و توخالی رهبران سیاسی، و توده‌های پیرو این پوچی‌ها، به میان می‌آید. و باز هم چند تصویر کلی از وضعیتِ قدرت‌مدار ترسیم می‌شود که درهیچکدام از این موارد، نقطه‌ی خلاقه‌انه‌ای برای انتقال غیرتکراری به چشم نمی‌آید. هرچند تعویض صحنه‌ها، و کنار رفتن پرده، قاب‌های ارائه شده در قالبِ هنری و زیبایی‌شناسی‌ست اما همین زیبایی‌شناسی در تضاد محتوایی، هستیِ نمایش را مخدوش می‌کند و ماهیت انتقادی‌اش را زیر سوال می برد و آنرا به یک" نقضِ غرض" تبدیل می‌کند. تیغ را بر می‌دارد و رگ حیاتش را می‌زند؛ چرا که آنقدر تمرکز بر هرچیزی تمیز، شسته رفته، مرتب، و زیبا‌ست که تصنعی بودن محتوا را نیز دست‌کاری می‌کند و آن جنایات و کژی موجود از تسلط قدرت و فشار سالیان تبعیض جنسیتی را، به نوعی هنری و زیبا به تصویر می‌کشد.
در پیرو این وضعیت، تمام نقد اشرافیتی و فئودالی، زیر سوال می‌رود و در اجرا همان زیبایی‌شناسی غالب، محقق و حفظ می‌شود. و وجهی از سانتی‌مالنتیسم را پیش می‌کشد که تنها به تحریک احساسات مخاطب با ژستی روشنفکرانه، ختم می‌شود.
چنین اجرایی نیازمند شدید ویران‌شدگی، ازهم‌پاشیدگی و تخریب‌گری در قامتی بدرستی فروپاشیده شده است و نه چنین محافظه‌کارانه و نازپرورانه.. آنچه در صحنه می‌بینیم فیگورها و بازی‌های خط‌کشی‌شده‌ا‌ی‌ست که نمی‌تواند انهدام پایانی را در موقعیتی ضربه‌ای فضاسازی‌کند. و وسایلی از صحنه را دچار ویرانی و تخریب می‌کند که اساسا متریال آنها چندان قابل آسیب نیست، چیزی نمی‌شکند، چیزی ویران نمی‌شود، شمعدان‌ها و لوسترفلزی ( بی کمترین آسیبی) فقط از جایشان می‌افتند و تابلویی از جایش در می‌آید..این نهایتِ وضعیتِ فروپاشی سنت و تفکرِ دگمی‌ست که قرارست بازنمایی شود.

"شیرخشک" ... دیدن ادامه » اگر حامل پیامی از خلط هر بخشی از مصنوعی بودن به اصلیتِ ناب هرچیزی‌ست، که ظاهری مشابه اما فاقد خصوصیاتِ اصلی‌ دارد، مانند تفاوت شیرطبیعی و شیرخشک، نمی‌تواند حرف تازه‎‌ای بزند و واضح آن را در محتوایِ طراحی شده‌اش، ارائه دهد. و در ملاحظاتِ زیادی از سوی نویسنده و کارگردان، به چند تصویر کلیشه‌ای از وضعیتِ نابسامان جهان و انسان‌ها، بسنده شده‌ که بارها تکرار و ارائه‌‌اش را شاهد بوده‌ایم. "شیرخشک " با موسیقیِ درخشانِ خود و با جسارت طرح چنین مضامینی، اما از زیبایی‌شناسی چند قاب، فراتر نمی‌رود و نمی‌تواند با عمق و متنی قوی، بازی ذهنی موفقی را با مخاطب برقرار کند.


نیلوفرثانی
... منتشر در سایت پایگاه خبری تئاتر
https://teater.ir/news/26210
نیلوفر عزیز خوشحالم نظر مبسوطت را از شیرخشک نوشتی
شکل و رویه اجرایی شیرخشک بسیار تفسیرگریز است در واقع همه ما مخاطبان در مواجه با چنین نوع نمایش هایی که کدهای سر راست و یکسره ندارد با پیش انگاره ها و داده های فردی و ای بسا دلبخواه و شاید بی ارتباط مناسبات ... دیدن ادامه » و استعاره ها و وضعیت انتزاعی اتفاقات روی صحنه را تفسیر می کنیم که به نوع خود بسیار جذاب است.
اما اینکه برای چنین نمایش متکثر و مفهومی هستی سفت و سختی قائل باشیم و در ادامه برای این توده صلب و واحد زیبایی شناسی واحدی متصور باشیم اصلا اتفاق جذابی نیست.
اما درباب تفسیر فردی برای مثال به زعم من تفسیر نئشگی و خلسه جوانان خانواده در حمام با جزییات حرکتی ژستیکشان و حضوربعدی سرها و پدر در حمام توجیه ناپذیر می رسد و یا برجسته سازی روایت خانوادگی آن هم خانواده فئودالی از شیرخشک به نظر درست نیست چون فئودالیسم مربوط به دوران‌پیش از سرمایه داری است و دست کم حمام و توالت این خانواده اساسا متعلق به بعد از قرن ۱۹ میلادی است و ربط مضمونی با دوره مذکور برقرار نمی کند... مثال دیگر تمایل پدر به سنت از کجا خوانش میشود اینکه تابلوی مربوط به دوران معاصر در صحنه اول توسط پدر با تابلوی احتمالا مینیاتور ایرانی تعویض میشود دلالت بر سنتی بودن پدر دارد یا محتوی ان اثار چنین درکی را از وجه پدر نشان‌می دهد؟ یا پیش فرض ما از پدرسالاری تحکمی سنت گرا بودنش است ؟ مگر پدرسالاری دوستدار هنر مدرن وجود ندارد؟

در فضای های تفکیکی نمایش هم که به آن اشاره کردی در هر سه امرژستیک و به شدت استعاری مشاهده می شود که فقط مربوط به صحنه های آوانسن نیست
در هر صورت مطلق زدگی در تفسیر در قالب اتهام سانتیمانتالیسم و یا کلیشه ای بودن برای این نوع نمایش ها محل تردید بسیار دارد...
به نظرم انتظار از فروپاشی به شکل فیزیکال شدید و تخریبگر اتفاقا در نمایشی با این منش زیبایی شناختی یک انتظار کلیشه ای و برای اطفای هیجانات موقتی در زمان‌ نمایشی است
ضمنا من هم با به کارگیری نماد های نخ نما و کلیشه ای مثل سلام هیتلری و سخنرانی استالین و... در نمایشهایی که می خواهند به موضوع استبداد و دیکتاتوری بپردارند مخالفم و فکر می کنم این مساله معضلی است که به درستی به آن اشاره کردی که البته به نظرمن در شیر خشک‌از این‌کلیشه ها نیز آشنایی زدایی می شود با شکل ظهور نهایی دیکتاتور-بچه
با تشکر از تو دوست فرهیخته ام
۱۵ بهمن ۱۳۹۸
درود اردشیرعزیز.. نظام ارباب_رعیتی و خان‌سالاری (فئودالی) تا چنددهه پیش همچنان در ایران قوت بسیارداشت و هنوز هم در مناطق زیادی از ایران به ویژه در شهرستان‌ها و قومیت‌های محلی و سنتی، با وجود تغییر روش‌های زندگی، هنوز این شیوه قدرت‌محوری برقرارست ... دیدن ادامه » . حتی هنوز هم تحصیل، ورزش و فعالیت‌های اجتماعی دیگر، برای دختران ممنوعیت و محدودیت دارد. نوع پوشش و لباس مرد و زن در شیرخشک درکنار محل و مختصات مکان زیست شان، بیانگر چنین مناسباتی ست . بنابراین این تفسیر، تناقضی با دیگر داده‌های نمایش ندارد. به ویژه که اساسا شیرخشک قائل به هیج تاریخ و زمانی نیست و در بازه زمانهای متفاوت، با بازنمایی وجوه قدرت و مردتباری، در رفت و آمدست.
سپاس از نظر وتوجهت .

۱۶ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

نوشته‌ای بر نمایش "بیگانه در خانه " / محمد مساوات
منتشرشده در روزنامه اعتماد/ 7 بهمن 98

"تئاتر در تصرف مونتاژ و بیگانگی"

اروین پیسکاتور در یاداشتی به این مضمون اشاره می‌کند که "تئاتر مدرن متعلق به چه قرنی است؟" وقتی در روزگار معاصر بسیاری از حوزه‌ها به ویژه سینما، دستخوش تغییرات اساسی، متنوع و متعدد شده‌اند، چطور می‌توان تئاتر را همانند قرن‌ها پیش، همچنان بر یک صحنه‌ی ایستا و دکور و جایگاه تماشاچیان، عرضه کنیم. امروز تئاتر مدرن به دکورهای غول‌آسا و موزیکالی محدود می‌شود که تنها در قسمت‌های فنی پخش صدا و موسیقی تغییر کرده‌اند. پیسکاتور ادامه می‌دهد که حضور "صنعت نو" یعنی بکارگیری از عناصر متعدد صحنه همچون آسانسورها، سکوهای چرخنده، جرثقیل و پل‌های خودکار، در کنار بهره‌مندی از نماهای نزدیک تصویری از فیلم و تلویزیون و ترکیب مواد چندبعدی با استفاده از پروژکتورها و ارجاعات بیرونی، سبب آزادشدن نیروهای خلاقانه‌ی نمایشنامه‌نویسان، کارگردانان و بازیگران با محتوای نمایشی خواهدشد.

"بیگانه در خانه‌" جدیدترین اثر محمد مساوات، کاملا بر چنین الگویی ساخته و پرداخته شده‌است و در صدد است تئاتری در ترکیب جلوه‌های بصری متعدد و بکارگیری مدیوم‌های تصویری دیگر، یعنی حضور غالب دوربین و پخش فیلم و نماهایی که مختص به پلان‌های سینمایی‌ست، به تماشاگر عرضه کند.
تطابق و حضور همزمان دو مدیوم تصویری یعنی فیلم و تئاتر، از خلاقیت‌ها و شگفتی‌های "بیگانه در خانه" است که از تکنیک فیلمبرداری در لحظه، بهره می‌برد تا هنر زنده‌ی تئاتر را زیر ذره‌بین دوربین و پلان‌ها، به چالش بکشد. و وضعیتی چندوجهی از تمام زوایا و ابعاد یک اجرای صحنه‌ای با تمام رخدادهای غیرقابل پیش‌بینی و بدون کات و تکرار، به معرض دید بگذارد. بدین شکل تئاتر در مسلخ‌گاهی از بزرگنمایی مضاعف، بر لبه‌ی تیغی‌ست که می‌تواند منجر به قربانی‌شدنش شود.

"بیگانه درخانه" بر محوریت اصلیِ معنای "بیگانگی" و ابژ‌کتیویته‌ای که با ابزار مهمی چون فیلم، مونتاژ و حضور شات‌های کلوزآپ و لانگ، با وجود نمایِ ثابتِ تمام عرض لوکیشن(دکور) بیرونی، هنجارشکنانه مفاهیمش را منتقل می‌کند هرچند دراین امر موفق‌ست اما گسست مشهودی با تئاتر را نیز همراه دارد. چراکه همواره تئاتر بعنوان هنر زنده، مقرر بر بازنمایی جهانی حقیقی و نمونه‌ای از آن است که دراین اجرا با حضور متخاصمانه‌ی دوربین و فیلم و دستکاریِ ابژکتیویته‌، تبدیل به دیدفریبی مجهز به ابزارِماشینی (دوربین) برای ژرفایی‌ست که قرارست از نگاه و ارتباط مستقیم مواجهه‌گری تماشاگر با صحنه بدست بیاید نه محصولی از مونتاژ و تصویربرداری دیجیتال.
این دوپارگی یعنی بخشی واقعی و زنده و بخش تصنعی و با واسطه‌ی جعبه جادویی، درجهت پیوند و تکمیل تئاتری نبوده و ریسک بزرگی‌ست که نمودش در حس‌دریافت مخاطبین تاثیر متفاوتی دارد و مساوات آنرا پذیرفته‌است.

"بیگانه در خانه" چندین وجه از بیگانگی را پیش می‌آورد: از لحظه‌ی آغاز، با دکور خانه‌ای که تنها از پنجره‌هایش می‌توان داخل آن را دید و با دیوارهایی مرزبندی شده‌، حضور و نفوذ "بیگانه" یعنی نگاه‌ بیرونی یا تماشاگران را، به آن حریم به معرض می‌گذارد. نگاهی که در عین آنکه ناظرست خود نیز دستخوش تغییر به مدد نما و حرکت دوربین می‌شود و در پلان‌ها گیر می‌افتد. پس از آن، با پخش فیلمی که به نظر می‌رسد همزمان در حال فیلمبرداری‌ست و دوربینی که دارد در هرکجای خانه، تا خصوصی‌ترین قسمت‌ها و زمان‌های کاراکترهای نمایش سرک می‌کشد، دومین عنصر "بیگانه" را مطرح می‌کند؛ رسانه، چشم‌ نامرئی که همواره در حریم‌های خصوصی افراد نفوذ کرده و حتی تاثیرات واضح دارد.
... دیدن ادامه » اما شاید بارزتر و تمرکز بیشتر به عنصربیگانه‌ای‌ست که داستان بر محوریت مفهومی آن پیش‌ می‌رود، وضعیت افرادی‌ست که با وجود نزدیک‌ترین پیوندها و بی‌واسطه‌ترین ارتباط‌ ها، موجودات بیگانه‌ای هستند که حتی قادر نیستند از تله‌ی بیگانگی‌ بگریزند و علی‌رغم آنکه هرکدام چنان به جزئیات یکدیگر واردند که در پوشش اکانت‌های مجازی بازهم می‌توانند همدیگر را شناسایی کنند، با اینحال به آن وجه بیگانگی بیشتر وفادار و متمایل‌ند تا حقیقتی که در کنارشان حی و حاضرست.

بیگانگی یک فرآیندست که در طی زمان و پروسه‌های متعدد، خود را آشکار می‌کند. به ویژه افرادی که دریک رابطه هستند، زمان می‌تواند عاملی برای بروز بیگانگی باشد؛ بیگانگی که بیشتر بازتابی از فاصله با خودست نه دیگری؛ هرچند در هیأت دیگری نمود می‌یابد. برای به صحنه آوردن چنین موضوعیتی، مساوات داستانی را شکل می‌دهد که با فرم ویژه‌ای که برای آن در نظرگرفته، یعنی تلفیق تئاتر و سینما، بتواند حداکثر انتقال مفاهیم را داشته باشد. و سرسختانه پیروِ مکمل بودن فرم و محتوا در اثر هنری با جلوه‌های ویژه و نوین به‌ویژه ورود به عرصه‌ی مونتاژ و سینما با تکیه بر تکنیک‌های هیچکاکی‌ست. اگرچه دراین مسیر وزنه‌ی حضور مدیوم سینما در صحنه‌‍‌ی تئاتر آنقدر سنگین‌ترست که عملا تئاتر را از هسته‌ی مرکزی اثر، دور و عقب می‌راند. هرچند با وجود نقاط کور بسیار در دید صحنه با دکوری نامناسب از لحاظ توزیع برابر افق دید جایگاه‌ها‌، برای بخش اعظمی از تماشاگرانی که در سمت راست سالن نشسته‌اند، همان بخش کوچک تئاتری نیز به حداقل رسیده و تمرکز به سمت فیلم و پرده بیشتر معطوف می‌شود.
حضور مدام دوربین در رفت و آمدهای متعدد بین دیوارها، راهروها، نشیمن، آشپزخانه، سرویس بهداشتی و اتاق خواب، و پخش آن بر پرده، از قرار آنکه نگاه بیگانه‌ی ناظر را با خود در تمام موقعیت‌ها همراه دارد، نه تنها فضایی وهم‌انگیز و دلهره‌آور نزدیک به سبک هیچکاک می‌سازد، بلکه می‌خواهد از فضای تخت و ایستای یک اجرای کلاسیک و روال رایجِ تئاتر فراتر رود. اما در این روند بیش از اندازه به سمت فرمِ روایی سینمایی نزدیک می‌شود و بیش از آنکه قائل به تکنیک و تلفیقی موثر و کارآمد باشد، منجر به "خودنمایی و به رخ کشیدن" می‌شود.
چنین ترکیبی از سوی کارگردان، در یک اثر نمایشی و تئاتری نیز بیگانه‌ی دیگری‌ست که خودش را به جهان تماشاگر، تحمیل می‌کند، یعنی فیلم خود بیگانه‌ای در هستیِ تئاتر می‌شود و مخاطبی را که به قصد دیدن اجرایی تمام زنده به سالن قدم گذاشته‌است، با حجم زیادی از فیلم و تصاویر ابزاری مواجه می‌کند، آنچنان که بخش‌های تئاتری، در کمترین تاثیر، کم اثر باقی می‌ماند.

پرده‌ی پخش فیلم نیز، با وسعت و اندازه‌اش، بشدت موجود بیگانه‌ای در صحنه‌ی تئاترست . آنقدر زیرکانه به تمرکز تماشاگر نفوذ می‌کند که برای توقف آن و برگشت به جریان تئاتر، مخاطب ناگزیر به کشمکش و مقاومت بسیاری‌ست که تمام توجه‌اش معطوف فیلم و پرده نباشد بلکه رخدادها را از زوایای محدود دید یعنی پنجره‌ها به دنیای آن زوج، در بازی‌های زنده بر صحنه ببیند. این بیگانه چنان نافذست که در اغلب زمانِ اجرا، قدرت بی چون وچراست و اغلب بیش از صحنه، نگاه تماشاگران را جلب می‌کند.

داستان نمایش نیز، بیگانگی‌ها متعددی دارد. مساوات در جریان بازی و اجرا، کاراکتری را وارد می‌کند که نقش بیگانه/فیلمبردار یا همان فرد حاضر نامرئی را ایفا کند.مصداقی معنایی و عملی از بیگانه‌ای در خانه و در ارتباط بین مرد و زن، که مدام از خود ردپایی بجا می‌گذارد و حضور دائم دارد، اما از دید آنها پنهان است. در بخش پایانی نمایش، هنگامی که بیگانگی آن زوج بطور واضحی برملا می‌شود، جای خود را با مرد تعویض می‌کند. که نمادی باشد بر تاکیدِ غربیگی آنان . این جابجایی کاراکتر ایده‌ی تکمیلی جذابی‌ست بر داستانی که هرچند می‌خواهد رازگونه پیش برود اما از همان ابتدا، لو رفته و دستش رو می‌شود. شاید کارگردان در صدد پنهانکاری نبوده باشد اما در فرم انتخابی‌اش، لزوم حفظ این غافلگیری ضروری به نظر می‌رسد تا همچنان تماشاگر در طول اجرا، در وضعیت تعلیق و هیجانی باقی بماند.

"بیگانه در خانه" اگرچه دارای جذابیت‌هایی منحصر به‌فردست اما چه در فرم که خلاقانه و درنوع خود کم‌نظیر بوده اما فاقد نسبتی متعادل و موزون از تلفیق فیلم و تئاترست، و چه در متن و محتوا که کم‌رمق و تکراری‌ و بیش از اندازه در اجرا خودنما و متظاهرست، از دیگر آثار موفق و پیشروی پیشینِ مساوات عقب می‌ماند. و بیش از آنکه دوستداران تئاتر را راضی و انتظارات‌شان را برآورده کند، برای علاقمندان هنر فیلم و سینما، مقبول و موردپسند واقع می‌شود.

نیلوفرثانی

منابع:
نظریه صحنه مدرن / مجموعه مقالات/ یدالله عباسی/ نشرقطره
جامعه شناسی تئاتر/ ژان دووینیو / جلال ستاری/ نشر مرکز
ژاک لاکان/ شون هومر/ م جعفری و م طاهایی / نشر ققنوس

http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/141878/%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%B5%D8%B1%D9%81-%D9%85%D9%88%D9%86%D8%AA%D8%A7%DA%98-%D9%88-%D8%A8%D9%8A%DA%AF%D8%A7%D9%86%DA%AF%D9%8A
خانم ثانی عزیز،مثل همیشه نقداتون عالی و بی نظیره
۰۷ بهمن ۱۳۹۸
خانم ثانی عزیز
فقط همین چند خطی که نوشتید باعث شد بیشتر از گذشته بپذیرم نویسنده ای هستید که دنبال سلبریتی های جعلی ساختن نیستید. مجیز افرادی را که با لابی و پول و ارتباطات پشت پرده سعی در لاپوشانی بی دانشی و بی هنریشان هستند، نمی گویید.

ممنون از پاسخ ... دیدن ادامه » آگاهانه شما
۲۴ بهمن ۱۳۹۸
سپاس از تو یسنا جان که با تیزهوشی مسیر اطلاع رسانی و آگاهی رو هموار می کنی و نتایج رو با ما به اشتراک می گذاری.. قطعا کمک بزرگی ست به تئاتربین ها...
درود دوست من
۲۵ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

"مرثیه‌ای سازش‌پذیر"

نمایشِ مرثیه‌ای برای ژاله.م و قاتلش، که داستانِ ژاله معین، دختر مبارز در حزب توده‌ای‌ست که در تیرماه 1332 یعنی یک‌ماه قبل از کودتای 28 مرداد، توسط نیروهای امنیتی به قتل می‌رسد .
داستانی با رگه‌های رمانتیک، که از فضای سیاسی فاصله گرفته و بدون هیچ اشاره‌ای به وقایعِ مهم آن برهه از زمان و تاثیرگذاری نیروهای توده‌ای در همکاری با محمد مصدق و ناکام ماندن در کودتا، تنها مسیری را پیش می‌گیرد که متمرکز بر وجه احساسی و عاطفی شخصیت ژاله‌ست
اگرچه حذف تمام رویدادهایِ سیاسی و فعالیت‌های حزبی ژاله، زمان نمایش را بی‌تاریخ و تعمیم‌پذیر می‌کند، اما همین مسئله آن را از پرداخت به سایر وجوه زنان مبارزی که در مسیر مبارزاتی‌شان، علی‌رغم درست یا غلط بودن آن مسیر، مجبور به تحمل شرایطی سخت، و پرفشار می‌شوند که حتی به قتل و کشته‌شدن‌شان می‌انجامد ، باز می‌دارد و تنها به آرزوهای آنان و انتخاب بین یک زندگی خانوادگی معمول و پر تنش ، فرو می‌کاهد.
ژاله.م با مامور امنیتی‌اش که حکم قتل او را دارد، وارد رابطه‌ای عاطفی می‌شود اما با تمام این احوال، توسط آن مامور کشته می‌شود. و پرونده‌ی او تا مدت‌ها بی‌آنکه هویت قاتلش شناسایی شود، بایگانی می‌شود.
اگر این اجرا تنها به جهتِ ترسیم مرگ، به نقل‌قول از یادداشت کارگردان، که در بروشور هم آمده، باشد، چنین برداشت از یک داستانی با چنین قالبِ سیاسی، نمی‌تواند خود را وارد "مفهوم وعلت مرگ" نکرده و صورتی کلی از آن به‌دست دهد. بلکه تمام انرژیِ خود را معطوفِ ظرفِ ارائه‌اش می‌کند و زنجیره‌های ارتباطی را به‌میان می‌کشد.
متن حاویِ چند مسیر زیستی از ژاله برحسبِ روایتی دراماتیزه شده‌ است که او را در سه توالی زمانی، دوران قبل از مبارزه و دانشجویی، دوران مبارزه و خانه‌ی تیمی، و دوران آرام پس از مبارزه و زندگی زناشویی‌، در سه کانال مختلف، که هرکدام متشکل از دو کاراکتر ژاله و کاووس‌ مامور امنیتی‌ست و در هرسه به قتل می‌رسد، بازنمایی می‌کند.
اجراکننده‌ها بر صحنه و در طی اپیزود دیگر زوج‌ها، بی‌حرکت در ژستِ شلیک کاووس به ژاله، باقی می‌مانند. این تصویر طراحی تحسین برانگیزی‌ست از قابی ثابت، بی‌آنکه صورت مسئله‌ی آن تغییرکند، با محتوایی در هر شکل و شمایل، وقتی یک سو دختری‌ست مبارز که تحت تعقیب‌ست و سوی دیگر ماموری که باید او را جاسوسی و در نهایت به قتل برساند. یا در معنایی دیگر، تقابل معترض و سرکوب‌گر. این قاب که معنایی زنانه دارد، و خود انتقادی بنیادی و کوبنده بر شرایط اجتماعی و سیاسی‌ست، از نکات بارز طراحی کارگردانی‌ست که در راستای طراحی صحنه چشم نواز و کارکردی شامل فضاهایِ مناسبِ هر داستان، بوده و حتی مهمترین عنصر ارتباط مخاطب با اجرا به نظر می‌رسد؛ چرا که ملاحظه‌کاری بی‌حد و پرهیز از اشاره‌ی دقیق‌تر به شاکله‌ی فکری و عقیدتی مبارزه، در مقاومت بر نظامِ استبدادی وحاکمیتی جبار، متن را رنجور و دچار نقاط ضعفی می‌کند که قادر نیست خود را طغیانگرانه، با همان شور و هیجانِ این دست موقعیت‌ها، منتقل کند.
حتی اگر نویسنده در صددست بدون اصرار بر حزب و گروه مورد طرح در نمایش که بجز سال وقوع و اشاره به پرچمی در اهتزاز، آن را از انحصار زمانی خارج کرده و به حال نیز تعمیم دهد، اما بازهم در احتیاطی افراط شده که می‌تواند بدلیل خطوط قرمز ممیزی باشد، بزرگترین عامل هویتمندشدن متن و اجرا را از دست‌داده و آن را به یک واگویه‌ی عاشقانه‌ با موضوعیتِ مبارزاتی تقلیل می‌دهد و از آن فراتر نمی‌رود.
مرثیه ژاله.م، می‌توانست با قدرتمندی بیشتر در صراحت، فریاد گمشده‌ای باشد برای تمام دختران و زنان این سرزمین که بارها و بارها، از زندگی، جان و عشق خود گذشتند تا قدمی برای رهایی میهن بردارند. سالها حبس و زندان، دوری از فرزندان و عزیزان، و شکنجه‌های بسیاری را پذیرفته‌اند تا سرزمینی آزاد و جامعه‌ای پیشرو بسازند. "مرگ" و ترسیم آن برای این گروه مبارزان، تنها یک بازتابِ مفهومی نیست و چه بسا، مرگی کاملا کنش‌زا، قابلیت تعریف دارد و با تمام ظرفیت‌های مناسب این سوژه در پرداخت، نویسنده و کارگردان، به یک اشلِ توصیفی، و یک سازشِ توافق‌شده در متنی بی‌خطر، که تنها دلسوزی و ترحمِ مخاطب را بر می‌انگیزد، تن داده است. و مرثیه‌ی بی‌شیونی ساخته‌است که رنگ و بویِ حماسی ندارد.
بازی زوج‌ها در روایاتی از ژاله.م یکدست نبوده و انرژی‌های متفاوتی دارد، که در نهایت تمرکز و توجه تماشاگر را به فراز و فرود برده و اجماعِ آنها را، نامتعادل می‌کند.
پرده‌ی پایانی و صحنه‌ی جابجایی کاراکترهای ژاله و کاووس‌ها، با دیالوگ‌های پیشین طول اجرا، دنباله‌ی اضافیِ فاحشی‌ست که اجرا را حتی اگر تا پیش از آن، نصفه نیمه واجد مقبولیتی می‌کرد، از هستی ساقط می‌کند، و افت شدیدی را همراه دارد.
حذف صحنه‌ی آخر و تنها یک قابِ تصویریِ رمانتیزه وتاثیرگذار از کلیت اجرا، به مراتب پایان‌بندی مناسب‌تر و گزیده‌تری را رقم می‌زند. اضافه‌گویی چه در متن و چه در اجرا، تمایل به حاشیه‌پردازی را بیش از اصل و هسته‌ی اصلی، در مرثیه‌ای برای ژاله.م و قاتلش، پررنگ می‌کند که آن را از یک اجرای صحنه‌ای به یک گزارشِ توصیفیِ داستانی شبیه می‌سازد.

نیلوفرثانی
https://www.honarnet.com/?p=6814
اون پنجره طوری جلو صحنه مزاحم لطفا برداشته شود.
متاسفانه من با نمایش ارتباط برقرار نکردم
۰۶ بهمن ۱۳۹۸
قربانت نیلوفرجان. 5 ساعت پیش اجرا رو ندیده بودم و حالا که دیدم اجرای پایانی رو متوجه شدم چقدر نقدت در کنار قلم خوب با نظرات من نسبت به این اجرا تطابق داره. بنابراین سپاس از خودت عزیزم.
۰۷ بهمن ۱۳۹۸
به به رویاجان چی ازاین بهتر :) ممنون عزیزم
۰۸ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
"هذیانه‌ای ناکام"

سالن کوچک مولوی، میزبان نمایشی‌ست که دکور پر حجم و جذابی دارد که بیشتر شبیه کلبه‌ای چوبی‌ست. و با کف چوبی بالاتر از سطح زمین، افق دید خاصی را برای مخاطب ایجاد می‌کند. که همین ارتفاع، در ظرف کارکردی نمایش، معناسازست.
دو بازیگر برصحنه که شامل تخت و حوضی کوچک و سرویس بهداشتی و دوش حمامی، در دو گوشه‌ی متضاد و پنجره‌ای است، حضور دارند و با رفتن نور تماشاگر، نمایش آغاز می‌شود.
متن از همان ابتدا، تعلیق، تکرار و فضای هذیان‌گویی را نشان می‌دهد از تراوشاتِ ذهنیِ مخدوش مردی‌ست که چندان قابل فهم نیست و ناشی از ترس و هراسی‌ به نظر می‌رسد که حتی جنبه‌های پارانویا دارد به ویژه در بخش‌هایی با جابجایی کاراکترها، از نقش زن و مرد داستان، این وضعیت بغرنج‌تر می‌شود. تا اواسط اجرا، همچنان گنگی و نامرتبطی وقایعی که در دیالوگ‌ها ... دیدن ادامه » اشاره می‌شود وجود دارد، از جایی که درام شکل خطی‌تری پیدا می‌کند و مکالمه‌ای بین دو شخصیت هویت‌مند در می‌گیرد، ماجرا روشن‌تر و ربط‌ ها، بارزتر می‌شوند
داستان حکایت مردی‌ست که درگذشته معلم تاریخ بوده‌است و سخت‌گیری‌های بسیاری نسبت به دانش‌آموزانش داشته، که بعدها برخی از آنان در جبهه شهید می‌شوند؛ او همسر و تنها پسرش را درسانحه هواپیمای مسافربری که توسط ناو آمریکایی در تیر 67 سرگون شد، از دست داده و حالا در تنهایی خود، درگیر توهماتی شدیدی‌ست و اختلال حواس و روان پیدا کرده. ضربه و شوک از دست دادن خانواده، بر او چنان بوده که تمام مدت در خاطرات گذشته، با عذاب وجدانی شدید سیر می‌کند و آنچه را پیش آمده، نتیجه‌ی سخت‌گیری‌ها و انضباط شدیدش نسبت به دانش آموزان و دیگران، می‌پندارد.
دختری که هم‌بازی و هم‌محلی پسر مرد بوده‌است درخانه از او مراقبت می‌کند و ماوقع، از داستان‌ها و ماجراهایی که آنها باهم مرور می‌کنند، روشن می‌شود.
نمایش کوچه مختار، ادای دینی‌ست به شهدای جنگ هشت‌ساله که در سنین نوجوانی و محصل‌بودن، به جبهه‌ها رفته و شهید شده‌اند و یادآوری اتفاق تلخ سانحه هوایی سقوط هواپیمای مسافربری‌ست که با اتفاق مشابه اخیر، همزمانی پیدا کرده و ارتباط نزدیکی یافته است
متن هرچند ریتم و پرداختی مشوش دارد، و در نظر دارد به مرور گره‌ها را در فضایی وهم‌انگیز، معماگونه و هراس‌انگیز بازکند اما آنچه نتیجه‌ی این گره‌گشایی‌ست، چندان غافلگیرکننده و یا کوبنده نیست که مخاطب را در لحظه به شهود و ادراکی خاص از وضعیت پیش‌رو، عمق مصیبت و فاجعه‌ی مورد نظر وا دارد؛ ضربه‌ی‌ فقدان و از دست دادن نزدیکترین افراد خانواده، هرچند با پیچیدگی بیان می‌شود اما کم‌رمق‌ست. و نقطه‌گذاری‌ نیروهای متن، در اجرا، بخوبی پرداخت و درجایِ خود قرار ندارند.
نوع قصه‌گویی و روایت، هرچند زوایه‌ی دیگری به جنگ و صدمات ناشی از آن‌ و آسیب‌های روحی و روانیِ بازماندگان‌ست، اما قدرتمند عمل نمی‌کند. به ویژه این سوژه‌ی متمرکز، که در شرایط بحرانی و جنگی، و حتی پس از آن، چه بر سر بازماندگان آنان می‌آید، کمتر پرداخت‌شده و می‌توانست درخشان‌تر بازنمایی‌ شود..
بازی‌ها و تغییر لحن الهام ابنی و تسلط جواد صداقت در فضاسازی پرسوناژ هذیان‌گوی قابل تقدیرست اما در مجموع آنچه در زیربنا و پرداخت نهایی و آنچه بر صحنه عرضه می‌شود، تجربه‌ای ویژه‌ای که درگیرکننده و حتی نزدیک به کاتارسیس ارسطویی شود، محسوب نمی‌شود.

نیلوفرثانی
گروه نقدهنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6811
نمایشهایی که ندیدمو شما درموردشون مطلبی مینویسید، اول پاراگراف آخرشو میخونم، بعد تصمیم میگیرم برم یا نه.که خب اگه خواستم ببینم کل متنو بعد از دیدن نمایش میخونم.
این نمایشو بسنده میکنم به نقد جامع شما :)
۰۶ بهمن ۱۳۹۸
رویا بانو راست میگه دیگه آقا سید . ما رو ول کردی به امون خدا :((((
ترکیب شما و مرجانه گلچین هم قطعا خیلی میتونه جذاب باشه.

خانم ثانی عزیز ببخشید که اینجا شلوغ کاری کردیم. ولی شما خطای انسانیتون هم باز برای ما درس و آموزشه :)
۰۷ بهمن ۱۳۹۸
سید تو ستارخان آش و حلیم فروشی هم داره کجای کارید
سیدی که بیگانه رو دو بار ببینه سید نیست حاجی
سید دعا نکن ، واو هایی که زدی شدم . من یه واو به تمام معنا هستم
الان میرم آیدیمو میکنم واو
با مرجانه جون قرار گذاشتیم هی با هم بریم تاتر بخندیم
۰۷ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

"نویسنده‌ای که شعبده‌باز شد"

نمایش" رفتم سیگار بخرم، ده سال طول کشید" که بخشی از نام آن در ممیزی حذف شده و نیمه‌اقتباسی از تیتر یک داستان روسی‌ست، نگاهی انتقادی با رویکردی جذاب در قالب اجرایی رئال با رگه هایِ فانتزی دارد.
زاویه دیدی نو و لایه‌دار به بحث پرچالش انسان امروز در محاصره‌ی سیستم سرمایه‌داری و تبعیض طبقاتی با زبانی ریتمیک و فرمی شیرین که تکمیل کننده‌ی مناسبی برای محتوای تلخ آن است.
باقر سروش در متن، به تقابلی دوگانه دست می‌زند که هرکدام واجد جذابیت‌ها و جلوه‌های مفهومی و بصری‌ست و درعین آنکه وجه تئاتریکالیته‌ی اجرا را حفظ می‌کند و سرزندگی و ریتمِ پرکششی را در جریان آن می‌آفریند، ظریفانه به مفاهیمی می‌پردازد که اساسا جوامع و جهان انسانی، همچنان درگیر آن‌ست.
تقابلی در مواجهه‌ی دو دیدگاه در قالب دو کاراکتر که ویژگی‌های آنان بدرستی در متن نشانه‌گذاری می‌شود وهرکدام نماینده‌ی جبهه‌ی اندیشه ورزان و حامیان خودست .
یک سو، دکه‌داری‌ نویسنده است که روزنامه، سیگار و آب معدنی می‌فروشد و نقدهای اجتماعی و سیاسی در بابِ عقاید سوسیالیستی و کارگری در ستون روزنامه‌ی محلی، قلم می‌زند؛ سوی دیگر، پسر نوجوانی‌ست که برای خرید سیگار به سن قانونی نرسیده و حتی در صورت پافشاری و ارائه دست‌خط خرید سیگار برای پدرش، دکه‌دار از فروش آن به او خودداری می‌کند. پسرنوجوان در همان حین، با دوکابویی که نمادی از سرزمین سرمایه‌داری هستند، آشنا و همکاری می‌کند تا نقشه‌ی دستبرد به بانک را عملی کنند. سرقت موفقیت آمیزست و پسرک دارای سرمایه زیادی از این معامله می‌شود.
در ادامه آنچه اتفاق می‌افتد کلنجاری بین نویسنده و پسرنوجوان یا تقابل تفکر "کار و زحمت" و جمع‌گرایی در برابر فردیت و سرمایه‌داری‌ست که با زبانی ریتمیک و رفت و برگشتی، فضای این برخورد را جذاب‌تر می‌کند. تقابلی تاریخی که نشانگر حضور و چالش این دو نظرگاه از دیرباز بوده و تا امروز هم ادامه دارد.
نویسنده نماینده‌ی قشری روشنفکر اما زحمتکش درسطوح میانی و پایین جامعه، که دخل و خرجش باهم جور نیست، و پسرک، نمادی از نوکیسه‌گانی در طبقه مرفه و سیستم قدرت و سرمایه‌داری‌ست که به واسطه قدرت پول، هرچیزی را بخواهند نه به‌ضرورت نیاز، ولو به قیمت له‌شدن قشر پایین جامعه، بدست می‌آورند.پسرک هربار تلاش می‌کند تا با پول و سرمایه، نویسنده را مجاب به شکست و تغییر در باورهایش کند و دست آخر در صحنه‌ای پر مخاطره در شهربازی که نمادی از دنیای شلوغ و مضحک پیرامونی و البته نقطه‌ی اوج نمایش نیز هست، پایانی رقم می‌خورد که اگرچه غلبه اندیشه و مقاومت در برابر نظام قدرت و سرمایه است اما فاجعه ای به بار می‌آید که در نهایت بازهم او بازنده است.
نکات و اشارات متعددی در متن و اجرا وجود دارد که خط سیر مفهومی را با حفظ انسجام لازم، روایت می‌کند. و مخاطب را با خود تا نیلِ به آنچه در نهایت مورد نظرست، همراه کند. نقد به جوامع مدرن با تسلط سرمایه و نگاهی که آنرا تقویت و مشروع می‌کند، بارها نوشته و اجرا شده است اما در نمایش " رفتم سیگار بخرم..." در قالب یک روایت داستانی، با زوایه‌ دیدی نو ، غیر شعاری و غیر مستقیم به طرح مباحث فلسفی آن و باهنجارشکنیِ نظام مسلط، پرداختی کارکردی دارد و ظرفیت‌های وجودی این دو بینش را از منظر تولید خشونت و جنایت در جامعه نیز به معرض می‌گذارد. و عملا صحنه را محلی برای بازتاب‌های امر سیاسی و اجتماعی، در زندگی روزمره، توام با ایجاد کنش فکری، تبدیل می‌کند
باقر سروش در متن و اجرا طنازی‌هایی دارد که در هردو به اندازه، وجوه دراماتیک و اجرایی را حفظ می‌کند. اگرچه چندباری اجرا دچار افت در ریتم و عدم بالانس و همدستی در بازی‌ها می‌شود اما به واسطه‌ی کار دانشجویی گروه و انرژی خوب‌شان، امیدست در شب‌های آتی به پختگی بیشتر برسد.
قاب‌ها با وجود دکوری متحرک و چند منظوره، و میزانس‌هایِ قابل قبول، طراحی موفقی دارد، هرچند انتظار بهره‌مندی بیشتری از وسعت صحنه با رسم خطوطی بر کف که مرزها و تخطی از آنها را مشخص‌تر نشان دهد، می توانست تکمیل‌تر شود. بازی‌ها به ویژه نقش نویسنده، حمید گرامی، چه در فضاسازی کاراکتر و چه درمهارتِ پرتاب چاقو، که عملا نفس را در سینه‌ی تماشاگر حبس می‌کند و نبض اجرا را تغییر می‌دهد، نقطه قوتی‌ست که تاثیرگذاری زیادی در مقبولیتِ کلیت اجرا دارد. ایده‌های جذاب، از کاراکتر نقش گربه‌ی سخنگو، کارگران معدن، رادیو و موزیک‌های درخواستی، کفش‌های صدادار باله و شرط بندی، مواردی ظریفی و طراحی شده‌ای‌ست که اجرا را از موضعِ خطی و سکون، خارج و تماشایی‌تر می‌کند .
"رفتم سیگار بخرم..." در مجموعه تئاتر مولوی، این شب‌ها می‌تواند برای مخاطبانی که درکنار یک اجرای دیدنی، با زبان و دیالوگ‌هایی آهنگین و نغزگویه، علاقمند به محتوایی اندیشه محور نیز هستند، رضایتی نسبی به همراه داشته‌باشد.

نیلوفرثانی
گروه ... دیدن ادامه » نقدهنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6798
بالای متن هاتون تیوال باید یه تگ اختصاصی طراحی کنه با این عنوان : " هشدار، این متن ممکن است کاری کند که بعد از خواندنش، غیر ارادی بلیط بخرید! "
۰۱ بهمن ۱۳۹۸
خانم ثانی عزیز
بدون اغراق، خوندن متن شما برام لذتبخشتر از دیدن خود نمایش بود.
ممنونم ازتون.
۰۴ بهمن ۱۳۹۸
درود و ارادت سیدمهدی عزیز... لطف دارین ؛ خوبه که یک اثر هنری ظرفیت تفسیر و معناکاوی رو ایجاد می کنه ..خوشحالم مورد نظرتون قرار گرفته دوست من
سپاس از شما که وقت وحوصله بخرج می دید
۰۵ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نیلوفر ثانی
درباره نمایش مانستر i

"هیولا کیست؟"

مانستر به معنای "هیولا" نمایشی‌ست که با نویسندگانی ایرانی، در جایی خارج از ایران اتفاق می‌افتد و مربوط به زوجی در شب کریسمس است . در توضیحات نمایش آمده: "زن و شوهری با معلولیت جسمی و ذهنی آماده رفتن به تولد هستند که نصاب پرده‌ایی وارد منزل‌شان می‌شود."
صحنه، نشیمن خانه‌ا‌ی‌ست که با اسباب و وسایل معمولی زندگی، کاناپه، میزغذاخوری، تلفن، تلویزیون و اسباب‌بازی‌های کودکی بر زمین، طراحی چشم‌نوازی دارد؛ و راهرویی که به قسمت‌های دیگر آپارتمان منتهی می‌شود که خارج از دید است، با در ورودی به آپارتمان، که تنها چارچوبی برایش درنظر گرفته شده. زن معلولیت جسمی و حرکتی دارد و مرد عقب‌مانده‌ی ذهنی‌ست.. مرد بعنوان بازوی حرکتی و زن مغز متفکر خانواده، با فردی که برای تعمیرات وسایل خانه به منزل‌شان آمده، وارد بازی و جریانی می‌شوند که از پیش طراحی شده است. داستان درنظر دارد موقعیتی بسازد که در پرده‌ی آخر، تماشاگر را غافلگیر کند و نمایی از وجهی هیولایی را به معرض بگذارد.
خط روایی داستان تا میانه، با صرف وقت زیاد بر یک منوال پیش می‌رود، و تا رسیدن به موقعیت اصلی، اضافات زیادی دارد، این مکث زیاد نه تنها درجهت شناخت بیشتر موقعیت‌ها، اثر ندارد بلکه بیشتر موجب می‌شود سرنخ رخدادها پیش از وقوع لو برود، و مخاطب از همان اواسط اجرا، پایان شومی را حدس بزند. و تاثیرگذاری کمتری دریافت کند.
با توجه به پایان‌بندی ویژه و پرچالشش، ریتم و اندازه‌ی هر بخش از داستان و اجرا، اهمیت بسیاری دارد که در مانستر، چندان رعایت نمی‌شود و کشدار بودن برخی صحنه‌ها، گره‌گشایی موثری برای پرداخت بیشتر بر کاراکترها و ورود به جهانِ آنها ندارد. به ویژه که مانستر بر لبه‌ی تیزی قدم بر می‌دارد که بشدت قابل نقدست و آن پی‌ریزی ماجرایی خشونت‌بار و جنایی با کاراکترهایی‌ست که "معلولیت" شاخصه‌ی اصلی آنان‌ست. واین وجه از دیدگاه نویسندگان که درنهایت از آنان "هیولایی" بیرون می‌کشند، قابل نقد اجتماعی و انسانی‌ست.
چرا که در ذهنیتِ تثبیت شده‌ی افراد جامعه، شاخصه‌های سالم و معلول بودن، آنقدر شماتت بارست که دامن زدن بر این ذهنیتِ نادرست، که افراد معلول را موجوداتی ناقص‌الخلقه می‌دانند، آنهم از مدیوم تئاتر که مدعی فرهیختگی و تغییر نظام‌های مسلط‌ست، ریسکی‌ست که نمی تواند موفقیتی در تغییر این ذهنیت داشته باشد حتی "خطرناک و هیولا" بودن را نیز به آن ذهنیت غالب، می‌افزاید.
اگر متن می‌توانست، پرداخت بیشتری فراتر از آنکه تنها به یک شاخصه‌ی نقص جسمی و ذهنی، بپردازد، سنگینی چنین نظرگاهی کمتر می‌شد، اما برخلاف، با حرکات اغراق شده و تمرکز بیش ازحد، عمل می‌کند.
بارها در سالن‌های تئاتر تماشاگرانی را شاهد بوده‌ایم که دارای معلولیت‌های جسمی و حرکتی بوده‌اند، و یا در نزدیکان‌شان داشته‌اند، به نظر می‌رسد مانستر نمی‌تواند خط ممیزی مناسب و صحیحی را برای جلوگیری از رنجش این دست مخاطبان با کاراکترهای ساختگی بر صحنه‌اش، ایجاد کند.
و با وجود طرح اصلی داستان که عروسکی خرسی را به عنوان فرزند واقعی تلقی می‌کند، و تمام سلسله ماجراها بر این اساس پیش می‌رود، نمی‌توان توجیهی برای مالیخولیای خطرناکِ این دو فرد، جدای از معلولیت‌هایشان، در نظر گرفت. معادله‌ی مانستر کاملا بر این اساس شکل می‌گیرد که معلولیت، توهم، عدم تعادل روانی، جنون در شمایل بیماران روان‌پریشِ اسکیزوفرن، در نهایت به جنایت و بروز هیولایی می‌انجامد که اگر حتی یک روز داروهایش را مصرف نکند می‌تواند بعنوان نارنجکی ضامن کشیده، هر آن منفجر شود.
اگر معلولیت فردی و یا آن پایان‌بندی نچسبِ جنایی، از این معادله حذف می‌شد و باقی شاخصه‌ها برقرار بود بازهم می‌توانست "مانستری" شکل بگیرد که اینبار، حتی جای تفاسیر عمیق‌تر و کاراتری را نیز می‌گشود و نقدی اجتماعی در جهتِ آگاهی‌بخشی نیز همراه می‌داشت. با این وصف در مانستر، مشخص نیست دلیل انتخاب "معلولیت" کاراکترها بر چه اساس و هدفی لحاظ شده‌است، چرا که حتی واکنش در برابر تجاوز به جهان توهمی آنان که برای خودشان آنقدر حقیقی و واقعی‌ست که در مقام دفاع می‌تواند از آنان فردی قوی بسازد که هر عملی انجام دهد، بازهم آن را توجیه نمی‌کند. بگذریم که با وجود روانپزشکی ناظر و کنترل‌کننده که مدام با تلفن، پیگیر زندگی و احوال آنان‌ست چطور می‌شود که پتانسیل انجام چنین جنایت‌هایی، تشخیص داده نشده و حتی زندگی آزاد و روابط اجتماعی معمول، بدون بستری و تحت نظر بودن متخصصان، برای‌شان در نظر گرفته شده باشد.
حتی نمی‌توان الگوها و قالب‌های مصداقی اجتماعی را نیز، با وجود نشانه‌شناسی چنین ترکیبی، ردیابی کرد و فرض کرد "معلولیت" ارجاعی به وضعیتی ناسالم از شرایط جامعه است، چرا که چنین فرضیه‌ای، در ادامه‌ی نمایش، الکن و ابتر باقی می‌ماند. با موارد اشاره شده، اینکه براستی هیولا چه کس یا چه چیزی می‌تواند باشد، پرسشی‌ست که پاسخ‌ش قابل تعمق است.
باگ‌های دیگری نیز در متن به چشم می‌‌خورد که اساسا موقعیت طرح‌شده در اجرا را ، بیشتر فرضی و فانتزی می‌کند تا واقعی . و بهمین دلیل پایان‌بندی خشونت‌باری که حتی میزانس‌های تکراری و الگوبرداری‌شده‌ای دارد، نمی تواند عمق فاجعه را منتقل کند و حتی این افسوس را باقی می‌گذارد که ایکاش طور دیگری رقم می‌خورد که بکریتِ خاص خودش را حفظ می‌کرد.
با این وجود بزرگترین امتیاز مانستر، ترکیب درستی از بازیگرانی‌ست که هرکدام در جای خود بازی‌های روان و جاافتاده‌ای دارند هرچند علی حسین زاده در مواردی ریتم را مختل می‌کند.
ریحانه ... دیدن ادامه » رضی زاده، موفق‌تر از دیگران با بازی قابل‌تحسینش، بخش مهمی از فضاسازی را پیش می‌برد.
با این وجود مانستر نمی‌تواند تنها از بازیگری، به قابلیتی در حد یک اجرای موفق، دست یابد.

نیلوفرثانی
گروه نقد هنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6764
درباره ی جَو کلی ماجرا و همینطور پایان بندی با شما موافقم خانوم ثانی ، تنها چیزی که انتظرارش رو نمیکشیدم در پایان بندی از یک فرد با شرایط موجود در نمایش همینی بود که در قالب جنایت رخ داد !
البته از بازیها لذت بردم حسرت نمایشی که میتوانست خیلی بهتر باشد ... دیدن ادامه » ماند !
۲۹ دی ۱۳۹۸
امیدوارم ببینید ولذت ببرید الهه جان
۱۱ بهمن ۱۳۹۸
فوق العاده لذت بردیم دیشب مرسی از معرفی
۱۶ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نیلوفر ثانی
درباره مونولوگ نقل مکان i

" کدام طرف دیوار دیوانه‌ترند؟! "

"نقل مکان" اقتباس جمع و جور و جذابی از رمان دارالمجنانین جمالزاده است که فاطمه محمودی آن را برای یک اجرای مونولوگ برداشت و آماده کرده‌است.
جمالزاده از مکتوبات جوانی که در تیمارستان آنها را نگاشته و به طور اتفافی بدست او می‌رسد این رمان را ساخته و پرداخته کرده که به نظر می‌رسد سرگذشت واقعی همان جوان بنام محمودست که به دلیل پاره‌ای اتفاقات ، سر از دارالمجانین درآورده و عاشق دختر عموِ خود است.
او جوانی از خانواده‌ی با اعتبار و مرفه ا‌ست که مادرش را هنگام تولد و پدرش را در جوانی پس از مقروض‌شدن در قمار و خودکشی با تریاک، از دست می‌دهد. و درگیر شرایطی می‌شود که خودش را دیوانه جا زده تا در دارالمجانین ساکن شود.
"نقل مکان" اگرچه قسمت‌های زیادی را بی‌کم و کاست از متن اصلی وام گرفته و بسیار مختصرتر ... دیدن ادامه » از داستان اصلی شده است، اما در مجموع انسجام و چفت و بست خوبی دارد. و تلاش کرده خط روایی و فضای داستان، اتفاقات و شخصیت‌ها را حفظ کند که اتفاقا انضمامی و به زمانه‌ی امروز نیز نزدیک‌ست، هرچند به دلیل رعایت اختصار، بخش‌های عمده‌ای از دیالوگ‌ها و گفتگوهای مهم حذف شده است. با این حال تماشاگر بدون باقی‌ماندن ابهامات و گسستی در جریان سرگذشت محمود و خط اصلی با تفهیم موقعیت مورد نظر قرار می‌گیرد.

امیر شمس، بازیگر اجرا، توانسته است محمود و چندین شخصیت فرعی دیگر را با تغییر لحن و لهجه و فیزیک، با تسلط درآورد و جذابیت اجرا را در فواصل تغییرات حفظ کند. وقفه‌ها، سکوت‌ها و رفت و برگشت‌های کلامی با ریتمی متغیرست که همین مسئله، با وجود خبرگی و تلاش قابل ستایش بازیگر بر صحنه، انرژی اجرا را دستخوش فراز و فرودی می‌کند که ناپایداری و ناهمگنی موقعیتی ایجاد شده، و اجازه‌ی ته‌نشینی و پرداخت عمقی در اجرای هر کاراکتر را و درگیریِ عمیق‌تر تماشاگر با او را نمی‌دهد. به نظر می‌رسد ریتم، مکث‌ها و سرضرب‌ها، درست نقطه‌گذاری نشده‌اند و این موضوع درکنار لحن ادبی خاص و دشوار متن، شدت گرفته است.
نورپردازی و دکور می‌توانست کاراتر در جهت موقعیت‌ها و مکان‌های متعددی که محمود در آنها رفت و آمد دارد طراحی و بکار گرفته شود، تا وزن اجرا بر عناصر دخیل تئاتری بیشتری، تقسیم و تختی و ایستایی کمتری به چشم بیاید در نتیجه تمرکز زیاده از حد تماشاگر بر بازیگر، متعادل و چندبعدی‌تر شود. ایده‌ی تعویض لباس در حین اجرا، جذاب و دلالت‌گر از تغییر وضع و موقعیت اجتماعی کاراکتر اصلی به وضعیتی‌ست که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد.

نقل مکان اجرایی دانشجویی در سالن کوچک تالار مولوی‌ست که نیازمند پختگی بیشتری برای تمام عیار شدن‌ست با این وجود کشش و جذابیت داستان و پایانبندی موفقش، با بازی گیرای امیرشمس می‌تواند امتیازاتی باشد که اجرایِ قابل قبولی را برای اغلب مخاطبان بسازد و آنان را راضی از سالن راهی کند.

نیلوفرثانی
گروه نقد هنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6702
خانم ثانی
با سلام
در مورد دکور و آکسسوار و صحنه و نور و... موافقم.
اما نداشتن تعلیق در قصه از منظر روایت تنها با بازی
مسلط شمس لاپوشانی شد.. اما دربقیه جاها متن
توانمند است..
اما بر خلاف نظرتان به امروز مان نزدیک نیست...
دغدغه یا مسئله فاطمه محمودی گنگ است...
جمالزاده به عنوان یک روشنفکر دغدغه مند شرایط
ایران ... دیدن ادامه » را بازنمایی می کند، نمونه خوبش تورناتوره
در ایتالیا و فیلم های چون مالنا، سینما پارادیزو
ستاره ساز و...
اما محمودی فقط روایتی دراماتیزه تر شده از داستان
گذشته دارد و برای مخاطب جنبه نوستالژی و کمدی
می یابد و البته ایده کمتر استفاده شده پناه به دارالمجانین...

ازدواج با بالقیس و خروج از دارالمجانین برای دیدار
بالقیس دقیقن نشان دهنده این است که نویسنده
یا نخواسته و یا نتوانسته قصه ای با نیازهای امروز
تعریف کند...
البته که به شدت موافق متن هستم..
جایی که خیل عظیم تئاترهایی که دراماتوژری می شود
برای هستی شناسی اکنون شدن، در ورطه شوخی ها و
ارجاعات دم دستی- سیاسی شومن ها و یا برنامه های
ترکیبی مثل خندوانه می افتد...، یکجور
((دراماتوژری جناب خانی)) شدن را تجربه می کند..
اما محمودی قصه ساده اش را تعریف می کند‌.

۱۶ دی ۱۳۹۸
خانم ثانی
با سلام
حذف کردم اضافات را...
خانم محمودی
با سلام
هنوز داریم بحث می کنیم..
فکر کنم در نهایت مجبور شویم از خودتان بپرسیم...
۱۹ دی ۱۳۹۸
درود خانم محمودی عزیز
سپاس از توجه و حضورتون
۲۰ دی ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

“جایی بیرون از جهانِ منطق”

“سکرات” نمایش رئالی‌ست که با پرداخت دو دهه از زندگی خانواده‌ای، داستان خود را پی‌ریزی می‌کند.
با رگه‌هایی از طنز در متنی جدی و سویه‌هایی زنانه، از عواطف مادری و دختری که هرکدام در مواجهات احساسی، نامعتادلانه اقدام به “حذف” می‌کنند. اولی دکتر معالجش را به قتل می‌رساند و دومی، خودش را .. با چنین روندی آنچه از “سکرات” دریافت می‌شود، ترسیم زنانی نامتعادل و درگیر احساسات و عواطفی بیمارگونه‌اند که به دلایلِ پیش پاافتاده‌ای از حدود انسان طبیعی خارج‌شده و دست به قتل و یا خودکشی می‌زنند.

تمام قطعات داستان از همان نخستین پرده که زنی با بیماری کشنده و دارای جنینی دوقلو در ماه پنجم بارداریست و اگر به توصیه‌ی پزشکش آنها را سقط نکند نمی‌تواند جان سالم بدر ببرد تا ادامه‌ی آن یعنی وضع‌حمل زودهنگام او و احتمال مرگ جنین‌ها به دلیل مصرف قرص‌هایی که پنهانی برای سقط دوقلوها بقصد نجاتِ او توسط پزشکش تجویز شده بودند تا تصمیمِ آگاهانه‌ی زن به قتلِ دکتر خانوادگی و مورد اعتمادشان که حتی کلید در ورودی منزل را هم دارد، همه و همه ترکیب درهم ریخته، بی‌منطق، بی‌ساختارِ محکمی از پیرنگ داستانی و بدون انسجامی مشخص در رسیدن به ماهیتِ طرح موضوع، نمایشی می‌سازد که از جهات بسیاری ضعیف، کشدار، پرگو و بی‌کارکردست. به ویژه که لابیرنت پیچ‌درپیچی از سایر اتفاقات هم به میان می‌آید که نه تنها لایه‌های روشن و جذابی برای متن نمی‌سازد بلکه همچون کشف ماجرایِ “مادر” که نه تنها نمرده‌است بلکه بیست سال‌ست در آسایشگاه روانی بستری‌ست، موقعیت حاصله را بیشتر مضحک می‌کند.

متن هر چقدر تلاش می‌کند کلافِ درهم‌پیچیده‌ی دومینوی رخدادها را در جای‌جای خود، توضیح دهد و روشن‌سازی کند و با وجود زمان قابل توجه ۹۰دقیقه‌ای‌اش، فرصت کافی برای پرداختِ کامل‌تر بر کاراکترهایش را دارد، با اینحال بخش عمده‎ای از زمان و انرژی‌اش را صرف، بگومگوهای دم‌دستی و کسالت‌آور پدربزرگ و نوه‌اش، و دیالوگ‌های اضافی متعددی می‌کند که اگر تمام آنها حذف شوند هیچ نقصی بر بدنه‌ی اصلی متن ایجاد نمی‌شود و تمرکز بیشتری بر شخصیت‌های زن/مادر و مرد/پدر موجباتِ درک ملموس‌تری را برای مخاطب در پیگیری این زنجیره‌ها تا موقعیت‌های تراژیک، ایجاد می‌کند.

“سکرات” طبق آنچه در دیالوگ‌ها اشاره می‌شود همان “سکرات الموت” یعنی احساس بهبودی و سرخوشانه‌ی بیمار قبل از مرگ‌ست. اینکه این نام حتی دقیقن به چه موقعیتی در کاراکترها یا فضای اجرا، اشاره دارد، بجز شوخی‌های فکاهی پدربزرگ خانواده، دلالت دیگری قابل ردیابی نیست.
هرچند بازی‌ها به نسبت قابل قبولند و اگر از پرش‌های تشدید شده‌ی کلامی و فیزیکالِ فربد فرهنگ، برای هرچه بامزه‌تر شدن نقشش چشم پوشی کنیم، نقطه‌ی قوت دیگری در اجرای سکرات، به چشم نمی‌آید. نه دکور موقعیتِ کارکردی مناسبی ایجاد کرده و نه نورپردازی، تاثیرگذاری خاصی دارد.

همه چیز از میزانسن‌ها تا عناصر صحنه تا کنترل و هدایت بازی بازیگران درحداقل‌ترین سطحی قرار دارد که از یک تیم حرفه‌ای اجرایی انتظار می‌رود. با این حال متنی درهم‌ریخته، همین حداقل انتظار را به زمانی فرسایشی تبدیل می‎کند که از نیمه‌های اجرا و با وجود این حجم از بی‌ربطیِ اتفاقات، ارتباط با صحنه، مختل و از بین می‌رود.

قتل ... دیدن ادامه » دکتر توسط زن/مادر نه یک جنون آنی از عصبانیت و نه یک رفتار غیرعمد بوده، بلکه ابتدا او را بیهوش و بازجویی می‌کند و بعد از آن هم معلوم نمی‌شود که چطور و چگونه، پس ازعتراف دکتر به همدستی پدربزرگ دراین خیرخواهی، کشته می‌شود.

اگر قرارست با بررسی رواشناسی اجتماعی و فردی، اوج احساسات و عشق مادری به فرزندان و سلامت آنها را با “قتل عامدانه‌ی” عاملِ آسیب یعنی پزشک معالج، که اتفاقا دوست خانوادگی آنان نیز هست، تعریف و ارزش قلمداد کنیم به نظر می‌رسد که از اساس دیدگاه خشونت طلبانه‌ای در این اجرا، در حال انتقال‌ست که اگر براستی الگوبرداری شود از فردا تمام پزشکانی که عمد یا غیرعمد موجب فوت یا آسیب جبران ناپذیر به بیمارشان می شوند باید “به قتل “برسند.
اگر هم این فرض‌ست که زن/مادر را فردی نامتعادل با اختلالات روانی در نظر بگیریم که از فرط دیوانگی دست به چنین کاری می‌زند، باز هم به نتیجه نمی‌رسیم چرا که در هیچ کجای متن و روایت، اشاره‌ای به آن نمی‌شود.
شخصیت های “سکرات” آدم‌های عجیبی هستند آنان بیش از آنکه به قتل، خودکشی و کشته شدن‌ عزیزان‌شان، واکنشی نشان دهند، طرفدار و علاقمند به قاتلی هستند که در حوادث روزنامه شرحش را خوانده‌اند. به نظر می‌رسد در سکرات جهان این آدم‌ها، وارونه و متفاوت از دنیای حقیقی‌ست. شبه سورئالی که با دنیایِ امروز تفاوت‌های بنیادی دارد، اگرحتی چنین نگاهی از سوی نویسنده و کارگردان اجرا نیز، در نظر بوده است، بطور یکدست و همگن در طول نمایش رعایت نمی‌شود و تناقضات بارزی را نشان می‌دهد.
“سکرات” نمایشی‌ست که در متن و اجرا، دارای حفره‌های ناهمخوان بسیاری‌ست که آنرا تبدیل به یکی از بلاتکلیف‌ترین و ناموزون‌ترین اجراها کرده است.

نیلوفرثانی
گروه نقد هنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6699
درود به قلم ات نیلوفر جان ثانی... من هم فکر می کنم این نمایش یکی از بلاتکلیف ترین و البته ضعیف ترین کارهایی بود که در این چند وقت دیدم... با خودم گفتم شاید مشکل ممیزی باعث شده اینقدر کار لوث و بدیهی و دم‌دستی به نظر بیاید ...وگرنه چه توجیهی در این حجم از ناهمخوانی ... دیدن ادامه » و پرگویی کسالت بار و... روی صحنه وجود داشت؟ با توجه به شرایطم از زمانی که برای تماشای این نمایش گذاشتم به شدت نادم و پشیمانم:((
سبز باشی رفیقم
۱۵ دی ۱۳۹۸
جناب بهکام عرض ادب
فرمودید ضد زن ساختن جرم نیست، عرض کردم بدیهیه جرم نیست ولی "از نظر من" تاکید میکنم جملمو "از نظر من" ضد زن ساختن مذمومه مگر اینکه ...
بسیار متعجبم سنگینی این کلمه برای جنابتان
و بسیار متعجب تر که وقتی "بنده" این کلمه رو ... دیدن ادامه » عرض کردم در پاسخ فرمایش جنابتان، چرا اساس بحثتون با سرکار خانم ثانی رو این کلمه قرار دادید؟!!
اگر بنده رو بخاطر بکار بردن همچین عبارتی از دایره تعقل خارج میدونید که دیگه قابل نیستم برای بحث و پاسخ دادن، باشد، قبول.
ولی اینکه عبارتی که من بکار بردم رو مکرر تکرار میفرمائید و به چالش میکشونید در بحث با سرکار خانم ثانی (که اصلا همچین عبارتیو بکار نبردند) برای من هم عجیب بود و هم جای سؤال که خب از اینهمه تاکید و تکرار میخواید به چه نتیجه ای برسید؟
شایسته نبود یا با خود بنده درباره عبارتی که بکار بردم بحث میکردید؟ و یا همانطور که عرض کردم اگر همچین عبارتیو نادرست و احمقانه میدونستید پس در بحث با کسی که اصلا این عبارتو بکار نبرده استفاده نمیفرمودید؟
آن هم با اینهمه تاکید؟!!
۱۶ دی ۱۳۹۸
دوستان ارادت
تأکیدی نبوده بنده نظرمو راحت بیان کردم،
حال اینهمه قضاوت و تأویل و تأکید در مورد من جای خوشحالی دارد؛ خانم ثانی پاسخ دادند به نمایندگی و من هم جواب دادم و قطعاً کسی نخواسته دیگری را محکوم کند و در یک فضای دوطرفه و سازنده پیش رفته ، من متوجه ... دیدن ادامه » این حجم از اگرسیو بودن نمی شوم.
با احترام
۱۶ دی ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

"سرگذشتی ناتمام "

بخش مهمی از اجرای “سرگذشت باورنکردنی دن کیشوت … ” سنجش در قالبِ فرمی و محتوایی خاص اثرست که برای مخاطب، راه گشایِ کشف و درکی بیشتر از آن باشد.
دن کیشوت، نوشته‌ی سروانتس نویسنده‌ی مشهور اسپانیایی و پایه‌گذار ادبیات کلاسیک‌ قرن شانزدهم میلادی‌ست که به‌عنوان اولین رمان مدرن از آن یاد می‌شود؛ ابتکار نویسنده‌ی متن، برای دستمایه قرار دادن این شخصیت خیالپرداز و ماجراجوی اولین رمان مدرن، و تطابقش با جهان انسان امروز، جذابیتی برای نمایش صحنه‌ای و تئاتر به ویژه در محدوده‌ی پست مدرنیسم است. پست‌مدرنی که قواعد رایج درام‌های کلاسیک و اجرای صحنه را با نشانه‌های سمبلیک از جهان امروز، همچون تردد بازیگری با اسکیت و موتورسواری در صحنه، حضور بارز دوربین و موبایل و رسانه، می‌شکند و حال و هوای سحرآمیزی برای آن می‌سازد. و ... دیدن ادامه » در صددست در تناظری بین گذشته و حال، موقعیت زمانی فعلی را بازنمایی کند.
اجرا متشکل از اپیزودهای متعدد و کوتاه و بلندی‌ست که هرکدام نقدی بر یکی از جنبه‌های زندگی انسان معاصر می‌شود. ملانصرالدین، نماد حکیمی بذله‌گو، سخنان متفکرانه‌اش را در بین اپیزودها، از زبان انسانی می‌گوید که برای جهان ما آشنا و نزدیک‌ست.
به نظر می‌رسد کارگردان، صحنه را در حکم کتابی زنده‌ای در نظر گرفته است که هر برگ از آن حاوی گزیده‌ای از یک حکایت یا جمله‌ی طلایی‌ست که کاراکترهای آن حرکت می‌کنند و نقش آفرینی دارند.
آنها به نوبت با شکل و شمایلی آشنا از پینوکیو گرفته تا سیندرلا، با محتوایی متفاوت از کلیشه‌های داستانی، به صحنه می‌آیند و با طنزی بارز، تماشاگر را به سرزمینی خیال‌انگیز، دعوت می‌کنند.
چنین طراحی متن و اجرایی، موجبات امکان‌های جدید و بیشتری را برای طرح مضامین مورد نظر امروزی و تقابلش با گذشته، باز می‌گذارد، و محدودیت‌های دست و پاگیر را، برای نویسنده و کارگردان برمی‌دارد، اما در عین حال آنقدر خطرپذیری دارد که می‌داند ممکن‌ست برخی از سلیقه‌ی مخاطبان را تأمین نکند و فرم حاصل، مورد پذیرش تعدادی قرار نگیرد و حتی آنرا نزدیک به هجو و هزلی بداند که در ارائه‌ی مقصودش الکن‌ست، هرچند چنین برداشتی با وجود تفاوت سطح و انسجام در بازی‌ها و تعویض متعدد و پرشتاب و نامفهومی برخی اپیزودها، چندان هم نامرتبط نیست و عملا چنین ایده‌ای با ظرفیت‌های مناسبش درنیامده و از دست می‌رود.
حتی اگر چنین اجراهایی را در سبک ویژه‌ی خود، درنظر بگیریم و بدانیم متن و اجرا در صددست نمادی از پوچی و ابتذال انسان معاصر را به معرض بگذارد، با این حال نیازمند تعادلی لازم و کافی در عناصر متعدد اجرایی‌ و عمقی در مفاهیم مورد طرح‌ست تا بتواند نتیجه را تا جای ممکن قابل قبول ارائه دهد و کارآیی ایده تا اجرا را به معرض بگذارد.
موسیقی، صحنه‌ی بیش از اندازه فراخ که جز در مورد اسکیت و موتورسواری و دویدن‌های خروج از صحنه، کاربردی دیگری از آن نمی‌شود، بدون هیچ اکسسواری که وجودش بخوبی می‌توانست تکمیل‌کننده‌ی فضای سورئال اجرا و جذابیت بیشتر باشد، متنی که در مواردی ابهامات و ناخوانایی دارد و به چند طرح کلیشه‌ای نقادانه، بسنده کرده، و بازی‌های غیرهمسطح، اجرای این نمایش را در سطح آماتوری نگه می‌دارد که به طبع انتظار چندانی نیز برای ببینده ایجاد نمی‌کند.
فرم نمایش “سرگذشت دن کیشوت و…” خلاقیت بارزی را ارائه نمی‌دهد وحتی در طول اجرا تکراری‌بودن آن، بی آنکه هدف انحصاری‌ مشخصی را عرضه کند، بیش از محتوایی که آنهم در سطح می‌ماند، به چشم می‌آید.

نیلوفرثانی
گروه نقد هنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6647
از نقطه نظرات و یادآوری نکات فنی این اجرا به عنوان یک تماشاگر در پی یادگیری ؛تشکر میکنم
۱۰ دی ۱۳۹۸
سرکارخانم ثانی، چقدر عالی و دقیق نوشتین، ممنونم ازتون
برای من خیلی آموزنده بود
۱۲ دی ۱۳۹۸
سپاس بیکران سیدمهدی عزیز
مرهون لطف و توجه شما هستم ممنون که خوندید :)
۱۲ دی ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یاداشتی بر نمایش چهره مرد هنرمند در جوانی / مصطفی هرآیینی
منتشر در روزنامه اعتماد/ 5 دی ماه 98

"کاریکاتور مرد هنرمند "

اینکه بخواهیم نمایش "چهره‌ی مرد هنرمند در جوانی" را برگردان ساده‌شده‌ای از رمان جیمز جویس برای صحنه بدانیم، اغراقی‌ست که بیش از آنکه جنبه‌ی واقعی داشته باشد، برداشتی عجولانه و سطحی‌ست. اما می‌توان آنرا در زمره‌ی سبکی مینیمال از یک متن پرگو و غامض دانست.
نمایش هرآیینی، پیش از آنکه هر نوع اقتباس یا برداشتی از یک رمان قوی و یا یادآور رخدادهای آن در طی دوره‌ی کودکی تا جوانی شخصیت اصلی‌اش "استیون" باشد، کاریکاتوریست که با حفظ جنبه‌های نقدانه، در صدد "نمایشی" کردنِ سوژه‌ای‌ست که شاید اساسا قرار نیست هیچ ربطی با رمان جویس داشته‌باشد هرچند روند و موضوعاتِ مشابهی را اقتباس کرده و همان اتفاقات را طی کند. بنابراین در اجرای هرآیینی، آنچه بر صحنه شکل می‌گیرد، تماما "تئاتری"ست که با وجه تئاتریکالیته‌ی یک متن غیرنمایشی، با دراماتورژی "سکوت" در قالب اجرایی بی‌کلام و با نشانگانِ نوشتاری، به سبکِ اولین فیلم‌های صامت سینمایی، خود را فرم می‌دهد و به صحنه می‌آید. درعین حال به‌جای استفاده از کلام، عنصر قوی و بازیگر سومی را به میدان می‌آورد که بدرستی پرکننده‌ی خلاء موجود از این فرم اجرا، یعنی موسیقی زنده همراه با افکت‌ها و قطعاتی گویاست. نوازنده‌ای با ساز گیتار که موتیف‌های درست، مناسب و هم‌قواره‌ی متن را اجرا می‌کند تا مکمل سرصحنه‌یِ جذابی باشد.
چنین دراماتورژی سکوتی، در عین ایجاد قالبی موجر و کارکردی‌تر برای اجرا و زبانی ساده، نقدی روشن نیز بر مطول بودن متن‌هایی‌ست که ممکن‌ست مخاطب امروز را خسته کرده و واپس براند هرچند در مخاطره‌ی سطحی‌نگری نیز واقع شود.

مهمترین وجه نمایش "چهره‌ی مرد هنرمند درجوانی" درعین اقتباس، استقلال اوست که محصول ویژه‌ای از ظرفیت تئاتر، یعنی تولید " امر زیباشناسی" در صحنه است. که این شگرد را با حذف کلام، و با بکارگیری اکسسوارهای متعدد برای هویت‌بخشی به کاراکترها و گویایی مفاهیم و تابلوهای نوشتاری و تصویری و تعیین میزانس‌هایی مناسب، همراه با موسیقی زنده، اعمال می‌کند. و تاجایی که می تواند در تلاش‌ست این وجه زیبایی‎شناسی را در طول اجرا حفظ کند. ترکیب وجه کمیک روایت داستان، برای رفع دشواریِ معانی متن اصلی، ترفند جذابی‌ست که موثر واقع می‌شود. با این‌حال اجرا، در همین سطح باقی می‌ماند و همین سهل انگاری در روایت، آنرا در حد یک بازنمایی مختصر و کم‌عمق، معلق می‌گذارد. هرچند اجرای فعلی، در نگاهی دقیق‌تر، به شکلی زیرکانه، ایدئولوژی خاصی را طرح و نقد می‌کند، اما صرفا در شکلی از فرم، محتوا را عقب می‌راند. و در توازنی نابرابر، برای نمایشی‌تر کردن مفاهیم، حتی به شوخی نزدیک می‌شود و جنبه‌های عامه‌پسندانه‌ای می‌گیرد.
همین پیشی گرفتن فرم، اگرچه جذابیت‌های شاخصی دارد اما محتوا را از رسایی و تراز پایداریِ عمیق دور می‌کند و صرفا به یک اجرایِ مفرح صحنه‎‌ای فرو می‌کاهد.
برداشت هرآیینی از رمان اصلی، روایتگرانه‌ست، او با تابلوهای نوشتاری، حکمِ دانای کلی را ایفا می‌کند که به نظر می‌رسد خودِ اوست، جهان "استیون" را از دریچه‌ی برداشت شخصی‌اش از رمان جویس، و تحولاتی که قرارست کاراکتر اصلی تا رسیدن به "هنرمندشدن"، طی کند، تلطیف شده، با چاشنی طنز در صحنه مجسم می‌کند. با این حال، با توجه به حذف دیالوگ‌ها و مینیمال‌شدن درحد جملاتی کوتاه بر تابلوها، به سیاق شرح صحنه‌ی فیلم‌های صامت، جهانی مستقل آفریده که می‌تواند به نوبه‌ی خود با دراماتورژی قابلی در سازماندهی فصل‌ها و اپیزودها، ابزارهای مرکزی تئاتر را بکارگیرد و به مخاطب منتقل کند.
هوشمندی هرآیینی دراجرایِ مواردی که دارای حساسیت‌های ممیزی‌ست ، به شیوه‌ای خلاقانه قابل ستایش‌ست . که نه تنها منجر به حذف این بخش‌ها نشده بلکه جریانِ طنازی را نیز مضاعف پدید آورده است.

ایمان صیادبرهانی و محمد برهمنی، با سابقه‌ی حرفه‌ای خود دراین اجرا هم به خوبی نقش‌های خود را که در کاراکترهای متعدد متغیراست، ایفا می‌کنند. درمجموع اجرای "نمایش چهره‌ی مرد هنرمند درجوانی" در قیاس با رمان جویس و حتی انتظار برای واکاویِ تحول کاراکتر اصلی، قابل قضاوت و تطابق نیست، اما در وجه تئاتریکالیته‌ و جذابیت‌های بصری و نمایشی، می تواند قابل قبول و مفرح باشد.


نیلوفرثانی
"...مهمترین وجه نمایش چهره‌ی مرد هنرمند درجوانی درعین اقتباس، استقلال اوست که محصول ویژه‌ای از ظرفیت تئاتر، یعنی تولید امر زیباشناسی در صحنه است. "
چقدر خوب تحلیل و بررسی کرده بودین نیلوفر خانم عزیز
بهترین بخش از نظرم رو هم با اجازه تون بالا آوردم ... دیدن ادامه » که بعدا باز بخونمش و متوجه تولید امر زیباشناسی در متنتون بشم :)
۱۳ دی ۱۳۹۸
ما سه شنبه میریم کار آقای مرادی رو ببینیم
من و دو سه تا از بچه ها
اگر اون طرف بودین قبل یا بعد نمایش خوش حال میشیم ببینیمتون
امیدوارم لذت ببرین از شازده. کار ارزشمندی بود.
۱۶ دی ۱۳۹۸
حتما محمدجان سپاس از رفاقتت
۱۶ دی ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نیلوفر ثانی
درباره نمایش مقدس i

" قلمرویِ تن‌های محبوس"

"مقدس" هستی کوچک شده‌ای‌ست که انسان امروز در آن محبوس است. انسانی از جنس رنج و سرشار از غرایز انسانی، با بدن‌هایی که در تلاطم و تقابل با خود و دیگران، میدان نیروهایی را می‌سازد که برهم‌کنش و اثر دارند و جهان پیرامون خود را متاثر می‌کند.
انسانی سرگردان بین جبر و اختیار که تحکم‌گراییِ "تقدس"ها به وضعیتی پوچ و تهی‌وارگی او ختم می‌شود. به همان دنیای پیش و پس از حیات. محبسی از تقدساتی که او را همواره در خود به اسارت وا‌ می‌دارد. اسارتی که با جبر موجود، پیوندهایی عمیق دارد. "مقدسات" آنقدر برایش ارزش می‌شود که حتی بی آنها قادر به ادامه زیست وحیاتش نیست. و بندی‌ست برای ربطش به جهان و ادامه‌ی روال وچرخه‌ی زندگی.
اما هیچ چیز مقدسی وجود ندارد و آنچه هست ماندگار نیست. بلکه تنها فرضیه‌ای برای تسخیرِ اراده و اختیاری‌ست که قرارست از سوی مقدسات از انسان سلب شود و همچنان در دایره‌ی بندگی و تسلیم باقی بماند تا جایی که وقتی آنها را از دست داد، با سرپیچیِ محرز، دیگر حاضر به ماندن در محفظه‌ی انقیاد نباشد.
شروع "مقدس" با انسان‌هایی در کنار هم خوابیده و مچاله شده، ترسیم وضعیتِ از مردگی برخواستن و در صحنه‌ی آخر ، بهمان شکل، باز به مردگی بازگشتن است. و در این دوران، در ستیزی مدام بسر می‌برد. مصرف می‌کند، خشونت می‌ورزد، می‌جنگد ،می‌هراسد و لاشه‌های انباشت‌شده‌ای از بدن‌هایی می‌شود که تنها راه خروجش ازاین دایره‌ی سیزیف‌وار ، بیرون آمدن از محبس‌ست.
محبس مورد نظر در دکوری با هوشمندی در کاربرد و در تکمیل فرآیندِ موجود، اتاقی‌ست که از سه طرف با دیوارها محاط شده‌است، با قاب‌های متعدد بر دیوارهای نم‌زده و نیمه‌ویران، که دریچه‌هایی گشوده رو به صحنه است. در اتاق دو زن و چهارمرد به علاوه مردی که در هیبتی متفاوت، نقش ناظر و تعیین‌کننده را دارد.و هر آنچه رخ می‌دهد در قلمرویِ این چهاردیواری‌ست.

"مقدس" نمایشی‌ست که مسیر ارتباطش با مخاطب را در ابهامی پیش می‌گیرد که اساسا "محتوای اصلی"ِ نمایش است. همان چرایی زیست بشر، در مقوله‌ی خلقت و آفرینش؛ در اشل یک خانواده که مناسبات‌شان هم با کمترین دیالوگ و کمترین میزان گشایش موضوع، قابل کشف نیست. اما آنچه روشن‌ست تمام آنها به وجودی مشترک و مقدس، به نام "مادر" مرتبطند؛ همان که در صورت فقدان و از دست‌دادنش، دیگر قادر به ادامه‌‌ی وضعیتِ موجود نیستند و طغیانگرانه، سر به عصیان از آن قلمرو می‌گذارند. مادر ( هستی و هر منشاء مادیِ حیات بشر)، شاید مقدس ترین دارایی انسان‌ست که حتی قرارست تابوی آن‌هم شکسته شود.

"مقدس" تقدس‌ها را نقادانه به صحنه می‌آورد، آن ارزش‌هایی که برای طبقه توده، از مذهب و خرافاتِ سنتی و عرفی، تا پیوندهای زناشویی، جلوه‌گرست. چادر و پوشش و عفت زنانه/ناموس، روابط انسانی، جنسیت و هر آنچه بعنوان اخلاقیات و ارزش‌های جهان انسانی مطرح‌ست و دست آخر مادر که سردمدار تمام تقدسات به حساب می‌آید، به میدان می‌آیند.
تخطی از هر کدام از مقدسات، نیرویی آشوب‌زا، در بدن‌ها ، با سرکوب‌ها و در تسلیم ایجاد می‌کند و دگر بار باز متوقف می‌شود اما با شنیدن خبر فقدان و درگذشتنِ والاترین "مقدس" جمعی و همگانی، یعنی مادر، دیگر جایی برای ادامه نیست.
بدن‌ها، لاشه‌های جنون زده‌ای می‌شوند که جبریت موجود را بر نمی‌تابند و می‌خواهند ازاین تهی‌شدگی و بی‌معنای بیرون بروند چرا به نظر می‌رسد چیزی برای از دست دادن، دیگر ندارند. و گویا تنها دلیل اتصال آنان به زیست محتوم و اطاعت از جباریت موجود (همان مرد با تبر و کفش که بر مسند قدرت نشسته و فرامین را دیکته می کند)، همین "مقدسات" اند.
آنانی که مقدسات تمام زندگی و زیست‌شان‌ست و بدون آنها بی اعتبارند. همان انسانی که نیازمند تقدسات‌ست و اگر نباشند در مرز فروپاشی خواهند بود. آنها حتی به عکسِ قاب‌شده‌ی کارگردان بر دیوارهای اتاق، معترض می‌شوند و خشمگین از اینکه او نیز آنان را در چنین محبسی به دلایلِ قواعد بازی و متن نمایش، و جایگاهِ خالق اثر، گیر انداخته و اسیر کرده‌است.
نقد ... دیدن ادامه » مقدس، نقدی اگرچه ذوب شده در فرمی غالب و حتی مشوش و مشدد است اما قابل تعمیم و انضمام به شرایط زیستی افرادست. هرچند بدلایل متعدد از ممیزی‌های لحاظ ‌شده تا تابوی "مقدسات" ،مانعی برای وضوح بیشتر و خروج از جریان گنگ اجرا، قابلیت درک و دریافت بی‌واسطه و مستقیم را برای هر مخاطب و تماشاگری ندارد. و افراد اندکی را ممکن‌ست با خود همراه کند. فروپاشی‌ها، استبداد و رنج‌های بشری در نتیجه‌ی قدرت تقدسات می‌تواند خود، عامل گنگی، نافهمی و غیرمنطقی موجود باشد. با این حال با همین رویکرد می‌کوشد مسیر نقد را باز بگذارد. خودش را پیش می‌کشد و قربانی می‌کند، تا مخاطب با نقد او، به ساحتی از جریان جاری برسد که هر لحظه می‌خواهد آن نظام را برهم بزند. به مرکزیتِ فضای محصور وارد شود و کنشگرانه عمل کند. مردی که مدام و بی وقفه زیرلب با خودش حرف میزند، بدن هایی که در تلاطم رنج و طغیانند، ضرب و شتم و خشونت‌های فیزیکی، و دیوارهایی که مسیر رهایی را مسدود کرده اند.
مقدس به سمتی می‌رود که چرخ دنده‌های ماشینِ جبر بر هم ساییده می‌شود و انسان امروز را با تقدساتش می‌جود و خرد می‌کند.
سعدی محمدی، بعد از اجرای موفق نمایش تابستان، اینبار "مقدس" را هم با تاکید بر مفاهیم نشانه‌ای بر صحنه می‌آورد که بر محتوای خاصی تکیه دارد و چنان فرم و مفاهیمش را درهم ترکیب می‌کند که هرکدام مکمل دیگری‌ بدون مرز تفکیک باشد. نمی‌خواهد مفهوم این واژه را تعریف و یا بازی کند، نمی‌خواهد درامی خطی و حرکاتی فیزیکال با یک موضوعیت انتزاعی، ترسیم کند، بلکه با سویه‌های تاثیرات جمعی و اجتماعی تقدسات، برانگیزاننده و تحریک‌کننده‌ی بخشی از ذهنیت و محفوظات انسانی‌ست که همواره از نزدیک‌شدن و نقد و لمس مرزهای تقدس، منع و دربرابر تابوهای اجتماعی و فرهنگی، مقاوم شده، کنش‌مندانه درگیر و مداخله نماید. و خود را در این ساحت، به مخاطره بیاندازد.

مقدس نیز همچون اثر پیشین سعدی محمدی، واجد امتیازات اجرایی و بصری در خورتوجه است. بازی‌ها و هماهنگیِ دقیق بازیگران، عناصر صحنه و میزانس‌های طراحی شده، به ویژه تعبیه‌ی خلاقانه‌ی جایگاه تماشاگرانی از قاب‌های گشوده شده به صحنه و نظارتِ بی‌فاصله‌ای بر این عرصه، تجربه‌ی ویژه‌ای برای تماشای یک تئاتر تولید دانشگاهی‌ست.

چه کسی آزادست؟ تنها آن کسی که برفراز سرخود هیچ کس را ندارد "
(پرومته در زنجیر/ آیسخولوس)

نیلوفرثانی
گروه نقد هنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6462
خانم ثانی..
با سلام..
خب سپاس از اینکه نگارش تان بیشتر حداقل من را به
دنیای نمایش نزدیک کرد..
خیلی رو اعصابم بود این مقدس، به خصوص
مادر و مفهومش...
کفش نشانه خاصی است یا فقط ابزاری برای تمایز و
بخشیدن موقعیتی ممتاز؟ یا اشاره ای به همان مفهوم
مستضعفان و پابرهنگان دارد برای بی کفشان..
نوشابه ... دیدن ادامه » کوکالا ، کنایه ای به وجود چنین روابطی همچنان در
دنیای مدرن دارد؟
آیا تلفن همان کارکرد نوشابه را دارد؟ یا فقط ابزار است؟
ابزاری که شکل قدیمی اش مفهوم خاصی ندارد، و به
دوره ای خاص و تاریخی مثلا دهه ۶۰ شمسی اشاره ندارد؟
یا لباس و ظاهر مرد ریشو ( کتک زننده) به نشانه ای از
خادمان مقدس ( موبدان آیینی به طور عام) اشاره ای
ندارد؟
(به خصوص که برادری لفظمقدسی است و مفهومی از
نزدیک بودن دارد نه در تنها در فرهنگ ما و ادیان بلکه
برای انقلابیون فرانسوی هم معنا دارد نمونه اش شعار
برابری، برادری، آزادی.. )
۲۱ آذر ۱۳۹۸
به چقدر خوووب
منتظرش میمونم پس
انرژی چیه نیلوفر خانم
بنده دارم مطالبه گری میکنم :)
۰۵ دی ۱۳۹۸
:))) ارادتمندم عزیز
۰۵ دی ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
"فانتزی سرخ"

"پینوکیو" نمایشی سورئال با تعلیق‌های زمانی و متنی غیرخطی، از همان دست اجراهایی‌ست که جذابیت‌هایِ پست مدرنی‌اش را به صحنه می‌آورد، و با ورود سویه‌هایی از یک ماجرای جنایی، گیرایی و کششی ایجاد می‌کند تا بتواند با فرم مورد نظرش، آنچه را که می‌خواهد، بیان کند.
پینوکیو داستان مواجهه‌ی تماشاگر با تخیلات قوی و ذهنی با انتزاعی عمیقِ دخترنوجوانی‌ست که به صحنه می‌آید. چنان جفت وجور می‌شود که نمی توان مرز بین رئال و انتزاع را تا پیش از صحنه‌ی پایانی تشخیص داد. همچون بازیِ درهم‌پیچیده‌ای که با تله‌های متعدد قصد درگیرکردن مخاطبش را دارد. آنچنان که درهیچ لحظه قادرنباشد از فضای آن، خارج شود.
جابجایی شخصیت‌ها، بطور مکرر حتی بدون هیچ قاعده‌ی مشخصی، رفت و آمدهای پر تعدادست. وجود دکوری که مسیرهای قاعده‌مند را مختل می‌کند تا پیش‌بینی ناپذیر، هر در، ورودی همان خروجی نباشد. و درهم‌ریخته، هر آن، انتظار سیالیتِ مسیرهای ورود به صحنه گشوده باشد.
"پینوکیو"متنی با درام واقع‌گرا نیست اما کاملا در بافتار خود نشانه‌های واقع‌گرایی را تا سرحد امکان می‌گنجاند تا از تلفیق فضایی انتزاعی، رخدادی واقعی را به میدان بیاورد. رخدادی که دست آخر باز هم تنها در محفظه‌ی ذهن قابل ترجمه است.
"پینوکیو" ترفندی جذاب برای درانداختن مخاطب/ناظرست برای کشیدن او به دنیای فهمِ اتفاقات.. همان چیزی که مدام ذهن بدنبال تعبیر و ربطِ منطقی وقایع‌ست. اما آنچه بیش از همه در اجرا اهمیت دارد، دیدن و شنیدن‌ست وتکثرهای متعدد و تداعی‌هایی که به محتوایی قابل وقوع ارجاع دارد. یا به‌عبارتی “تصور و تجسم”قدرت و توانایی دیدن با استفاده از چشم ذهن،جان مایه‌ی این نمایش‌ست.
تجسم‌هایی که دخترنوجوان در ایده‌آل‌های خود می‌سازد و آنها را به حقیقتِ زیستِ خود تبدیل می‌کند، همگی زائده‌ی ذهنیاتی‌ست که دنیای پرتنش، تاثیرپذیر و شکننده‌ی نوجوانی در سن او را به معرض می‌گذارد. سرخوردگی‌ها، آرزوها، حسرت‌ها، نیازها و تمایلاتی که درهم تنیده و بروز می‌کنند.
تمام آنچه به عنوان یک سری رخداد در پی رازگشایی از اتفاقی‌ست که جنبه‌ی جنایی دارد، همه در فرعیاتی هستند که اساسا جنبه‌ی مهمی برای کشف و روشنگری ندارند. و اصلا قرار نیست در نمایش، به‌عنوان محوریت‌های اصلی مطرح باشند. بلکه همگی انعکاسی از درون و تفکرات دخترنوجوانی‌ست که در ناملایمات و شرایط سخت زندگی، از فانتزی‌های جایگزین در تعدیل موقعیت‌هایش استفاده می‌کند، او خیالبافی می‌کند تا خانه‌ای که برای او سرخ و توام با رنج می‌گذرد با ماجراجویی و ترسیمی دلخواه، قابل تحمل باشد. دروغ هایش تنها شکلی برای تغییردادنِ واقعیت تلخ زندگی‌اش است که با فانتزی‌های ساختگی قادر به مقابله و تغییر آنهاست. همین تعدد تجسم‌های ذهنی نیز مخاطب را در خود می‌کشد تا فضای جدیدی را بر صحنه تجربه کند.

اوشان محمودی چه در متن و چه درکارگردانی، توانمندی‌های درخشانی نشان می‌دهد. هرچند متن پینوکیو با وجود تله‌های درونی، بسیاری از تماشاگران را ناکام در واگشایی رخدادهای مطرح شده در جریان نمایش، از سالن روانه می‌کند، اما چنین ریسکی عامل بارزی برای متمایز شدن سطح این اجرای نسبت به هم سبک هایش می‌شود.و وجود جنبه‌های اجتماعی در آن می تواند واجد تاثیرات بارزی برای مخاطبان باشد. تمرکز بازیگران در اجرا بویژه ، بازیگر نوجوان نمایش (پارمیدا حسینی)، حرفه‌ای و جا افتاده در نقش خود ظاهر شده‌اند، و کاراکتر دقیقی از آنچه نیازمند فضای اجراست، مجسم می کنند.که نشانی از تمرینات بسیار و تسلط بر بازیگردانی کارگردان دارد که هماهنگی مناسب و قابل قبولی در خروجی اجرا قابل مشاهده است هر بازیگر مکرر نقش‌هایش تغییر می‌کند بااین حال همگی در جای خود، مسلط و منتقل کننده‌ی همان کارکتر مورد‌ نظرست.
دکور در نوع خود خلاقانه و کاملا کاربردی در اجراست و به‌خوبی با فضای مورد نظر و کلیت محتوایی و فرمی، همراستاست و به عنوانِ تمثیلی از فضای تودرتوی ذهنی، و ارتباطات محیط درونی و بیرونی، تعّین یافته است.
"پینوکیو" در جشنواره‌ی دانشگاهی هم با همین دقت و پختگی، به اجرا درآمد که شایان تحسین، کاندید و برگزیده‌شدن در چندبخش قرارگرفت . خلاقیتِ گروه دانشجویی که نوید اجراهایی پربارتر را در آینده می‌دهد.
"پینوکیو" از لحاظ فرم و اجرا، قابل تعمق و قبول‌ست و ترکیب منسجمی با متن و محتوا دارد. و ازاین بابت نمایشی‌ست که می‌تواند تجربه‌ی جذابی برای تماشاگر ایجادکند به این شرط که قادرباشد از تارهای چسبنده در طول اجرا، به رهیدگی نهایی برسد و فراتر از ترفندهای ساختگی برود.

نیلوفرثانی
13آذر98
گروه ... دیدن ادامه » نقد هنرنت
منبع:تجسم دراماتیک در طراحی صحنه/ رابرت ادموندجونز/ مهدیه علی عسگری/نشر قطره”
https://www.honarnet.com/?p=6420
بامدادجان عزیز کاملا نکنه ی مهمی رو اشاره کردی.. درمواقع زیادی این فرم ومحتوا هستند که تعیین کننده ی وضعیت و رخداد حاصل از یک اجرا می شوند اگر هرکدام نتواند دیگری را تکمیل کند و در نتیجه مخاطب هم نتواند آن تلفیق و ترکیب لازم را دریافت و درک کند.عدم بالانس ... دیدن ادامه » دراین دو عنصر ویا رغبت تماشاگر به غالب بودن هرکدام، ممکن ست مسیر دریافتی رو هم متاثرکنه ..خوشحالم که در مطلبم چنین موازی وهمسویی این دو بخش برای تو عزیز وجود داشته
بازم ممنونم که با دقت و ریزبینی خاص خودت همراهی و ، احساس لذت و شعفی ایجاد می کنی که راغب تر به نوشتن و تلاش بیشتر برای آموختن میشم
ممنونم رفیق خوش فکر و مهربان و مداقه گرم
۱۸ آذر ۱۳۹۸
محمدجان دقیقن بهمین دلیل منهم برداشتم این بود که متن پینوکیو دارای ترفند شگفت آوریه برای کشیدن مخاطب به تله هایی که ذهنش رو درگیر کنه
دقیقن درگیرهمان چیزی که به شکلی قراره جعلی و انتزاعی از واقعیت باشه نه حقیقت
و با گفته ی خودت مشخصه که درمورد شما این ... دیدن ادامه » تله گذاری جواب داده :)
۲۴ آذر ۱۳۹۸
ممنونم خانم ثانی عزیز
۲۴ آذر ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

" همه چیز شوخی‌ست"

نمایش "هیچ چیز جدی نیست"، ترکیبی از چند نمایشنامه‌ی کوتاه رچ اورلاف نمایشنامه‌نویس آمریکایی‌ست که از ایده‌ی تئاتر در تئاتر بهره می‌برد، گروهی نمایشی که می‌خواهند اجرای پست‌مدرنی از متن‌های کلاسیک شکسپیر و بکت و پینتر داشته باشند. و اجرا، جلسات تمرینی آنان‌ست .
درهمین ماجرا، متن حاوی نقد‌های متعدد و دقیقی از مسائل مربوط به تئاتر از دراماتورژی‌های عجیب غریب یا درحقیقت سلاخی متن گرفته تا بلبشوهایی که در تمرین یک نمایش از بی‌نظمی و بی‌تعهدی، تا خودبزرگ بینی‌های کارگردان و بازیگران مشهورتر، وجود دارد . اورلاف از آنجا که همواره تیغ تیزی بر شکل تجاری هنر و جهان سرمایه‌داری دارد، با شرایط فعلی موجود در تئاتر کشورمان، دستمایه‌ی جذابی برای دکتر دلخواه و پیوند بینامتنی این نمایشنامه‌ها با چند اثر کلاسیک مشهورتر ایجاد کرده که حاصل آن چیزی‌ست که بر صحنه‌ی سالن ایرانشهر به اجرا درآمده است.
این کمدی غربی هرچند با موزیک زنده و وکال‌های جذاب تکمیل می‌شود اما برخلاف نامش، در نظر دارد حرف‌های جدی بزند، حرف‌هایی که حتی امروزه هم جزو مهمترین مسائل حاشیه‌ای و اصلی تئاترست. و بنوعی آنچه در شرایط فعلی تئاتر وجود دارد را شوخی‌هایی معرفی کند که مضحک و خنده‌دارند.
صحنه‌ی پایانی نیز نقبی به رخدادهای اجتماعی و اعتراضات مردمی دارد که تئاتر را بی‌ارتباط با آنها نمی‌داند و نویسنده بطور مشخص پیامی مبنی بر گره تئاتر با امرسیاسی و اجتماعی اعلام می‌دارد.
و شاید مهمترین حسن و وجه متن و اجرای پیش رو، نیز همین‌ست که همخوانی مهمی نیز با شرایط روز جامعه فعلی ما دارد. متن بدلیل آنکه بخشی اقتباسی و بخشی توسط دکتر دلخواه نوشته و اضافه شده‌است، حفره‌های نامرتبطی دارد و شکل و شمایل عامه‌پسندانه می‌گیرد، چنانکه بین فانتزی و رئال معلق می‌ماند. اجرا هم در مواقعی دچار افت می‌شود که بیش از آنکه بر محتوا و پرداخت آن متمرکز باشد بر ایجاد فضای کمدی معطوف‌ست و غلظتش را چنان زیاد می‌کند که براستی همه چیز بیشتر شباهتی به شوخی دارد تا اصولی جدی یک اجرا. و هرچند درتلاش‌ست تا تمام نقدها و سویه‌های پیدا و پنهان مورد نظرش را که تجربه و مهارت دکتر دلخواه مکمل آن‌ست، اجرایی کند اما بدلیل ناهمگونی بازی‌ها و عدم تعادل مناسب در آنها، افتادن از ریتم اجرا و وقفه‌هایی که قرارست با موزیک پر شود، مانعی برای یک اجرای بی‌نقص می‌شود. تعدادی از بازیگران حرفه‌ای و جا افتاده در نقشند و به‌خوبی کاراکتر را بازنمایی و ارائه می‌دهند اما جوان‌ترها هرچند قرارست همان نقش را بازی کنند که آماتور و نابلد بودن‌شان را برساند، اما در ترکیب نهایی موزون نیستند. و بالانس مورد نظر حفظ نمی‌شود وهمواره شکلی از گسیختگی در یکدستی بازی‌ها به نظر می‌آید.
عناصر نمایش به واسطه‌ی حفظ کمدی غالب، گاهی به سطحی بودن نزدیک می‌شود و حداقل طراحی صحنه، میزانس‌ها و طراحی نور جای کار بیشتری دارند.
پایان‌بندی از همان زمانی که "جیمی" بازیگر قرارست خودش را هرجور شده به اجرا برساند، قابل حدس‌ست و لو می‌رود و مونولوگ پایانی او نیز تبدیل به روندی تکراری برای یک پایان حماسی با بازیگری زخمی و تیرخورده می‌شود که می‌خواهد پیش از مردن بر صحنه، حرف‌های تاثیرگذاری بزند. و حضار را تحت تاثیر قرار دهد.
"هیچ چیز جدی نیست" درجای خود از این‌جهت قابل تقدیرست که یکی از مردمی ترین نمایشنامه‌نویسان معاصر آمریکایی را که تمرکزش بر کمدی با نگاهی انتقادی به وضعیت روز جهان‌ست به علاقمندان تئاتر معرفی کرده و بر صحنه می‌آورد؛ نوشته‌های این نویسنده، بیش‌تر کمدی هستند، و خود می‌گوید: می‌خواهم تماشاگرانم درگیر دنیایی شوند که در آن به سر می‌برند و شاید توجهی هم به مسائل آن ندارند… من آنان را هم می‌خندانم و هم با مسائل جدی آشنا می‌کنم".
"هیچ چیز جدی نیست "شامل هفت نمایشنامه کوتاه طنز از رچ اورلاف با ترجمه عبدالمحمد دلخواه و از طرف نشر فرمهر منتشر شده که دو نمایشنامه «نمایشنامه‌نویسی ۱۰۱» و «اوه خدای من! این یک نمایشنامه دیگه است» به چالش‌ها و مسائل امروز تئاتر پرداخته و مورد استفاده در اجرای پیش رو در سالن ایرانشهر است.
..

نیلوفرثانی
خبرگزاری ... دیدن ادامه » ایلنا/ 8 آذر98
https://www.ilna.news/fa/tiny/news-839948
نیلوفر جان مثل همیشه از نقدت لذت بردم. سپاسگزارم.
۱۶ آذر ۱۳۹۸
لیلاجان عزیزم ممنونم که با نظر و لطفت، انرژی بخشی ... من از تو خیلی ممنونم عزیزم
۱۶ آذر ۱۳۹۸
قربونت برم نیلوفر عزیزم (ایموجی قلب قرمز پررنگ)
۱۶ آذر ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نیلوفر ثانی
درباره نمایش کد ۱۳ i

" کد هشدار "

"کد 13" ، نمایشی قابل تامل‌ وحائز اهمیت‌ست؛ نه تنها به دلیل بازی‌های جذاب و جفت‌و جوری که در طی اجرا، حفره‌های خالی اندکی دارد، بلکه بدلیل طرح مضامینی از سوژه‌ی مورد بحث که شاید بسیاری از مخاطبان با فضای آن آشنایی چندانی ندارند.
آنچه امروز در مدارس و نهادهای آموزشی می‌گذرد، برای مخاطبی که سال‌ها از دوران تحصیلش گذشته، آنقدر ناآشنا و غریب‌ست که مواجهه با آن می‌تواند هم جذابیت‌های کافی و هیجان‌انگیز داشته باشد و هم او را به سمتی از آگاهی و ماوقع آنچه امروز در نسل نوجوان وجود دارد، آشناتر کند. بخصوص اگر با چنین گروهی برخورد مستقیم نیز داشته باشد.
"کد 13 "داستان 6 محصل دختر در رده‌ی متوسطه‌ست که نمی‌خواهد داستان گویی کند. اما براحتی در قالب ماجراهایی، مسائل متعدد در این نسل را بازگو می‌کند. و هر کدام را درگیر مسائلی معرفی می‌کند که قابلیت تعمیم پذیری برای بسیاری از نوجوانان را دارد.
از شکاف‌های فاحش فکری و رفتاری که بین نوجوان و والدین آنان‌ست، وضعیت بغرنجِ فرزندان طلاق، رواج و استعمال مواد روان‌گردان و شادی‌آور، نیازهای ارتباطی و اجتماعی، سرکوب‌های انضباطی و سختگیری‌های افراطی مختص چنین محیطی، مشکلات دختران در جوامع مردسالار، تا مسئله‌ی بسیار مهم سقط جنین، مورد طرحند.
ذره بینی که با انداختن بر دنیای پرهیجان و به‌ نظر شاد این گروه سنی، اندوه، معضلات و دغدغه‌های آنان را بوضوح نشان می‌دهد، که نه تنها آگاهی‌بخش و روشنگرانه‌ست بلکه هشداردهنده و زنگ خطری‌ست که چه وضعیتی در حال گسترش‌ست.
آمارهای زیادی از مصرف موادمخدر و سیگار تا روان‌گردان‌ها، در مدارس دخترانه که هر ساله سن آن، پایین‌تر می‌آید، منتشر می‌شود، رواج روابط جنسی به‌سن 13 سالگی و سقط جنین مکرر، رسیده و با این‌حال روش‌های صحیح پیشگیری و آموزش‌های لازم وجود ندارد، چرا که در پنهانکاری مخربی توسط مسئولین آموزش و پرورش و مدیران مدارس سرپوش گذاشته می‌شوند. دخترانی که در شرایط نابهنجار جامعه، در تناقض‌های بسیار، بین گذشته و امروز سرگردانند و دراین مسیر تاوان‌های سنگینی پرداخت می‌کنند.
"کد 13"، از بابت طرح چنین معضلاتی شریف و قابل ستایش‌ست هرچند متن، درگیر زیاده‌گویی‌های بی موردی می‌شود که خود، کلاف موجود را سردرگم‌تر و موقعیت‌هایِ خوب ایجاد شده را ضایع می‌کند. اطلاعات زائدی درباره‌ی مستخدم مدرسه و خانواده‌اش و سرقت لوازم مدرسه، که نه تنها کمک کننده نیستند بلکه محور اصلی داستان را به انحراف می‌برند؛ و مخاطب را در کانالی از ماجراهایِ معما و پلیسی می‌اندازد که نیازمند کشف و پاسخ نهایی‌ست که پایانِ باز داستان، در معادلاتش ناقص به‌حساب می‌آید. در صورتی‌که با وجود بستر طرح اولیه، نیازی به حل این معادلات در اهمیت قرار ندارد. بلکه مهم برشی از وقایع و شرایط حاکم بر این گروه محصلان دخترست که محتوایِ معینی منتقل شود..
نقطه‌ی قوت و بی‌چون وچرای اجرا، ریتم خوب و منسجم و بازی‌های جا افتاده، حرفه‌ای و کم نقص گروه بازیگران‌ست که بدرستی هدایت و برای نقش‌هایشان انتخاب شده‌اند.
همپوشانی بموقع و مناسب در اجراهایی پر نقش و پر دیالوگ، بدون هیچ نابجایی، از مهمترین مولفه‌های موفقیتی‌ست که در کد13 قابل مشاهده‌ست که تمرین و یکدستی تیم بازیگری را گوشزد می‌کند.کاراکترِ دانش آموزان، متنوع و باورپذیر و عینی‌اند و به ویژه دچار "ساختگی"های تصنعی نمی‌شوند.
در طراحی صحنه و دکور، کمبودهایی حس می‌شود که لاجرم موقعیتی آماتوری و نه حرفه‌ای به اجرا می‌بخشد.
سوگل جعفری در اولین اجرای کارگردانیِ خود، با طرح موضوعیتی زنانه و بازنمایی بخشی از شرایط آنان در فشارهای موجود در جامعه و در نهادهای آموزشی، معضلاتی را پیش می‌کشد که نتیجه‌ی آینده‌اش تاثیر مستقیمی بر بدنه و کلیت نهاد جامعه است. کد13 اگرچه دقایق خوشی برای مخاطب می‌سازد اما پیش از آنکه داستانی پر هیجان و دخترانه باشد، موثر و آگاهی‌بخش برای تمام افراد و قشرهای مختلف‌ست.

نیلوفرثانی
گروه ... دیدن ادامه » نقد هنرنت
https://www.honarnet.com/?p=6286
ممنون از نظرتون و اینکه انقدر دقیق مارو تماشا کردین
۰۴ آذر ۱۳۹۸
نیلوفر عزیز من از خوندن نقدهات همیشه لذت میبرم.
هربار که اسمت رو در تیوال میبینم برام خوشحال کننده است چون اغلب خوندن نوشته هات باعث میشه درک بهترى از چیزى که دیدم داشته باشم.
۰۹ آذر ۱۳۹۸
رومینای عزیزم چقدر بمن لطف داری و چقدر بودنت و همراهیت انرژی بخشه.. میدونی که بسیار دوستت دارم ونظراتت برام چقدر ارزشمنده
۰۹ آذر ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نیلوفر ثانی
درباره نمایش پارتی i

"روابطِ مصرف شده "

پارتی داستان سه زوج در یک مهمانی‌ست که دوستان قدیمی‌اند و می‌خواهند بی‌آنکه دوربین گوشی شان را قطع کنند برای فرزندان آینده‌اشان،از آن دورهمی فیلم بگیرند.
رویارویی با چالشی که بخش‌های پنهان شخصیتی و زندگی هر یک از آنان را که در رفاقت و دوستی مدعی‌اند برملا می‌کند.
در وهله‌ی اول سوژه به‌نظر جذابیت‌های خاصی دارد به ویژه آنکه این متن به گفته‌ی آرش عباسی بسیار پیش از ظهور و درخشش این دست سوژه‌ها، به نگارش درآمده و امروز فرصت اجرای صحنه‌ای یافته است و این دیرکرد در اجرا البته به ضررش تمام شده چراکه دیگر آن بکر و جذابیت منحصرش را ندارد و مخاطب با فیلم و ساخته‌هایی دراین حیطه، بارها روبرو و آشنا شده است.
در ادامه آنچه دراین مهمانی رخ می‌دهد، غافلگیری‌هایی‌ست که از روابط پنهان آنان پرده برمی‌دارد و دوستی‌هایی که به نظر صمیمی و نزدیک می‌آمده شکل دیگری بخود می‌گیرد.

منطق درام اگرچه می‌تواند هر تصمیم ناگهانی مانند ایده‌ی ضبط بدون قطع را توجیه کند اما داستان در بخش‌هایی دچار ضعف‌ست . چرا که در ادامه مواردی رو می‌شود که عجیب‌ست در دوستی‌های نزدیک و چندساله، خیلی پیشتر از اینها، کشف نشده ‌باشد. مانند جدایی و متارکه‌ی زوجی که سال‌هاست با طلاق عاطفی تنها همزیستی دارند. این موارد چیزی نیست که بشود در مراودات نزدیک از چشمِ دوستان نزدیک پنهان بماند.
و یا اعتیاد به مصرف مواد مخدری که مطمئنا علایم و نشانه‌های روشنی دارد چه بسا در ساعات اولیه‌ی همین مهمانی نیز براحتی لو رفت. و بعیدست که فکر کنیم وضعیت بحرانی تنها در همین مهمانی پیش آمده و سابقه ندارد.
در شروع نمایش، صحنه تاریک و تنها گفتگوها را می‌شنویم این شگرد در جذب تمرکز مخاطب بر آنچه قرارست اتفاق بیفتد کارسازست اما در ادامه ریتم اجرا دچار تغییرست و تعادل لازم را ندارد. شوخی‌ها و دیالوگ‌ها، درهم و مغشوش کننده‌اند وحتی در مواردی زائد به نظر می‌رسند.
"پارتی" اما در یک سوم پایانی با بازی و درخشش شیوا مکی نیان در نقش کاراکتر لیلی، مسلط بر نقش و فضاسازی لازم، و اتمسفری که درموقعیت نیازست، پایان قابل قبولی دارد و میزانس‌ها، مکمل و طراحی شده به نظر می‌رسند. طراحی صحنه و استفاده‌ی کارآمد از وسعتِ آن، امتیاز بارزی‌ست اما در طراحی محل ورود و خروج بازیگران به بالکن و یا آشپزخانه، بی‌سلیقگی مشهودست.
بااین حال پارتی، علی‌رغم فضای شلوغ و پر دیالوگش، در خط روایی منسجم‌ست، هرچند داستان هر زوج و فاش موقعیت‌های آنان، همچنان در انحصار کلیشه‌ای‌ست که لااقل برای امروز دیگر آنقدر تکرار شده که جذابیتی ندارد. زوجی که بدلیل نداشتن فرزند می‌خواهند جدا شوند، و یا روابط پنهانی که همسر یکی با دیگری برقرار کرده‌. ازدواج مجدد و یا رابطه با زن دوم هم، همواره برای مردان و حس قربانی زن اول در داستان‌های ایرانی، پای ثابتی‌ست.
آنچه که بعنوان متن در پارتی ارائه می‌شود، جدای از سوژه‌ای که شاید در زمان نگارشش، قابل توجه بوده، به عمق و لایه‌‌های دیگر نمی‌رود و پرداختی اصولی‌تر بجز یک روایت و شرح قصه اتخاذ نمی‌کند و از آن دست اجراهایی‌ست که می‌خواهد چند معضل گل‌درشت روابط زوجین را در این قالب جا و بازنمایی کند و ایماژی از آن را به معرض بگذارد که قضاوتش با مخاطب باشد. شخصیت‌ها پرداخت دقیق و روشنی ندارند.حتی چگونگی روابط دوستانه‌ی این گروه، بجز آنکه همگی هم‌دانشگاهی بوده‌اند، چیزی بیشتر مشخص نمی‌شود.با وجودی که متن ظرفیت برملاکردنِ دلایل عمیق‌تری در بروز چنین روابط مصرف شده‌ای را بخوبی دارد.
از آرش عباسی که متن‌های درخوری چون نویسنده مرده است، بعنوان نمایشنامه‌های مورد توجه سال‌های اخیر، در دست‌ست، انتظار می‌رود، متنی که سال‌ها از نگارش آن می‌گذرد، با نیازِ امروز و ایجاد موقعیت‌های خاص‌تری، بازنویسی به‌روزتری درنظر گرفته می‌شد. هرچند ویژگی متن او در پارتی تنها "طرح مسئله" است . مسائلی که هرچند آنقدر تکرار شده که دارد عادی می‌شود، اما موضع اخلاقی آن همچنان برای جامعه قابل اهمیت‌ست.
حفظ ... دیدن ادامه » جنبه‌ی سرگرمی و علاقمندیِ زوج‌ها به این‌دست سوژه‌ها با طرح لابیرنتی از روابط موازی، می‌تواند طرفداران خود را از "پارتی" راضی کند اما پس از اجرای پیشین او و محتوایِ قابل بحث و کنشمندش، چنین سوژه و اجرایی، بیشتر زنگ تفریحی‌ست که البته علاقمندان او را تا اجرایی از آن دست منتظر می‌گذارد.

نیلوفرثانی
23آبان98
چند سال پیش فیلمی به نام “گاهی” در سینمای هنر و تجربه اکران شد که موضوع تئاتر پارتی همان فیلم گاهی است
برخلاف پارتی بازی ها در گاهی بسیار دلچسب و خوب بود
۰۳ آذر ۱۳۹۸
@جناب جاسای عزیز متاسفانه بااینکه فیلم را بخاطر دارم اما آن زمان موفق به دیدنش نشدم و البته الان بااشاره ی دوستان متوجه شدم که همین متن جناب عباسی بوده است ممنون از یاداوریتان
@ممنون از کامنت دوستان
۰۳ آذر ۱۳۹۸
ممنون از شما مهسای عزیز و گروه خوب نمایش موج.. موفق و درخشان باشید
۰۳ آذر ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید