تیوال رعنا جمالی | دیوار
S3 : 08:14:52
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
رعنا جمالی
درباره فیلم شهر موشها ۲ i
هیچوقت یادم نمیره..
انگار همین دیروز بود.:)

گاهی یه‌سری خاطراتِ خیلی گذشته‌ی زیاد گذشته تو بچگیها هستن که تصویراشون بشکل یه هاله‌ی محوِ حباب شکل تو یادِ آدم میمونه که بعد از مرور زمان هم هم‌راستا با رشد و دفرمه شدنِ ذهنمون اونا هم شکلشون اعوجاج پیدا میکنه و دفرمه میشه :|.. و اما همانا بعضی خاطرات هستن که تصویرشون با چنان وضوح رزولوشنِ بالا و صدا-تصویرِ های‌کوئالیتی چنان تو یادِ آدم ثبت و موندگار میشن که انگار همین دیروز یا اصلن چند لحظه پیش اتفاق افتاده.. و تا همیشه هم با همون کیفیت تصویریِ بالا و آن‌چِنجِبِل تو یادت میمونن..:)
یعنی هیچوقت یادم نمیره..
خاطره‌ی فیلمِ شهر موشها.. و خاطره برنده شدنم توی یه مسابقه نقاشیِ ژاپنی تو بچگیم که بهانه‌ای شد برای تماشای این فیلم که در واقع اولین فیلمی بود که تو سینما دیدمش بعنوان جایزه‌م از طرفِ خاله‌ی نازنینم بهمراه مرحوم دایی جانِ خیلی مهربوونم سه‌تایی رفتیم این فیلم رو تو سینما ببینیم.
هیچوقت یادم نمیره..
4 سالم بود..یه دختربچه‌ی کوچولو با یه لباس سرهمی lee که بنداش مثل گوشهای خرگوش بود و یه بلوزِ قرمز و موهای سیاهِ خرگوشی شده که توی یه دستم یه موزِ شُل گُنده بود و توی یه دست دیگه‌مم یکی از نوار قصه‌های شرکت سوپراسکوپ که خاله جان خریده بود برام.. با یه شوق ذوق فراوووون نشسته بودم رو صندلی سینما و از همون شروع تا انتهای فیلم مدام در حال دست زدن و خنده از سر شادمانی بودم از تمام صحنه‌های شادُ شنگولش گرفته تا غمُ ناراحتیش و همینطور صحنه‌های ترسناکِ فیلم که گربه‌هه با اون نگاهش تو نمای کلوز آپ و با چشمای ترسناکش دنبال موشها میکرد و همه حضارِ سالن سینما از ترسُ دلهره و بالا رفتنِ جیوه‌ی آدرنالین رو صندلیاشون سرشون زیرِ دست پاهاشون جمع میشد بنده با همون شادمانیِ وصف‌ناشدنی با تمام وجود تکان میخوردمُ مشغول دست زدن و خندیدن با دهانِ باز پر از موز بودم که با هر خنده تکه‌هایی از موز هم به بیرون پرتاب میشد. :| :))
هیچوقت یادم نمیره..
واقعن انگار همین دیروز بود!!.. یا همین چند لحظه پیش.. :)
چقدر الان خوشحالم بخاطر بازگشت دوباره‌ی شهر موشها.. و چقدرم دلم لک زده واسه یک تکرار شیرین.. یک تکرارِ شیرینِ خوشمزه‌ی اولین تجربه‌ی سینما رفتن با طعمِ موزِ گُنده‌ی وارفته از شدت فشار ذوق درون و موهای خرگوشی شده.. تو همین این سیُ‌اندی سالگیم.. یک نوار قصه‌ از قصه‌های سوپر اسکوپ هم بگیرم تو دستم و شادُ مست خرامان لِی لِی کنان برم واستم تو صفِ سینما زیرِ سردرِ فیلمِ شهر موشها.. تو زلّ گرما. :) منتها ایندفه بدون دایی جان مهربوون که دیگه پیشمون نیست.. و خاله‌ای که سالهاس ازم دوره.. و هیچ جایزه‌ای که بهانه‌ش کنم جز بهانه‌ای که فقط و فقط تکرارِ یک حسِ شیرینه از سرِ یک ذوقِ وصف‌ناشدنیه یک تکرار شیرین. برم به تماشای دوباره‌ی اون موش کوچولوهای رنگّ وارنگ که الان اونا هم هم‌پای خودمون بزرگ شدن هم‌سن سالمون شدن.. بنشینم رو صندلی سینما و کودک درونِ 4 ساله‌م رو روی صندلی رها کنم تا بازم بخنده از ته دل.. با همون دهان باز پر از موزِ له شده.. و یه نوار قصه‌‌ی قدیمی خاک خورده‌ که تو یه دست دیگه‌شه..
هیچوقت یادم نمیره..
چقدر دلم یه تکرار شیرینِ خوشمزه میخواد!..

*ممنونم از بانوی همیشه دوست‌داشتنی "مرضیه خانومِ برومند" گرامی و گروه دوست‌داشتنی محترمشون. و مرسی زیادتا از سایت تیوال عزیز مهربون که این صفحه رو برامون ایجاد کرد.
ما ... دیدن ادامه » بیصبرانه منتظرِ تکرارِِ دوباره‌ی خاطره‌‌های شیرینمون هستیم.:)
رعنایی ممنونم از حسه خوبی که منتقل کردی

حسه خوبه کودکی

منم دوست دارم :

"...شادُ مست خرامان لی لی کنان برم واستم تو صفِ سینما زیرِ سردرِ شهر فیلمِ موشها.. تو زلّ گرما"

به امید یه قرار گروهی برای دیدن این فیلم خاطره انگیز تا بتونیم همگی کودکیمونو ... دیدن ادامه » دوره کنیم :)
۲۹ مرداد ۱۳۹۳
ما کم سعادتیم آقا مصطفی. خیلی خواهش میکنم و باز هم سپاس از توجه و حضور محترم رنگینِ خودِ شما تو تیوال که همیشه درهم‌نوشته‌های من رو هم جادویی و رنگین میبین.
۲۰ آبان ۱۳۹۳
سلام خانم جمالی عزیز،
سر نمایشنامه خوانی دیروز، امروز، فردا، خیلی کوتاه دیدمتون، فرصت نشد ازتون بپرسم چه طور دیگه تو تیوال فعال نیستین. جاتون خیلی خالیه و ما تشنه ی نوشته های بینظیرتون هستیم. خواهش میکنم اگه این پیغام رو میخونین باز هم برامون بنویسین.
شما ... دیدن ادامه » فوق العاده اید.
ارادتمندم
۲۹ خرداد ۱۳۹۴
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رعنا جمالی
درباره نمایش مصاحبه i
به به!.. چه خوب!
به به چه خوب به نویسنده محمد رحمانیان!..
به به چه خوب به بازیگر و کارگردان افشین هاشمی دوست‌داشتنی!..
به به چه خوب به عاطفه نوری!.. شنیدم تو چاله خیلی خوب بود بازیش!..
به به چه خوب تا حالا نگاه و چهره‌ی افشین هاشمی رو با این مدل استایلِ خلاف ندیده بودم تا حالا! :))
به به چه خوب که ساعتش با اینکه دیره ولی دیر از نوعِ زوده.. چون 1ساعت بیشتر نیست!..
به به!.. چه خوب!
باید "مصاحبه"ی دیدنی و شنیدنیه خوبی باشه!..:)
دیر از نوع زوده! :))))
۲۸ خرداد ۱۳۹۳
مرسی خانوم... توعکس خانوم علی پوردیدم بالاش اسم شماحک شده فک کردم شایدآتلیه دارید...بازم ممنون ببخشیداگه وقتتون روگرفتم...ولی ادامه بدید عکاسی روهم معلومه استعداددارین
۱۷ تیر ۱۳۹۳
:)) بله گاهی از محفل گرم دوستانِ خوش‌عکسم هم به یادگار ثبت خاطره میکنم.:))
اون اسمم هم بعنوان لوگوتایپمه که معمولاً یه گوشه‌ای از کادرِ کارهام میگذارمش همیشه به جهت همان ثبت یاد و خاطره. و الا اونچنان خبره نیستم تو حرفه‌م.
خیلی خواهش میکنم و ممنونم از ... دیدن ادامه » دادنِ انگیزه و انرژی مثبتت عزیزم.:) چشم.;)
۱۷ تیر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
درود بر همیاریِ عزیزِ آبی و مهربانِ گرامی..
چرا امکان خرید بلیط برای این نمایش امکان نیست چرا؟!
آیا براستی ریلی زمانش به پایان رسیده آیا؟! :|
و دیگه اینکه آیا سانس ساعت 18اَش هم همچنان پابرجا میباشد آیا؟
گزارشو زدم رعنا جونم D:
۱۰ خرداد ۱۳۹۳
خانم جمالی برین توی تیوال منو جدیدترین خبری که گذاشتمو بخونین :)
۱۹ شهریور ۱۳۹۳
خیلی ممنونم از خبر خوبی که دادین آقا شاهین:)
۲۰ شهریور ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رعنا جمالی
درباره نمایش سه گانه اورنگ i
نَنَمـــــــــــــــــــی یییییییییییی.. نَنَمـــــــــــــــییییییییی ییییییییی. .. نَنَمــــــــییییییییی..
نَنَمـــــــــــی.. به کاکا..سه‌ی گُل.. ننمـــــی.. به شبــــ.. نَنَمیییییییییییی..
ننمــــــــــــــی ییییی.. به کـــــــــآآآآآسه ی گُل.. ننمــــــــــــی.. به شبـنَمییییییییییی
خَره خــااااار.. میخوره.. سرِ دیــــــــــــــــــــــوارِ تو..
سرِ دیـــــــــــــــــوارتـااااااااا میخوره.. خارِ دیــــــــــــــــــــــــــــوارِ تـــــــــــــــــــــــو..
سرِ دیـــــــــــــــــــــوارِ تو.. خارِ دیــــــــــــــــــــــوارِ تـــــــــــــــــــــــو..
نَنَمـــــــــــــــــــــــی.. به گِلُ.. نه به گُلـ نَمــــــــــــــــــی.
نَنَمــــــــــــــــــی.. به نَمُ.... نَنَمــــــــــــــــــی یییییییییی به شبـ نَمیییییییییییییییی
سرِ دیـــــــــــوارِتا.. میخوره.. خارِ دیــــــــــــــــــوارِ تــــــــــــــــــو..
خارِ دیـــــــــــــــــوارِ تــــــــــــــــــو.. سرِ دیـــــــــــــــــــوارِ تو
نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه.. نه تو..
نَنَتو.. نَنَتــــــــــــــــــــــــــــــــو.. نه بَدییییییییی... نه بدیییییییییییییییی بلدییییییییییییییی..
آخ که من.. آخ که تو..
آخِ من.. آخِ تو..
آخه من.. یِکـَمُ.. تو صَـدی ییییییییییییییی..
آره ... دیدن ادامه » من.. یِـکَمُ.. تو صَدی یییییییی..
چه چه فصـــــــــــــــــــــــلِ بدیییییییی..
چه فَــ فَـصـلِ... بدییییییییییییییییی..
----------------------------------------
این هم لینک دانلود ترانه‌ی پایانیِ این نمایش خاطره انگیز زیبا تقدیم به دوست‌داران:
http://www.uplooder.net/cgi-bin/dl.cgi?key=6b6d5f5a599677b58b706e38983ba19f

پ.ن:
آخ آخ آخ.. آخ ای ننمـــی..
آخ که من.. آخ که من چه شبها و روزهایی را بدنبال این آهنگ گشتم.:| :)
بارالها.. منو ببخش بخاطر این حرکت فرهنگیه نافرهنگی..:|
نفهمیدم چِم شد به محض اینکه dvd این نمایش رو خریدم بعد تماشای دوبارهِ اون چنان از خود بیخود شدم در حد خویشتن نتوان شناختن ناخودآگاهانه دستم رفت آهنگ آخرش رو استخراج نموده و کانورتش کردم ..:| و همانا شد که بیشتر به رستگاری رسیدم. :))
گوش سپاریدُ رستگار شوید. باشد تا همه از رستگاران باشیم.:)
به به!
به به!
رعنا جان جمالی :*
مرسی که به اشتراک گذاشتی ;)
۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۳
خیلی خواهش میشه آقا حامد عزیز.:) مرسی از توجهت.
۱۸ خرداد ۱۳۹۳
ممنونم از متن شعر.....دستتون درد نکنه
۲۹ آذر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رعنا جمالی
درباره نمایش قصه ظهر جمعه i
بینهایت بسیار زیادتا سپاس از گروه همیاری عزیزِ آبیِ مهربان بابت ایجاد نماییدنِ صفحه‌ی این نمایش.:)
فقط خواهشنمندم خیلی مهربانانه نرخ بلیطِ ارزانِ زیبای مهربانش رو هم هر چه زودتر قید بنمایی تا باز هم بینهایت متچکر شویم. :)
امروز 4 اردیبهشت روز تاسیس رادیو هستش
74 سالگی رادیو در ایران مبارک به همه اونایی که کلی خاطره سازن و با رادیو خاطره دارن
۰۴ اردیبهشت ۱۳۹۳
ممنونم از نظر لطف شما آقا شاهین.:)
.. و همانا دریا شدنم آرزوست.
۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۳
خواهشمندم :)
۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اتـنـــــــــــــشن اتـنــــــــــــــشن!!!
**توجــــــــه توجــــــــــه**
یک نــــمایشِ نئورئالیسمِ دلچسب زیبا با یه حس شیرینِ نئوستالژیِ حال خوبکن و روحِ اِوری اِنس و جن را زِ کالبد به پرواز دربیار به نام:
*قــصّـــــه ظــهـــــر جـــمـعــــــه*
محل اجرا: تئاتر شهر | سالن قشقایی | ساعت 19:30 | 70 دقیقه
از تاریخِ 9 اردیبهشتِ سبز زیبای مهربان تا ۳۱ اردیبهشت سبزِ زیبای مهربان
..........................................................................
الا ای گروه همیاریِ عزیـــــــز و آبیِ زیبای مهربان!.. کجایییییییییییییییی؟!!? ..
چرا برگه‌ی این نمایش را ایجاد ننماییدی؟!! ..
خواهشمندم هرچه زودی‌تر تر تر تر برگه‌ی این نمایش رو هم میان دگر نمایش‌های آتی اندر تیوال ایجاد بنما که بنده هیــــــــچ دگر بیش تاب تحملِ انتظار را ندارم.:)
...................................
*این تئاتر جزو اون دسته ... دیدن ادامه » از اجراهای پرشور و خوش‌استقبالِ جشنواره تئاتر فجر پارسال بوده که اونموقع من خیلی افسوس خورده بودم که چرا نتونستم برم ببینمش! :|.. اما امروز صبح که تو لیست تئاترهای بزودیِ سایت تئاترشهر دیدمش بس بسیار فراوان زیادتا مسرور شدم ذوق کردم.:))
عنوان جالب این نمایش.. قصه ظهر جمعه.. حسِ شیشُمِ عجیبِ درونم رو عجیب برانگیخته کرده و بهم میگه که شاید این نمایش برگرفته‌ از یکی از اون قصه‌های زیبایی که جناب قصه‌گو "محمد‌رضا سرشار" عزیزِ دوست‌داشتنی با اون صدای گرمش تو برنامه رادیوییِ "قصه ظهر جمعه" تو جمعه‌های سالهای قدیم روایت میکرد باشه. :)
هئئئی. یادش بخیــــــــر... من و برادرم جمعه ها بعد از اتمام مشقهامون ساعت 1 ظهر که میشد جنگی میرفتیم گوشمون رو تا بیـــخخخخ محکم میچسبوندیم به رادیو و با یه شوق خاصی به این برنامه و قصه‌هاش گوش میکردیم.. و آخرش که با اون موسیقی انتهاییِ آرومِ قشنگش قصه تموم میشد با یه حس خاص و پر از انرژی مینشستیم پای برنامه کودکِ ساعتِ 2 و کارتون نیکو رو تماشا میکردیم :)).... هـــئییی.. یادش بخیــــر..:))
رعنا تعریف کنه باید دیدنی باشه ، باهم بریم دوست من؟
۰۳ اردیبهشت ۱۳۹۳
رعنا جونم ماها کلی خوشحال میشیم ببینیمت و سعادت تئاتر رفتن با تو رو داشته باشیم :)
نظر لطفته عزیییییزم،خودت از بهترین و مردمی ترین پیشکسوتای تیوالی! ما جلوی شما لُنگ میندازیم جان دل! :) ;)
انشاالله قرار دسته جمعی میذاریم و حتما با اس ام اس خبرت میکنم رعنا ... دیدن ادامه » جونی :*
بوس بوس
۰۶ اردیبهشت ۱۳۹۳
محیای مهربونم هِی منو خجالت میدی بانوو! الانه که واتِر بشم برم زیرین‌ترین لایه از گسل‌های زیرِ زمین. :-| :-))):*
من؟! پیشکسوت؟!.. بنده پَسِ کسوت هم نیستم چه برسه به پیشش! :))مرسی از نظر لطفت خانمی. سعادت از ماست.. بیصبرانه مشتاقم واسه قرارِ جمعی.:)
۰۶ اردیبهشت ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
شب ( روز ) همگی دوستان بخیر.
.....................................................
این نمایش رو پریشب 15 بهمن ماه حدود دمدمه های یک غروب رو به رنگ شب آسمان سپید برفیِ بس سرد دلچسب اندر کافه اصلی تئاترشهر دیدم..
--> در قبل از نمایش:
یادم میاد.. شخصیت ارژنگ امیرفضلی از زمان عنفوان نوجوانیم از اولین باری که بازیش رو تو تلویزیون دیده بودم.. فکر میکنم تو برنامه های "نوروز 72 " و "پرواز 57 " بود.. یادمه تو یکی از آیتم‌هاش که بیشباهت به تله‌تئاتر هم نبود نقش یک سرباز تنبل بانمک امریکایی با موهای حجیم فرفری رو با صدای گرفته خاص ماندگارش بازی میکرد که نحوه کجکی ایستادن و سلام نظامی دادنش هم اون زمان حسابی گل کرده بود تو بین بچه های همسن سال و تو مدرسه ها.. به یکی از شخصیت‌های محبوب و بیادماندنی دوران نوجوونیم تبدیل شده بود.. و هنوزم که هنوزه شخصیت ارژنگ امیرفضلی همچنان با همان شکل شمایل کاراکتر سرباز آمریکایی اندرون ذهنم ماندگار شده. و حال همانا بیشترین چیزی که منو جلب و جذبم کرد که این نمایش رو ببینم هم همین دیدن ایشون از نزدیک و کنجکاویم از نحوه‌ی استایل بازیگری ایشون در قالب تئاتر بود. :)
--> در حینِ بینِ نمایش:
یک اجرای محیطی دونفره ی گرما در سرمای خودمونی ( که البته در انتهای نمایش این مقدار شدت گرما بر اثرِ فوران گداختگی گدازه های آتشفان درونِ دو بازیگر بر میزان تراکم و جنبش موکولهای گرم موجود در اندر فضا بر نشستگانِ کافه بشدت افروده می‌شود) با موضوع و نگرشی اعتراض آمیز رک راست مستقیم به هنجارها و ناهنجاریهای رفتاری بین دست اندرکاران بنام و بینام تئاتر و سینما با زبان طنز تلخ و با یک پایان بندی ایهام آور ابهام آمیزِ درهم پیچاننده ی رشته های کلاف ذهن مخاطب با بازیهای گیرای جناب خسرو خان احمدی و جناب ارژنگ خان امیرفضلی.
با اینکه این سبک و مدل بازی گرفتن ذهن مخاطب و حس ابهام ایجاد کردن در تئاتر دیگه برام چندان تازگی خاص آنچنانی نداره ( شاید چون ازین قبیل سبک اجراها رو با این مدل پایان بندی قبلن ها هم دیده بودم.. مثل نمایش «1313 تبصره 8 « جناب غنی زاده و «حمید اسکندری» جناب سیدی و تا حدودی هم نمایش «ویران»).. اما با اینحال یه سری مسائل در این نمایش هم برام لذتبخش و جالب بود و در ذهنم همچنان در هاله ای از ابهام قرار گرفته.. مثلن اینکه در ابتدا با توجه به توضیحات بسیار جدی کارگردان مطلع میشیم که جناب ارژنگ خان امیرفضلی بخاطر پاره ای از مشکلات قراردادی بین کارگردان و یک بازیگر خانم بجای آن خانم در نقش خانم نقش آفرینی با بهتر بگم هنرنمایی میکند.. اما به ناگه در انتها این شبهه در ذهن ایجاد میشود که بازیگر خانمی از ریشه و ابتدا در متن نمایشنامه وجود نداشت و ندارد و هیچگاه هم نخواهد بود و آنگاه همانا صحبت ابتداییه کارگردان هم گویا اشاره ی غیر مستقیمی داشته به مفهوم محتوای نمایش.
--> بازیهای نمایش:
.. و آنگاه مرد زن میشود..
اینبار هم باری دگر ما شاهد جابجایی در نقش‌آفرینی بین دو جنس مخالف مذکر و مؤنث در تئاتر هستیم..
با توجه به اینکه پیش از این هم بازیهایی از این مدل شکل و شمایل نقش‌آفرینی دو جنس جابجای گاه بجا و گاه نابجا را در تئاترها دیده بودیم.. مثل بازی جناب رضا خان بهبودی و پارسا خان پیروزفر تو نمایش "سنگها در جیبهایش" که در نقش خانم هم نقش‌آفرینی داشتند.. و همینطور صابر ابر و بهناز جعفری و ستاره پسیانی در نمایش "ننه دلاور". خب درکل شاید این خیلی چیز عجیبی نباشه که یه جنس مذکر تو قالب جنس مونث و بلعکس جای بگیره و بازی کنه ..اما به نظر من این روش یه جورایی ریسکه و البته همانا یک محک بس مناسبیست برای سنجش و شناخت میزان قدرت هنر بادی لنگوئچِ بازیگر در القای یک حس درونیِ متضاد به مخاطب بیننده. بودن یا نبودن مسئله اینست.. و بنظر من در این نمایش جناب ارژنگ خان با وجود داشتن هیبت.. کِسوت.. سبیل مردانه و آن صدای بم گرفته‌ی ماندگارش و آن موهای حجیم فرفری انبوه همیشگی‌اش با توجه به اینکه اولین باری بود که من از ایشون تئاتر میدیدم بخوبی با موفقیت تونست در همان اجرای اول حس زنانگی و روحیه ی لطیف حساس بودن یک زن رو و همینطور حس خاص حسادت رو به مخاطب بیننده بخوبی انتقال بده. در مورد بازی جناب خسرو خان احمدی نظر خاصی ندارم.. همان روش بازیگری همیشگی که ازش دیدیم اما البته اینبار موفق‌تر بس تأثیرگذارتر از قبل عمل کرد.. و خیلی خوب در تقابل با جناب ارژنگ خان هر دوشون تونستند نقش یک زوج هنریِ شکاک به هم رو ایفا کنن.
--> بعد از نمایش:
(..این مطلب را جدی بگیرید..)
در کل از دیدگاه من نحوه برداشت اجمالی از متن اثر و بازیها و نوع بیان با تمام ابهامات درعناصر پراکنده‌ی درونیه اثر بنظر من همهش به برداشت ذهنی خودِ مخاطب بستگی داره.. یعنی اینکه فرد بیننده چجوری و با چه دید و نگرشی مفهوم اثر رو در پایان برداشت و دریافتش کنه. خواه ممکنه شما بخاطر متنش و فَوَران فحاشی مدل دعواهای خیابانی و پایانِ گداخته‌ی داغش شاید باعث بشه در انتها هنگام خروج گیج و هنگ و منگ بشید که چی شد چی نشد چرا دعوا شد؟!.. آخ وای چرا نمایش خراب شد.. با خود بگید آیا همه چی به هم ریخت آیا؟!!..:| و با حمل یک عدد علامت سوال بُلد بزرگ بر فراز سرتان خیره به همدیگه از کافه خارج بشین.. و..
.. ... دیدن ادامه » و یا شاید هم برعکس.. میتونین در جمع کلّی هم لذت ببرید از اثر.. از بازیهای روان و این نوع زبان اعتراض‌آمیزش به یک معضل حقیقی در برخی جوامع هنری کنونی.. و بعد از اتمام نمایش تو همون کافه و روی همون صندلی ارژنگ خان امیرفضلی بنشینین وب ا نوشیدن یک عدد لیوان گل گاوزبان آرامش‌بخش در اندرون ذهنتون رشته کلاف‌های افکارتان رو به هم پیوند بزنید.. نمایش رو تحلیل کنین و از تحلیل کردن لذت ببرید .. آنگاه با ذهنی رها از هرگونه کلاف پیچیده با لبخند به جناب کافه‌چی «شب بخیر» بگید و بروید قدمزنان زیر آسمان شب سپیدِ برفی یا سیاه نابرفی دوباره نمایش رو از نو اندر ذهن رهایتان تحلیل کنید. ;))
ضمن سپاس از گروه و عوامل سازندگان نمایش و همینطور سپاس ویژه از بازی خوب ارژنگ خان امیرفضلی. این نمایش یکبار دیدنش توصیه میگردد.
........................................................
قسمتی از دیالوگ نمایش:
مگه قرار نگذاشتیم که قرار نگذاریم؟!..
من خیلی راغبم این نمایش را ببینم :)
۱۷ بهمن ۱۳۹۲
خانم خیلی خوب نوشتی :)
۰۴ خرداد ۱۳۹۳
ممنونم آقای شجاعی عزیز. بزرگواری کردید درهم برهم‌های بنده رو مطالعت فرمودید.:)
۰۵ خرداد ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رعنا جمالی
درباره نمایش عکس‌های جیهان i
do you remember?..
your childhood..
remember
what`s the best !..
..and worst
remember
-----------------------------
طبق تعاریفی که از قبل در مورد آثار قبلیِ جناب آقای ریکاردو خان فازی و بانو گلودیا خانم سوراسه (1+1) و (lev ) شنیده بودم.. شنیده بودم که هم از نظر معنا مفهوم و هم جلوه‌های خاص بصری و صحنه خیلی خوب بوده.. اما خب فقط از لذت شنیداری‌شون بهرمند شده بودم.. بس افسوس خوردم که چرا و چه حیف من اون دوتا کار رو ندیدم و از لذت بصریشون محروم موندم چرا!.. :| و حال همین حسرت واپسمانده باعث شد که تلاش کنم این یکی کار مشترک این دو زوج هنری رو از دست ندم..
خلاصه بلخره دیروز بعنوان اولین تئاتر از بقیه تئاترای انتخابیم.. که همین اثر جدید این دو زوج هنری بود رو طبق روال هر سال جشنواره‌ی تئاتر فجر با زجری زجرآورتر از قبل مابین ازدحام ناهمگونانه‌ی ناعادلانه‌ و هرجُ مرجانه‌ی هر ساله‌ی حضار حاضر در بُرونی و اندرونیه سالن نمایش اجرا رو دیدم..:| :)
در کل اجرای عجیبی بود...
عجیب از نوع غریب بود..
خب نمیشه گفت تئاتر یا نمایشی بود به اون معنا مفهوم که ما از تئاترهایی که ما تا بحال تو کشورمون تماشا کردیم و ازشون برداشت میکنیم..
این رو شاید بشه گفت یه مدل از یک اجرای پرفرمنس.. یا یه ورکشاپ.. و یا ارائه‌‌ی پروژه‌ای از مجموع گزارشهای پی در پی تلفیقی و مستند.
بنظر خودم بیشترتر شبیه به یک ورکشاپ علمی عملیِ سمبولیسمی بود اندرباب موضوعی تاریخی-سیاسی با بکارگیری از جلوهای خاص سه‌بعدی بصری و نورپردازی و تلفیقِ دنیای مجازی با دنیای حقیقیِ روی سن صحنه.
خب من با توجه به همان تعاریف و عکس‌هایی که از نمایش‌های قبلی (یعنی لو و 1+1 ) از این زوج هنری نویسنده و کارگردان دیده بودم بگمونم این نوع مدل نورپردازی صحنه و زوم کردن نور روی کاراکتر بازیگر و استفاده از جلوه‌های خاص بصری و غبارُ خاک روی صحنه بلند کردن باید امضای همیشگیِ جناب ریکاردو خان فازی تو همه‌ی آثارش باشه... که تو این اجرا هم کمُ بیش شاهدش بودیم.
روال ... دیدن ادامه » داستانیِ اجرا از همان هنگام شروع تا اواسطش مقداری بکندی و کسل‌وار پیش میرفت.. اما بنظر خودم از اواسط به بعدش اجرا کم کم گرم شد و به مرور صحنه بیشتر جان گرفت.. ذهن رو رفته رفته درگیر میکرد. بشخصه با اینکه چندان آگاهی خاص وسیعی از موضوع انقلاب مصر ندارم و نداشتم.. و این دوزبانه بودن اجرا.. (یه خط در میان بیان دیالوگهای مخلوط انگلیسی - ایتالیایی).. این مقداری فهم موضوع رو تو ذهنم برام گیج و سخت میکرد..:|.. اما در کل از این نوع روش روایت داستان با استفاده از تکنیک جلوه‌های بصری به مذاقم خوش نشست.
ایجاد حس یک فضای سه‌بعدی با پخش تصاویر پروجکشن لندسکِیپ بر روی پس‌زمینه‌ی بکگراندِ اعماق صحنه و ترکیبش با دیگر تصاویر و فیلمهای بر دو پرده‌ی متحرک جلوییِ صحنه.. و در جمع این نوع ادغام دنیای مجازی با صحنه‌ی حقیقی روی سن با نمای ضد نور دو بازیگر در کل فریم‌های بصری جالبی رو در نگاه مخاطب بیننده ایجاد میکرد.
مخصوصاً قسمتهای پایانی که مربوط میشد به اثرات روحی روانی بعد از انقلاب مصر.. ریممبر ریممبر گقتن‌ها .. و سعی در بیاد آوردن خاطرات کودکی جیهان.. best and worst memories.. شهر.. خانواده.. و نماهایی مثل صحنه‌ی حقیقیِ شنای ضدنور کلودیا در آسمانِ مجازی از نمای بالا... ریتم اصواتی که بواسطه‌ی کوباندن بر روی میز و سن صحنه ایجاد میشد حالتی از سان و ارتش رو در ذهن تداعی میکرد.. و این در تقابل و تضاد با پرواز و صعود آرامِ بادکنکی که بالا و بالاتر میره که در نهایت وسعت سایه‌ی ضدّ نور بادکنک حاکم بر اصوات و تصاویر تند و خشونت‌آمیزِ جنگ میشه و کل صحنه رو مغلوب خودش میکنه... این میتونه اشاره به همون حسِ پیروزی و رهایی روح و جاودانگیُ وارستگی احساسات پایدار انسان داشته باشه..
حسی از یک انسان آزاد و رهای اسیر میان زمان.. خشونت‌ و جنگ.
-------------------------------------
در کل اجرای عجیبی بود...
عجیب از نوع غریب بود..
خوشمان آمد.


این نگاه بصری خاص که در بیشتر نقدهای رعنا خانوم جمالی هست باعث میشه هرچند این کار رو دوست نداشتم اما این نوشته رو دوست داشته باشم. خوندن این نقد کمک کرد که بیشتر با دید پرفورمنس به "عکس های جیهان" نگاه کنم.
۰۱ بهمن ۱۳۹۲
با بهرنگ موافقم خاص و شیوا
من که نمایش رو ندیدم تونستم بانوشته شمابا نمایش ارتباط برقرار کنم
پرفکت!
ویواااا رعنا بانو جان
۰۵ بهمن ۱۳۹۲
ممنونم ساناز ام دات برین جان عزیزم.:)
سپاس که خوندیش خانمی. مهرت جاوداااان.. ویوا سانااز جااااان:)
۰۸ بهمن ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رعنا جمالی
درباره نمایش خون و گل سرخ i
داشت حاج مد تقی سلاخ‌خان پسری..
پسر بی ادبُ بی هنری
نام او بود علی ناصر محمد خان..
(بر وزن شعر ایرج میرزا در نوار قصه‌ی علیمردان خان)
.................................
درود به همگی دوستان.:)
این اجرا رو همین چند روز پیشا دیدم..
میشه گفت بدون در نظر گرفتن هیچ انتظارات بالا.. و با وجود مقدار بسیار اندک پیش‌زمینه‌های ذهنی که از تم ماجرا و نحوه‌ی اجرا داشتم و همینطور با فاکتور گرفتن مقداری از ضعف ایرادات جزئی تو اجرا در طول این نمایش اما بخاطر عشقی که از زمان کودکیام به شخصیت والای بهزاد خان فراهانی عزیز داشتم من نیز همچو دوستان عزیز از دریچه احساس نمایش رو دیدم و با تمام وجودم عطر گلهای سرخ رو استشمام کردم و از لحظه لحظه‌های چرخش رقص قطرات موسیقیِ رنگهای درخشان و گلهای روی صحنه لذت بردم. :)
برام جالب بود چون از همان ابتدای شروع نمایش به مرور با گذشت زمان با دیدن لباس‌های محلی رنگی رنگی و ساز و اصوات آلات موسیقی سنتی محلی ایرانی احساس کردم که چقدر دلم برای یه همچین فضای صحنه‌های نوستالژیک ساده و روان این مدلی تنگ شده!!.. :) اصن چقدر و چرا ماها جدیداً همش غرق شدیم تو نمایشنامه‌های خارجی و مُدام مشتاق دیدنِ صحنه‌های تئاترهای آنچنانی خارجکی و دودِ پیپُ شنیدنِ موسیقی خارجی بیرون مرزی ناشناخته‌ایم در صورتی که همین هنر ایرانی درون مرزی خودمون به خالصیِ همین رنگهای خالص لباسهای دختران ده و بیگناهیِ چهره‌ی "علی ناصر محمد" قصه و نگاه پاکُ معصوم دختر شیرین عقل ده.. و مهمتر از مثل همه نگاه و دستهای خاک صحنه خورده‌ی جناب بهزاد فراهانی عزیز.. چقدر مثل همه اینا معصوم و مهجور مونده!.. داره خاک میخوره.. پوسته پوسته میشه پودر میشه زیر بقیه نمایشنامه‌ها و نمایش‌های با موضوعات ابزورد نامفهوم.:| :). اصلن بنظرم یه وقتایی مطلبه.. و لازمه که درست مثل موقعایی که بین گوش کردن مُداومِ موسیقی خارجی یهویی هوس میکنیم یه فلش بک به عقب بزنیم.. بریم یه موسیقی قدیمی دهه‌ی 40-50 ایرانی گوش کنیم.. تماشای یه تئاتر از این مدل حس نوستالژیک هم همینطوری حس آدمو خوب و آروم میکنه.:)
و همانا یه مسئله‌ی دیگه ای که در طول تماشای نمایش خیلی خیلی برام بس مهمتر و جالب‌تر از همه اینها بود این بود که با دیدن کاراکتر اصلی داستان « علی ناصر محمد» و اون حس روستا و مردمانش.. حس بچه ها..حس موسیقیش و رنگ صحنه و لباسها منو بشدت بیاد حس خوش نوار قصه‌های دوران کودکیم انداخت .. مخصوصاً یاد شخصیت «علیمردان خان» افتادم :).. و حتی بقول دوست همتیوالی گرامیمون جناب آقای کاوه‌ت عزیز هم که فرمودند یه جاهاییش مثل صحنه‌هایی از سریال روزی روزگاری بود.. و همینطور هم یاد سریال زیبای هشت بهشت.. حتی یهویی همینجوری یاد چهره پاک معصوم کودکانه‌ی مرحوم «حسین پناهی» عزیز افتادم.. همه‌ی حس های خوب روزهای کودکیم و عطر گلهای سرخ حیاط دوران مدرسه م یکجا به درونم هجوم آوردند و روحم رو بسی بس طراوت دادند.
در آخر.. چقدر دلم کلی یه عالمه برای دیدن نگاه و چشمای مهربونِ پر از اشتیاق جناب بهزاد خان فراهانی بعد ازیک سالُ اندی از بعد از دیدن نمایش «شب روی سنگ فرش خیس خیابان» حسابی به عالمه تنگ شده بود.. خیلی دلم میخواست ایکاش همون موقع میرفتم و بغلش میکردم و بوی گل سرخ درونش رو با تمام وجودم استشمام میکردم.:)
دوستان یادتون باشه.. یادتون باشه اگه به تماشای این اجرا میرید حتما قالب شخصیتیِ بالغ درونتون رو و وَرِ والد ایرادگیر ِذهنتون رو با تمام ذهنیت‌ها.. برداشتها و خاطرات تماشای تئاترهای پیشینی که دیدید رو روی زمین کنار درب سالن حافظ رهاشون کنین و مهربانانه دست کودک درونِ مدرسه‌ای تون رو همراه با یه شاخه گل سرخ در دست‌های کوچکش به نرمی بگیرید.. دوتایی برید و با تماشای رقص رنگها به آرامی عطر گلهای سرخ نمایش رو استشمام کنید.:)
.........................
هر چی فکر میکنم دقیق یادم نمیاد آخر سرانجام علیمردان خانِ اون قصه‌ چی شد؟!.. و به کجا رسید؟!.. :|
اما خیلی خوشحالم که سرانجامِ علی ناصر محمد خان قصه ی جنابِ فراهانی عاقبتِ خوشی پیدا کرد.. و به دریافت والایی از مفهوم واقعیه قدرت عشق.. و یک عاشق حقیقی بودن دست پیدا کرد. :)
..
ای ... دیدن ادامه » پسر جان من این قصه بخوان
(سرانجام) بشو مثل علی ناصر محمد خان
..........................................
سپاس از کمپلت گروه و عوامل اجراییه این اجرا و خیلی خیلی بیشتر سپاس از خودِ جناب آقای بهزاد خان فراهانی عزیز همیشه مهربان.
رعنا جمالی عزیز چقدر نوشته‌ت خوبه! خیلی خوب...
با یه حرفهایی که گفتی خیلی موافقم...

ممنون از اینکه نظرت رو اینجا نوشتی! :)
۱۹ دی ۱۳۹۲
خیییییییییییییییییییییییییییلی دوست داشتممممممممم
۳۰ دی ۱۳۹۲
@sanaz m.barin
:)) تصمیم کبری! :)).. مرسی خانمی جان.:))

@ سمیرا
ممنونم که وقت گذاشتی و خوندی سمیرای عزیز.:) خوشحالم که حس خوبی داری.
۰۱ بهمن ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رعنا جمالی
درباره نمایش سقراط i
و آنگاه بود که ناگه همه ی درها به رویم باز شدند..
با چنان درخششی در دو ساعتی مقرر .
................................................

این نمایش رو مورخ دیشب دیدم..:)
خب چشمام هنوز مست هنگ و منگه..از دیشب تا حالا خمااااارم و تک تک سلولای ذرات وجودم هم همچنان مجذوب..
نمیشه وصف کرد .. چون دوستان عزیز به اندازه کافی با بینش و نگرش خردمندانه و عقل‌گرایانه‌شون فلسفیک‌وار به زیبایی به نقد و توصیفات این اثر پرداختند..
حال چون زبان من قاصره از هرگونه نقد و توصیفات در آن قالب اندیشه‌ پس بناچار به همان زبان دلنوشته‌ی خودم مینویسم.:)

فرع مطلب:
در ابتدا ذکر یه نکاتی چند رو لازم میدونم عنوان کنم چون خیلی برام بسی بس جالب و مهمه.. و بهش فکر کردم و میدونم شاید گریبانگیر خیلی از دوستان دیگه هم باشه حتی.:)
بشخصه آدمی نیستم که سنگ طرفداریِ کسی رو به سینه بزنم یا ازش بت بسازم.. اما یه وقتایی پیش اومده که پیش میاد که تو محیط اطراف ما آدما یه سری سوق دهنده‌هایی ناخودآگاهانه تو وجود آدم بوجود میان و شدید تا مدتهای مدید رسوخ میکنه تو روح و روان.. و آدم رو نا خودآگاهانه به دنبال اثرهای برجای مانده از اون عناصر میکشونه و سوق میده...
برای خودِ من یکی از این عناصر اسمش عنصر «ایوب آقاخانی» و دیگری عنصر «حمید رضا نعیمی»یه..
یادم میاد از روزگارانی پیش زمانی که اولین بار جناب آقای حمیدرضا نعیمی رو تو نمایش ددالوس و ایکاروسِ همایون خان غنی زاده دیدم بشدت مجذوب بازیش شدم.. و ازونجا بود که پیگیر آثارش و نوشته هاش شدم و احساس میکردم ذرات اون عنصر جذب روحم شده.. و همینطور در مورد جناب آقاخانی هم همینطور.. اولین بار تو نمایش شب روی سنگفرش خیس خیابانِ مرزبان اجرای دیوانه‌وارش رو دیدم و دیوانه‌وار به سندروم ایوب آقاخانیسم گرفتار شدم :|.. دیگه ناخودآگاهانه هر جا میبینم نام اختصاریِ این دو عنصر منوّر و درخشان میدرخشه منم مثل یک ذره‌ی باردار اتمِ روحم شروع به درخشیدن میکنه مستُ ملنگ و هنگ به طرف منبع درخشش اون عنصر جذب میشم..:))

اصل ... دیدن ادامه » مطلب:
یک اجرای بصری درونگرایانه‌ی بغایت قفل کننده و مسحور کننده‌ی ذهنِ عقل‌گرا.
من اصولا چیز زیادی ازدنیای فلسفه سقراط سرم نمیشه.. اما بنظرم گویا این مطلعات عمیق و تمرینهای مکرر گروه شایا و این ترکیب شدنشون با گروه هم آوایان و آواز خوانان اُپرا و همینطور ترکیب کلّی شون با بقیه عناصر مکمل دیگه مثل موسیقی و حرکات موزون همه با هم محرّکی شدند بس بغایت زیبا و موزون که در نهایت باعث شدند تا گویا خود جناب نعیمی هم مثل سقراطِ حکیم حکیمانه و نکته‌سنجانه به یک نقطه از عقلانیت برسه و اینطور فلسفیک‌وار هنر اندیشه‌ی کلاسیک یونان باستان رو با مدرنیسم و پست مدرنیسم عصر حاضر کنونی در هم آمیخته کنه و به اوج پختگی و عقلانییت برسه!..
بنظر من تمامی شخصیتها و تک تک عناصر نمایش با تمام رنگها.. رنگ چهره ها..رنگ نگاه ها.. حتی اون نگاه پاکِ شخصیت بانوی محترم روسپی شهر آتن.. رنگ لباسها ( پوشش یونان باستان و پوشش امروزی)... و نوع موسیقی اعم از موسیقی اپرایی که نماد اوج گرفتن و پرواز روح آزادانه و پاک انسان وارسته‌س.. و ترکیبش با موسیقی پر دغدغه ی امروزی همه و همه نماد و استعاره ای بودند از نبرد بین عناصر خیر و شر محیط پیرامون اطراف ما انسانهای امروزی..
شخصیت سقراطِ دانای پیرِ پا برهنه‌ی نمایش که جرمش همان راستگویی و صداقتش بود هم نمادِ نوع بینش و عقل و شعور ذهنی و باطنی ما آدماس... اینکه چه حد و چقدر بارها ما این حس عقلانیت درونمون رو.. صداقت‌ها و خالصانه بودنامون رو خودمون قربانیش میکنیم... بارها جام شوکران به خود مینوشانیم.. و گاهی این روح دانایی و عقلانیت‌مون رو در دادگاه نبرد بین عناصر خیر و شرِ منفی و مثبت بارها تبعید و قربانی میکنیم..
بنظرم بجز بازیهای خوبی که ارائه دادند نوع نورپردازی صحنه و موسیقی اپرایی مهمترین عناصری بودند که کمک کردند در جهت تفهیم بهتر نمایش و تزریق لذت بصری بیشتر به روح مخاطب بیننده ای که نظاره‌گر و انتخاب کننده‌ی سرنوشت سقراط داستان هم بود..:)
این امضای خاص و ویژه ی جناب نعیمی ( تکنیک نمایش در نمایش ) اینجا هم مثل کار قبلی ایشون کاملا ملموس بود.. اما ایندفعه خیلی دقیق‌تر و منسجم‌تر و خیلی خیلی درخشان‌تر از قبل..
جالبه.. در مورد حرکات موزون گروه تئاتر ( مده آ ) نکته جالبی که به ذهنم رسید اینبود که اون مدل حرکات چرخشیه دستها و هارمونی قرمز-سفید لباس گروه رقص منو بیاد موزیک ویدئو oops i did it again اثر بانوی محترم خانم بریتنی اسپریز و فرم حرکات دستای آن بانوی محترم انداخت :)..و همینطور رقص مدل تکنو هیپ هاپ لاتین گروه دوم هم منو یاد رقص پای آهنگ بیلی جینِ مرحوم مغفور شادروان مایکل جکسون انداخت :)).
درکلّ همونطور که در بالا هم اشاره کردم این چینش و چیدمان تضاد اِلِمانهای قدیم با نوین با اینکه دو قطب مخالف هم بودند ولی خیلی خوب و در یک جهت هدفمندانه و اندیشمندانه در راستایی کاملا درست کنار هم ترکیب و هدایت شده بودند.. :)
صحنه انتهاییِ نمایش..همچنان که همه‌مان مجذوب صحنه‌ی دادگاه بودیم..به ناگاه اون اوج صدا و عصبانیت رعشه وارِ معترض‌وار و فراز پروازِ آوای افلاطونیه ایوب خانِ آقاخانی که تمام تک سلول‌ها و ذرات اتمهای معلق در فضای صحنه رو در بر گرفته بود بنظرم زیباترین و اثرگذارترین صحنه‌ی نمایش بود.. و مثل همیشه خاطره و تصویری بغایت زیبا از انرژی وصف نشدنی از جناب ایوب خان آقاخانی رو برای همیشه ما بینِ برگهای دفترچه خاطرات ذهنم برام حک کرد.:))
..و بنظرم به جرئت میشه این اثر رو پر درخشش ترین اثر جناب نعیمی تا به اکنون نامید.. حتی خیلی بیشتر از نمایش درخشش در ساعت مقررش.. چون دو ساعت تمام برای من درخششی بود با هر لحظه‌ی متحیر کننده.. که دلم میخواست ذرات درخشان هر ثانیه‌ش برام به کُندی بگذره تا با تک تک ذراتِ اتم های روحم ذره ذره ثانیه به ثانیه بعد از مدتها بتونم از عناصری که جذشون شدم بیشترتر لذت ببرم و انرژیشون رو ذخیره کنم..
باشد تا درسها بگیرم و با درهایی که به رویم باز میشوند اندیشمندانه‌تر فکر کنم و اجازه هرگونه قربانی شدن رو به سقراط درونم ندهم..

--> یه مطلب یکی مونده به مطلب آخر:
در مورد بروشور خالیِ نمایش یه نکته جالبی به ذهنم رسید..
از دیشب تا حالا نشستم کلی فکر کردم روش..:| :)).. احساس میکنم ازونجایی که در هوش و ذکاوت جناب نعیمی شکی نیست با خودم گفتم اصلاً نکنه شاید حکایتی درآن بروشور کاهیِ خالی وعاری ازعنصر بصری گویا نهفته‌س که شاید من از درکش عاجزم!؟!.. :|
مثل قضیه‌ی داستان حکایت لباس پادشاه که لخت برهنه بود قانون جاهلیت برعقلانیت مردم شهر غالب شده بود که بجز دانایان شهر نادانان از دیدن آن لباس فاخر عاجزن! :|.. شاید اینجا هم یه محکی بوده بر همین اساس تم عقل گرایانه بودنِ نمایش و این فلسفه‌ی عقلانیت سقراط.. فقط اشخاص خاص و خِردگرا توانایی دیدن زیبایی اون بروشور لخت کاهی و خالی و عاری از عنصر بصری رو دارن لابد! :| :))

--> و اما مطلب آخر:
خیلی خیلی خرسندم و خوشحالم هم از بابت لذت تماشای این نمایش زیبا و بس اثرگذار..
آرزو میکنم روح این تئاترها و روح والای عناصر سازندش همچنان بر فراز صحنه های تئاترمون همچنان درخشان پر انرژی و زنده بمونه و بمونه و بمونه تا ابد همیشه.
ویوا جناب نعیمی.. ویوا جناب آقاخانی.. ویوا جناب آییش.. ویوا گروه اپرا و موسیقی.. ویوا همه شون..
و ویوا خودمون و سقراطها ی درونمون. :)
بس ملذوذ شدیم..
از درخشش در آن دو ساعتی مقرر.
یه نفس خوندم و لذتناک شدم..عالی
۲۴ آذر ۱۳۹۲
@مرضیه: مرضیه جانم..ممنونم که خوندی دوستم. پلیز نشین دوستم.. کامان گو تو واچ دَت :)) امیدوارم شمام از تماشایش ملذوذ بِشَوی دوستم :)
۲۶ آذر ۱۳۹۲
اوکی هانی حتماااااااااا میرم تو این هفته
مرسی از تو و بقیه دوستانی ک میرن و تئاترای خوب بمون معرفی میکنن!!
۲۶ آذر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چه جالب!..
ینی چه ایده‌‌ی جالبی!..
ینی منظورم چه عکس جالبی!..:)

همیشه از بین تمامی ساختارها و المانهای حیطه‌ی تبلیغات در جهت معرفی مشخصه‌های یه اثر هنری علَلخصوص تئاتر برای جذب مخاطب یکی‌شون ( شاید بشه گفت مهمترینشون) همین نوع انتخاب عکس هست..
خب من نمایش رو ندیدم هنوز چون خب هنوز به مرحله و فاز پرده‌برداری و بهره‌برداریش نرسیده.. از محتوای داستان هم مطلع نیستم خب نمیتونم الان نظر مصمم و قاطعانه‌ بدم.. ولی تو همین این عکسی که ظاهراً شاید فعلاً بجای پوستر درنظر گرفته شده به نکته‌های جالبی برخوردم..:).. دقیقاً تعداد 17 مسواکهای جلوی آینه و جامسواکیها با تعداد بازیگران برابری میکنه!... و بنطرم حتی همین نوع چیدمان مسواکها.. رنگبندی‌شون..و مدل دست‌بندی‌شون تو فضای مجزا با زوایا و جهت‌هایی که بصورت موافق-مخالف قرار گرفتند و این نورِ سرد و گرم ملایمِ ... دیدن ادامه » حاکم بر سطح کل تصویر میتونه حاکی از یه حس رئالیست و یا نئورئالیستی تو فضای تم داستان و حالت شخصیتیِ درونگرایانه‌ی اشخاص و نوع ارتباط کاراکترای نمایش با همدیگه باشه.. مثلا اعضای یک جمع مثل دو یا سه خانواده ..و با توجه به عنوان نمایش صحبتهای درگوشی بین افراد.. پچپچه‌ها و یا شاید یک کلاغ چهل کلاغ‌های بین افراد.. مخالف‌ها و موافق‌ها.. حتی دوتا مسواک خوابیده‌‌ی زیر آیینه و مجزا از بقیه مسواکها با توجه به رنگ مکملّشون ( آبی و نارنجی ) میتونه شاید نمادی از دو شخصیت زوج زن و شوهر باشه.. و این قرارگیریشون تو مرکز کادر تصویر میتونه مثلاً گواه بر این باشه که داستان حول محور این دو شخصیت اصلی میچرخه..
خب اینا همش یه حدس و برداشت از یه تصویر ساده‌س.. و میدونم ممکنه حدس‌هام اشتباه باشه.. :| :).. ولی برام جالب بود این نوع انتخاب عکس!
جداً احسنت بر این ایده‌ی خلاقانه و میزانس خوبِ جناب عکاس.. حس کنجکاویم رو برانگیخته کرد.
یکی به خاطر عکس و یکی هم به دلیل کارگردانی جناب دشت آرای که نمایش تن تنش رو پارسال موفق نشدم برم ببینم :| ..این یکی رو منتظر بهربرداری میشینم و امیدوارم که بطلبه بتونم برم ببینم. :)
ذهن خلاقی دارین خانم جمالی، مرحبا به این ذهن خلاق
۳۰ آبان ۱۳۹۲
@ بیتا نجاتی: بیتای مهربونم خوشحالم که همنظریم:)
@ میثم میرزایی: سپاسگزارم از نظر لطفتون آقا میثمِ میرزایی عزیز. شما جزو بازیگران نمایشید؟! خیلی خوشحالم که برداشتام کمی تا قسمتی نزدیک بوده به اتفاقات این نمایش.:) بیشتر مشتاق شدم تا ببینم اجرا و هنرنماییتون ... دیدن ادامه » رو.:) مرسی از این ارزش‌گذازی ارزشمندتون‌ ازین بابت که خوندید نوشته‌م رو و نظر دادید.
۱۶ آذر ۱۳۹۲
بله من یکی از 17 بازیگر این اجرا هستم و همگی خوشحال می شیم که شما هم به زودی بینِ ما باشید و بعد از اجرا از نفد و نگاه موشکافانه ی شما بهره ببریم.

۱۷ آذر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رعنا جمالی
درباره نمایش شیش و هشت i
دلم یه تخته ی ســــبز بــــزرگ میخواد..
خیلی خیلی بــــزرگ..به وسعت یه دیوار بی انتهــــــا..
با چندتا گچ سفیــــــد.. که هیچوقت هم تموم نشه.
روی چندتا خط صاف یکدست ساده‌‌ی لطیف..
درست به یکدستی و لطافت خطوط بی ریای درونِ یک معلم ساده..
خودم رو ..و همه ی اشیاء و آدما ..و تمام عناصر دنیای پیرامونم رو با چندتا منحنی با گچ سفید نقاشی کنم.. نقاشی کنم.. و نقاشی کنم.. و هی نقاشی کنم... آنقدر نقاشی کنم تا استتارِ نقاشیام بشم.. غرق بشم میان خطوط.
----------------------------------------------
همه چی در سکوت آغاز میشه..
چند خط منحنی با خطوطی نرم و سیال خیلی ساده و روان..نمادی از نقاشی آدمکهایی با صورتهای خالی از چشم و دهان .. ( بنظرم خالی بودن صورت های بدون چشم و دهان و بینی اون آدمهای نقاشی بر تخته میتونه اشاره داشته باشه به مفهوم ناتوانی در درک بصری و ندیدن حس های درونیِ آنها از هم ) و خطوطی از شمایل ساده از عناصر پیرامون زندگی بدون هیچگونه شکستگی در طراحی خطوط بر روی تخته ی سبز رنگ ...که این نرم و سیال بودن خطوط میتونه بنیانگر احساسات بی ریای یک انسان پاک و بی ریا باشه .... آدمکها جان میگیرند و بر بُعد دیگری از تخته ی سبز رنگ وارد میشوند.. و در میان هیاهو و تکاپوی کشمکش ادغام تضادهای تیره و روشنِ درونیشان در نهایت دوباره به تخته ی سبز نقاشی باز میگردند.
و هیچ چیزی نمی ماند جز همان چند خط و سطوح سفید به یادگار مانده بر ژرفای تخته ی سبز روزگار..
خطوط بر جا مانده ای در قالب هر شکل شمایل که هر یک نمادی هستند از زندگی و پیرامون آدمها در نبرد با خواسته ها و نخواسته هایی که در انتها بر تخته ی روزگارشان شکل میگیرند..
آنگاه همه چی در سکوت تموم میشه..
و این همانا حکایت داستان آمدن و رفتن ها.. شدن ها و نشدن ها.. رسیدن و نرسیدن های آدمهاست..
براستی..
خطوط و اشکالی که از ما بر تخته ی روزگارمان باقی میماند چگونه خواهد بود؟ .

از ... دیدن ادامه » دیشب که این اجرا رو دیدم تا همین الان یه حس درونگرایانه ی عجیب. .یه حس آرامش خاص.. از امروز صبح که بیدار شدم کُمپلت خودم و روحم .. درونم و روحِ درونم.. کودک درونم و روحِ کودک درونم رو فراگرفته.. خب تصور نمیکردم و انتظار نداشتم با یه همچین اثر خاص درونگرایانه ای با این تکنیک روبرو بشم که تا این حد اون ریتم خطوطش تو ذهنم بتونه رخنه کنه اثر بذاره.. و درگیرش بشم.
همیشه از دیدگاه خودم اعتقادم اینه که یک تئاتر خوب تئاتریه که همیشه بتونه مهمترین اِلِمانها و نمادهای مبادی بصریِ هنرهای تجسمی رو دارا باشه.. از ساده ترین عنصر بصری.. از نقطه گرفته تا خط ..سطح.. بافت.. حجم.. فرم.. شکل.. رنگ و حرکت و إلی ماشالله تا بقیه ی عناصر .. همگی باید در قالب ساختاری ای مناسب با ریتم و چیدمانی متناسب هماهنگ با متن داستان اون حس و پیام کلی رو بسادگی به مخاطب بتونه القا کنه.
تقریبا بین معدود آثار تئاترهایی که تابحال دیدم بندرت مواجه شدم با اثری از شاخه ی هنرهای نمایشی که تونسته باشه تا این اندازه اون دِین رو نسبت به اصل و ریشه ی ساختار بنیادین خودش ادا کرده باشه.
این اجرا با وجود عاری بودنش از هرگونه تجملگرایی و زرق برق در پرداخت و نمایشِ اغراق آمیزِ الوان رنگها و عناصر پرجزئییاتی مثلاً در طراحی لباس های فاخر و یا دکوری سنگین و مجلل..خلاصه بدون نمادگرایی های پیچیده ی ابزوردیسمگرایانه.. خیلی خیلی راحت بواسطه ی استفاده از ساده ترین و ابتدایی‌ترینِ اِلِمانهای بصری (سطح و خط و فرم ) تونسته حسش رو راحت و خالصانه به منِ مخاطب القا کنه.
استفاده ی بجا از کنتراست در هارمونی رنگ سبز تیره در تضاد با خطوط بُلدِ سفید در کنار به نمایش گذاشتن این عناصر و ترکیبشون توسط بازیگران توانایی چون فرزین صابونی و سیامک صفری و خانم الهام کردا از مهمترین و موفقترین نماد های این نمایش برای القای حس و معنای اصل داستان به مخاطب بودند... و هم گاه‌بگاهی هر‌از گاهی طنین زیبای آن اصوات موسیقی درونگرایانه ی جناب فرشاد خان فزونی هم در نهایت کادری بود بغایت زیبا در جهت تکمیل کردنِ کمپوزشنِ و چیدمان تمام عناصر بر صحنه با اثرگذاری ای ماندگار بر ذهن مخاطب بیننده.
یه نکته ی خیلی خیلی جالبش هم این بود که هنگام تماشا از ابتدا تا انتهای اجرا اصلا حس نمیکردم که دارم یه تئاتر با آدمای زنده و واقعی میبینم.. این زنده بودن آدمهایی که از دل نقاشی بیرون میان همچنان تو ذهن من همچنان همون نقاشیه..و این یه تصوّریه که من همیشه از اوان کودکیام (زمانی که حتی خودِ منم در حال نقاشی شدن بر رو تخته سبز زندگیم بودم) تو خیالاتم بوده .. و میشه گفت من درواقع کلّی با این مسئله همذات پنداری کردم.:).
و جالبتر اینکه این تکنیک فرم سمبولیک ساده ی بی غل و غش نمایش هم از ابتدا تا انتها برای من به مثابه یک انیمیشن ساده‌ی تک خطی به تکنینک paper دوبعدی بوده.. که هر از گاهی من رو هم به یاد انیمیشن های ساده ی دو بُعدی "برونو بوزتو bruno bozzetto " طراح و انیماتور ایتالیایی می انداخت.. که چقدر راحت و ساده با چند خط صاف و منحنی مفهوم های فلسفیک جالبی رو از زندگی آدمها از محیط پیرامون زندگیشون رو به مخاطب نشون میداد.. و مقداری هم یاد کارتون نوستالژی محبوب کودکیام به نام «مداد جادو» که تو دهه ی شصت پخش میشد افتادم.. نقاشی هایی که بر دیوار کشیده میشدند..و کاراکترها زنده میشدند از دل دیوار بیرون میجهیدند. :)
هنوزم گاه بگاهی هر از گاهی خودم رو یا میان اون خطوط سفید و گاهی هم غرق و شناور در عمق ژرفای رنگ سبز تیره ی زمینه میبینم.. چقدر دلم میخواد نقاشی بشم و برگردم پشت دیوار تخته..و همونجا بمونم.:|
کاراکتر معلم رو بسیار دوستش داشتم..بازیش بسیار ساده و روان بود.. درست مثل خطوط روان نقاشی شده ی روی لباسش..مثل حس خط خطی های ساده ی نقاشیِ یه کودکِ سازگار و آرام و مطیع پاک و بی ریا.. معلمی که نماد انسانهای بی ریاییست که در تکاپو و نبرد میان عشق سفید درونش در میان خطوط تخته ی زندگانی مابین آن خواستهای درون و ناخواسته های پیرامون در تکاپو و تلاشیست برای دستیابیبه به هدف. .ولی در نهایت تسلیم ناخواسته های خطوط اَشکال پیرامونش میشه..
صحنه ی آخر.. به هنگام پخش موسیقی زنده در سکوتی ثامت و فارغ از اصوات آدمها.. اون فرم ریتم چیدمان رد سفید کفشهای آدمها از نمای بالا.. که همانند نت های موسیقی ای بودند ایستا و ماندگار بر روی خطوط سفید زمینه همانند دفتر نت موسیقی شکل گرفته بوند با ادغام نوای زیبای موسیقی صحنه بنظرم اوج نمایش و بهترین صحنه بود برام.. و به یقین اندرون ذهنِ روح درونم تا ابد ثبت خواهد شد.
------------------------------------------
براستی..
خطوط و اَشکالی که از ما بر تخته ی روزگارمان باقی میماند چگونه خواهد بود؟
موسیقی انتهایی زندگیمان چگونه نواخته میشود؟!..
خطوط.. شکل ها و فرم ها.. اصوات.. جیرجیر ها..
آخ.. دلم یه تخته ی سبز بزرگ میخواد..
با چندتا گچ سفید.. که هیچوقت تموم نشه.. نقاشی کنم و نقاشی کنم..
دلم میخواد.. دلم میخواد خطوط سفید پایانی تخته ی سبز زندگانیم رو خودم با خواسته ها و آرزوهام نقاشی کنم.. نه با ناخواسته های پیرامون..
دلم میخواد صدای جیر جیر درون یک عاشق وامانده ازعشق رو نقاشی کنم.
و آنگاه نقاشی بشم ..و بازگردم پشت دیوار تخته ی سبز زندگی غرق در میان خطوط سفید تخته..
نقاشی بشم و همونجا بمونم.
----------------------------------------

*ضمن بس سپاس از گروه و عوامل اجراییه این اجرای زیبا.. ویوا گروه‌شون.
از همگی پوزش میخوام که دوباره بازم نوشتهَ‌م طولانی شد. :| :))
ویوا همه‌تون.
بسیار ظریف رعنای نازنین،آدمکهایی با صورتهای خالی از چشم و دهان ناتوان در درک بصری.آیا صورتک معلم هم فاقد چشم و دهان بود؟خاطرم نیست.
۰۹ مهر ۱۳۹۲
بااینکه این نمایش رو دوست نداشتم، اما شما با این نقد دلنوشتانه نشون دادی که این نمایش خرده چیزهایی هم واسه عرضه داشته. البته چون دید ما با هم یک مقدار متفاوته (شما با دید هنری تری نگاه میکنی و المان هایی رو میبینی که من از دیدنشون ناتوانم) من نتونستم این ... دیدن ادامه » نکات و مضامینی رو که ظاهرا قصد داشت بزنه و شما به خوبی متوجه شدی (هرچند که باز هم محتوای خاصی از دید من به این کار نمیداد و چیزی از کلیشه بودنش کم نمیکرد) متوجه بشم.
راستی رعنای عزیز فکر میکنم میشه به این جمع بندی رسید که اصولا شما نمایش های سالن سمندریان رو دوست داری. چه خوبه این. :)
۱۱ آبان ۱۳۹۲
سپاس بهرنگ عزیز که خوندی نظرم رو.:) خواهش میکنم. نفرمایید جناب! شما که دیدگاهت اصولی و مهندسیه دقیق‌تر به المانهای یک اثر نمایشی مینگری. تو نقدت در مورد نمایش سنگها که بخوبی نشون دادی هنر قلمت رو با تبیین و تفسیر زیبای مفاهیمِ اثر حسابی ملذوذمان کردی.:)
در ... دیدن ادامه » مورد سالن سمندریان خودم تا حالا توجه نکرده بودم به این موضوع :))).. ولی جالبه انگار راست میگیا! :)) شاید بخاطر خودِ جناب مرحوم سمندریان باشه.;)چون مثلاً اگه اسم سالن "سالن چرمشیر" یا مثلاُ "سالن پسیانی و پسران" بود این حس رو نداشتم یقیناً و مممکن بود حتی هیچوقت شیفته‌ی شخصیت میکی تو سنگها.. یا بلقیسِ دمبک بدست تو سه‌گانه اورنگ ..و یرمای بینوا یا همین معلّم دلشکسته نمیشدم.:| :) خوشحالم که تئاترای خوبی تو این سالنِ خوشنام دیدم.
۱۹ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
"مــــردی که عـــقـب عــــقـب رفـــــت"

چهل و هشت سالش که شد، درست روز تولّدش یکدفعه تصمیم گرفت عـــقـب عـــقـب برود... و رفـــت.
اول به دیروز رسید.. بعد به پریروز رسید.. و پس پریروز. بعد رسید به روزی که دخترش به دنیا آمده بود و پسرش و روزی که زنش رفته بود گل بیاورد و گلاب بیاورد و با اجازه ی بزرگترها گفته بود: بله!.
بعد به روزی رسید که سرکار رفته بود و دانشگاه قبول شده بود و سربازی رفته بود و دیپلم گرفته بود.
بعد رسید به جوانی اش و به روزی که با اوّلین دختر صحبت کرده بود و از خجالت سرخ شده بود و تا خانه یک نفس دویده بود. یک بار دیگر با دختر صحبت کرد و از خجالت سرخ شد و یک نفس تا خانه دوید. بعد این کار را آنقدر تکرار کرد تا خسته شد.. دختر هم خسته شد.
بعد به روزهایی رسید که نزدیک غروب پدرش چراغ قوّه به دست با یک عینک ته استکانی به طرف مسجد می رفت... به سوی پدرش رفـت، دستش را گرفت و با خود به مسجد برد.. پدر با تعجب نگاهش کرد.. و خندید.
بعد به روزی رسید که مادرش یک برادر مرده به دنیا آورده بود.. و به روزهایی که مدرسه می رفت و بازی می کرد و شب هایی که پدرش شاهنامه می خواند.. و مادربزرگ قصّه میگفت.
بعد به تابستان هایی رسید که به ده می رفت و دنبال گنجشک ها و ملخ ها و پروانه ها می دوید و الاغ سواری می کرد و با گله به صحرا میرفت و کله جوش و شیر و قیماق میخورد و چان سوار میشد و گاوها را هی می کرد.
آن قدر در کودکی اش ماند تا پیر شد. دوباره عــــقـب عــــقــب رفـت.. و به روزی رسید که چهار دست و پا راه می رفت و روزی که اوّلین دندانش درآمد.. و روزی که تازه به دنیا آمده بود و دکتر میخواست بند نافش را ببرد که نگذاشت و ونـگ زد.. بعد عــــقـب عــــقـب از بند ناف بالا رفـــت..
پـدرش داد کشید: "چه کار می کنی؟!! "
مـادرش نالید: " کجا می ری؟!! "
چیزی نگفــــت.. عــــقـب عــــقـب رفــت و سر جای اوّلش دراز کشید..
و برای همـیــــشه همان جا مانـد.

از ... دیدن ادامه » کـــتاب: بــادکـنـک و اســـب آبـــی (مجموعه داستانک های شاعرانه و فلسفی)
نـــــویسنـده: مـــحمدرضا شمس
تــــصویرگــر : مــحمدعلی بنی اسدی
انتشارات: افـــق
و اینک رعنا جمالی...
۲۱ شهریور ۱۳۹۲
از اون نوشته هایی بود که بعد از خوندنش چند دقیقه ای مبهوت زل میزنی به گوشه ای ...
انتخاب فــــــوق العاده ای بود بانو جمالی؛حتماً کتابُ می گیرم.
۰۶ مهر ۱۳۹۲
@امید رستگار: دقیقاً جناب رستگار عزیز:))
مرسی از توجهتون و خوشحالم که شما هم دوست داشتید این داستان رو.
حتما بگیرید کتاب رو. من از کتابفروشی افق خیابان انقلاب نبش وصال خریدم. افق همیشه پاتوق منه.
۰۷ مهر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام به همگی دوستان :)

نمیدونم فقط من اینجوری اَم!؟! یا شدم!....:| یا شماهام اینجوری این؟!!?.. یا شدین! :|
مدت نه چندان مدید و لانگ تایمی نیست که از خاطره ی تماشای آن شب پرخاطره ی نمایشنامه خوانیِ خاطره انگیزِ «شب سال نو» ی جناب رحمانیانِ سپید موی سپید رویِ سپید روحِ عزیزمون میگذره.. و بنده با وجود دیدن 4-3 عدد تئاتر و فیلم در سینما بعد از آن شب رویاییِ مذکور هنـــــــوز همچنان مدیـــــــــــد بطور شدیـــــــــــد ذهنم.. و این روحِ وامانده ام درگیرِ بند بند ..هِن هِن و خط خط موسیقی و صدا و نفسهای آن شخصیتها و بازیگران نمایشنامهَ س. :|
اِ.. عجب !! پس شماها هم اینجوری این !! :| :)
..و از همون شبِ بعدِ اجرا هم تا همین چندی پیش خیلی بسی تلاش کردم.. تمام نت رو از بیخ بیلُ و کلنگ زدم ..بسی چاه ها کندم .. تارهای مشبک وارِ شبکه های نت را از هم گسستم. .در قعرهای تارهای عنکبوتِ اینترنت غرق شدم.. تا شاید یه گوشه از اون آواهای دلنشینِ اجرا رو بتونم پیدا کنم در جهت تسکین ِو آرامش این روح وامانده.. اما نتیجه ای حاصل نشد.. که نشد.:|
تا اینکه سادنلی یه روزی اندر یوتوب با یه ویدیوئه سو ماچ زیبا از نمایی از تمرین همین نمایشنامه خوانی مذکور ولی اجرای گروه تئاتر ونکِِ جناب رحمانیان تو شهر ونکوور کانادا برخورد کردم :)..که بحمدالله بخش اعظمی از روحم رو تسکین داد.:).و آن چیزی نبود جز سولویی از ترانه ی « آ ز ا د ی».
اجرای ترانه ی بسیار زیبای «آزادی» که جناب اشکان خان خطیبی این آهنگ رو اگه اشتباه نکنم به همراهیِِ ( فائقه؟!! ) خونده بود .. در این ویدئوی پیوست با صدای دلنشین یکی از بازیگران خانم (اسمش رو نمیدونم) اجرا شده که جداً در نوع خودش بس عالیست هم صداش و هم صدای ملایم گیتارش به همراه این شعر زیبا. :)
امیدوارم تا شما دوستان عزیز.. دیدِگان و ندیدِگان آن اجرای خاطره انگیز و ماندگارِ به یادماندنیِ عزیز.. از شنیدن و تماشای این ویدئوی زیبای کوتاه عزیز روح عزیزتان را صیقلش داده و جلایی دوباره عطایش بفرمایید.. و آنگاه آزادانه رهایش سازید آن روح آزادتان را میان بند بند این موسیقی شعر زیبای آزادی:)

من فایل رو در دو فرمت تصویری مختلف کانورت کردم و کیفیتش رو هم پایین آوردم. امیدوارم مشکلی پیش نیاد و دانلودش براتون راحت الحلقوم باشه.

*لینک دانلود با فرمت flv:
http://www.4shared.com/get/Zro2zY_S/shabe_sale_no_-_azadi_song.html
*لینک دانلود با فرمت mp4:
http://www.4shared.com/get/nGUb1YYZ/shabe_sale_no_-_azadi_song.html

زیرنوشت: ... دیدن ادامه » ازونجاییکه مدتی در ترک کردنِ طولانی نوشتنم بسر میبردم.. و میبرم همچنان.. فلذا در جهت جلوگیری از اشغال شدن فضا و زیاد طولانی نشدن پُستم متن این ترانه ی زیبا رو در قالب کامنت ضمیمه ی روح آزادتان میکنم. :| :)

..من هنوز یه جوری اَم!! :|

بیا .. ای مجیِ آخرین
بیا با ظهورت نجاتم بده
بباف اون طنابو ، بزن این رگو
بده ، زهرآبِ حیاتم بده
..
ماتمِ
آ
ز ا
د ی

* استاد محمد رحمانیان عزیز مـــــــرسی که آزادانه روحمون رو آزاد کردی..
و به قول خودم.. مرسی که هستی.:) نرو بمان.

* لینک منبع شعر: از صفحه فیسبوک خانم مهتاب نصیرپور.که برای همگان هم شیِر شده بود.:
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=513172992073953&id=168389766516802

یه مرگِ ساده می خوام
یه مرگ پُرِ شادی
یه مرگ پُرِ لبخند
ماتمِ

آ ز ا د ی

دستامون پیر می شه
قلبامون می گنده
چشما ... دیدن ادامه » پُر از نفرت
رو لبها تُف خنده

وقتِ یه تصمیمه
یه تصمیمِ ساده
گُم شدن توغبار
تو انتهای جاده

***

دلت خوش که می گن هنوز زنده ای
دلت خوش هنوزم نفس می کشی
دلت مرده ، قلبت هنوز می زنه
تنت رو رویِ خاک و خَس می کشی


بیا مرگ ای منجیِ آخرین
بیا با ظهورت نجاتم بده
بباف اون طنابو ، بزن این رگو
بده ، زهرآبِ حیاتم بده


یه مرگِ ساده می خوام
یه مرگ پرِ شادی
یه مرگ پُرِ لبخند
ماتمِ

آ
ز ا
د ی
۱۳ شهریور ۱۳۹۲
رعنا جمالی جااااااان لینک این ولید ه :((((((( بازم ولیدش کن :) پلیز ، من تاخیر دارم همیشه :(
۲۷ مهر ۱۳۹۲
خانم جمالی میشه بازم لینک رو ولید کنید؟

مرسی
۱۸ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
قالَ رابینسون کروزوئه:
" آدمخــــــواری یه گنــــاهه و خـــــدا آدمخواران را دوســـــت ندارد...! "

بنده بشخصه شدیداً بطورِ مدیداً عاشق این دیالوگ از نمایش شدم .. از ذهنم بیرون نمیره :| :)))
---------------------------------------------
رابینسون : تو تا حالا چند تا آدم خوردی؟
جمعه : شخصن بیست تا مرد و دوتا زن و یه بچه.
رابینسون : دیگه حق نداری آدم بخوری، فهمیدی؟
جمعه : اگر هم بخوام، تو این جزیره که آدم پیدا نمی‌شه.
رابینسون : چــــی؟؟؟
جمعه : منظورم اینه که به غیر شما.
رابینسون : اگه هوس کنی من رو بخوری... شخصن مادرت رو
جمعه : چی؟
رابینسون: به عزات می‌نشونم.
جمعه : آها!
رابینسون: آدمخواری ... دیدن ادامه » یه گناهه؛ و خدا آدمخواران را دوست ندارد...!
صاحب سبک :)
۱۲ تیر ۱۳۹۲
ممنونم آقای ندّاف عزیز.:)
کم پیدایید! خیلی خوش برگشتید.
۱۷ تیر ۱۳۹۲
با اون طرز گفتنش که خدا آدمخوارا رو دوس نداره واقعا عالیه:))
۲۷ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رابینسون:

یکی می‌گفت تنهایی، عمیق‌ترین واقعیت در وضع بشره گاهی آدم محکومه که به تنهایی زندگی کنه..
مثلِ من.
اما چطور می‌شه از این حفره‌ی بزرگ نجات پیدا کرد ؟..
از این هزار توی بی‌پایان!
شکی نیست که آدم مرگ و تولد رو به تنهایی تجربه می‌کنه..
اما زندگی رو هم باید به تنهایی تجربه کنه؟
در این صورت تولد، مرگه؟.. یا مرگ، تولد؟! ..
نمی‌‌دونم... دارم دیوونه می‌شم.
مهم تر از اینا اینه که تولد مبارکه :) ;)
۰۶ تیر ۱۳۹۲
این کار آقای حمید رضا نعیمی هم چون کار قبلیشان ( مرکب خوانی و ارکستر مردگان) فوق العاده و از همه نظر بی نقص بود .بازی بسیار روان و عالی بازیگران جوانش ، کارگردانی خوب و طراحی صحنه و نور و موسیقی و ....... عالی بود عالی.
۰۸ تیر ۱۳۹۲
من نیز با نظر خواهرم شکوه حدادی بسیار موافقم . از صمیم قلب به همه ی عزیزانم " نویسنده ، کارگردان ،آهنگ ساز و بازیگران که بازی نه، بل نقش خود را زندگی می کردند و دیگر همراهان گروه" تبریک می گویم . عالی بود عالی .توفیق روز افزونتان همه نیایشم.
۰۹ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام به همگی دوستان. :)

آدمها نمی مانند..
میروند..
و میان برگ برگ صفحات خاطرات زندگیشون میان دفترچه خاطرات ذهن باقی می مانند..

بشخصه خودم بعضی وقتها قبل ازینکه بسراغ مرور برگ برگ صفحات خاطراتم برم ناخودآگاه یاد تاریخ وقوعِ شون میآفتم ..
و از خودم می پرسم:
امروز چند شنبس؟!..
یا چندمه ماهه؟!..

* راستی آقا..
خانم..
ببخشید.. امروز چندمه ماه؟!!
چند شنبس؟!
اصلا ... دیدن ادامه » شما تا حالا کسی رو کشتین؟
-------------------------------
دیدنِ این اجرا هم یه جورایی برگی از خاطرات شد و روزشم سه شمبه ی مورخ 28 خرداد بود..
یه اجرای مونولوگ تلخ تراژدیک با چاشنیه طنزی ساده با روایتگیری ای بسیار صمیمانه و دوست داشتنی..در یک فضای آرام و ساده ی دوست داشتنی.. انسانهایی دوست داشتنی... و از زبان بازیگری دوست داشتنی خانم «ندا مقصودی» عزیز.
میشه گفت این اولین بار بود که بر خلاف عادت همیشِگیم که یه تئاتری رو به نیت پخته تر شدنش ترجیحاً اجراهای میانیه رو به آخراش رو میرفتم میدیدم.. و با اینکه هیچوقت هم به ژانر دفاع مقدس علاقه ای نداشتم ولی به صراحت میتونم بگم تو همون اولین روزِ این اجرا بسی ملذوذ شدم از تماشایش.. و جداً بدون کمترین عیب و نقض بود..( البته بجز چندتا تپق جزئی که اتفاقا زیاد بچشم نمیومد چون از لحظ حس و احوالات و نوع بیانی بسیار با موضوع هماهنگی داشت.) مستفیض شدم از قدرت بیان و اجرای خوبِ خانم مقصودی و همینطور قدرت قلم زیبای جناب آقای چیت گران عزیز در نگارش نمایشنامه ی زیباشون.
تو فضای دنج صمیمانه ی کافه چهارسو ذهنم غرق در خاطرات لیلا.. همسو و همپا و همسفر سوار بر برگ برگ دفترچه ی خاطراتش میان فضای گرم و شرجیه نخلستان ها و کوچه های گرم و سوزان خرمشهر ماجراجویانه پرواز میکرد.. و یه جاهایی هم فضای کافه چهار سو رو با دیوارهای تاریکش هم همشکل با فضای داستان شبیه به یه دخمه یا اردوگاه جنگی تصور میکردم..( الحق که لویکیشن خیلی خوبی انتخاب شده بود).. و درکل باید بگم که این اجرا به این دلایل دیگر هم جای بسی تبریک فراوان داره : اجرای مونولوگی که در واقع اولین اجرای محیطی - مونولوگ که تو تاریخ سوابق و فعالیتهای تئاتریه مجموعه ی تئاترشهر توسط بازیگر خانم اجرا میشه.... و اولین تجربه ی کارگردانیه جناب آقای کارگردان آقای چیت گران عزیز (از دوستان خوب همدیواری و همتیوالیمون) و همینطور اولین تجربه ی اجرای مونولوگ خانم مقصودی که جدا ًمن به ایشون هم بسیار بسیار تبریک میگم. :)

متن داستان و نمایشنامه گیراست و داستان بصورت روایت مدارانه با پایانی غیرمنتظره روایت میشه.. بنظرم خانم مقصودی خیلی خوب تونست در نقش لیلا دختری معصوم و مبارزِ جسور و شوخ طبع جنوبی با لهجه ی شیرین گرم خوزستانی حس گرمای هوای شرجیه نخلستانهای خرمشهر و اطرافش رو با بوی رطبهای رسیده و نارسیده با طعم گسشون تو مشامِ ذهن مخاطب اون حس رو تجسم و تداعی کنه ...
قصه ای از دلِ پر غصه ی دختری که روح قناری وارانه اش رو میان برگ برگ خاطرات کودکیش گم کرده... ذهنی مشوش و درونی پر از اشتیاق و التهاب.. کندکاو و جستجوش در پی یافتن قناری ای سرگشتته... دلهره ها و دلواپسیهای خانواده... دلهره از کشتن و چشم انتظار حادثه ای تلخ و ناخواسته .. با ذهنی مالامال از آمیختگیه شوری بالغانه با هیجانی کودک درون مدارانه ذهن بیننده و مخاطبش رو هم قدم به قدم و دوان دوان میان کوچه پس کوچه های دفتر خاطراتش همراه میکنه..
یا گاهی سوار بر ماشین آقا ظفر ...
و یا هیجانات و رقص آوازهای پشت ماشین وانت.. میان قربون صدقه های مادر...
.. یا مرده بازی های بچه ها و همسالان در کوچه پس کوچه های محل میان خروارها خاکروبه..
(جداً نوع بیان لفظ و تبحرِ خانم مقصودی در تصویرسازیه حالات و لحن های کودکان از زبان دوستان روزگار کودکیه لیلا .. و اون توصیفِ مرده بازی و خاک کردنها واقعا بسی شنیدنی و ستودنی بود..:) و ذهن هر مخاطب شنونده ای رو هم میان تپه های خاکیه خاکروبه ها خاک میکرد. )
و در نهایت ترس از دست دادن عشقی دیرینه... و این رو دررو شدن خواسته یا ناخواسته با رویدادی ناخواسته..
...و سیاوش همان قناریه سرگشته و عشق دیرینه ی دوران کودکیه لیلا ی سرگشته
او بی آنکه که بداند قناری اش میان غزل ترین اشتباه زندگی اش سربریده میشود..
..و چه بسا لیلاها یا سیاوشهایی که نمانده اند.. و رفته اند...
همچو همان آن قناری ها که میان غـــــــــزل ترین اشتباه زندگیشان سربریده شدند.
----------------------------------------------------------.
برام سؤاله...
واقعاً آدمها چرا نمی مانند؟!!!! :|
اصلا آدمها چرا میروند؟!!! :|

جداً تا حالا شما کسی رو کشتین؟!!.. .!
خب البته که نه.. فقط توی بچگی اداشو در میاوردیم که همدیگه رو خاک کنیم..

راستی گفتید امروز چند شنبس؟؟!!
----------------------------------------------------------
*بخشی از دیالوگ نمایشنامه.
امروز قرار بود برم اجرا رو ببینم که به خاطر مشغله های کاری بی محل(!) از قرار جا موندم!:-| شما هم که با نوشته هاتون مهارت بدیعی در قلقلک دادن و وسوسه کردن و دل سوزوندن دارید!:)) مرسی از نقد [مثل همیشه] لطیف و با احساستون. حتما در روزهای آینده به تماشاش مینشینم.
۰۴ تیر ۱۳۹۲
@بهرنگ: قلقلک!!! :)) ممنون آقا بهرنگ از الطاف همیشگیت نسبت به نوشته هام:) چه حیف! امیدوارم زودتر قسمتت بشه بری ببینی کارو.
مشغله های کاری بی محل رو هم خیلی خوب اومدی;) موافقم چون منم دچارش شدم کم و بیش :| :))

@ ضیاء الدین صفویان: مرسی زیادتا از شما آقا ضیائ عزیز.. خیلی خوشحالم که دوباره تو تیوال میبینمتون.. کم سعادتی از ماست و دلمون واسه خودتون قلمتون هنرتون و عکسهای خیلی خوبتون تنگ شده بود.:)
چخوف!!!! :| :))) آخه من کجا چخوف کجاااا؟!!!!:| من که حتی یه تار سیبیلِ مرحوم چخوف هم نمیشم!! :| :))). پر لطفی میفرمایید جناب . شما همیشه محبت داری. ممنونم. :) شات اسپرسو کافه چهارسو هم گوارای وجودتون.. مانا باشید ;)

@ رکسانا قهقرایی : منم از شما ممنونم رکسانا جان.:). افتخار بزرگی بود آشنایی با شما جداً مرسی از همه زحماتت.. و خیلی خوشحالم که اینجا همتیوالیمون هستی رکسانای نازنین. :)
از آقای چیت گران عزیز.. خانم مقصودی عزیز.. آقای حمیدرضا آذرنگ نازنین..و کمپلت گروه خوبتون صمیمانه تشکر میکنم. نخسته باشید.. بیصبرانه منتظر کار بعدیتون هستم.;)

@ ... دیدن ادامه » حمید خورشیدی: جناب خورشیدی خیلی مرسی از شما.. خوشحالم که نمایشو دیدین و حسم رو درک میکنین.:) بقول خودتون دمتون گرم;)

@فرناز نوروزی: خواهش میکنم و مرسی فرناز جان.. چشات عالی میبینه:)
۰۵ تیر ۱۳۹۲
@ فرزانه: مرسی که تو هم هستی محمدی ;)
@ علیرضا معصومی: بازم ممنون از شما آقای معصومی. چقدر دوست داشتم کامنتتون رو!! حسی بود..:) پیوند نان و پنیر رو هم خیلی خوب اومدید :)) اون تفنگ رو پیشونیتون ایکاش آقا ضیاء اونجا بودو با دوربینش شکار لحظه ها میکرد.;) شمام برقرار ... دیدن ادامه » باشی همچنین.
@ میثم خان خوئینی: جا داره من مجدداً از شما تشکر کنم که دگرباره افتخاری نصیب نمودید پای پست بنده نظر محترمتون رو ارائه دادید. نظر لطف شماس ولی من بازم معتقدم که این نوشته های حاصل از روح روان داغون بنده در مقابل آن قدرت قلم سبک نگارش وزّین شما در حد یک نقطه هم نیست..:| :))
مرسی که پست بنده رو منوّر فرمودید.
ویوا همتیوالی. ویوا همه تون.
۰۵ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام به همگی دوستان :)

این شعر رو بخونین..
اثر " ژاگ برنارد برونیوس" بازیگر، کارگردان و نویسنده سوررئالیست فرانسوی.
این عکس تو پروفایلم در واقع تصویرسازی ایه بر اساس این شعر.
خوشحال میشم نظرات و انتقاداتتون رو بدونم در مورد میزان هماهنگیه تصویرسازیم با این شعر. :)
*ترجمه ی شعر از نشریه ادبی "گلستانه" برگرفته شده .. ولی بعضی جاها سعی کردم تا تو پرانتز نزدیک ترین واژه رو به برداشت خودم انتخاب و جایگزین کنم.
------------------------------------- -
I Love -- من عاشقم

I love sliding I love upsetting everything -- من عاشق فرو رفتنم.. عاشق هرچیز ناراحت کننده ای
I love coming in I love sighing -- من عاشق رسیدن .. و عاشق حسرت خوردنم
I love taming the furtive manes of hair -- عاشق نوازش پنهانیه گیسوانم ام
I love hot I love tenuous -- من عاشق شور .. عاشق بی ثباتی
I love supple I love infernal -- عاشق انعطاف پذیری .. عاشق دوزخ
I ... دیدن ادامه » love sugared but elastic the curtain of springs -- عاشق دلفریبی ام اما با لایه ی تغییرپذیر و متغیر که با در رفتنش
turning to glass -- به شیشه تغییر کند
I love pearl I love skin -- من عاشق مرواریدم عاشق پوست
I love tempest I love pupil -- عاشق هیجان عاشق چشم (مردمک چشم)
I love benevolent seal long-distance swimmer -- عاشق نشان خیرخواهی شناگر استقامت
I love oval I love struggling -- عاشق شکل بیضی عاشق تلاشگری ناموفق
I love shining I love breaking -- عاشق برجستگی (درخشش) عاشق خراب کردن (شکستن)
I love the smoking spark silk vanilla mouth to mouth -- عاشق سیگاری ام که دهان به دهان می شود
I love blue I love known—knowing -- من عاشق افسردگی ای (آبی رنگ ) اَم .. عاشق زیرکانه فهمیدن
I love lazy I love spherical -- من عاشق تنبلی .. عاشق شکل کروی
I love liquid beating drum sun if it wavers -- من عاشق به صدا درآوردن الکی طبل خورشیدم اگر بلرزد
I love to the left I love in the fire -- عاشق به چپ .. و عاشق در آتش
I love because I love at the edges -- من عاشقم چون عاشقم در لبه ی عشق
I love forever many times Just one -- عاشق به دفعات متعدد بی نهایت به زحمت یکی اش
I love freely I love especially -- من عاشق آزادانه ( آزادگی ).. عاشق بخصوص
I love separately I love scandalously -- من عاشق بطور جداگانه (بُلدِ مجزّا) عاشق رسوایی آور (جنجال آمیز)
I love similarly obscurely uniquely -- عاشق بطور مشابه.. مُبهم مخفیانه.. بطور خاص ( منحصر بفرد)
HOPINGLY -- امــــیـــــــــدوارانــــه
I love -- من عـاشقــم..
I shall love -- من باید عــاشق باشم.. .

from: Jacques Bernard Brunius
1944

لینک فایل تصویرسازیم : http://www.4shared.com/photo/tPSBvZR-/1_online.html
رعنا واقعا به این همه خلاقیتت و تصویرسازیت تبریک :) خیلی عالیه عزیزم . شعرتم خیلی خوب بود وتصویری که ساختی خیلی باهاش هماهنگی داشت آفرین
۰۲ تیر ۱۳۹۲
زیبا
.
.
.
مرسی بانو
۲۷ آبان ۱۳۹۲
ممنونم ساناز جان:)
۰۳ آذر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رعنا جمالی
درباره نمایش زمان لرزه i
سلام به همگی دوستان :)

زمان میلرزه..
رفته رو ویبره..
زمان و زمین کمپلت داره میچرخه و میلرزه..

خب این اجرا رَم دیدم..:) پریشب مورخ28تُمِ خرداد 92 مصادف با دومین.. نه ببخشید.. سومین گردهماییه تیوالیست های عزیز همراه شدیم جمع شدیم دورِ قابلمه و گروپخوری. :)
خب من راستش ازونجایی که هیچوقت عادت به نوشتن نقدو توصیفات منفی در مورد تئاتری که به مذاقم خوش نیومده باشه نداشتم و ندارم و نخواهم داشت نِوِرتایم انی مور.. و قصدشم نداشتم بیام چیزی در مورد این اجرا بنویسم.. ولی درکل چون هم خاطره ی خوبی بود ... و هم اعتقادم اینه که هر نکته یا هر عنصر منفی ای به معنیه تام و مطلقاً منفیه کامل نیست و همیشه یه روزنه ی مثبتی هم میشه لابلای مولکولها و اتم ها و باکتریهاش یافتیدن کرد الانم دارم سعی و تلاش میکنم تا این اجرا رو هم به دیده ی مثبت بنگرم.. و چون طبق روال معمول که تا یه تئاتر حسیه روح پرس کنه ذهن درگیر کن میدیدم از شدت جوَ زدگی و بی جنبگی چَه چَه و لَه لَه زنان نمیتونستم چجوری وصف حال احوال روح کنم حالا ایندفعه برعکسش نمیدونم چجوری این تئاتر روح پرس نکنِ ذهن درگیر نکن رو توصیفش کنم :|..
خلاصه پریشب با اتفاق یارانِ همتیوال با یه حال خراب کسالت وار سردرد و سرگیجه ای عجیب با 360 درجه دوران .. کاملاً چرخان دیدم این اجرا رو. ( جدن از همه شون پوزش میخوام بخاطر کسالت جسمانیم). :| که اتفاقا خیلی هم جالبیش اینجاس که آخرای نمایش تب لرز خفیفی هم گرفته بودم و واقعا "زمان لرزه" رو نه فقط چرخان بلکه لرزان هم تماشا کردم ... و سعی کردم تا اقلا از فرصت استفاده کنم تلاش کنم تا حس نمایش زمان لرزه رو در حالت لرزان بیشتر دریابم..ولی خب نشد دیگه.. درنیابیدم.... حتی زنگ ویبره ی موبایل توی کیفم هم تلاشی شد بر سوق و شدت دادن ارتعاشات لرزاننده ها.. ولی هیچ نتیجه ای در ترفیع و ارتقای دریافتهای بیشتر حسی بصریم از نمایش در بر نداشت..
قصدم نیست بگم دوسش نداشتم نمایشو ... ولی خب دوسش نداشتم.. :| و کلاً هم خیلی برام سخته فشار دادنِ کلید سمت چپِ موس روی دکمه ی « دوست نداشتم» به ناچار به همان دکمه ی «دیدم» اکتفا کردم .
دکور : منم با نظرات دوستان عزیز در مورد دکور کاملاً موافقم.. والا زیاد که چه عرض کنم بهتره بگم چیدمانش اصلا مناسب و هماهنگ با فضای تم داستان نبود.. ظاهرا فضای داستان به سالهای 60 مربوط میشد و من خیلی دلم میخواست و انتظار داشتم تا جناب طراح دکور چند اِلِمان از وسایل نوستالژیک کودکیامون.. البته بغیر از صحنه کوتاه ثامت مرد خپل (بقول آقای خورشیدی عزیز) زحمتکشِ پمبه زنِ گوشه ی دکور که نفهمیدم چه نقشی داشت واقعاً و تمام پنبه های پخش در اطرافش رو هم چرخان و لرزان میدیدم..:| ای کاش اقلا واسه ماهایی که کهــــــــــولت سن داریم و سالهای جنگ رو تقریبا خاطرمون هست نمادهای بیشتر تری رو تو صحنه میگنجوندن تا بیشتر حس روزگار و یادآورخاطرات آن روزگاران میبود بهتر تر تر میبود...
بازیها : بازیها میتونست بازم بهتر باشه.. و نظرم اینه که «هوتن شکیبا» خیلی بهتر تر از بقیه در گریم و میمیکِ پیرمرد با اون حس بادی لنگوئج دوست داشتنیه همیشگیش خیلی خوب تونست بجز حل شدنش با تمِ نمایش با مخاطبش هم ارتباط حسیه لازم رو تونست بخوبی برقرار کنه.. و طعم شیرین خاصی به اجرا داده بود که به مذاقمان هم خوش آمد.. . اون صحنه ای که ذغال قلیان رو میچرخوند خودِ هوتن شکیبا با استایل کمر خمیده و شلوار گشادِ تا زیر قفسه سینَش کمپلت همراه با ذغال گداخته ی چرخانِ تو دستش 360 درجه دور سر منم داشت میچرخید و میلرزید..:| ... کلا جزء جزء ثانیه های تئاتر و زمان و زمین کمپلت برام میلرزید میچزخید.. فقط دعا دعا شکر خدا میکردم که سمت ردیف خانمها پیش مارال جان نشسته بودم و در صورت احتمال هر نوع غش و بیهوشی خیالم ازین بابت از جایگاهم راحت بود. :| :))
راستی این موردم اضافه کنم ... یه قسمتهایی از اجرا اون حس و نوع بازیه دو سه نفر از بازیگرا از لحاظ تم تعصب آوری که حاکم بر داستان بود یه مقدار خیلی کوچولویی منو به یاد کتاب «بامداد خمار» خانم فتانه حاج سید جوادی که 10-12 سال پیش خونده بودم انداخت..(البته میدونم که اصلا ربطی به نمایش نداره) بازیه رویا میرعلمی مثل شخصیت محبوبه.. زن ساکت تنهای زنجور و از درون آزرده..در تقابل با خسرو شهراز.. همانند شخصیت متعصب خشک منشِ پدر محبوبه و بازیه مهدی صباغی با فحاشی ها و بیرحمی ها و قدر نشناسیهاش هم منو یاد شخصیت رحیم انداخت..
در کل این اجرا بجز هوتن شکیبا خیلی به مذاق روحمان خوش نیامد ولی در کنارهمتیوالییون عزیز اقلا خاطره ی خوبی برام رقم خورد و اوقات به کاممان شیرین شد. :)

... دیدن ادامه » پی نوشت: ازونجایی تو ریاضی اول یا دوم راهنمایی یاد گرفتیم که منفی در منفی میشه مثبت.. شاید لازم باشه یه تئاتر نچسب منفیه دیگه ( مثلاً چکامه ی رستاخیز) رو برم ببینیم تا از ترکیب کمباینِ دو تا منفی تو ذهنم نگرش مثبت پیدا کنم. :| :)) ;)
خیلی مرسی بابتِ فضاسازیِ عالیتون بانو جمالی
فقط من با این درد در بندِ در ماندم که چیجوری نامزدِ طراحیِ صحنه برگزیده تو تئاتر فجر شده ...
۳۰ خرداد ۱۳۹۲
من که بازنشسته شدم و زحمت کار رو قرار همیاران تیوالی به دوش بکشند!

منم مثل بقیه دوستان برای دیدار شما لحظه شماری می کنم!:)

۳۰ خرداد ۱۳۹۲
@ سید علیرضا معصومی: خواهش میکنم آقای معصومی عزیز.. ما همیشه سعی بر این داریم تا به کامنتهای شما توجه و لطف داشته باشیم. :))

@ حمید خورشیدی: خواهش میکنم جناب خورشیدی گرامی ممنون که خوندید. در مورد واژه ی " گروپخوری" هم خیلی یِهویی ناخودآگاهانه اومد تو ذهنم..:)) ... دیدن ادامه » بازم سپاس از شما و همچنین.
۰۱ تیر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
.. یه دونه از ایـ لباس دکترا دادن که تنم کنُم..
.. اِساس میکردُم که دارُم عوض میشُم..
مامان همیشه میگفت وقتی آدم یه لباس نو می پوشه یه چی ایـ وسط عوض میشه..
( با دست به قلبش اشاره میکند ) ...
رعنای عزیز...اولا بخاطر نقدهای زیبا و پر از احساسی که مینویس و ملذوذمان! میکنی ازت شدیدا و قویا تشکر میکنم...دوم با توجه با این مطلب که جز معدود دوستانی هستی که بیشتر نمایشهایی که میبینی رو نقد میکنی ، پیشنهاد میکنم علاوه بر نقد بسبک همیشگی(که پیش ترها ازش ... دیدن ادامه » گفتم و گفتنی هم هست) یسری اطلاعات کلی مث میزان استقبال تماشاگرا،سبک کار،مدت زمانش،خاصه یا عامه پسند بودنش و.. رو هم فهرست وار بنویسی بلکه این امر مبارک! در تیوال متداول بشه و مراجعه کننده بسایت بتونی براحتی یه ارزیابی اولیه راجع به همه نمایشها بدست بیاره تا بتونه اونی که به سلیقه خودش و همراهانش نزدیکتر هست رو شناسایی کنه...
۲۹ خرداد ۱۳۹۲
سپاسگزارم از لطف و توجه تون جناب محمدرضا دانش عزیز.
راستش اسم "نقد" که میاد بیشتر انتظار خواننده بر اینه که به تحلیل محتوا بر اساس فرمولهای ساختاریه یه تئاتر پرداخته بشه.. ولی نوشته های من بیشتر دلنوشتس و توصیفاتی کاملاً حسیه.. ممنونم که افتخار میدید نوشته ... دیدن ادامه » های منو میخونین و نقد محسوب میکنین:)
چَــشم.. منم مِنبعد سعی میکنم به پیشنهادتون جامه ی عمل بپوشونم و اطلاعات لازم رو هم ضمیمه ی نوشته هام کنم.. ( حالا شما یواشکی در گوشم بفرمائید جایزهَ ش چی چی هست حالا؟ ;) ;) مطمئن باشید لو نمیدم. ) :))
۳۰ خرداد ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید