تیوال رضا بهکام | دیوار
S2 : 05:56:29
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
بازتاب کمدی اسلپ با رگه های اسکروبال...
من دوسِش داشتم چون نیاز به خندیدن داشتم؛
عزیزی گفت تئاتر آزاد... ولی من مخالف این نظرم.
بازی های نسل جدید را دوست دارم، آنها عرق می ریختند و حتا در چارچوب یک فضای فالش درست تمرین می کردند و همه چیز آن وسط بازتابی از جدیت و جسارت بود.
استفاده از رنگهای گرم و شاد در البسه علاوه بر تحریک چشم مبتنی بر تداوم هیجان صحنه بر بار کمدی قصه نیز می افزود و رنگ زرد المانیست در بازنمایی رهبر فقید کونگ فو جهان که در این قصه اساطیری جای گرفته بود تا پست مدرنیته ای هرچند تک سطحی را شاهد باشیم و دراماتورژی متن با چاشنی حرف های روز ، بامزه بودن اثر را به سمت یک هجویه سیاسی-اجتماعی پیش می برد که نمکش به اندازه بود.
سپاس از گروه نمایش و مدیریت سالن دیوار چهارم.
مدیریت سالن دیوار چهارم یه مردونگی بکنه این صندلی‌هاشو که مثل ننو میره و میاد عوض کنه ما هم ازش تشکر می‌کنیم!!
۳ روز پیش، دوشنبه
دیروز عصر که به نظر من اینطور نرسید...و کاملاً بازی داشت حداقل در ردیف اول
۲ روز پیش، سه‌شنبه
آقا اون یه ذره بازی رو همشون دارن :)))
دیوار چهارم میییییره و مییییییاد :)))
۲ روز پیش، سه‌شنبه
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
درود،
اگر نیت از این تحریم ها پشت کردن به بودجه دولتی و جشنواره دولتی ست تنها زمانی حاصلش نتبجه دارد که آثار هنری که ساخته شده و حاصل کار گروهی متشکل از ١٠ الی ٥٠ نفر یا بیشتر است ارائه شود لذا باید یک تشکل اجرایی مردمی ایجاد شود تا جشنواره در قالبی جدید مسیرش را ادامه دهد و حتا راهی شود برای ساخت آثار انتقادی و اعتراضی در یک مسیر درست، بستن این مسیر به اضمحلال هنر در این رسانه می انجامد و آسیبی جدی به بدنه پوسیده و زهوار در رفته فعلیش می زند.
هسته اعتراضی شکل گرفته فعلی فارغ از فضای اعتراضی حقیقی صرف یا موج سوارانه اش اگر تعاملی با دبیر محترم جشنواره فعلی به نمایندگی یک کمیته گروهی از معترضین صورت گیرد و آنها حرف دل مردم و جامعه اعتراضی تئاتر را درک کنند می توان با ملاحظاتی این اتفاقات را علاوه بر ارج نهادن و داغدیده بودن در کانون جشنواره به صراحت ... دیدن ادامه » و از همان تریبون در فضایی واقعی و بدون تملق بیان کرد و مصالحه ایی برقرار کرد در غیر اینصورت و عدم توافق با ایشان، تشکلی مستقل بوجود آید.

بی شک قوه قهری اکثریتی مخاطبین و اهالی تئاتر راه حل سیاسی مسالمت آمیز برای حاکمیت نیست و آنها(برخی اقلیت تندرو در مسؤولین) دوست دارند که فیلم و تئاتر و کتاب نباشد و همه چیز بشود شعار و نمایش نظامی... باید بود و از این تریبون استفاده کرد و مبارزه کرد و به قول حضرت فرهادی بهشت را باید ساخت نه آنکه وعده داد؛

الان در این اتفاقات تلخ اخیر نیاز به یک همنشینی بسیط و تشکیل یک اتاق فکر است تا هرج و مرجی رخ ندهد و سرخوردگی بر قشر نازنین هنرمند تئاتری و مخاطبینش پدید نیاید.
با احترام.
پیشنهاد به جایی هستش و امیدوارم که دوستان نظر بدن و همراهی یا دلایل عدم همراهی رو بگن
۲۵ دی
فضای منفعلی حاکم است در بین دوستان خودمانی و وحدتی نیست و من انتقاد دارم میلادجان از این کم تحرکی و موج سواری صرف، منتها صدایم به جایی بند نیست. مخلص
۲۵ دی
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
میادین،
با گام های سنگین یاغیان،
تپیدن آغاز کنید!
بلندتر، تفنگ دارنِ سرانِ گردن کِش!
ما جهان را با سیلی دوباره خواهیم شست،
اینک ساعتی است که بیم حضورش را داشتیم.
واگنِ سالها بسی آهسته،
واگنِ روزها بسی رنجور.
خدایِ مان الهه یِ سرعت است.
قلب مان طبل نبردمان.
کاهنی زراندودتر از ما هست؟
زنبورِ کدامین گلوله قادر است نیش مان زند؟
سرودها سلاح های مان،
قدرتِ قدرتها،
طلایِ مان-نواهای مان-تنها سرود خواندنمان را می شنوند.
مرغ ... دیدن ادامه » زار، سبز به روی زمین آرام بگیر!
رنگین کمان، رنگِ مان ده و
اسبانِ تندپای زمان را احاطه کن.
آسمان ها طلسمِ درخشان شان را از ما دریغ می کنند.
وه! بی آن سرودهای مان کامیاب می شوند.
هی آن جا، دُب اکبر،
غریوی بر آور
تا زنده به آسمان ها برده شویم!
بخوان، از ژرفایِ نوشِ شوق.
بهار را آهسته بچکان با فنجان،
نه با انگشتانه.
قلب، گام های بلند بر ضربانت بردار!
سینه هایِ مان سنج هایِ برنجین باشند.

نام شعر: رژه یِ ما
ولادیمیر مایاکوفسکی
برگردان: سارا ابوطالبی
[دست عقیده بر سر انسان معاصر تا جایی پیش می رود که به حذفش از زندگی و ورودش را به پرتگاه نیستی میسر سازد...]

آنچه که از خوانش نمایشنامه "مرده های بی کفن و دفن" سارتر بر من حاصل شد کانسپتیست از عقیده و آرمان مقدم بر انسان، و آنچه که در این اجرا شاهد بودم فقط دستاویزی ماکت وار از آن تِم است که در فضای شعاری فریاد می شود؛ و دراماتوژی بر اساس حرف روز زدن پتکیست که بدنه اثر را می شکند و به بیراهه می برد.
اثری مبتنی بر فرم و تکنیک که محتوا گویی آهن پاره ایست که بر بدنه اثر می چسبد.

سیمون دوبووار نویسنده فرانسوی در خاطراتش می نویسد: او(سارتر) چهار سال به شکنجه فکر کرده بود و در این بین به رابطه قربانی و شکنجه گر پرداخت و حین به صحنه بردن اثرش با اجتناب دو تماشاخانه معتبر فرانسه و مدیرانش مواجهه شد ولی دست آخر سیمون بریو مدیر اداره تئاتر آنتوان آن را برای اجرا پذیرفت و در شب اول اجرا حین شکنجه نقش های اصلی ، شخصیت های بورژازی و طبقه مرفه ی چون استور پاسور نمایشنامه نویس و آرون روزنامه نگار، سالن را حین اجرا ترک کردند و همهمه ها به راه افتاد تا جایی که سارتر را دچار اضطرابی شدید کرد، منتقدین بورژازی او را ملامت کردند و می گفتند که او بر کینه ای دیرینه دامن می زند و کمونیستها نیز دلخور از آنکه بازیگران قربانی را مظهر بزدلی و لو دهندگی قرار داده است ازاینرو توسط ارنبورگ نویسنده روسی به نحو زننده ای مورد عتاب قرار گرفت.
در نمایشی که در نوفل لوشاتو توسط سینا راستگو بر صحنه رفت دستکمش شاهد وام دار بودن بازی ها از آن فضای خشن بودم و تئاتری فیزیکال که بدنها را شاهدی بر مدعای سارتر دیدم.

تکنیک ویدئو پروجکشن و وال اسکرین عریض با دقت و طبیعی بود و بهره مندی از تایپ متن و نماهای بازیگران بر دیواره نمایش بر حواس مخاطب تشدید می گذاشت تا بیشتر دقت کند البته کارکرد دوربین های ٦ جهته کمی از تأثر اکتها و تمرکز می کاست و در دل فرایند تولید حس نمی نشست اما در بخش ایده های اجرایی نواختن پیانو و یا رهبری شکنجه گر بر اساس تم هدایت ارکستر و مواردی از این دست بر اساس مطرح شدن نواختن سمفونی کوچک و سپس سمفونی بزرگ سکوت چاشنی هایی بود که شروعش پرطمطراق ولی در ادامه از جذابیتش کاسته شد.

طراحی صحنه و جدا کردن فضاهای بازداشتگاه و اتاق اعتراف با دیوار شیشه ای حائل که با نور و گاهی با ویدئو جدا میشد برجسته بود و بر تولید قاب هایی اکسپرسیونیسمی تلاش می کرد و در نورپردازی از تکنیکهای سینمایی نوآر بهره میجست، هرچه که بود برایندش در حوزه تجربی جالب و تأثیر گذار بود.

قراردادهای حرکتی بر اساس تکنیک های نور قرمز رنگ و میزانسن های بخش بازداشتگاه به بازی مار و پله ای می مانست که عمقش با نورهای سفید کف در القا و بعددهی و کج صحنه بر اساس تعادل و یا عدم آن قوانینی وضع می کرد تا الگویی برای سیر فرم و تحول شخصیت ها باشد؛ هرچه در آن قسمت جذابیت و استحکامی برای نمایش می ساخت در قسمت آوانسن و بخش اتاق اعتراف شلخته و بی قاعده می ماند و مسیر چینشی ایده ها را قطع می کرد.اگرچه که جورش را موزیک و افکتهای تولید شده صوتی پر می کردند و شکاف موجود تا حدی نزدیک به نرمال جمع میشد؛

بازی ها نیازمند هماهنگی و هارمونی بیشتری به جهت خلق فرمی شناور و البته مبتنی بر فیزیک بدنی است تا خشونت مشمئز کننده را آنچه که سارتر نیز بر آن تأکید داشته پوشش دهد.
طراحی ... دیدن ادامه » لباس ها به اثر هویت و جلایی واحد می داد و گریم هم به نسبت خلق فضایی آوانگارد قابل پذیرش بود.
از گروه محترم اجرایی و کارگردان جوان و فرهیخته و مدیریت محترم سالن نوفل لوشاتو کمال تشکر را دارم و امیدوارم از شدت تعطیلی ها کاسته شود تا این عزیزان که زحمت فراوان کشیده اند کمتر دچار آسیب شوند و بیشتر اجرا بروند البته با حمایت مخاطبین محترم و قشر تئاتربین جامعه.
[ ذوق زده زندگی ام بسان زنان زیبارو و سیمینه بر... می خواهم زنده بمانم تا همه چیز و همه کس را برای خود کنم ... غافل از آنکه دنیا وقتی به کام می شود واژگونی نزدیک است.]

متنی برای انسان جستجوگر و تمامیت خواه با مأخذ حرص و آزی روانی سوار بر عیش زندگی و دنیاوارگی که دراماتورژی آن از متن اصلی درونمایه اثر را به سمت مباحث روز چندهمسری و جنگ با تک همسری و ویژگی ها و آفت های آن سوق داده است لذا مبتنی بر تغییر جانمایه اثر برخی دیالوگها و منولوگها از بدنه اصلی آمریکایی خود بیرون میزند و چون وصله هایی می شوند که از وزن هسته خلق شده میلر می کاهد.(تضاد دو فرهنگ ایرانی و آمریکایی و مطرح بودن زنبارگی لایمن از دید میلر و نه چندهمسری).

پکیج متن شامل مونولوگها ، واگویه ها و دیالوگهایست که در پاره ای اوقات در برجسته سازی نقش ها طعم و رایحه خوشی برای مخاطب القاء می کند ... دیدن ادامه » و در پاره ای از اوقات در مخدوش کردن چهره ی بازیگر وجهی متضاد و معکوس به ارمغان می آورد.

حجم اطلاعات بر اساس دیالوگها و تک گویی ها بالاست لذا تزریق آن در مدت ٦٠ دقیقه و کمتر ضرب آهنگ اجرا را بالا می برد که در شتابزدگی اجرا مشهود است از اینرو برخی بازیگران نه بر اساس ناپختگی بلکه بر اساس اجرا در چارچوب زمانی مشخص دچار تشویش و شتابزدگی هستند و این از کیفیت بازی ها می کاهد از اینرو اگر مهم مدت زمان اجرا بر اساس اسم نمایش است که بازنویسی متن نمایش و کاهش اطلاعات غیرضرور و میزانسن های متعدد و تکراری امری الزامیست و اگر اصرار بر انتقال حجم بالای اطلاعات نمایش دراماتورژی شده است که حداقل نیاز است تا مدت زمان نمایش افزایش یابد تا اثر به ریتم قابل قبولی برسد.

میزانسن های منظم و معین شده بر اساس هندسه خطوط در ابتدای نمایش روند مطلوبی داشت ولی از میانه اثر تا پایان به شلختگی و شتابزدگی و خروج از قراردادهای رفت و آمدی بر اساس خطوط رنگی و درهای exit (٢ در سمت چپ و راست آوانسن) می انجامید.
طراحی لباس و گریم ها و دکور صحنه و استفاده از کالیته رنگ های سرد بر اساس تم بیمارستانی و فضای اتاق مراقبتهای ویژه قابل احترام و بر نظمی تأکید داشت که در میزانسن ها هم تلاش می کرد رعایت شود.
خلق سایه ها و اتفاقات پس ذهن و پشت شیشه (طلق)مات را دوست داشتم و نیاز بود که بر جزییات آن افزوده میشد؛
افکتهای استفاده شده صوتی و آثار موزیکال بر بدنه کار می نشست و کیفیت کار را بالا می برد.
نورپردازی به جزییات بیشتری احتیاج داشت تا به فضای ذهنی بیمار در حال کُما نزدیکتر شویم و قالب اکسپرسیونیستی مورد استفاده و نظر کارگردان بهتر جلوه می کرد و قاب های زیباتری می ساخت.
جدا از نقد حاضر اثری پرزحمت و توصیه پذیر است.
از کارگردان فهیم اثر و بازیگران خوب نمایش و تیم خوب اجرایی کمال تشکر را دارم و از مسؤولیت سالن دیوار چهارم برای برقراری نظم و انظباط و عدم تأخیر در اجرای نمایش نیز سپاسگزارم.
رضا بهکام
درباره فیلم جوکر i
جوکر فیلیپس فیلم مهمی در باب روانشناسی انسان معاصر است.

و بازی فونیکس یک مَستر کلاس ویژه بازیگریست.

ترسیم آینده ایالات متحده و رد پای تجزیه احتمالی آن مشهود است که بر کشورهای کوچکتر نیز دکوپاژ می شود.

الگوواره ای برای نسل انسانی تنها که انعکاس تحجرگرایی و فاشیسم را در ماکت هایی چون ایران، روسیه و چین زندگی می کنند.

ایماژها و انگاره های تصویری فیلم تکان دهنده است.

وقتی کلوزاپ فونیکس را در پلان آخر می بینم با آن دندانهای کج و معوج و نسبتاً زرد متوجه تفاوت فاحش بازیگر چهره جهانی و سلبریتی وطنی می شوم...تفاوتی فاحش در تمام اضلاع.
تو را به زلالی این تصویر یافتم؛
و سنگی در این میان پرتاب شد؛
سنگ به تصویر در غلتید؛
تصویر شکست؛
و زلالی عریانت به مرکزیت سنگ، حلقه های متحد المرکز ساطع کرد؛
و اکنون کانونی اشغال شده به طرفیت تو و مواجهه با من؛
من نمی بینم تصویر را؛
و نور را؛
و پرده نازک سفید بر سر افتاده را؛
بینایم...
از دست رفته.

٥ اردی بهشت
تقدیم به آن که می خواند
اگرچه دیالوگها بیش از حد توضیح می دادند و از بدنه کار بیرون میزد ولی قصه خوبی داشت؛
یک نمایش ٣ پرده ای کلاسیک ماجرامحور که محرکه داستان در دقیقه ٣٠ رخ داد(قتل برادر یاسر) و عطف یک که در دقیقه ٤٥ به بار نشست (کاشت خودزنی قاتل توسط برادرش نعیم و تلاش بر تحریف دادگاه) و شرط سقط بچه توسط مسعود برای اَسما بواسطه رضایت دادن(عطف ٢) و النهایه اوج درگیری ها و نتیجه گیری.
قصه پرکششی بود که چرایی های زیاد در هر پلان به روابط علت و معلولی مشخصی می رسید؛
انقدر که دیالوگها بر سر جر وبحثها تلف میشد به راز زن دوم و مشخص کردن خواهر و برادرهای ناتنی نپرداخت و پرده سوم بواسطه خروجی اطلاعات زیاد و دیالوگهای پینگ پنگی با گیجی از روابط خواهر و برادرها به پایان رسید و برخی منطق ها بر اساس طرح زن دوم برای پدر خانواده پایه منطقی درستی نداشت بطور مثال چرا برادر کوچک خانواده ... دیدن ادامه » که با اسما ناتنی بود و با برادر قاتلش تنی بود سنگ اسما را به سینه میزد برای آنکه به خانه شوهر برود و مواردی از این دست که نیاز به یک پرداخت مجدد داشت.
در کل فیلم قابل احترامی بود و پیشتر از این ٢ کارگردان ٢ فیلم کوتاه دیده بودم و به نظرم اولین تجربه بلندشان بوده که خیلی خوب بود و تبریک بهشون.
به به بهکام عزیز نبودین یه مدت :)
۰۳ دی
موافقم ؛مساله مادر ناتنی درست در فیلم مطرح نشد به نوعی وصله ناجور شد همونطور مساله بارداری اسما ؛فیلمنامه نویس از طرح این دو موضوع قصد داشت منافع هرکدوم از طرفین (ثریا و اسما) رو در قبال نجات جان جمال به تصویر بکشه.
راستی جناب بهکام پاراگراف دومتون رو ... دیدن ادامه » اصلاح کنید :قتل مسعود نه قتل یاسر.
۰۴ دی
بله دو مورد اشاره شده درست است.
۰۴ دی
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
[مرکب طلایه تاریخ بر چهره شاهی جوان سوار بر مضحکه خیال]

(در عطف یکصد سالگی معاهده ١٩١٩)

بانو لادن نازی را از آن آخرین روزهای حیات پالیز به یاد می آورم با اثر شاهکار که در ادبیاتی کمتر پرداخت شده با زبانی نو و تلفیقی از میکرو تئاتر و فضای رئال خلقی خوش ساخت ارائه دادند، از اوان تابستانِ نمایشی که شب به شب به سمت استقبال و درخشش پیش می رفت...
مصاحبت با ایشان پس از نمایش جدیدشان امشب موهبتی بود برای من...می خواهم از شما بواسطه این رئالیسم جادویی و خلق فضای سوررئالی تلطیف شده تشکر کنم...به بنده فرصت خیال کردن دادید...و چه خوب که این جنس کلاسیک ادبی را در فضای کلاسیک سنگلج و خیابان بهشت به اجرا می برید.

متنی طناز و زیرکانه و چند لایه از هنرمند جان فرزاد فخری زاده و دراماتورژی محسن خیمه دوز که مرا از بکت ها،کاموها، آلبی ها، اونیل ها و غیره برای یک شب وا رهاند...
پیوند بین المان های فانتزی با قصه ای واقع گرایانه با سحر و جادویی در لایه های روایت.
متنی که از موقعیتی متولد می شود و در مسیر خلق درامی تاریخی با قلمی طنز به تراژدی و سقوط آخرین شاه قاجار می پردازد.

ایمان سلگی هنرمند توانا که پیشتر در سقراط و شاهکار بیادش داشتم... مسخ بازی و کاریزمای شاهانه ات شدم و بی آنکه لحظه ای از تو پلک بزنم بسیاری از صحنه ها و سایر بازی ها و جزییات را از دست دادم ... و بنظر میرسه نیاز دارم تا یکبار دیگر این کار را ببینم...

با در نظر گرفتن زمان ٨٠ دقیقه ای نمایش به جهت بار طنز و فضای کمدی اثر و تلفیق ژانرهای ذکر شده در سطور آغازین ریتم نمایش مناسب بود و گذر زمان حس نشد.

ایده ... دیدن ادامه » کاشت قاب عکس های ملکه انگلیس و تزار روسی را روی دیوار و جانبخشی به آنها را دوست داشتم و خود المان شاخصی بود در فضای سوررئال و اتصالی به بدنه میکرویی نمایش.

نور در راستای خلق ته رنگی از اکسپرسیونیسم و سوررئالی از بطن رئالیسم جادویی برای صحنه ها در کالیته فانتزی بیادماندنی بود.

مختصری ایراد فنی جزئی بطور مثال در انتقال افکت ها ی صوتی و راوی فصل خوان بواسطه تأخیر ها و نویزها بود که حذر می کنم.

و اما شاه بیت غزل و دوستی از جنس یاقوت سرخ و قلب تپنده این روزهای تئاتر که از دل مخاطبان برخواسته : محمد لهاک ... از بنده نوازی ات و مهربانیت سپاس گزارم و یقین می دانم که از بهشت آمده ای و در قلب من و ما جای داری...و امثال من در این مجال چشم مان به تو روشن و راستی قامتمان با تو ستون می شود، خیلی دوست داشتم تا بواسطه بهانه ای درخور برایت این چند خط را بنویسم...بمان بر خورشید تابان اراده ای حضرت دوست...بمان.

سپاس از سایر بازیگران جان و عوامل اجرایی اثر و سالن خاطره ساز سنگلج.

این اثر شیرین و خیال انگیز را حمایت کنیم.
بهای بلیط با توجه به طراحی صحنه نوستالژیک و طراحی لباس درخور توجه و عروسکهای تهیه شده و آکسسوارهای متعدد، بسیار متعادل و حتا پایین است و کاملاً در راستای حمایت از مخاطب تئاتر بنا نهاده شده است.
حقیقتن آرزو میکنم اسم محمد لهاک در فضای تآتر و در کل هنر این مملکت بدرخشه و بیشتر و بیییشتر ببینیم و بشنویمش . یک مدیر به تمام معنا . هر دو باری که کار رو دیدم متعجب بودم از اینهمه اقتدار و روی خوش و متانت .
خدا حفظش کنه که میتونه یه الگوی واقعی باشه .
و همونطور ... دیدن ادامه » که فرمودین این قیمت با این کیفیت اجرا ، انصافن باورنکردنیه
۱۲ آذر
ممنونم جناب بهکام که به تماشای ما نشستید ، ممنون بابت زمانی که گذاشتید و متنی که نوشتید و لطفتون به بنده❤❤
۱۳ آذر
✨محمد لهاک✨ عزیز و مهربان جان دلــید ♥️♥️♥️♥️♥️

✨ایمان سلگی✨ هنرمند ستودنی بزرگوارید ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
۱۳ آذر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
[ساحت صحن تئاتر و شأن بازیگر]

(زبان و ساختار به کار رفته در نقد مبتنی بر تحلیلی منولوگ محور از زبان عابری شاهد)

ویلیام سارویان نوولیست و نمایشنامه نویس فقید آمریکایی-ارمنی را پیشتر با رمان کمدی انسانی با ترجمه بانو سیمین دانشور و برخی داستانهای کوتاهش می شناختم و دوستش داشتم...جاه طلبی او در حوزه ادبیات کلاسیک و تلفیق و اقتباسش در آثار مدرن و حتیٰ اهمیتش بواسطه فتح جایزه ادبی پولیتزر پرایز در ابتدای دهه ٤٠ قرن بیستم زمانی که او فقط ٣٢ ساله بوده و در عصر غول هایی چون یوجین اونیل ها ، تنسی ویلیامزها و ادوارد آلبی ها و غیره در آمریکای شمالی می زیسته برایم اهمیت خارق العاده ای دارد...

با ذهنیتی شگفت زده و محافظه کارانه و تا حدی منقش به حال و هوای تئاتری کم بنیه پای به سالن هامون گذاشتم...با تأخیری اندک در اجرا و سالنی فاقد عکاسان مواجهم که از این منظر خوشنودم...
صحنه از جهت آکسسوار و طراحی کم بضاعت است و تصورم از چیدمان آن در جهت ساز و کار قلم نویسنده است که می توانست ظرافتهای بصری با جزئیات بهتری را به نسبت ظرفیت نمایشنامه متصور شود؛

شروع صحنه با موزیکی به سبک Trap در حال پخش است که بسته به انتخاب کارگردان القای شور و هیجان یک بوکسور بازنده ای را تداعی می کند تا هیجانی از دست رفته را در محل متروکه سن تئاتر جستجو کند...

کاراکترهای اصلی کنت ، کنتس ، دوک و دختر هستند که سه گزینه اول با هویت بدلی نقش های در خود مانده در تفقد روزهای اوج زندگی هنری خود و موفقیتهای از دست رفته اند و دختری از راه رسیده که با هویت واقعی خود شیفته نقش های آنان شده و در تلاش است تا رنگ و بوی آنان را به خودگیرد گویی هویت تیپیکال خود را به ورطه فراموشی می سپارد و غرق در زندگی شخصیتهای نمایشی سالن متروکه می شود...

شخصیتهای دیگری اضافه می شوند و داستان پیش می رود تا پایان دراماتیک قصه خلق شده...
بازیگران اصلی از عهده نفش در نقش خود به خوبی برآمده اند و من تصورم از جانمایه اصلی نمایش شکل می گیرد : " شأن هنر بازیگری، جان دادن پروانه ای در تلألو و درخشش نور ابدی صحنه تئاتر "
انتخاب ... دیدن ادامه » موسیقی ها مناسب و شاید ترانه Whale از گروه روسی Iday (به عنوان تنهاترین نهنگ دنیا که بواسطه دامنه فرکانسی بالا یعنی ٥٢ هرتز که از نهنگهای دیگر که در حوزه فرکانسی ١٥-٢٠ هرتز با هم در ارتباطند تنهاست صحنه پایانی و تنهایی شخصیتهایی را که در جامعه مدرن درک نشده اند بیش از پیش با آوای ریتمیکش فریاد می زند) انتخابی شایسته باشد، منتها نیاز است تا موزیکها با تکنیک Fade Out از حافظه شنیداری صحنه محو شوند تا تمرکز ذهن مخاطب آشفته نشود...

طراحی لباس ها نزدیک به شخصیت های ترسیم شده و البته کمی شیک به نظر می رسند ولی باورپذیر است و گریم ها کمی اکستریم برای بانوان که می توان از لعاب موجود آن در جهت باورپذیری فقر حاکم بر صحنه کاست...
و نور پردازیی که در آن با جزئیاتی طرف نیستم و جنبه کلاسیک و عمومی آن در بدنه اثر قرار گرفته است؛

متن اجرایی درخشان و غیرقابل بحث است و کارگردان تلاش کرده تا با نگاهی مستقل آن را به عرصه ظهور برساند...

صندلی های سالن که بواسطه شرایط روز جامعه و مشکلات روحی و مادی مردم خالی هستند و جای تأسف دارد و به نظر می رسد هرچند شرایط سخت است ولی می توان از این گروه مهربان و صمیمی حمایت کرد... چون آنها با سعی و کوششی بی آلایش فرصت خیال کردن و لذت معنوی بردن برای ما فراهم می کنند و یک ساعت دل کندن از شهری صنعتی و معیوب الحال چیزی برای از دست دادن های ما کم نمیکند که هیچ بلکه می توانیم در آن برای ساعتی توشه روحی خودمان را غنا بخشیم...

(خوانش اختیاری) پس از تشویق در کوتاهترین رورانس اولین نفر از سالن بیرون می زنم ، از بانوی مسؤول گیشه تشکر می کنم و به خیابان می آیم، در اندیشه خالص و حظ و بهره صحنه و پرده های نمایشم...سوار بر مترو ٣ جوان را می بینم که یکیشان که چهره ای بور و لهجه ای تافل گون به خود گرفته اطلاعاتی تخصصی در زمره حقوقدانان و وکلای مهاجرت به دوتای دیگر می دهد و از Apply گرفتن از دانشگاه های معروف کانادا و هزینه های دلاری آن سخن به میان می آورد، بواسطه رشته اش موسیقی بحثشان به باخ، موتسارت و بتهون و چیرگی آنان و چرایی غول پردازی هایشان در سمفونی های ارائه شده و بسیاری اطلاعات دانشنامه آزاد ویکی پدیایی عدول می کند، اندیشه و تلاش هر سه بر رفتن است آن هم در روز همبستگی ملی برای بازپسگیری حقوق از دست رفته اقشار کم بنیه جامعه... می خواهم به آنها بگویم بمانید ، چرا فرار می کنید ، همینجا را بریتیش کلمبیا و مک گیل کنید ، به اهدافتان در همین خاک حمله کنید ، همینجا باخ شوید و شوپن ... در ایستگاهی هستیم که دو نفرشان پیاده می شوند و در همهمه ای نیمه تاریک در مسیر سرنوشت گم می شوند و آن یکی باقیمانده می رود و چندمتر آنطرف در کریدور آکاردئونی محل وصل دو واگن روی زمین ولو می شود و با دستهایی فرو رفته در موهای فر خورده به روبرویی مات می شود...
نزدیک خانه در کوچه ای پاییزی جلوی خانه ویلایی همسایه خودرویی میلیاردی پارک است که چراغ های دیلایتش روشن است و از آن همان موزیک Trapی به گوش می رسد که در پرده اول نمایش به گوش می رسید،دخترکی نوجوان سراسیمه به بالا آمده و اطرافش را می نگرد و بوی ماری جوانا(نه گل) از فاصله ٥ متری شان به استشمام می رسد...
وقتی به داخل خانه می رسم متوجه می شوم که جو و اختناق موجود در جامعه چون چنگالی وحشتناک بر گوشت و پوست و استخوان آدم ها فشار می آورد و این مأوای درونی هزاران بار امن تر و کم تأثیرتر از آن بیرون است.

از تمامی بازیگران توانا و کارگردان جوان اثر و گروه اجراییشان کمال تشکر را دارم و از بنده نوازی سالن زیبا و پاکیزه هامون و مدیریت محترمشان نیز به همین نوبه.

دوستان این گروه را با متنی درخشان از ویلیام سارویان حمایت کنیم...فرصت تعداد نمایش هایشان اندک مانده.
بهکام عزیز چقدر قسمت دوم نوشته ات عالی بود... چقدر عینی و ملموس
۰۵ آذر
چه قلم جذابی دارید جناب بهکام امیدوارم روزی در خدمتون باشم و گفتگویی باهم داشته باشیم، امشب راهی این نمایشم ممنون از متن خوبتون
۱۴ آذر
جناب کارآمد بزرگوارید و با کمال میل در خدمتتان خواهم بود✨
۱۴ آذر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
هگل فیلسوف شهیر آلمانی می‌گوید:
"بازیگر با تمام وجود، با چهره، قیافه و با صدای خود، هنرآفرینی می‌کند. وظیفه او این است که خویشتن را با نقشی که بر عهده دارد، یکی سازد. صدا، طرز سخن گفتن، حالتها، قیافه و به‌طور کلی همه اعمال و اندیشه‌های او با نقشی که دارد، منطبق باشد. بازیگر، مجبور است همه چیز خود را از یاد ببرد تا بتواند احساس دیگری را نشان دهد؛ یعنی نقش انسان دیگری را بازی کند. بازیگر، مثل هر انسان زنده، صاحب صدا و چهره و قیافه و حالتی خاص است که با سرشت او آمیخته و مختص به خود اوست. بازیگر باید این‌ همه را تغییر دهد تا بتواند خودش را با نقشی که بر عهده‌اش می‌گذارند، تطبق دهد."

مستقل از سبک اکسپرسیونیستی اثر که بر گرفته از زادگاه ایده و موضوع مورد پرداخت و خلق اقتباسی اثر است و البته جدا شدن از فرم اجرایی در این مجال آنچه که توجه مرا بیشتر به خود معطوف کرد دوال(دو وجهی) بودن نقشهای تمامی شخصیتهای نمایش است؛ مشخصاً فرو رفتن در قالب ارواح مردگانی بازگشته به محل جنایت از سویی و نقش های نمایشی نمادین و انتزاعی در دل نمایشی دیگر در عالمی فرا واقعی از سویی دیگر می تواند برای هر بازیگر چالشی بزرگ در خلق این اجرا باشد که بطور نسبی تمامی بازیگران نازنین این اثر توانسته اند در بطن اجرا فرو رفته و هویتی جدید را برای خود و مخاطب بیافرینند لذا از این منظر کار این هنرمندان بازیگر جای تقدیر و تشکر فراوان دارد.

من معتقدم در عالم فیزیک آنچه که روح و عصاره حرکت را از بدن جدا می کند و در عالم ناسوت به پرواز در می آورد موزیک است که در مقاطعی از اثر خصوصاً پایان نمایش با خوانش ترانه هایی حزن انگیز از طرف بازیگران ، این اتفاق برای مخاطب نوعی چون من رقم خورد و برای لحظاتی از کالبد جسمانی خود بیرون زدم لیکن در رویه پیش رو این نقاط اوج نمایشی، از بخش های شاخص اثر واقعاً لذت بخش و مسخ کننده بود.

فاشیسم و شکل ماهوی حکومتهای توتالیتر اگرچه در حوزه اخلاق، معیاری وقیح، پست و نکوهیده دارند ولی در خلق هنر ناب و ایجاد کنتراستی سنگین در آثاری این چنین وابسته به آن شرایط و القای تنش های درون متنی برگرفته از محیط موجود نقشی اساسی دارند و شرط لازمه ساختار اکسپرسیونیستی را در بنیان خود متحول می سازند از اینرو انتخاب ایده و خلق اقتباسی متنی که در ذات انتزاعی و حتیٰ مستند خود بتواند بر جسم و روح مخاطب چنگ بیندازد از این کانون جمعی، خود دلیلی بر این سبک و ژانر مورد ارائه است.

میزانسنهای گاهاً منظم که از دل آبستن آشوب و بی نظمی زاییده می شود در اثر بخشی و القای کابوسی در مرز بین واقعیت و فرا واقعیت مانند تازیانه ایست که بر روح و روان ببینده فرود می آید و در ساختار فکری او (مخاطب) این چینش فرایندیست تا در جهان واقعی و عالم غیب در هروله باشد.

افکتهای مؤثر صوتی و هماهنگی در پخش نسبت به میزانسنها و اکتهای بازیگران بر شدت تأثرات جمعی صحنه غالب است.

استفاده از مکعبهای شیشه ای دوار بر صحنه ایده جذابی است تا موجی باشد بر میزانسنهای موجود و تنیدگی صوتی آواها و فریاد ها و البته مؤثر در خلق نورپردازی و ایجاد سایه هایی موزون در خدمت ژانر اثر.

انتخاب ... دیدن ادامه » متن و نگاه فاشیستی موجود در آن ، ترومایی سنگین را برای شخصیتهای اصلی قصه منبعث می کند و استفاده از سبک Play to play نیز بر جذابیتهای ساختمان تئاتر موجود می افزاید لذا تعلیق های موجود و ساختار روایی آن نیز محتوایی سنگین را ایجاد می کند (و البته در چند نقطه از نمایش در میان و پایان از ریتم افتادگی را بهمراه داشت) تا مخاطب برای درک فراگیر متن به موازات بازیها در صحنه پردازی ها، این اثر را بیش از یک بار به تماشا و پردازش ذهنی بنشیند.

صحنه پردازی ثابت و متحرک و استفاده از تراس های جنبی و بهره مندی از فضای شیشه ای، بر شکننده بودن موقعیت و استرس جمعی در سالن می افزاید و بسیار جذاب و محرک است.

گریم های اکستریم و طراحی لباس منطبق با تاریخ و جغرافیای اجرا در امتداد فضای سوررئالیسمی و اکسپرسیونیستی از عمده عوامل جنبی است که در اولین دقایق اجرا بر چشم مخاطب می نشیند و در نوع خود کامل و عاری از هر ایراد است.

نمایش بدون رورانس تکمیل کننده اوج این لذت بود برای من اگر چه که دوست داشتم تا برای این رنج و مرارت بدنی و روحی متکثر شده در بازیگران برایشان تعظیمی کنم و تشکری قلبی و زبانی.

کارگردان و استاد گران سنگ جناب اسماعیل کاشی و تیم محترم اجرایی نمایش سپاس بی شایبه برای این ٧٥ دقیقه طوفانی.
لذت دیدن نمایش با خواندن مطلب شما دوباره تداعی شد دستمریزاد
۰۴ آذر
من نوشته هگل رو کپی کردم ، شاید جایی پیست کنم .
۰۸ آذر
بسیار عالی رویا خانم✨
۰۸ آذر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رضا بهکام
درباره نمایش مقدس i
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

♥️
رضا بهکام
درباره نمایش سکوت سفید i
[ مکانی امن ... فارغ از دنیاوارگی و اجتماع عصیان زده ... در جستجوی آرامش گم شده ]

برشی ابسورد از زندگی فردی مجهول الهویه بواسطه رهایی از بند فشارهای روزمره مبنی بر احقاق حقوق فردی ، شأن انسانی و بُعد روانی او.

زاویه دید و قلم تام استوپارد نمایشنامه نویس فقید بریتانیایی در رابطه با فردیست ملول از جامعه متراکم و وحشتناک جنگ زده که با زبان رهایی و بی بندی در پی آزادی ساده و بدون دغدغه فکریست.

شاید پناه او به بیمارستانی که زمانی به آن تعلق خاطر داشته به عنوان نقطه ای امن برای شخصیت اصلی نمایش راه فراری موقتی از فشارها و در بند بودن فکری و اجتماعی باشد اما در آنجا نیز تعهدات اجتماعی و قوانین وضعی دست بردار نیست و شخصیت در گزند این آفت متصور از فشارهای روزمرگیست.
دلبستگی براون به مَگی به مرور نوعی ارتباط بی آلایش و خالص را ایجاد می کند تا هر دو فارغ از وظایف تحت اجبار با هم گپ و گفت های ساده و صمیمی رقم بزنند اما همواره دلایلی برهم زننده در چارچوب اجتماعی وجود دارد تا این سرای بنانهاده از مهر و محبت ساده و بی افاده بی تعادل شود، و پس از مدت زمانی کوتاه آن نقطه امن ذهنی که در تجسد محیطی و فیزیکی حلول یافته به ناامنی و گریزگاهی ناگزیر بدل گردد.

در دنیای بی عشقی تحمل اجتماعی دریده از خشونت و کلانشهری که ریتمی تند و تکراری از زندگی تصنعی را برای افراد منبسط می کند گاهی محلی امن چون یک کافی شاپ یا خانه ی مادربزرگ یا برای این قصه یک بیمارستان می تواند آرامش را برای شخص ولو موقتی به ارمغان آورد، آرامشی که از منظر روانی از احتیاجات مبرم و بنیادی هر شخص برای تحمل زندگی صنعتی و ماشینیست، آرامشی که او را از ورطه تکرار برون آورده و فرد را به تنفس هوایی تازه برای زنده بودن روحش اثربخش کند.

انتخاب نوع موزیک از آثار بیتلز و برای پرده پایانی استفاده سبک جاز و ترانه ای از لویی آرمسترانگ به موازات این رهایی و جستجوی نقطه ای سفید در بین سیاهی و هیاهوی جمعیتی خود اثباتیست بر پرداخت صحیح جانمایه نمایشنامه.

طراحی صحنه و لباس با تم رنگی سفید اگرچه با نام نمایش قلاب می شود و آرامشی چشم نواز را بساط می کند ولی در این سفیدی محض اضطرابی نهان در پس زیبایی های ظاهری نهفته است که با روند تکوینی و هدایت قصه به پرده آخر رفته رفته نمایان می شود و راز هویتی شخصیت بر اساس قوانین نمایان می شود گویی این اسم و رسم تا زمان زنده بودن بر گردن هر شخص منکوب است و گریز از آن بمثابه گریز از دنیاست.

بازی ... دیدن ادامه » های درخشان و به اندازه خانم اقبال نژاد و آقایان بجستانی و دارابی و خانمها شه پرست و زحمتی لذت فراوانی را برای مخاطب به ارمغان می آورد.

اثری با نظم و شخصیت که مترادف با نام و اخلاق فروتنانه کارگردان جناب کوروش سلیمانی متولد شده و روزهایی پاییزی را برایمان تئاتری می کند که ناامیدی در شهر چون سایه ای سیاه خود را گسترانده است و این نقطه سفید کور سویست برای رهاسازی از بند این کلانشهر طاعون زده.

شیمی بدن بواسطه گوشت و پوست و استخوان ظریف است و روح آدمی منطبق بر حوزه تعریف فیزیکِ حرکتی بدنبال سادگی و مسیرهای کوتاه و دوری از موانع است لذا ترکیب این دو همواره خیال کردن می خواهد و فرار از ظلمت به سمت ناحیه نورانی از پیچیدگی انسان معاصر می کاهد و او را از علم سیاست بدور می کند ، و این عاملیست که از بطن و نهاد بشر سرچشمه می گیرد و غیرقابل انکار است.

بسیار لذت بردم از این سادگی و پویایی نمایش و شخصیت وزین و محترم کارگردان جناب آقای کوروش سلیمانی و اعضاء محترم اجرایی گروه بیستون و بازیگران خوب اثر و صمیمیت موجود در سالن.

در این شب های سرد و ملتهب از این تئاتر خوب حمایت کنیم و صندلی هایش را پرکنیم و یکساعت خود را از بند چه و چه ها رها کنیم ، زیرا واژه محض زندگی ساده و سفید است و چپاول ها و چارچوب های وضعی مدون برای انسان مدرن او را در ورطه حرص و آز و تشدید منیتها و تکرار قرار می دهد.
چقدر در این روزهای بسیار سخت تئاتر به این نظرات دلگرم کننده نیاز داریم ... جه خوب دیدید ... افتخار ما این است که برای چون شمایانی تئاتر اجرا کنیم ... ممنون رضا بهکام عزیز و ممنون از همه ی دوستان .... خودمانی بگویم؛ ما بعد از ماه ها به امید میزبانی شما در ضیافتی ... دیدن ادامه » که به ستایش آرامش و سکوت و آزادگی برپاساخته ایم و نیز مواجهه ی چشمان مشتاق شما و نمایش مان به صحنه آمدیم ... اما در همین آغاز راه متاسفانه به دلایلی که همه می دانیم ( از جمله مهمترین اش عدم امکان تبلیغات در اینستاگرام و بسیاری راه های مجازی ) "سکوت سفید" ما، نمایشی که به اذعان شما و بسیاری از دوستان ( بیش از چهل نقد و نظر مثبت در همین صفحه از تماشاگران حرفه ای و صاحب نظران تیوال موجود است ) شایسته ی تماشاست چنین مهجور مانده ... امیدواریم در روزهای آتی شاهد حضور همراهان و دوستان بیشتری باشیم چراکه ما با حضور شماست که می توانیم صحنه را حفظ کنیم ... ممنون که سایرین را هم دعوت به دیدن نمایش ما کردید ... و آخر اینکه چه خوب که در نوشته تان به موسیقی لویی آرمسترانگ و بیتلز اشاره کرد... پاینده باشید ...
۲۷ آبان
ارادتمندم دوست نازنینم جناب کوروش سلیمانی❤️
تئاتر را از شما یاد می گیرم.✨
۲۷ آبان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رضا بهکام
درباره نمایش من i
تحلیلی بر تئاتر من
اثری از سیاوش پاکراه
٢٤ آبان ٩٨

بخش دوم

[ من ، ریشه ها ، آمال ، واقعیات ، تعقل ، بازگشت ]

من آنِ توام
مرا به من باز مده…

مولانا

بر اساس الگوی محوری فروید "من" یا ایگو نماینده اصل واقعیت است، نیروی پیشرانه این مَنیت رشد است تا به تعالی رسد؛

"فرا ... دیدن ادامه » من" ها همواره به عنوان عنصری کاتالیزور معاب برای غلبه "من" بر کشمکش های درونیست.
در این اثر ایگویی (من) را شاهدیم که مستأصل است و بر اساس حوزه تعریف حافظه از منظر مارسل پروست در مجموعه مقالات ساموئل بکت مطرح شده در تحلیل بخش اول ، اوست که منکوب بر فضایی انتزاعی و برخواسته از تخیل در رفت و آمدهایی نمادین بر قهرمانان قصه اش تازیانه می زند تا فرسودگی روان خود را به آرامش برساند.

نمایش مخاطب را در "من"ی قرار می دهد معلق بر واقعیت عینی و خیالی بر آشفته از تصویرسازی های ذهنی بر اساس الگوریتمی مشتق از چگالی وزین ریاضیات و تکنیک و شیمی مغز که افقش فیزیکی الحاقی بر پایه کوانتوم ذرات و اصل عدم قطعیت است.

قهرمان برخواسته از من ، تحلیلی از شخصیت های روان رنجوریست که لیبیدوی (تمایلات) اید (آن) خود را سرکوب کرده اند (یا سرکوب شده می بینند) ، آنی مبتنی بر اصل لذت که در وجود قهرمان زن زندانیست.

در این دراز نای "من" ِ راوی نویسنده ، تراوش قهرمانان قصه او بی ته است و پایان آن بواسطه تشویش و تنش فضای جنگ و آثار و باقیمانده های آن مغشوش است.

سایه های اکسپرسیونیستی و بلند در نمایش به موازات زایش تصورات و افکار ، بلند و تیز است ؛ و در مقاطع سکوت وهم انگیز تاریکیست که چون خلأیی مهیب چتر خود را گشوده است.

سوپر ایگویی (فرا من) ناتوان در امر هدایت ایگو(من) ، شخصیت ها را که با خود کشمکش دارند ولی از عهده آنان بر نمی آید و کمکی برای قهرمان اصلی روایت نخواهد بود و از او شخصیتی ترسو ، محافظه کار ساخته و خود نیز(فرا من) پشت من قرار می گیرد و برایند من و فرا من از چالش های پیش رو هراس دارند و این منطبق با کارکرد شخصیت بزدلیست که بر اساس نقش ناقص سوپرایگویی ناتوان، رشد نمی یابد.

تکرار کلمات و واژگان زبانی تأکیدیست برای حل و فصل موقعیت القاء شده و راهی برای گریز از آن؛ و قدرت کلمات در این راستا و هم جهت با اجرای درست نمایش قدرتیست ویرانگر چون سلاحی مرگبار برای تخریب مرز بین واقعیت و خیال.

تجسد ذهنی نویسنده از شخصیتهای داستانی خود بواسطه المانهای نور و صدا و سبک ارائه اثر همگی در مرز خیال و واقعیت بال می زنند و چون کبریتی سو زنان و به موازات چرایی روانی الگوی فرویدی رو به اضمحلال و خاموشی اند.

اختگی اراده در مسیر کشف حقایق سنگینی چون مفاهیم ضدجنگ رخ داده است و بی عملی در حوزه پسا ذهنی کنشیست ماندگار در مخزن افکار متعالی راوی.

بازی هایی سرد شده با تکنیک فاصله گذاری برشتی که خود گویای حلول نقش ایگو(من) با محوریت تعقل است تا محتوای مطروحه در دل فرم برای مخاطب جلوگاه حقیقت باشد ولی در دام هایی زمانی ترکیبی از روان و جسم برای بازیگران، مخاطب را از این کنش به واکنشی متغیر سوق می دهد.

استفاده از تکنیک فرم جابجایی عمل و عکس العمل چه در اکتها و چه در زبان گویای تأکید بر ژرف نگری تعمدی در حوزه عقلانیست.

در نقاطی متقابل با تکنیک یاد شده (برشت) بحث تلاقی روان و جسم در بازی ها به چشم می خورد؛
«استانیسلاوسکی»طی سالها تجربه به این کشف مهم دست یافت که بین ابعاد «روانی»و«جسمانی»انسان، پیوندی ناگسستنی و در هر عمل«اکسیون»جسمانی، همواره، امری«روانشناسانه»، وجود دارد، به ‏عنوان مثال:گشودن در، عملی جسمانی (فیزیکی) است. اما، انسان همیشه در را به انگیزه‏ای درونی، می‏گشاید. هم‏چنین، در هر عمل«روانی»عملی«جسمانی»دیده می‏شود:اگر شما بخواهید، اتاق را ترک کنید«عمل روانی»، باید به طرف در اطاق بروید«عمل جسمانی».در این صورت است که دیگران خواهند فهمید که شما قصد خارج شدن از اطاق را دارید.گاهی سکون کامل «بیرونی»، حاوی بیان فعالیت شدید«درونی»است:با شنیدن خبری بسیار غم ‏انگیز و فاجعه‏ بار، انسان ممکن است، از نظر جسمانی کاملا بی‏حرکت بماند، یا به عبارت دیگر حرکتی در مکان«فضا»دیده نشود، درحالی‏که در(درون)و در«زمان» حرکت هم‏چنان به جریان خود ادامه می‏دهد.هیچ تجربه درونی«روانی»بدون تجربه بیرونی(جسمانی) وجود ندارد.ما با بدن(جسم)خود، می‏توانیم تجربه«درونی»خود را به دیگران، منتقل کنیم.

از منظر طراحی لباس و انتخاب رنگها نیز نوعی هوشمندی به چشم می خورد تا در فضایی امپرسیونیسمی شاهد دریافت و برداشت مستقیم خود از دیده‌های زودگذر به‌شکل تصاویری رؤیاگونه باشیم.

استفاده از امبینتهای صوتی (اصوات محیطی و آهنگین) نیز برای تخلیه ذهنی مخاطب از غرق شدگی در محتوای سیال ذهنی و لایه های فراوان آن کمکیست تا او(مخاطب) به تمرکز ذهنی و رفرش (تازه) شدن مغزی بازگردد.

بسیار اثر لذت بخشی بود و از جناب سیاوش پاکراه برای خلق این فرم و محتوا با زاویه دید خاص خود کمال تشکر را دارم و سپاس از کلیه عوامل اجرایی و بازیگران خوب تئاتر "من".
ممنونم به خاطر این همه ارجاع درست و تحلیل موشکافانه
۲۵ آبان
ارادتمندم کیانی جان✨
در دیدارهای حضوری من بسیار کم حرفم :):)
۲۹ آبان
چقدر بد بهکام خان..
من هم کم حرفم هم پرحرف..
ساعتها می توانم گوش بدهم و ساعتها
می توانم حرف بزنم..
۳۰ آبان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رضا بهکام
درباره نمایش مستند i
[ دوم بودن...دوم شدن و کاریزمای دراماتیک اولی ها بر دومی ها گاهی به طول عمری نمادین سایه می افکند]

نمایشی منولوگ محور در تفقد سیر درونی و بعد روانکاوانه جوانی که در مسیر دوم بودن گام بر می دارد؛
تأثیر پذیری او از نفر اول زندگیش که کاریزمایش همواره او را تحت تأثیر قرار می دهد و در پس رقابت و مسابقات ورزشی با او در سایه قرار می گیرد و از همان پله های نخست نوجوانی این مسیر دومی چون سایه ای بر کل زندگیش گسترده می شود.
متن نمایش بر اساس این ایده محوری تا پایان با شبیه سازی های مثال گونه از قهرمانان ورزشی و سایر رشته ها چون فضانوردی این رویه حاکم را بر روح و روان شخصیت اول "مستند" در بسط و تعامل و همذات پنداری روانی قرار می دهد.
اویی که اول شدن برایش چون دوم شدن رنگ باخته و دوم شدن برایش بواسطه نزدیکی روحی با قهرمانان مورد پسندش به مثابه اول شدن است؛
فلسفه ... دیدن ادامه » او که دنیا را بواسطه مبارزه طلبی با همنوعانش و البته پنداشت او بواسطه مسابقه محوری مفهوم زندگی برایش در تعادل قرار گرفته است و خوی و عادت او به مقام های دومی که در تمامی ابعاد زندگی توسعه می یابد؛
در پرده آخر که دچار همزیستی مسالمت آمیز وی با این روند فلسفی هستیم در عطف آخر نمایش و اوج روایت ، قهرمان نمادین دوران کودکی تا نوجوانیش دچار بحران و شکستی عاطفی و سقوطی ذهنی و جسمی در مرتبه پایین تر قرار می گیرد و او نیز بواسطه این تسلسل خود را در ورطه ای می بیند که جغرافیای ساختگی و چرایی روحی و روانی اوست.
متن اجرا اگرچه غنی و تا حدی راضی کننده به نظر می رسد ولی می توان با ارائه این محتوا در مدیای مستند ویدئویی یا سینمایی لایه های بیشتری را به آن افزود اگرچه در فرم ارائه آن در مدیای تئاتر نیز نیازمند سالنی در قواره بلک باکس نیست و بهتر است برای این تیپ اجرا که نیاز به حرکت در بین تماشاگران است از سن یا محوطه هایی چون خانه هنر پیچازی یا عمارت روبرو یا مورد مشابه آن سود جست و در مثال مورد نمایشی که در این روند موفق بود می توان نمایش ورنوسفادرانی را نام برد زیرا بر حرکت در بینابین مخاطبان و روایت قصه قهرمان نمایش این تأثیر به مراتب طبیعی تر ودلنشین تر خواهد بود ، منظور میزانسنی ترکیبی است.
بازیگر نیازمند تسلط بیشتر از منظر روحی و حسی بر متن روایی خود است لذا در قالب نقش رفتن در آن ٥٠ دقیقه بصورت عمیق تر بواسطه اثربخشی دراماتیک بر مخاطبین توصیه می گردد.
ویدئوهای پخش شده در مقاطعی ، کوتاه تر از آنیست که تأثیر گذار باشد و نیاز بود تا برشی طولانی تر برای مخاطب پخش شود.
کیفیت پرده نمایش پایین بود و نیاز بود تا به این مورد و ابعاد آن توجه بیشتری شود.
شاید استفاده از لباس تکواندو و یا رزمی برای هنرپیشه روایتگر بواسطه المان طراحی لباس می توانست در وصل کردن مخاطب به روایت داستان اتفاق بهتری باشد و حضور برخی مدال های نقره و ورزشی مورد تأکید بازیگر و مواردی از این دست در حکم آکسسوار کمینه و عناصری مینیمال در صحنه نمایش کارگشا و در تصویر سازی ذهنی تک گویی ها مؤثرتر جلوه کند.
تمامی موارد متذکر شده طبق نظر شخصی بنده بیان شده است و ملاک قطعی نیست لذا از ابراز نظر مستقیم ولو به زعم سلیقه شخصی ام از گروه محترم نمایش مستند عذرخواهی می کنم.
با تشکر از میهمان نوازی گروه محترم نمایش و کارگردان خوب اثر و سالن دلنشین و موقر هامون از اجرای به موقع و بدون تأخیر.
نگین که شما هم دیشب کار رو دیدین و من نشناختمتون :((
۱۸ آبان
جناب غلامشاهی
آدرس کانال تلگرام و اینستاگرام رو براتون میگذارم تا انشالا در قرارهای گروهی خدمتتون باشیم و بچه ها رو هم راحت تر پیدا کنید :))
https://t.me/manyektamashaagaram
https://instagram.com/manyektamashagaram?igshid=gduyissiz116
۱۹ آبان
ممنون از شما مریم خانم
۱۹ آبان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رضا بهکام
درباره نمایش شیهیدن i
به نام فرمی سیاله
به نام تن های مچاله
به نام محتوایی شوریده
به نام جوانانی رنجیدیده

به نام جنون و عصیانی مدفون

به نام خشتهای کوبیده
به نام پرسپکتیو تک نقطه
به نام سانسورهای مُـشتبه
به نام روزهای سربی و اَبرینه

به نام گل و اسب و آسمان

به نام اخراجی ِ سروینه
به ... دیدن ادامه » نام بغض و قربانی سفره
به نام فریادهای در گلو بسته
به نام آزادی و هیجانی ناسوده

به نام ایده هایی در خشاب مسلسل

به نام تابلویی رنگی بخون آغشته
به نام تخته سیاه و معلم بلند پاشنه
به نام پژواک اصوات سالن نـاظـر زاده
به نام تئاتر فـیزیکال و تجربی نـیازموده

به نام شیهیدن و طلوعی از بند رسته...


تقدیم به عباس جمالی کارگردان بی ادعا
۱۶ آبان
این قلب کشیدن را در تیوال یادم ندادی..
از طرف من برای خودت قلب بکش بهکام خان
۱۸ آبان
:)))
❤️❤️❤️❤️❤️
۱۸ آبان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
رضا بهکام
درباره نمایش من i
بخش اول

تحلیلی بر تئاتر "من" به نویسندگی و کارگردانی سیاوش پاکراه
مورخ ١٣ آبان ماه ٩٨
آنچه مرا به ادراک برای این تئاتر مفهومی و زیبا وا داشت بر اساس یک ٥ ضلعی همنهشتی شده ایست که به تفضیل از آن نام می برم:

١.نقش حافظه بر اساس نظریه مارسل پروست
٢.روانشناسی تکرار واژگان در حوزه بنیادی حافظه
٣.پرش افکار در حوزه اختلالات فکری فرد
٤.تعریف شعر بر اساس نظریه مارتین هایدگر
٥.تعریف زبانی و کلمات بر اساس نظریه ژاک دریدا

[مشروحیات] :

١.نقش حافظه و کارکرد خاطره بر اساس اندیشه پروست، انسان در کامل‌ترین تعریف، "حیوان باخاطره" است، و این موهبت یا مصیبت، همه از حافظۀ نیرومند او برمی‌خیزد. حافظه، مثل دوربین، ضبط یک لحظۀ گذراست، که آن را با نیرویی جادویی از تعرض زمان حفظ می‌کند و به آرشیوی اسرارآمیز در ژرفای مغز می‌فرستد.
پروست ... دیدن ادامه » دستاوردهای "روانشناسی ژرفا" را به خوبی دریافته بود: رانش‌ها و کشش‌ها و آرزوها اگر برآورده نشوند، از بین نمی‌روند، بلکه در فرایند "فراموشی" تنها از سطح خودآگاهی زایل می‌شوند، و در همان حال در اشکالی دگرگونه و ناشناخته به اعماق ناخودآگاهی فرو می‌روند. خاطره یا یادآوری، در فرصتی مناسب ذخیره‌های روحی را از اعماق ناخودآگاهی به سطح می‌آورد و با نمایش آنها شخص را می‌آزارد یا به او لذت می‌بخشد.
ذهن ناخودآگاه برای دسته‌بندی خاطرات ابزارهای زیادی دارد. فعالیت ذهنی خاطره را به شیوه‌های گوناگون احضار و زنده می‌کند، آنها را از "دیار تاریک فراموشی" به دنیای روشن آگاهی برمی‌گرداند. از نظر پروست "تداعی" ابزار اصلی خاطره است. تداعی رنگ، صدا و به ویژه بو برای بیدار کردن یک خاطره‌ی خفته کفایت می‌کند. او در رمان بزرگ خود بارها از این شگرد استفاده کرده است، به گونه‌ای که تمام رمان زنجیره‌ای از خاطره‌های گمشده است که به مدد نشانه‌های بیشمار حسی به سطح آگاهی می‌رسند و روایت می‌شوند. راوی با عطر یک شیرینی کودکی خود را در آغوش مهربان مادر به یاد می‌آورد یا با شنیدن ناقوس کلیسا به رؤیای مسافرتی دور فرو می‌رود.
امروزه بسیاری از کارشناسان اعصاب و روان به "عارضه پروستی" باور دارند. این نابهنجاری زمانی روی می‌دهد که احضار خاطرات یا غرق شدن در گذشته مانند وسواسی بیمارگونه تمام فعالیت ذهنی بیمار را اشغال می‌کند. خاطرات کهنه و به ظاهر فراموش شده، با چنان فشاری ذهن شخص را تسخیر می‌کنند که او از ارتباط با دنیای پیرامون ناتوان می‌شود.

٢.در تفقد تکرار واژگان در بیان بازیگران آنچه که به تخصیص و دسته بندی انواع حافظه مربوط است یعنی حافظه حسی ،حافظه کوتاه مدت و حافظه بلند مدت آنچه که به تکرار کلمات و قفل شدگی زبان منجر می شود بیشتر در دسته دوم حادث می شود یعنی حافظه کوتاه مدت که این نوع اختلال بواسطه استرس،شرایط جبری سخت چون آوارگی،جنگ و در دام افتادگی های چون مخدر و یا الکلیسم و... را دامن می زند لذا تکرار کلمات و جابجایی آنها در بیان در نمایش خود کد هایست از این عارضه اختلال محور و آنچه مسلم بود کاراکترهای نمایش از منظر حافظه بلند مدت کارایی لازم را داشتند و بر خودآگاه خود دلالت داشتند.

٣.بر اساس تشویش در اکتهای بازیگران نمایش آنچه ذهنم را به سمتش کشید پرش افکار بود، پرش افکار، جریان نسبتاً پیوسته ای از گفتار تسریع شده همراه با تغییرات ناگهانی از یک موضوع به موضوع دیگر است که معمولاً بر تداعیهای قابل درک، محرکهای مزاحم یا بازی کردن با الفاظ مبتنی است. هرگاه این حالت شدید باشد، ممکن است گفتار، آشفته و گسسته به نظر برسد.
پرش افکار یکی از نشانه های مطرح شده در اسکیزوفرنیا می باشد که نشان دهندة تفکر آشفته در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا می باشد. اما پرش افکار می تواند در اختلالهای روانی دیگری مانند اختلالهای اضطرابی نیز مشاهده شود.
اختلالهای اضطرابی، عمدتاً شامل اختلالهایی هستند که مهمترین نشانه آنها، اضطراب است. اضطراب ‏(‪anxiety‬)، پیش بینی نگران کننده خطر یا بدبختی آتی همراه با احساس ملال یا نشانه های بدنی تنش است. پرش افکار در اختلالهای اضطرابی به دو دسته تقسیم می شوند که شامل پرش افکار گرایشی و پرش افکار اجتنابی می باشد.
انواع پرش افکار در اختلالهای اضطرابی:
الف-پرش افکار گرایشی: در پرش افکار گرایشی، فرد یک نوع اجبار فکری را در خود احساس می کند که وی را مجبور می سازد بدون بیان مقدمه به سمت یک یا چند زمینه خاص پرش کند. این پرش باعث کاهش اضطراب در فرد می شود. همچنین در این نوع از پرش افکار، موضوعاتی که به سمت آن پرش می شود، مرتباً تکرار می شود که نشان دهنده وجود وسواس فکری در فرد می باشد.
ب-پرش افکار اجتنابی: در پرش افکار اجتنابی، فرد یک نوع مهار فکری را در خود احساس می کند که باعث اجتناب فرد از بیان یک یا چند زمینة خاص که ماهیت اضطرابی دارند می شود. این فرآیند را می توان سرکوب کلامی نامید. معمولاً این افراد، پس از رسیدن به نقاطی که دارای محتوای اضطراب زا در جریان گفتاری است، در نقطه ای متوقف می شوند و از نتیجه گیری و پایان دادن به کلام خود طفره می روند و برای ادامه بحث به سراغ موضوعات دیگری می روند.

٤.آنچه در شاعرانگی این نمایش برایم محرز بود نظرم را به هایدگر فیلسوف آلمانی متصل کرد،او اهمیتی بیش از پیش برای زبان به مثابه روشنی گاه هستی قائل شد و شعر و شاعرانگی را زایشی وصف کرد که در آن هستی خودش را به نمایش می گذارد. وی با تبری جستن از فلسفه به مثابه میراث اندیشه متافیزیک ، کار خود را تفکر خواند، گوهر شعر (پوئیسیس) را آشکارگی هستی خواند. از این منظر برای هایدگر شعر بعنوان ناب ترین شکل رخ نمایی زبان، نه امری صرفا زبان شناختی که موضوعی هستی شناسانه تلقی می شد. گو این که نگاه هایدگر به مقوله زبان در این دوره هستی شناسانه است و در آن گفتاورد مشهور او یعنی «زبان خانه هستی است» مشهود می گردد و شعر مسیری برای دسترسی به حقیقتی واحد در پس مفاهیم است.

٥.این که زبان مَنِشی استعاری دارد سابقه ی طولانی دارد.این آموزه ابتدا در میان رمانتیک های آلمانی شکل گرفت.دریدا بیان می کند که زبان از وضوح می گریزد.هرواژه معنا یا معناهای خودش را دارد. اما شماری از معناهای ضمنی بیش وکم پنهان را نیز همراه خود می آورد.جناس ها وایهام ها ،همانندی های پژواکی یا انعکاسی،ارجاعات واشارات کنایی،تاویل های گوناگون،ریشه های متفاوت،معناهای دوگانه وغیره همگی در زبان وجود دارند.وحتی ممکن است برخی گفته ها،در شرایط خاص تصادفا معنای عکس بدهند ژاک دریدا معتقد است که زبان دارای منش استعاری است و اگر این منش استعاری را از آن حذف کنیم ، در حقیقت از ذات آن دور شده ایم . بعد به ادبیات اشاره می کند و می گوید ادبیات از این قاعده مستثنی است ، چرا که صادقانه به منش استعاری خود اعتراف می کند و ما می توانیم بدون واسطه به متن ادبی نزدیک شویم.فلسفه قبل از دریدا و نیچه این منش استعاری را نفی کرده بود.دریدا در تمام نوشته ها و مصاحبه هایش گفته است که ادبیات همیشه به این منش زبانی خود صادقانه اعتراف کرده است و هیچ وقت ادعا نکرده که متن های ادبی تلاشی جهت کشف حقیقت انجام داده اند یا به عبارت دیگر ، ‌دریدا همواره گفته که ادبیات تنها بخشی از حقیقت را می توانسته برملا کند ؛ حقیقتی که گاه خیلی متغیر می شود و از خواننده ای به خواننده دیگر فرق می کند.

تلاش خواهم کرد تا علاوه بر این تحلیل شخصی در آتیه به نقد کارگاهی آن با توجه به برداشتم از اثر پیشِ رو و سطح سواد ناچیزم بپردازم.

بسیار لذت بردم از این اثر و از کارگردان با دانش و خوشفکر تئاتر "من" و تیم خوبشان کمال تشکر و قدردانی را دارم.
استاد بهکام است و نقد و مخاطبان نقدشان در انتظار..
دیشب اگر در سالن بودی ما هم بودیم و نمی شناختمتان
چهره ای..
کار لذت بخشی بود و خیلی هن حال داد..
خواندن نقدتان بخش اول لذتش را فزود
و اشتیاق خواندن قسمت دوم بیشتر...
تیوال است و بهکام و انبوه مشتاقان..
۱۳ آبان
حیف شد بهکام جان..
حیف شد..
خیلی با مزه می شد..
چون دیگر دوستان تیوالی را دیشب دیدیم..
و دیدارتان مضاعف می کرد مشعوفاتمان..
و گفتگویی کوتاه هم داشتیم.. خوب می شد..
۱۳ آبان
بله متأسفانه میسر نشد،
امیدوارم بزودی زیارتتان کنم دوست خوب.
۱۴ آبان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
[سایه سوبژه "ترک کردن" و رفتن گاهی آنقدر بلند است که ابژه های بعد از خود را در بازی تکرار مبتنی بر قاعده زمان می بلعد.]

روایتهایی موازی و در هم تنیده که با فصل سال شمار ١١٩ ساله روایتگر اصلی نمایش ورق می خورد .

حادثه ایی محرک که یک صد سال تکرار می شود، حادثه ای از اولین متارکه خانوادگی توسط زوج مرد؛ و شبیه سازی های ناتورالیستی این چرخه معیوب برای بیش از یک قرن...

متنی الکن و به غایت کم لایه که می توانست با بهره مندی از بازنویسی مجدد در اقتباس از نمایشنامه ای از نادیا راس و جکوب ورن (نشر نی) در بازنمایی از محوریت تم نمایشنامه اصلی (غیر اقتباسی) پویاتر و منسجم تر عمل کند.
ثبت انگاره های تصویری چون لکه سیاه درون دهان پرسوناژ یکی از خواهرهای دوقلو و یا کیک تولد ٢٥ ساله و یا روایت صحنه قتل مشتبه خواهر دوقلو از نقاط عمیق و پرظرفیت نمایشنامه است که ارتباط تلفیقی ذهنی و بصری در اجرا را برای مخاطب با گنگی صرفاً روایی رقم می زند.

تئاتری روایی با کمترین دخالت کارگردانی در میزانسن ها ، نور و امبینتهای صوتی.
بازی ها مبتنی بر تکنیک فاصله گذاری با کمترین حس دراماتیک و اغراق در صحنه و البته متمایل به سردی در لحن و گفتار که خود امتدادیست بر مفهوم جانمایه متن نمایش که همان ترک کردن است؛ و البته بواسطه انتقال اطلاعات فراوان و متن تلفیقی روایی و دیالوگ محور و در مقاطعی منولوگ محور انتخاب این سبک بازی بجا می باشد.

اگرچه میزانسنها و قرینه سازی صحنه در چیدمان دکور ساده (صندلی ها) تلاشی بود برای دوسویه کردن سالن نمایش اما بنظرم نیازی به این دوسویه سازی نبود و با قرار گرفتن تماشاگران در جایگاه اصلی صندلی های سالن لذت بیشتری از اثر حاصل می شد چه بسا در خرید بلیط از تیوال این مورد در انتخاب جایگاه دوسویه مشخص نشده بود و قطعاً با صندلی های کم تعادل و ناراحت کافه ای و عدم اختلاف سطح بین ردیف دوم با اول ، نفرات جلویی برای نفرات ردیف دوم ایجاد مزاحمت در دید را دارند ؛ ضمن آنکه صدای سالن انتظار و صدای مسابقه فوتبال از بیرون به درون سالن اجرا از تمرکز مخاطب بروی بازی ها و متن نمایش می کاست!!

عدم بهره گیری از ظرفیتهای کمتر توجه شده صوتی و گاهاً موسیقیایی در محیط برای المان های گفتاری بازیگران و ایجاد وقفه هایی در اثر برای تمرکز بهتر مخاطب و بهره گیری ضعیف از طراحی نور و قرارگیری بازیگران در فضاهایی یک دست با نور تقریباً ثابت و حضور ایستای برخی از بازیگران در نور مطلق از ظرافتهای کار می کاست و مشخصاً با طراحی نقاط تاریک با هاله ای از باریکه نور برای اشخاص گاهاً غایب در نمایش مانند زوجه اول و پدر دوقلوها در صحنه های اولیه نمایش و یا روح ناظر خواهر به قتل رسیده و حتیٰ روانشناس دوره گرد می توانست در نقش کارکردی و مثبت کارگردانی جلوه گر باشد که البته این دخالت و نظر شخصی بنده است.

روند ... دیدن ادامه » گاه شمار سالیان در روایت اگرچه به متن و محتوای درون فرمی انسجام و زیبایی تکنیکالی را اهداء می کند ولی تکرار سال شمار ترتیبی با افزونگی تصاعدی ١+ توسط راوی اصلی در دراز مدت برای طول کلی نمایش گاهاً کسل کننده و عمدتاً از تمرکز مخاطب در متن می کاهد و غالباً ذهن به سمت محاسبات سنی ٦ پرسوناژ اثر در فرار است و به تمایل مخاطب در قرارگیری در رویه های سایه و حاشیه دامن می زند لذا شاید بهتر است برای کاستن از این اضمحلال ذهنی روند شمارشی پنج یا ده سال یکبار محاسبه شود(نظر شخصی و غیر اجباری).

جدا از این نقد ، اثری روانکاوانه و فلسفی را شاهد بودم که لذت بخش بود و قطعاً شما مخاطب نازنینی که این سیاهه را می خوانی نیز می توانی از آن حظ و بهره بری.

با تبریک به کارگردان محترم و بازیگران و عوامل اجرایی فهیم و مهربان این اثر.
رضا بهکام
درباره نمایش مشق شب i
چطور می توانم بنویسم در روزهایی که در تور بی عملی و انفعال افتاده ام...

به وجد آمدم از ١+١+٦ بازیگری که نقش جان زدند بر این بوم صحنه...
می خواهم از فلسفه زبانی در این اثر قلم برانم اما روح ساری "مشق شب" پویاتر و بالنده تر از زبان در قفای خود است...
وقتی که قدرت پرتاب واژگان دریدگی و انفجاری را در صحنه حاصل می کند آن هم بدون میزانسن در ترکیبی از رنگهای سیاست ، قدرت ، زبان ، اضمحلال و فروپاشی در پس یک تراژدی انسانی به مثابه یک بوم نقاشی با ساختاری کوبیسم که در معیت جاذبه زمینیِ هویت قلم موی خود زندگی می کند...

بسیار بسیار لذت بردم و تبریک به آقای نجفی و مجموعه خوبشان.
نمایشنامه با تلفیقی از تخیلات و فضای رئالیستی که در برگیرنده پاره ای از لحظات طنزی گزنده و گاهاً تلخ از طبقه کارگری (کارمندی) و ماشینی و مقیاس زبانی آن با طبقه سرمایه داری است؛
زبان حال انسانهایی تنها و رها شده در دل اجتماعی طبقاتی که ناامیدی در دل شان موج می زند و آنان را چون بخشی تجسد یافته از اجزاء ماشینی خسته در ورطه تکرار و روزمرگی از فرسایش مسیری ناخواسته ، یکسان و هم جهت به عرصه عینی می رساند؛
دیدیه ون کولارت فرانسوی بلژیکی تبار (نمایشنامه نویس اثر) مشتی از خروار را انتخاب و با طرح ایده ای نو در مسیر تراپی تیپ های اجتماعی حاضر در فرانسه گام برداشته و به روانکاوی آنها می پردازد؛
انیس و مور ٢ کاراکتر زن اصلی که مورد هدف تحلیلی روانشناسی خبره قرار می گیرند و با ورود مرموزانه او با هویتی جعلی هر دوی آنها را یکی با میل و دیگری با مقاومت و بی میل ... دیدن ادامه » به سمت خود جذب می کند تا از لاک تنهایی خود برون آیند و به بخش های پنهان خود سفر کنند؛
امیدی انتزاعی در دل و بطن دو زن افروخته می شود و در این سفر شیرین شبه سراب وار آنها به دستاوردهایی از جنس شیرین زندگی و عشق می رسند؛
تحولی درونی که در هر دو تیپ فمنیست از جامعه اروپایی(فرانسوی) هویدا شده و حرکتی بر پایه سکونی متلاشی شده شکل می گیرد که رنگ و بوی عشقیست بی اساس مبتنی بر کارکرد زبانی و دنیای کلمات که آنان را به فضایی سرشار از امید و رنگهایی جدید پرتاب می کند و دید بصری به آنان اعطا می شود تا در جامعه یکنواخت و یک سویه کلان شهری به مرزهایی از هویتی کشف نشده و کامل تر برسند.
ایده نمایش نامه نویس مبتنی بر تعلیق در حذف هویت اصلی روانشناس و استفاده از نقابی بر هویت او برای راندن بر سیر درونی در بیماران خود جذاب است و غافلگیری انتهای قصه که بر مخاطب آشکار می شود نیز روشی است برای نگاه داشتن مخاطب تا پایان برای دنبال کردن ماجرا و عمدتاً مخاطبینی (غالباً بانوان) که با روایات از زاویه دید ٢ زن اثر بواسطه همذات پنداری دو چندان همراه و همسفر گردند؛
جنس دیالوگهای نمایش بر اساس ترجمه خوب و مسلط استاد اصغر نوری شیرین و مجادله واقع گرایی روایت و زبان طنز کاراکترها از بخش های شیرین اجراست؛
دکور و آکسسوارهایی کمینه که به نظر می رسد کارگردان با این نوع انتخاب هدف خود را بر فاصله گذاری در بازی ها و تعمق برای مخاطب در متن مبتنی بر عقل گرایست تا بخش های دراماتیک داستان که به عمد و بدرستی به حاشیه برده شده به عنوان لایه های زیرین با کارکردی ابزاری در خدمت هسته اصلی اثر که بعد روانشناسانه آن است قرار گیرد؛
شکستهای زمانی و مکانی که براساس دکور مینیمال و نورپردازی ها متنوع بر اساس تقسیم ناحیه بازی ها علاوه بر آوانسن خود دلیلیست که با مخاطب قراردادهایی ساده بر پایه این آمد و رفت ها بسته شود تا او(مخاطب) را به درک بهتری از جنس نمایش و قصه و نوع بازی ها متوسل کند؛
بازی ها خوب و بدون کوچکترین تپق(در شبی که بنده شاهد بودم٢٤شهریور ماه) نشان از تمرینهای مداوم گروه تئاتر ٨٨ و درایت جناب استاد نوری بر متن و جنس بازی و نوع پیاده سازی آن دارد؛
نمی توان بواسطه این نوع انتخاب صحنه ایرادی را گرفت چراکه سبک و استایل کارگردان بر این فرم استوار است؛
شاید کارکرد بهتر و جزئی تر برای المانهای افکت صدا بر اساس امبینت های محیطی می توانست در نوستالژیک کردن فضای رخدادها مؤثرتر باشد.
از گروه تئاتر ٨٨ و جناب آقای اصغر نوری برای این اثر نمایشی کمال تشکر و قدردانی را دارم.
خیلی ممنون جناب بهکام عزیز
۳۱ شهریور
لطفتان متعالیست؛
عزیز دل جناب موسوی گران سنگ ❤️
۰۶ مهر
خبری ازتان نیست..
ناخوش که نیستی؟
یک ماهی هست نیستی؟
لک زده دلمان..
برو یک تیاتر ببین نقد بنویس حال کنیم..
۱۸ مهر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید