کمدی کودک و نوجوان رویداد آنلاین
چیدمان
تیوال تارا یونس تبار | دیوار
S3 : 17:41:36 | com/org
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
این نمایشنامه یونسکو برای اجرا از سخت ترین کارهاست. هرچند که کلا یونسکو را برای اجرا بردن دل و جرئت می خواهد. پیچیده اش نکنم و بی پیرایه بگویم که این اجرا به حق دقیق و مسلط است بر قوانینی که در روند کار برای خودش وضع می کند. وفاداری اش به متن مشخص و شیطنت های زبانی اش در راستای متن است. کارگردانی و چیدمان صحنه و تمامی حرکات با کلیت کار و متن تناسب دارد.
به وضوح می شود دید که تا چه اندازه گروه اجرایی برای این اجرا زحمت کشیده اند و تا چه اندازه همدلانه در راستای خواست کارگردان قدم برداشته اند؛ که این خواست از دل متن بیرون آمده است. بر روی مرز باریکی کلیت اجرا راه می رود و از لودگی دوری می کند. تهی بودن هر چیز پایه اصلی اجراست و به خوبی حفظ می شود.
اجرا یک دست و هوشمند عمل می کند.
تبریک بسیار زیاد به گروه.
به قطع همیشه می توان بهتر بود اما تا همین جای مسیر شما قدم بسیار بزرگ و سنگینی برداشته اید و به شخصه می دانم که تا چه اندازه می تواند سخت بوده باشد.
ممنونم از لطف و محبت و حمایتتون
۳۰ دی ۱۳۹۸
خواهش میکنم. امیدوارم مجدد اجرا برین:)
۰۳ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
جدا از اینکه به نظرم در این زمانه ی اجراهای پوچ و تأسف بار بسیاری از نامداران، بهتر است پیگیر اجراهای کوچک و پرزحمت و پرمغز بی نام و نشان ها باشیم؛ می بایست اشاره کنم به کارگردانی دقیق و بازی های متناسب با رویکرد کارگردان که به خوبی از عهده ی ایده برآمده اند. پیشنهاد می کنم به تماشا بنشینید و از دیدن جزییات پر ظرافت اجرا لذت ببرید.
خسته نباشید به همه بچه های گروه هملت دبستانی.
آریا جان متأسفانه من نتوانستم لذت کافی از اجرا ببرم و به هیچ عنوان گروه اجرا یا سالن و مکتب تهران را زیر سوال نمی برم چرا که از پایان اجرا تا نوشتن این نظر همه اش درگیرم که چه می شود که تئاتر مخاطبی پیدا می کند که تا این اندازه با فضای معمول در تئاتر بیگانه است!!؟
عجیب نیست که بعد از توضیحات محسن حسین و اشاره به روند رفتاری ناخوشایند برخی از مخاطبین شب های پیشین، به آنی که در سالن بسته شد خانمی شروع به صحبت و تکه پراکنی کرد؟!!!!
و این مزه پراکنی ها و تکه ها و خنده های بی مورد جدا از کار تا پایان نمایش از همان ردیف ادامه داشت و صداهای مردانه و زنانه گویی به دیدن تئاتر آزاد یا سیرک رفته باشند، به هر اتفاق یا اصلا هیچ و سیاهی واکنش نشان می دادند؟؟!!!
برای من که در طول همان یک ساعت، نیمی از حواسم به ردیف های انتهایی در آن سالن کوچک بود و نیمی دیگر را بین نمایش و آرام کردن خودم جابه جا می کردم؛ پر واضح بود که کاری نه از محسن حسین برمی آید نه از کارگردان.
اما بامزه می شداگر در آن سالن کوچک مسئول سالن در را باز می کرد و می آمد داخل و شروع می کرد به تذکر دادن. دیگر کار کاملا از دست می رفت...
تصور می کنم در ... دیدن ادامه ›› هر حال باید به دنبال راه چاره ای بود. چرا که بسیاری از دیالوگ ها در میانه این رفتارهای نابخردانه مخاطب از دست می رود و توجه و تمرکز او را از صحنه می گیرد. اما به قطع تذکر در میانه اجرا نه... شاید سخت گیرتر (البته نه در حد تفتیش) پیش از اجرا، هرچند که منطقی ترین راه و درست ترین راه اطمینان به شعور مخاطب تئاتری است.
امیدوارم کسانی که به تماشا می نشینند در نظر داشته باشند که اجرای این دوستان آن ها را خواهد خنداند اما روی صحنه. آنان را به فضای مجالس و طرب نخواهد برد. پس به دنبال بازسازی آن فضا نباشند.
اگر در صحنه هایی خنده شان نگرفت هیچ ایرادی ندارد. می شود سر آن صحنه ها و ریتم کار صحبت کرد.
تارای عزیز فرهنگ سازی پروسه ای زمان بر هست .به خاطر دارم که شهرداری که از گفتن اسمش معذورم دستور می داد که بلوار ها رو گل کاری کنن متاسفانه به دلیل ضعف فرهنگی دیده می شد که بعد از کاشتن گل عده ای این گل ها رو می کنند ایشون دستور می ده هر بار که کندن باز هم بکارن و این قدر این کار ادامه پیدا کرد که امروز می بینم حتی یک نفر به فکر کندن گل های خیابان ها و بلوار ها نیست
تصوری که من دارم دوستانی که تماشاگر واقعی تیاتر هستند باید قدری صبور تر باشند تا کم کم این موضوعات حل بشه و هیچ راهی جز زمان دادن وجود نداره .
۰۲ خرداد ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید