فیلم چهارشنبه 19 اردیبهشت، فیلمی است که جریان دارد و این جریان نه کند میشود و نه تند بلکه به آرامی جریان دارد و به همین دلیل مخاطب را به تماشا کردن مینشاند بدون آنکه مخاطب خسته شود. داستان کلی فیلم حکایتی است از عدالت و حق انتخاب و قضاوت که در این میان پرداخت فیلم قابل قبول است و بازیهای هنرمندان خیلی خوب است به خصوص بازی خود آقای وحید جلیلوند واقعاً عالی بود. طبق معمول موسیقی فیلم اثر کارن همایونفر بسیار عالی است، من واقعاً دوست داشتم. اینکه واقعاً چه کسی حق قضاوت و اجرای عدالت را دارد.. به نظرم از این نظر که کدام قضاوت صحیح است و اینکه مخاطب وادار میشود که با امیر آقایی همراه شده و حکم اخلاقی بدهد، تا حدودی به فیلم "پذیرایی ساده" اثر فوق العاده مانی حقیقی شباهت دارد (البته آنجا واقعاً مخاطب درگیر میشد و حتی موارد زیادی را دیدیم و شنیدیم که هفته ها پس از دیدن فیلم همچنان با خود درگیر بودند و فیلم آنها را رها نکرده بود، دوستانی که نقدهای آن فیلم را دنبال میکردند حتماً مصاحبه سوسن شریعتی با مانی حقیقی را بیاد دارند) خوشبختانه این فیلم قصد شعار دادن هم ندارد و صرفاً سعی دارد مخاطب را با حقایقی که همواره در حال رخ دادن است مواجه کند و مخاطب را آزاد میگذارد تا قضاوت کند... اما واقعاً چگونه میتوان در شرایطی مشابه آنچه در فیلم شاهد هستیم قضاوت کرد؟