مادر قلب اتمی یه رویای به حقیقت پیوسته هست....(بیش‌تر بخاطر اینکه بعد از چند سال از محاق توقیف خارج شده) ....احمدزاده کارگردان فوق العاده بآستعداد خلاق و دارای ذهنیت مستقل هست....در یک قرنی که از تولد سینما گذشته اونقدر فیلم ساخته شده که بسختی میشه فیلمی رو پیدا کرد که شباهتی با فیلم های پیش تر ساخته شده نداشته باشه و قلب اتمی ظاهرا از معدود فیلمهایست که چنین هست....فیلم بشدت دیوانه وار و سرخوش هست، بازیها در بالاترین سطح ممکن هستند بویژه گلزار که بهترین بازی زندگیش رو ارائه داده و مستحق دست کم نامزدی سیمرغ میتونسته باشه...اما نکته مهم این هست که این فیلم بهیچ وجه نمیتونه و قرار هم نبوده که همه سلیقه ها رو راضی کنه و قابل درک هست که خیلی ها باش ارتباط برقرار نکنن ...و این نکته ضعف فیلم محسوب نمیشه چرا که در بین اثار شاخص سینمای جهان بسیاری هستند که با سلیقه خیلی ها سازگار نیستند(البته طبعا برعکسش هم درست هست یعنی اینکه فیلمی با خیلی از سلیقه ها سازگار نباشه به تنهایی دلیل مهم بودنش نیست و میتونه بسادگی فقط یه فیلم مزخرف باشه!) البته در بعضی تاکید میکنم بعضی از مخالفت های اغراق شده باید دنبال مواردی مثل تنفر از گلزار بود .... یکی از نقاط قوت کارهای احمدزاده این هست که تونسته طبقاتی از اجتکاع رو که تابحال بسیار غیرواقعی بتصویر کشیده میشدند رو درست و باورپذیر نشون بده....آرزو میکنم هم احمدزاده روند رو به رشدش رو ادامه بده و هم جوونهای خلاق دیگه جرات ریسک و امتحان ژانرهای مختلف رو پیدا کنن و از ترس عده ای که همواره و در هر حالتی ناراضی هستن و غر میزنند به ساخت رئال های تلخ(که خوباش شدیدا ارزنده هستن) بسنده نکنن....ضمنا ارزو میکنم سایر فیلمهای توقیفی از چنگال زشت سانسور رهایی یابند و ما بتونیم ببینیم و لذت ببریم