تیوال | علی عبداللهی: "شهنامه چه می‌گفت" این دفتر دانایی، این
S3 : 15:54:08
"شهنامه چه می‌گفت"

این دفتر دانایی، این طرفه ره‌آورد،
الهام خدایی‌ست که "فردوسی توسی"
از جان و دل آن را بپذیرفت،
با جان و دل خویش، بیامیخت،
بیاراست، بپرورد؛
دَه قرن است که در پهنه‌ی گیتی
میدان شکوهش را،
کس نیست هماورد!

دَه قرن ِ ازین پیش
آیا چه کسی دید که این مَرد
با آتش پنهانش
با طبع خروشانش
سی ... دیدن ادامه » سال، شب و روز، چه ها گفت؟ چه ها کرد؟

امروز، هنوز ار پس دَه قرن که این مُلک
در دایره‌ی دوران سرگشته‌ست،
آیا چه کسی داند سی سال در آن عهد
بر این هنری مرد سخنور چه گذشته ست؟

انگیزه اش از گفتن شهنامه چه بوده ست؟
سیمای اساطیری ِ ایران کهن را
آن روز چرا گَرد ز رخسار زدوده ست؟
سی سال برای چه، برای که سروده ست؟

می‌دید وطن را که سراپا همه درد است...
می‌دید که خون در رگ مردم،
افسرده و سرد است!
آتشکده‌ها خالی خاموش
آزادی در بند
لبخند فراموش!
بیگانه نشسته‌ست بر اورنگ
از ریشه دگرگون شده فرهنگ...
می‌گفت که: - هنگام نبرد است -
با تیغ سخن، روی بدان میدان آورد...

سی سال به پیکار، بر آن پیمان، پیمود
جان بر سر ِ پیکارش فرسود و نیاسود
وجدانش بیدار،
ایمانش روشن،
جان مایه‌ی شعرش همه ایرانی و ایران،
طومار نسب‌نامه‌ی گردان و دلیران،
نظمی که پی افکند،
کاخی که بنا کرد!

شهنامه به ایران و به ایرانی می‌گفت:
- یک رو شما در تن‌تان گوهر جان بود!
یک روز شما بر سرتان، تاج کیان بود!
وان پرچم‌تان، رایت مهر و خرد و داد،
افراشته بر بام جهان بود!

شهنامه به آن مردم خودباخته می‌گفت:
بار دگر آنگونه توانمند، توان بود!

این دفتر دانایی،
این طرفه ره‌آورد
الهام خدایی
فرمان اهوراست؛
روح وطن ماست که فردوسی توسی
با جان و دل خویش بیامیخت، بیاراست، بپرورد؛
آنگاه چنین نغز و دل افروز و دلاویز
در پیش نگاه همه آفاق بگسترد!

تا صبح تابناک اهورایی
فریدون مشیری

*حیف بود این همه سیبل شدیم به خاطر فردوسی و تقدس و غیره، ازش تو روز بزرگداشت‌ش چیزی نگیم :)) اونم همچین گوهری از یه شاعر گوهرتر*
آقا شما تیرید و کمان آرش نفرمایید سیبل ⁦❤️⁩⁦❤️⁩⁦❤️⁩⁦❤️⁩
۲۷ اردیبهشت
لطف دارید شما آقای لهاک عزیز
ارادت داریم :)
۰۷ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید