تیوال | رضا بهکام درباره نمایش ماجرای عجیب سگی در شب: ٣ روز بعد از دیدن نمایش منتظر ماندم تا تمامی نویزها
S2 : 19:02:37
٣ روز بعد از دیدن نمایش منتظر ماندم تا تمامی نویزها و اصوات محیطی و موزیکال در ذهن و روانم ته نشین شود تا بتوانم چند خطی بنویسم! :))

بر اساس رتبه بندی ٢٥ نمایش برتر در قرن ٢١ از منظر خلاقیت،ژرف نگری و خلق شخصیت هایی با استانداردهای جدید برای نمایشنامه های نسل نو ، نمایشنامه "ماجرای عجیب سگی در شب" از سایمون استیونز در رتبه دهم قرار می گیرد که اصالت و ریشه آن در شرحی بسیط از نُوِلی با همین عنوان نوشته مارک هادون نشأت می گیرد که در نهایت برای سایمون استیونز جوایز لارنس اولیویه در سال ٢٠١٣ و تونی در سال ٢٠١٥ را به ارمغان می آورد و به موازات آن جوایزی از برادوی را نیز تصاحب می کند که کارگردان محترم اثر در ایران خانم افسانه کمالی زحمت ترجمه را نیز بخوبی کشیده اند با اندکی تغییر مانند تغییر در جنسیت شخصیت اصلی از نوجوان پسر به دختر و موارد جزئی دیگر؛

اثری موزیکال و فرمالیستی که از ذهن شخصیت اصلی (کریستین) بر اساس اختلال اوتیسمی او با جهان بیرونیش روبرو می شویم، منطبق با حوزه تعریف شخص مبتلا به اوتیسم، در نمایش شاهد نظم افراطی و فیلترهایی از رنگ های مورد علاقه کریستین هستیم، علاوه بر آن روایتگری نیز بعهده خود اوست، نوجوانی که با هوش بالایش در جدال با پیرامون خود و حتیٰ گاهی بطور مثال شخصیت روحانی قصه را در مذهب ، فلسفه و منطق به چالش می کشد، علاقه مفرط کریستین به ریاضی و اعداد و همچنین کاراکتر شرلوک هولمز ، نمایش را به سمت یک پردازش ریاضی و منطق در جهت کشف معمای شکل گرفته در درام بر اساس شم پلیسی پیش می برد و تا انتهای اثر به حل و فصل ماجرا می پردازد و به نوعی آرک تایپ جستجوگری او را نظاره گر خواهیم بود، شخصیتی که ٢ بازیگر توانا برای بازی های بیرونی و درون ذهنی او تلاش می کنند؛

استفاده از ویدئو وال در انتهای صحنه نمایش و استفاده حداکثری از مالتی مدیای موجود در خدمت خلق تصاویر و رنگهای انتزاعی و راهبردی مناسب برای خط سیر مکان و زمان قصه است؛

طراحی حرکات نمایشی موزون برای بازیگران بصورت منفرداً و جمعی کاملاً مشهود است (در امتداد ریتم موزیکال نمایش)؛
مجموعه بازی های کلیه بازیگران بی نظیر و درخشان است که نشان از تمرینات بلندمدت و سخت گروه دارد و البته که برخی از بازیگران به ایفای چند نقش مختلف در خط روایت داستان می پرداختند؛ و از همینجا به خانم صبا سرور و جناب علی پویا قاسمی برای حرکات بدنی سخت و دیالوگهای مکرر و سریع و بدون تپق تبریک و تشکر ویژه عرض می کنم؛

نمایشی مبتنی بر فرم که ریشه های سوررئال در آن موج می زند، و در راستای اجرای فرمالیستی خود تکنیک های تکرار، کوچک نمایی و کُنش جسمانی در صحنه به وفور آشکار است تا هرچه بهتر مخاطب را با این نوع از شخصیت (اختلال اوتیسم) مواجهه و آشنا کند لذا از نظر جایگاه اجتماعی و آگاهی رسانی نیز رسالتی بر عهده دارد ، بر اساس جامعه آماری (جمعیت حدود ٢٠٠ هزار نفری اوتیسم در ایران) این نمایش انتخاب مناسبی است تا مخاطبین با این افراد و مشکلاتشان بیشتر آشنا شوند و کار خوبی که به موازات اجرا صورت پذیرفته حضور نماینده انجمن اوتیسم ایران است که در بیرون سالن و در کانت مخصوص به خود پیش از نمایش آماده اطلاع رسانی شفاهی و کتبی است؛

طراحی صحنه،نور و لباس و گریم های اکستریم در راستای تم داستان و اجراست که نگاه و حساسیت کارگردان در جزئیات کاملاً هویداست؛

کارکرد ... دیدن ادامه » اشیاء در صحنه علاوه بر کمک به تکنیک های اجرایی در فرم ، شاخصه های درونمایه اثر را نیز به معرض نمایش می گذارد مانند کارکرد اسباب بازی ها در جهان بیرونی و کنشگری آنها به موازات علایق شخصیت اصلی؛

با توجه به ضرب آهنگ سریع در روایتگری قصه (که خود از درونمایه اثر هویت می گیرد) ممکن است مخاطب نوعی چون من تا حدی دچار گنگی در محوریت داستان شود که این می تواند برای مخاطبینی که نمایشنامه یا نول اثر را نخوانده اند در مسیر این شتاب طوفانی آسیب زننده باشد؛
علاوه بر آن شدت نویزها و سرعت در برخی دیالوگها و حتیٰ بخشی از آثار موزیکال غالباً در نیمه دوم نمایش مغز مخاطب را خسته می کند و شاید پیشنهاد یک اینتروال چند دقیقه ای می توانست به تمدد انرژی برای ببینده کمک شایانی باشد؛

از سرکار خانم افسانه کمالی کارگردان محترم اثر و تیم خوب و حرفه ای ایشان برای خلق این اثر زیبا نهایت تشکر را دارم ، همچنین از علی شمس نازنین که رد پایی از اجرای فرمالیستی او در این نمایش جلوه گر است.


جناب بهکام نازنین مثل همیشه از نگاهتون لذت بردم❤️⁩⁦❤️⁩⁦❤️⁩
۰۱ تیر
بانو سایه ❤️❤️❤️
۰۳ تیر
ممنونم
۰۳ تیر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید