تیوال | پوریا صادقی درباره نمایش ماجرای عجیب سگی در شب: برای بار دوم کار رو دیدم و حتی بیشتر از بار اول لذت
S3 : 09:24:04
برای بار دوم کار رو دیدم و حتی بیشتر از بار اول لذت بردم.
کمی تغییر و تعدیل اعمال شده بود ولی ماهیت کار همچنان محفوظ بود.
مثل اثار خوب، چه کتاب، فیلم، موزیک این تیاتر هم لایه لایه و پر از نکات ظریفه. تماشای مرتبه دوم، لذت متوجه شدن اونها رو به ارمغان میاره. مثل نوشیدنی خوردن پدر، مادر و راجر در ابتدای کار.
این اجرا رو میشه به تعداد بازیگرانش دید و هر بار فقط به یکی توجه کرد تا نکته، حرکت، نگاه، لبخند، میمیک یا کلامی از دست نره. هر کاراکتر سرشار از نکات و ظرافتهاییه که دیدن و متوجه شدنشون بسیار لذت بخشه.

از طرفی نگاهی اینچنین به شرایطی که حدود ۲۰۰ هزار نفر در ایران باهاش دست و پنجه نرم می کنند، بسیار با ارزشه. البته این آمار افراد ثبت شده با اوتیسم حاده. خیلی از افراد حتی نمی دونند که اوتیستیک هستند. و تمام عمر خودشون و اطرافیانشون ازار می بینند. ... دیدن ادامه »
این آمار در آمریکا ۱ کودک از هر ۵۹ کودکه!
موضوع وقتی جالبتر میشه که بدونیم انیشتین، تیم برتون، داروین، بیل گیتس، توماس جفرسون، استیو جابز، استنلی کوبریک، موتسارت، نیوتن، لودویگ ویتگنشتاین از نوابغ اوتیستیک هستند. نوابغی که دانش و تجربه ما از دنیا رو متحول کردند.
این اجرا باعث میشه بهتر بدونیم درون ذهن این عزیزان چه میگذره. چرا برامون نامفهوم یا عجیبند. یا عکس العمل های شدید نسبت به اتفاقات ساده(برای سایرین ساده) نشون میدن.
طرز فکر، رفتارهای تکرار شونده، ازارهای درونْ ذهنی، نبردهای ذهنی، پیروزی های ذهنی، تاییدها و نشان لیاقت های ذهنی، اصوات ناخوشایند، گفتگوهای درونی، تصویر ذهنی متفاوت از افراد واقعی و خیلی نکات ریز و درشت دیگه که به زیبایی نمایش داده میشن.

در دو نظری که نوشتم، واژه زیبا رو زیاد استفاده کردم. علتش هم اینه که از نظر من بیان زیبای یک حقیقت تلخ، کار پسندیده ایه. اگر ذهن اوتیستیک بصورت کاملا عینی نمایش داده میشد، نه تنها کمکی به دید ما نسبت بهشون نمی کرد حتی شاید باعث پس زدگی هم میشد. نمایش سرگرم کننده و شاد(به قول اونا، فان و انتزتینینگ) بسیار انتخاب مناسبی برای معرفی بود.

دست مریزاد
دوباره به تماشا خواهمت نشست