تیوال | محمدحسن خدایی درباره نمایش در اتاق باد می‌وزد: نوشته‌ای بر اجرای قبلی همین گروه در سالن کوچک مولوی یک
S3 : 05:15:34
نوشته‌ای بر اجرای قبلی همین گروه در سالن کوچک مولوی

یک هم‌افزایی غیرمترقبه در باب مرگ جنین
نوشته محمدحسن خدایی
گویا دانشجویان تا اطلاع ثانونی بهتر از هر کس دیگر می‌توانند در باب زیست روزانه‌شان به روایت دراماتیک بنشینند و نگاهی توامان انتقادی و همدلانه به وضعیت این روزهای پرمسئله‌ بیندازند. کیست که نداند زندگی دانشجویی آن‌گاه واجد مازادهایی بحرانی‌تر می‌شود که با فضای خوابگاه پیوند یابد. در این مهاجرت از خانه به خوابگاه، در این جابجایی سکونت‌گاه از شهری به شهر دیگر، اغلب با امکان‌های تازه در هویت‌یابی دانشجو به مثابه فیگور کسب آگاهی روبرو می‌شویم. خوابگاه دانشجویی با آن فشردگی فضا و تجمیع افراد، مکانی است که نظم می‌طلبد تا روال عادی امور ادامه یابد و زیست دانشجویان که با جوانی و تنوع‌طلبی گره خورده، مسئله ایجاد نکند.
نمایش ... دیدن ادامه » «باد می‌وزد» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی امیر نجفی در باب زیست دانشجویی و مصائب خوابگاه است. روایت یکی از دختران دانشجو که در یک رابطه عاطفی گرفتار بارداری ناخواسته شده و با همدستی دوست خود که دانشجوی رشته مامایی است مبادرت به سقط جنین کرده تا زندگی‌اش را از مخاطره برهاند. سقط جنین همچون رازی سر به مهر، در تمنای نجات آینده بود و حال بخاطر تردید در زنده بودن جنین سقط شده، بدل به معیار سنجش کنش اخلاقی. نمایش پنجاه دقیقه‌ای «باد می‌وزد» هوشمندانه شخصیت‌ها را در موقعیتی خطیر قرار داده تا نسبت خود را با باورهای خود بسنجد. مواجهه مامور حراست خوابگاه با دانشجوی مامایی، تقابل دو دیدگاه و نظام اخلاقی است. مامور حراست که زنی پا به سن گذاشته و اقتدارگراست، در تلاش برای حفظ موقعیت خود و پاک کردن صورت مساله، توانایی آن را دارد که دست به هر اقدامی بزند. اما در مقابل دانشجوی مامایی تلاش دارد به اصول اخلاقی‌اش وفادار باشد و وضعیت پرابهام پیش‌آمده، خللی در اراده او وارد نکند. در نهایت با تدبیر هولناک مامور حراست، گویا از بار مصیبت کاسته شده و می‌توان به زندگی ادامه داد حتی با وجدانی معذب.
اجرای مینیمالیستی امیر نجفی با بازی‌های درخشان زهرا مهرابی و موژان کردی، بر فضای پر التهاب خوابگاه افزوده و کنش شخسیت‌ها را به ساحت نامکشوفی از مواجهه با امر اخلاقی برکشیده است. «باد می‌وزد» روایت ساده و تا حدی پر سوز و گداز ازعشقی ناکام را با ابهامی هستی‌شناختی در قبال مرگ و زندگی روبرو کرده و بر این نکته اشارت دارد که قوانین و مقررات همیشه و همه جا، توان آن را ندارند که مسائل را سامان بخشند و نظم را برقرار کنند. گاه یک امر پیش‌بینی‌ناپذیر، چارچوب‌ها را از کار انداخته و موقعیت پیچیده‌ای را تدارک می‌بیند که تنها با مبادرت ورزیدن به شر، می‌توان از آن گریخت و در توافقی نامقدس، بر فاجعه سرپوش گذاشت. نمایش به این نکته اشاره دارد که همه افراد دخیل در این ماجرا، به نوعی در مرگ موجودی ناخواسته مشارکت کرده‌اند، از رابطه بی‌سرانجام والدین جنین تا دانشجوی مامایی که به اصرار دوست خود، در خوابگاه عمل سقط جنین را انجام داده تا مامور حراست سیستم آموزشی و نهادهای مربوط به آن. «باد می‌وزد» بر مسئولیت جمعی ما اشاره دارد و ناکامی این روزهای ما.
درود ؛ البته کارگردان این اثر جناب سجاد تابش هستند اگرچه که شما نقدتان مبتنی بر اجرای قبلیست اما این احتمال وجود دارد که متن بازنویسی شده و با حضور کارگردان جدید نوع و سبک هدایت قصه تغییر کرده باشد.
با احترام.
۱۳ مرداد
سلام و عرض ادب خدمت جناب سید مهدی

شب افتاحیه اجرا بعلت مشکلات فنی، به روزهای بعد موکول شد. من امکان تماشای اولین اجرای گروه را یافتم و حال می‌توان به قیاس دو اجرا نشست. اجرای قبلی از این نمایشنامه که با عنوان «باد می‌وزد» به نویسندگی و کارگردانی امیر ... دیدن ادامه » نجفی، در سالن کوچک مولوی بر صحنه رفت، رابطه دختر جوان و مامور حراست را در یک فضای متعادل نیروها پی می‌گرفت. اما در اجرای سجاد تابش، دختر دانشجو با بازی سارا محمدی، از ابتدای اجرا، ترس خورده و لرزان است. بنابراین چندان امکان مخالفت و مقاومت را در مواجهه با مامور حراست خوابگاه با بازی فرشته صدرعرفایی نمی‌یابد. در اجرای امیر نجفی، نقش دختر را مژان کردی بازی می‌کرد و بتدریج مخالفت خود را با گفتار مامور حراست، عیان می‌کرد. از این منظر، گمانم اجرای امیر نجفی، واجد سویه‌هایی از مقاومت و رهایی بود. اما انتخاب سجاد تابش، تاکید بر وضعیت متصلب و موقعیت ملتهب است که در نهایت قرار است به کنش انتهایی نمایش منتهی شود. تفاوت این دو اجرا، در رویکردها و مواجهه با سوژه ملتهبی که شخصیت‌ها را درگیر کرده، به گمانم نشان از دو نوع نظام زیباشناسی است. یکی مبتنی بر تصویرسازی چشم‌نواز و البته پر ابهام از موقعیت، با فقدان امکان عاملیت و مخالفت. دیگری مبتنی است بر خالی کردن صحنه از تمام اشیا و مواجهه با رئالیسم ویرانگر صحنه، و البته تاکید بر نوعی توهم عاملیت در مواجهه با وضعیت.
به هر حال هر اجرا نظام زیباشناسی و شیوه اجرایی خودش را دارد و قیاس شاید امر مبارکی نباشد. اما چون این نوشته معطوف به اجرای امیر نجفی بود، لازم دیدم نکات تازه را به شکل اضطراری و اورژانسی بیان کنم.
در نهایت تماشای این اجرا را توصیه می‌کنم چرا که یکی از ملتهب‌ترین سوژه‌های این روزهای ماست. درست مثل لانچر پنج.
در باب بازی خانم صدرعرفایی هم می‌توان این مسئله را اشاره کرد که دوری از فضای تئاتر، و کار کردن در مدیوم سینما و تلویزیون، به هر حال امکانات و محدودیت‌هایی را در هنگام اجرای یک نمایش مینیمالیستی مبتنی بر فضاسازی ساکن و ایستا، بوجود خواهد آورد.
طراحی صحنه اجرای سجاد تابش هم بیشتر رویکردی مدرنیستی به فضا دارد و با نوعی سازه‌های آهنی آویزان از سقف، با نئون‌های چشم‌نواز، حسی از موقعیت بی‌ثبات و تحت نظارت را بر ذهن متبادر می‌کند. حسی که انقیاد و نظارت را قرار است بازنمایی کند.
۱۸ مرداد
سلام به همه دوستان .امشب ..این نمایشو به همراه دوستم دیدم..بنظرم عالی بود .‌سوژه دانشجو بود ..خوابگاه ..عشق و انتخاب ..‌بازی عزیزان واقعا منو میخکوب کرد .متن و بازی پر از احساس ،ترس،تصمیم گیری در شرایط سخت بود.کلا کارو دوست داشتم ..تا مدتی فکرمو درگیر کرده ... دیدن ادامه » بود...خسته نباشید ویژه به کارگردان و بازیگران عزیز...دیدن این کارو به دوستان پیشنهاد میکنم
۰۷ شهریور
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید