تیوال | محمد حسینی درباره نمایش لانچر ۵: ضرباهنگ و ریتم کند، دیالوگ های نسنجیده و گاها نامفهوم،
S3 : 16:02:38
ضرباهنگ و ریتم کند، دیالوگ های نسنجیده و گاها نامفهوم، بازی های خوب سربازان و بد افسران در کنار موضوع اجتماعی و طنز نسبتا قوی

به گمانم نمایش لانچر 5 بین یک مستند تلخ و یک نمایش سمبلیک مردد است. کار نسبتا پرزحمت بوده و وقت و زمان بسیاری از عوامل برده است. اما در پیش بردن مداوم داستان، همراه کردن تماشاگر با ریتم و به اوج و نتیجه نهایی رساندن کار ناموفق است. نمایش ریتم کندی دارد که اگر لحظات مفرح و طنز میانی نبود قطعا نیمی از تماشاگران قسمتی از نمایش را در خواب دنبال می کردند! دکور ثابت و یکنواخت هم به این مساله دامن می زند. بازی سربازان و نوع گویش و طنزهای کلامی آن ها بسیار خوب است. در عوض بازی نقش اول، سرگرد شایگان اصلا مناسب نقش نیست. تا جایی که بعضا دیالوگ گفتن ایشان بیشتر شبیه روزنامه خواندن بنظر می رسد. موضوع و کلیت نمایش آزاردهنده است. به طرز ... دیدن ادامه » عجیبی اصرار به نمایش خشونت و انتقال استرس به مخاطب دارد. به طرز علنی و افراطی شکنجه کلامی و فیزیکی را نشان می دهد و روح مخاطب را خراش می دهد. احتمالا اگر خیلی حساس باشید ممکن است دیدن این نمایش مثل من حال خوبتان را کاملا بد کند! سرگرد از تحقیر هیچ کس ابایی ندارد و آزار زیردستان را کاملا مجاز می داند اما مشخص نیست که این آزارهای مدام که شاید در تضاد با شخصیت حقیقت جوی او قرار دارد چه نتیجه ای جز سیاه نشان دادن فضای پادگان دارد. در واقع این منش او در تضاد با شخصیت حق طلب او قرار دارد. موسیقی در نمایش نقشی ندارد. بنظر می رسد که هدف نمایش نه نشان دادن مستند گونه یک حقیقت موجود در پادگان ها که نمایش دگردیسی و تغییر سرگرد شایگان و چرخش او از جانبداری از حق و حقیقت به سمت منفعت و مصلحت اندیشی پس از دریافت درجه است. البته نمایش با کمترین تاکید روی صحنه آخر این نتیجه گیری را ناتمام می گذارد. استفاده از لهجه های متفاوت و تیپ سازی های سربازان خیلی خوب از کار درامده و از نکات قوت کار است.
نکته عجیب این است که نظر من کاملاً مخالف شماست..
۰۴ شهریور
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید