تیوال | امید عسگری درباره نمایش آنتراکت بی آنتراکت: به تماشای نمایش انتراکت بی انتراکت نشستم. نمایشی که
S3 : 03:21:14
به تماشای نمایش انتراکت بی انتراکت نشستم.
نمایشی که بیش از پیش به از بین رفتن زندگی انسانی و روابطی که با تلنگری خرد میشود در دنیای ماشینیسم میپردازد.
نمایش انتراکت بی انتراکت در پنج اپیزود به نمایش در امد.چیزی که بیش از پیش این پنج اپیزود اگرچه بی ربط به هم اما بن مایه ای مشترک را به هم پیوند میداد ناکامی انسانی بود که در پس زندگی خود تاب خیال کردن و تصمیم گرفتن را ندارد و مستقیما به فکر ارضای فکری و روحی دیگرانی است که هیچ کدام نه به یکدیگر احترام میگذارند و نه سر سوزنی دلسوزی دارند.دنیای نمایش دنیایی است که در ان همه ی مردمان و کارکتر هایش با قل و زنجیر به زمین کوفته شده اند و رمق تفکر را از ان ها گرفته و تنها در پی کسب روزیی هستند که همان تنفس کردن است.
انتراکت بی انتراکت حقیقتا نمایش نسلی است که اگر چه خود را ازادی خواه و ناجی امریکای دموکرات ... دیدن ادامه » میداند و لینکلن را نماد دموکراسی خود میکند و اگر چه انسان متفکر قرن بیست و یکی که همین انسان متفکر حق و حقوق انسانی را زیر پا میگذارد و حتی به برادر خود نیز رحمی ندارد و نه تنها وی را سلب اسایش خود میداند که پا فراتر رفته و باعث بهم زدن زندگی وی و دزدین معشوقه اش میکند حکایت از پوشالی بودن اتمسفر حاکم بر دنیایی دارد که فقط به لحاظ پیچگوشتی و اچار پیشرفت داشته و نه به لحاظ انسانیت و ارمان های کلاسیکش.
در نهایت این انسان درگیر روزمرگی برای رها شدن دست به بال زدن میکند و در اپیزود اخر شاهد صحنه ای هستیم که میکوشد یاد بدهد که تو هم میتونی رها بشی به شرط اینکه به رویاهات فکر کنی ، حتی اگر بین نهار 2-3 دقیقه وقت داشتی!
بازی های خوب اشا محرابی و سینا رازانی نشان دهنده ی راحتی انها و سیال بودنشان در صحنه ی تئاتر دارد.اگرچه شاید بازی سینا محرابی در اپیزود هایی یکنواخت میشود اما نمیتوان از بازی خوب وی صرف نظر کرد.
شخصیت های نمایش با انکه در اپیزود های چند دقیقه ای خلاصه شده اند به سرعت از تیپ خارج و به کارکتری هرچند کوچک اما تاثیر گذار تبدیل میشوند.
شاید بتوان بزرگترین نقطه ی قوت اثر را بازی اشا محرابی نامید که در تک تک لحظه ها متفاوت با تم های انزجار امیز یا لوند و پر کرشمه ظاهر میشود و در تک تک انها لذت تماشای ان را به مخاطب با دستانی باز تقدیم میکند.
این بازی های خوب در کنار دکوری مینیمال و ساده که از چند قاب تصویر تشکیل شده و هر کدام قسمتی از تصویر را روایت میکند چیده شده است.دکور صحنه ساده و بدون هرگونه زرق و برقی بوده و همه ی انها سمت و سوی نگاه بیننده را به موضوع اثر و بازیگری معطوف میسازد که نشان از دید موثر و بالای پریسا مقتدی را میدهد.
نمایش انتراکت بی انتراکت نمایشی خوب است که میتواند به تجربه ی دلنشین تئاتر اولی ها بدل شود و اشتی بیننده و تئاتر را به همراه داشته باشد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید