امیرکاوه آهنین جان: با ستاره هایم در راهم

"با ستاره هایم در راهم" چیزی شبیه لشگرکشیست برای کشورگشایی.

هر روز از یک سیزده ماه طولانی طول کشید تا سربازان جان بر کفی را که برای فتح یک قله ی به ظاهر دور از دست همدل هستند در آمادگاه سولو به میدانگاه نبرد برسانم. قسم خورده و خوش نفس آمده اند تا شهامت و دلیری شان را به اثبات کائنات برسانند.

صحنه و آسمان تالار حافظ میدان آتش بازی آنها خواهد بود و برق هزاران چشم مبهوت درخشش ستاره های من.

هر شب سفری را آغاز خواهند کرد و مسافرانشان را به هزارتوی غریبه و آشنایی خواهند برد تا لذت یک دو جین طعم گوناگون، از وحشت و حسرت گرفته تا غرور و ذلت را یکجا به ذائقه شان بنشانند. جایی که خون، رنگ و طعمی تازه و مرگ، نقطه ی آغازی برای تولد یک ملت باشد. " در بارانداز " روایت زندگان است در مردگی و ناقوس بلندی برای خفتگانِ در بیداری. ما آنجاییم.