فاطیما بهارمست و وحید منتظری در «رفتاربانان»نمایش «رفتاربانان» به نویسندگی علی حسینزاده و محمود اشرفزارعی و طراحی و کارگردانی علی حسینزاده، از اواسط آذرماه روی صحنه میرود.به گزارش ایسنا، در این نمایش فاطیما بهارمست و وحید منتظری به ایفای نقش میپردازند.
علی حسینزاده که پیش از این نویسندگی و کارگردانی نمایش «شکیل اونیل» را در سالن مولوی تجربه کرده، در مقام بازیگر نیز در آثاری همچون «بیپدر»، «بوکسور»، «مانستر» و «این یک پیپ نیست» و... حضور داشته است.
نگارش متن «رفتار با نان» حدود یک سال به طول انجامیده است، این اثر با روایتی متفاوت، داستان خانوادهای را دنبال میکند که پیش از تولد، کشته شده است.
فاطیما بهارمست در سال ۱۴۰۴ نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم «خیابان جمهوری» شد و در سریالهای چون «ماجراهای چموش و خموش»، «راه شب»، «حلقه سبز»، «آخرین بازی»، «صفا با خانواده» و... به ایفای نقش پرداخته است.
«باران اسیدی»، «مزین السطنه»، «حریق»، «روزهای بی باران»، «عشقهای زودگذر ماندگار» نیز از جمله تئاترهای فاطمه بهارمست است.
وحید منتظری دیگر بازیگر «رفتارباران»، یکی از آخرین اجراهای که در سالهای گذشته به صحنه برده، «لاتاری» است و بازی در فیلم «مرد آرام» بهنوش صادقی از جمله آخرین فعالیتهای سینماییاش محسوب میشود.
منبع: ایسنا
پوستر دوم نمایش «تن لش» به کارگردانی احمد بیگی منتشر شد.در فاصله کمتر از ۵ روز تا آغاز اجرا، پوستر دوم نمایش «تن لش» به طراحی آیه جبین منتشر شد.
پس از انتشار نخستین پوستر این نمایش، حالا دومین پوستر «تنلش» نیز در آستانه آغاز اجرا رونمایی شده است؛ اتفاقی که در ادامه روند معرفی و تبلیغات این اثر نمایشی صورت میگیرد.
«تنلش» نوشته مهران مرادی، بر اساس طرحی از احمد بیگی است و از اول آذرماه، هر شب ساعت ۱۹ در سالن شماره یک خانهنمایش دا روی صحنه میرود.
«تنلش» بر اساس طرحی از احمد بیگی نوشته شده و احمد بیگی علاوه بر کارگردانی، طراحی صحنه و تهیهکنندگی آن را نیز بر عهده دارد.
در این نمایش پیمان محسنی، احمد بیگی، رز ایزدی، بیتا طایی و یوسف فروتن به ترتیب ورود به صحنه ایفای نقش میکنند.
در خلاصه این اثر آمده است: «آدمها تمیز نیستن؛ حتی اگه تمیز باشن، همهشون بوی دیروزشون رو میدن.»
«تنلش» از اول آذرماه، هر شب ساعت ۱۹ به مدت ۶۵ دقیقه در سالن شماره یک خانهنمایش دا اجرا میشود.
علاقهمندان برای تهیه بلیت میتوانند به سامانه تیوال مراجعه کنند.
سارا بهرامی بازیگر دور جدید نمایش «مدهآ» شدسارا بهرامی در دور جدید نمایش «مدهآ» به کارگردانی حمیدرضا نعیمی ایفای نقش میکند.
به گزارش روابط عمومی گروه، حمیدرضا نعیمی کارگردان و بازیگر مطرح تئاتر و سینما، پس از چهل و دو اجرای موفقِ نمایشِ «مدهآ» در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر، دور جدید اجراهای خود را در شیراز و تهران با بازی سارا بهرامی(در نقش مدهآ) روی صحنه میبرد.
سارا بهرامی بازیگر شناخته شده و برنده جایزه بازیگری و سیمرغ بلورین سینما، پیش از این در نمایشهایی همچون؛ "واوها و ویرگولها به کارگردانی صابر ابر"، "متولد ۱۳۶۱، به کارگردانی پیام دهکردی"، " راهزنان ، اثر علیرضا کوشک جلالی، "هم هوایی، کاری از افسانه ماهیان"، "اگر، کاری از وحید رهبانی"، "یخبستگی، به کارگردانی احمد سلگی" و چندین فیلم سینمایی و سریال موفق ایفای نقش کرده است. شایان ذکر است در دور اول اجرا ریحانه رضی در این نمایش ایفای نقش میکرد.
بهار نوحیان(مدهآ) و پدرام محمدی(صدا) از دیگر بازیگران این نمایش هستند.
این نمایش که جدیدترین اثر حمیدرضا نعیمی در مقام نویسنده و کارگردان است و تهیهکنندگی آنرا شیدا منوچهری نائینی بر عهده دارد با اقتباس از تراژدی «مدهآ» اثر اوریپیدوس، نمایشنامهنویس یونان باستان تولید و اجرا شده است.
تهیهکننده نمایش شیدا منوچهرینائینی است و از دیگر عوامل این نمایش میتوان به؛ آهنگساز و تنظیم کننده: کاوه عیدی، خوانندگان: سحر لطفی و مهدی هاشمی، تنظیم کننده و میکس و مسترینگ و سینتیسایزر: علی رحمانی، نوازنده گیتار الکتریک: امیررضا گرانپایه( راز)، طراح صحنه: سینا ییلاق بیگی، طراح لباس: شقایق منوچهری، طراح نور: محمدرضا رحمتی و نیلوفر نقیب ساداتی، طراح گریم: بهاره اسدی، طراح حرکت: مصطفی شبخوان، مهرناز نوروزیان، دستیار کارگردان: مرتضی برزگرزادگان، منشی صحنه: معصومه کوهزادی، مدیر صحنه: لیلی رفروشه، مدیر تدارکات: بیژن نصرتی، دستیار طراح لباس: نیلای کائدی، دستیار طراح صحنه: حمیدرضا صابری، مجری گریم: مریم عشقی، مدیرتبلیغات و مارکتینگ: پدرام محمدی، مدیر روابط عمومی و رسانه : امیر پارسائیانمهر، ایده پرداز ساخت تیزر: حسین شکوهی، سازنده موشن: بهاره تیمورنژاد، عکاسان: فرشید ترقی و بهاره صباحی، امور مالی و حسابدار: مریم پرهیزکار، ساخت دکور: مهدی عابدی، هادی عابدی، صبا صبحی، مهدیس بیدی، دوخت لباس: مزون نگار محمدی هستند.
پیشفروش اجراهای تهرانِ این نمایش که از دهم آذر در تهران روی صحنه میرود از ساعت ۱۲:۰۰ روز چهارشنبه در سایت تیوال آغاز میشود.
امیرحسین شفیعی با تهیهکنندگی دو اثر به تماشاخانه ایرانشهر میآیددو نمایش «ایلخونی» و «هیولاکش» به تهیهکنندگی امیرحسین شفیعی، در ماههای آذر و دی در سالن استاد ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر به صحنه میروند.
به گزارش روابط عمومی تماشاخانه ایرانشهر، نمایش «ایلخونی» به طراحی و کارگردانی آژمان بیژنینسب، تهیهکنندگی امیرحسین شفیعی و با حمایت باشگاه تئاتر سوره، از اواخر آذرماه اجرای خود را در سالن استاد ناظرزاده کرمانی آغاز میکند.
این نمایش که از آثار شاخص تئاتر استان فارس به شمار میرود، پیش از این در چهلودومین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر به صحنه رفته است.
«ایلخونی» روایتی بومی از قدرت، عشق، رقابت و مناسبات طایفهای در میان عشایر جنوب ایران است که با الهام از ساختار روایی تراژدی «مکبث» اثر ویلیام شکسپیر، این داستان را از فضای اسکاتلند به جهان فرهنگی و زیست ایلیاتی ایل خمسه فارس منتقل میکند.
همچنین نمایش «هیولاکش» به نویسندگی مهدی سیمریز، کارگردانی محمد جهانپا و تهیهکنندگی امیرحسین شفیعی، با حمایت خانه نمایش امید، از اوایل دیماه در سالن استاد ناظرزاده کرمانی به صحنه خواهد رفت.
«هیولاکش» از اجراهای پرمخاطب شهر مشهد است که پیش از این در سیامین جشنواره بینالمللی تئاتر کودک و نوجوان همدان و سیوچهارمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر حضور داشته است.
این نمایش با نگاهی به روایتهای شاهنامه، داستان سفر گشتاسپ، فرزند لهراسپ، شاه ایران، به روم و ماجراهای سرنوشتساز او را روایت میکند؛ سفری که از دوری از وطن آغاز میشود و با دلاوری، عشق، رویارویی با هیولاها و بازگشت به سرزمین مادری ادامه مییابد.
دو نمایش «ایلخونی» و «هیولاکش» با تکیه بر روایتهای ایرانی، اسطورهای و بومی، در ماههای آذر و دی میزبان مخاطبان تماشاخانه ایرانشهر خواهند بود.
«تنلش» روایت زوال آگاهانه است؛ برای ایرانی بودنمان کاری کنیم!کارگردان نمایش «تنلش» معتقد است که هنر اگر نتواند پاسخی روشن به موضوعی بدهد حداقل باید بتواند پرسشی را در ذهن مخاطب ایجاد کند.نمایش «تنلش» به کارگردانی احمد بیگی بهزودی روی صحنه میرود. این کارگردان پس از کارگردانی نمایش «خفهشو عزیزم» نوشته محمد صالح علا، بهزودی با نمایش «تن لش» به تماشاخانه دا میآید؛ اجرایی که در کنار پرداختن به دغدغههای انسانی و اجتماعی، فرصتی برای تأمل درباره انفعال، فرسودگی و ناتوانی انسان در مواجهه با شرایط پیرامونی فراهم میکند.
بیگی درباره مفهوم و جهان نمایش «تنلش» گفت: این عنوان فراتر از یک توصیف جسمانی، به وضعیت انسانی اشاره دارد که در مرز شکست و سکوت قرار گرفته است. «تنلش» نوعی زوال آگاهانه است؛ وضعیتی که در آن انسان نه لزوماً توان حرکت ندارد، بلکه گاهی حتی میل به حرکت و تغییر را نیز در خود از دست میدهد. مخاطب در جریان اجرا ممکن است خود را همردیف شخصیتهای نمایش ببیند و با این پرسش مواجه شود که «تنلش» زندگی من کیست و خودم در کجای این ماجرا ایستادهام؟
این کارگردان در ادامه «تنلش» را از نظر فکری ادامه جهان نمایش قبلی خود، «خفهشو عزیزم» دانست و درباره ارتباط میان این ۲ تجربه توضیح داد: جهانبینی من تغییری نکرده است. واکنش مخاطبان به نمایش قبلی و ارتباطی که با مفاهیم فرهنگی، هویتی و حافظه ملی آن برقرار کردند، تجربهای ارزشمند بود و انگیزه زیادی برای ادامه این مسیر ایجاد کرد. گاهی یک اثر هنری چیزی را در مخاطب بیدار میکند که تصور میکرد مدتهاست فراموش کرده است. «تنلش» نیز در لایههای مختلف خود با همین حافظه و احساس ارتباط دارد، هرچند قرار نیست تجربه قبلی را تکرار کند.
بیگی با اشاره به اینکه نمایشنامه «تنلش» را مهران مرادی بر اساس طرحی از خودش نوشته شده است، درباره تغییرات متن گفت: به وفاداری صرف و بدون پرسش به متن اعتقادی ندارم؛ همانطور که معتقد نیستم کارگردان برای اثبات استقلال خود باید جهان متن را از بین ببرد. اهمیت اصلی در شکلگیری جهانی منسجم میان متن و اجرای نهایی است؛ اتفاقی که در «تنلش» رخ داد.
وی طراحی صحنه، نور و میزانسنها را از نقاط قوت جدی اجرای جدید خود دانست و افزود: در شکلگیری زبان اجرایی این اثر تلاش کردم تمام عناصر در خدمت بازیگر قرار بگیرند. بازیگر در مرکز جهان نمایش ایستاده و طراحی صحنه، نور و سایر مؤلفههای اجرایی باید امکان برقراری ارتباط مؤثرتر او با مخاطب را فراهم کنند. تمام این تلاشها برای مخاطبی انجام میشود که باید پس از خروج از سالن نیز نمایش را با خود همراه داشته باشد و حتی ساعتها بعد درباره آن فکر کند.
تئاتر در شرایط بحرانی؛ مسئولیتی برای ماندن کنار مردم
بیگی در بخش دیگری از صحبتهای خود با اشاره به شرایط اجتماعی و نگرانیهای ناشی از احتمال جنگ، ناامنی و آینده نامعلوم، عنوان کرد: جنگ همیشه با صدای توپ و موشک همراه نیست و گاهی میتوان آن را از خلوتی خیابانها، نگاه آدمها و سکوت شهر احساس کرد. من نه میتوانم آغازگر جنگ باشم و نه بهتنهایی میتوانم جلوی آن را بگیرم؛ اما یک مسئولیت برای خودم قائلم و آن ادامه دادن کار فرهنگی است.
این کارگردان با اشاره به تجربه تاریخی تئاتر ایران در دوران جنگ هشتساله ایران و عراق افزود: حتی در آن سالها نیز مخاطبان تئاتر حضور جدی داشتند و سالنهای تازهای شکل گرفتند. این موضوع نشان میدهد هنر در سختترین شرایط هم میتواند کنار مردم بماند و فرصتی برای تأمل و مواجهه با واقعیت فراهم کند.
بیگی تئاتر را نه پناهگاهی برای فرار از واقعیت، بلکه فرصتی برای مکث و مواجهه با آن توصیف کرد و یادآور شد: هنر حتی اگر نتواند پاسخ روشنی برای پرسشهای مخاطب داشته باشد، باید او را با پرسشهای تازهای روبهرو کند. من حتی در این شرایط نیز مصمم هستم کاری برای ایرانی بودنمان انجام بدهم و معتقدم هیچچیز نباید بهانهای برای کنار کشیدن ما باشد.
وی با تأکید بر اینکه شرایط دشوار اجتماعی و سیاسی نباید بهانهای برای کاهش کیفیت آثار باشد، ادامه داد: گروه من از کیفیت اثر کم نمیگذارد تا بعداً مشکلات را به گردن جنگ، شرایط اقتصادی یا اتفاقات بیرونی بیندازد. ما وظیفه داریم کاری را که آغاز کردهایم در بهترین شکل ممکن ارائه کنیم؛ چراکه مخاطب هزینه میکند و وقتش را در اختیار ما قرار میدهد. ما امانتدار وقت و اعتماد او هستیم و این مسئولیت کوچکی نیست.
شفافیت مالی؛ فعالیت حرفهای در تئاتر مستقل ضرورت دارد
این کارگردان در بخش دیگری از گفتگو به دشواریهای اقتصادی تولید تئاتر مستقل پرداخت و عنوان کرد: اهالی تئاتر که با من کار کردهاند، در جریان هستند که هرگز ساخت اثری را بدون مشخص بودن عایدی و دستمزد عوامل آغاز نکردهام. هیچوقت با آدمها به شکل درصدی قرارداد نبستهام و هر یک از عوامل باید قرارداد مشخص و دستمزد ثابت داشته باشند. دعوت از بازیگر یا عوامل اجرایی بدون روشن کردن شرایط مالی از ابتدا، از نظر من خیانت به آنهاست.
وی با بیان اینکه انگیزه و خلاقیت بهتنهایی نمیتوانند هزینههای تولید را تأمین کنند، افزود: دشواری اقتصادی نباید بهانهای برای نادیده گرفتن حقوق افرادی باشد که برای شکلگیری یک اثر نمایشی تلاش میکنند. در «تنلش» نیز با وجود تمام مشکلات تلاش کردم کیفیت را قربانی نکنیم. برای مثال، هزینه چاپ بروشور نسبت به سال گذشته چهار برابر شد، اما آن را حذف نکردم؛ چراکه باور دارم باید برای مخاطب ارزش افزودهای داشته باشیم و نباید تمام فشار اقتصادی را به بخشهایی منتقل کنیم که در نهایت تماشاگر از آنها متضرر شود.
امید به شکلگیری موج تازهای از اجراهای باکیفیت
بیگی در ارزیابی وضعیت تئاتر مستقل ایران مطرح کرد: به نظرم شرایط تئاتر از بسیاری جهات بهتر از همیشه است. مخاطبان زیادی به تئاتر جذب شدهاند و در بعضی موقعیتها حتی میتوان حضور پررنگتر آنها را نسبت به سالنهای سینما احساس کرد. امیدوارم بهزودی شاهد موجی از اجراهای بسیار خوب باشیم؛ چراکه هم مخاطب و هم گروههای نمایشی به این نتیجه رسیدهاند در میان انبوه محتواهایی که هر روز با آنها مواجه میشویم، هیچچیز جای یک اثر هنری خوب را نمیگیرد. ارتباط زنده با بازیگر و تجربه مشترکی که میان تماشاگران شکل میگیرد، چیزی نیست که بتوان بهسادگی جایگزین آن کرد.
این کارگردان در پایان بر ضرورت حساسیت بیشتر نسبت به کیفیت آثار، انتخاب بازیگر، کارگردانی و استانداردهای اجرایی تأکید کرد و گفت: نباید مخاطبی را که برای نخستین بار به تماشای یک اجرای تئاتر میآید، از دست بدهیم. مخاطب قرار نیست به خاطر علاقه ما به تئاتر، هر چیزی را بپذیرد؛ او حق دارد کیفیت بخواهد و ما وظیفه داریم این کیفیت را فراهم کنیم.
نمایش «تنلش» به نویسندگی مهران مرادی و کارگردانی احمد بیگی از ۲۷ آبان در تماشاخانه دا به صحنه میرود.
پیمان محسنی، احمد بیگی، رز ایزدی، بیتا طایی و یوسف فروتن گروه بازیگران این نمایش را تشکیل میدهند.
«تنلش» از اول آذرماه روی صحنه میرودنمایش «تنلش» به نویسندگی مهران مرادی و کارگردانی و تهیهکنندگی احمد بیگی، از اول آذرماه ۱۴۰۵ در سالن اصلی خانه نمایش دا روی صحنه میرود.نمایش «تنلش» اثری نمایشی بر اساس طرحی از احمد بیگی و با متنی از مهران مرادی است که با نگاهی تأملبرانگیز به مفاهیمی چون زوال، فراموشی، رنجهای انسانی، حقیقت و سکوت میپردازد و مخاطب را به مواجهه با لایههای پنهان روابط انسانی و تناقضهای درونی انسان معاصر دعوت میکند.
در خلاصه این نمایش آمده است:
«آدمها تمیز نیستن؛ حتی اگه تمیز باشن، همهشون بوی دیروزشون رو میدن…»
در این اثر پیمان محسنی، احمد بیگی، رز ایزدی، بیتا طائی و یوسف فروتن به ترتیب ورود به صحنه ایفای نقش میکنند.
احمد بیگی علاوه بر کارگردانی و تهیهکنندگی، طراحی صحنه و لباس این نمایش را نیز بر عهده دارد. ایمان اسماعیلی طراح نور، آیه جبین (خانه آ) طراح پوستر و گرافیک، علی تاجیک (خانه آ) طراح تیزر و موشنگرافیک و وحید قنوعی آهنگساز این اثر هستند.
در گروه کارگردانی، بهنام بهارلو بهعنوان برنامهریز و دستیار نخست کارگردان حضور دارد و امیرحسین جوانبخت و محدثه بوربور دستیاران کارگردان هستند. فاطمه اسمی منشی صحنه است و آریانا علمشاهی و سارا چشمه نیز اعضای گروه کارگردانی هستند.
بردیا علینوری مدیر اجرایی و معین مروجی مدیر صحنه نمایش هستند. ساخت دکور بر عهده گروه هنری رادیکال و ساخت آکسسوار بر عهده بیتا بهارلو است. آریانا علمشاهی، سارا چشمه و معین مروجی دستیاران صحنه، آریانا علمشاهی دستیار لباس و علیرضا اسدی دستیار نور این پروژه هستند.
در بخش تبلیغات و رسانه، گروه هنری رادیکال مسئولیت تبلیغات را بر عهده دارد. سروین دهقان مدیر رسانه، گروه «آچار فرانسه کلمات» مسئول روابط عمومی و بهنام بهارلو تصویربردار پشت صحنه و عکاس تمرینات نمایش هستند. ریور گالری نیز حامی مالی این اثر است.
نمایش «نقش زن» به کارگردانی مهتاب باجلان، از روز چهارشنبه ۲۷ آبانماه اجراهای خود را در بوتیک هنر ایران آغاز میکند.به گزارش روابطعمومی گروه، نمایش «نقش زن» به نویسندگی فرهاد آییش و کارگردانی مهتاب باجلان، از ۲۷ آبانماه در سالن شماره ۷ بوتیک هنر ایران روی صحنه میرود.
در خلاصهداستان این نمایش آمده:«زنی که در گذشته بازیگر تئاتر بوده، اکنون در تیمارستان بستری است و خاطرات بازیگری و گذشته خود را مرور میکند».
مجری طرح نمایش «نقش زن»، حسین کشفی اصل است. همچنین مهتاب باجلان به عنوان بازیگر، ایفای نقش در این نمایش را بر عهده دارد.
سایر عوامل اجرا عبارتند از: حسین کشفیاصل (طراح صحنه و لباس)، اشکان قازانچایی (طراح گرافیک)، رامتین جهانبانی (عکاس)، نوید اصغری، شادی جعفری (ساخت تیزر و موشن)، ایلیا امینی (دستیار کارگردان)، سبا رحیمی (منشی صحنه)، امیرعلی مسلمخانی، غزل مصیبی (مدیران صحنه).
مهتاب باجلان، پیش از این در نمایشهای «سوءتفاهم» و «بکاستیج»، به عنوان بازیگر و تهیهکننده با حسین کشفی اصل همکاری کرده بود.
گفتنیست نمایش «نقش زن» به نویسندگی فرهاد آییش و کارگردانی مهتاب باجلان، از ۲۷ آبانماه هر روز ساعت۱۹:۳۰، در سالن شماره ۷ بوتیک هنر ایران به نشانی خیابان حافظ، خیابان نوفل لوشاتو، بعد از سفارت ایتالیا، نبش کوچه یاسمن، شماره ۷۴ اجرا میشود. مدتزمان این نمایش، ۴۰ دقیقه است.
علاقهمندان به تماشای این اثر نمایشی، برای رزرو و تهیه بلیت میتوانند به صفحه نمایش «نقش زن» در سامانه تیوال مراجعه کنند.
میکاییل شهرستانی با «افسانههای تبای» بهزودی در خانه نمایش مهرگاننمایش «افسانههای تبای» به طراحی و کارگردانی میکاییل شهرستانی بهزودی در سالن اصلی خانه نمایش مهرگان روی صحنه میرود.
به گزارش روزنه هنر، میکاییل شهرستانی، بازیگر، کارگردان و مدرس تئاتر، در تازهترین تجربه نمایشی خود به سراغ جهان اسطورهها و روایتهای تراژیک رفته است تا با اجرای نمایش «افسانههای تبای»، مخاطبان را به مواجهه با یکی از شناختهشدهترین روایتهای اسطورهای جهان ببرد.
شهرستانی که در سالهای فعالیت هنری خود همواره به ادبیات نمایشی کلاسیک و ظرفیتهای اجرایی متون اسطورهای توجه داشته است، این بار با طراحی و کارگردانی «افسانههای تبای» تلاش دارد بستری برای بازخوانی مفاهیمی همچون سرنوشت، تقدیر، قدرت و تقابل انسان با نیروهای فراتر از اراده خود فراهم کند.
«افسانههای تبای» با بهرهگیری از شخصیتهایی چون ادیپوس، آنتیگونه، کرئون و یوکاسته، به جهان تراژدیهای یونان باستان قدم میگذارد؛ جهانی که در آن سرنوشت فردی و جمعی، انتخابهای انسانی و پیامدهای گریزناپذیر آنها درهم تنیده میشوند. این اثر با تمرکز بر روایتهای اسطورهای تبای، فرصتی برای مواجهه دوباره مخاطب با مفاهیم بنیادین ادبیات تراژیک فراهم میکند.
نمایش «افسانههای تبای» بهزودی در سالن اصلی خانه نمایش مهرگان روی صحنه میرود و جزئیات مربوط به زمان اجرا و تهیه بلیت آن متعاقباً اعلام خواهد شد.
«کتاب جادو» به دور دوم اجرا رسیددور دوم نمایش پر مخاطب «کتاب جادو» به کارگردانی بهنام زینعلی که در دور نخست با استقبال خوب مخاطبان روبرو شده بود به زودی آغاز میشود.
به گزارش روابطعمومی گروه، نمایشِ موزیکالِ پر مخاطب «کتاب جادو» به نویسندگی و کارگردانی بهنام زینعلی و تهیهکنندگی ژاله صامتی که در دور نخست با استقبال خوب مخاطبان روبرو شده بود به زودی آغاز میشود. این نمایش که پرفروشترین نمایش کودک و نوجوانِ هفته نخست آبان در تیوال نام گرفت، پس از پایان دور نخست و تکمیل ظرفیت، دور دوم اجراهای خود را از یکشنبه ۲۴آبان در تماشاخانه همای سعادت ادامه میدهد.
از بازیگران این نمایش ۴۰دقیقهای میتوان به؛ بهنوش مرادی، باران صامتی، رومینا بختیاری و عاطفه اکبری اشاره کرد. همچنین نوشین صامتی بهعنوان مجری طرح با این اثر همکاری دارد.
از دیگر عوامل گروه میتوان به؛ محمد گودرزفر بعنوان سرپرست گروه موسیقی و نوازنده تنبک، سینا عطایی نوازنده سنتور، حسنا کارخانه نوازنده کمانچه، افرا بیات دستیار کارگردان، نورا نجفی پور مدیرصحنه، اشاره کرد.
این خبر در پایان یادآور میشود، پیشفروش روزهای نخست این نمایش در سایت تیوال آغاز شده و علاقه مندان میتوانند برای خرید بلیت به این سایت مراجعه کنند.
نمایش «رقص گرگ روی برف سرخ» محصول مشترک ایران و فرانسه در تماشاخانه استاد جوانمردنمایش «رقص گرگ روی برف سرخ» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی پریسیما چگینی و به عنوان محصول مشترک ایران و فرانسه، از ۱ آذر ۱۴۰۵ در خانه تئاتر (تماشاخانه استاد جوانمرد) روی صحنه میرود.
این نمایش از ۱ آذر ۱۴۰۵، هر روز ساعت ۱۸:۳۰ به مدت زمان ۶۰ دقیقه در تماشاخانه استاد جوانمرد میزبان علاقهمندان به هنرهای نمایشی خواهد بود. (تماشای این اثر به افراد زیر ۱۵ سال توصیه نمیشود).
پریسیما چگینی، کارگردان و طراح این اثر، از هنرمندان فعال در حوزهی تئاتر عروسکی، پرفورمنس و هنرهای تجسمی است که تحصیلات خود را در رشته هنرهای نمایشی در دانشگاه هنر تهران آغاز کرده و پس از آن، مدرک کارشناسیارشد هنرهای اجرایی را از دانشگاه استراسبورگ فرانسه و کارشناسیارشد هنرهای عروسکی - مدرسه عالی هنر ARTS², مونس - بلژیک دریافت کرده است. او هماکنون نیز در مقطع دکتری در دانشگاه پاریس ۸ مشغول به تحصیل و پژوهش است.
از سوابق شاخص وی میتوان به با نمایش Lady Macbeth 2020 اشاره کرد که موفق به کسب رتبه نخست کارگردانی در جشنواره آنلاین تئاتر عروسکی کرونا شده است و همچنین در هجدهمین جشنواره بینالمللی تئاتر عروسکی تهران-مبارک نیز روی صحنه رفته است.
و همچنین اجرای پروژههای متعدد بینالمللی در فرانسه و بلژیک اشاره کرد.
آخرین اثر چگینی در بلژیک سال ۲۰۲۲ به اسم «خانه شب سفید» نیز یک اجرای ترکیبی متشکل از عروسک و بازیگر بوده است.
نمایش جدید او، «رقص گرگ روی برف سرخ»، ادامهی مسیر پژوهشی و اجرایی این هنرمند در پیوند میان تئاتر معاصر، تئاتر عروسکی، پرفورمنس و هنرهای تجسمی است که با استفاده از عناصر تصویر، استعاره، ماده و تخیل، فضایی سوررئال و چندلایه را خلق میکند.
در خلاصه داستان این اثر آمده است: «در شبی که برف سرخ میبارد، آنی و إمی در مرز میان رویا و واقعیت، با گرگی روبهرو میشوند که از دل تاریکی بازگشته است. شبی که خاطرهها جان میگیرند، گذشته دست از سر آدمها برمیدارد و رقصی رازآلود میان ترس، فقدان و رؤیای رهایی آغاز میشود.»
عوامل این نمایش عبارتند از:
نویسنده، طراح و کارگردان: پریسیما چگینی، بازیگران (به ترتیب ورود): نازنین میهن، ناهید عساکره، رضا رجبی، مجری طرح: علی نصر، طراح حرکت: سارینا شاد، طراح صحنه: پریسیما چگینی، طراحی و ساخت عروسک و ماسک: پریسیما چگینی، نوازنده کمانچه: سارا بابایی، دستیار کارگردان و برنامهریز: المیرا رضایی، آهنگساز: رضا رجبی، مدیر تبلیغات و روابط عمومی: رومینا سندگلزاده، طراح گرافیک: سما رجبی فر، مدیا: عرفان بیات
علاقهمندان میتوانند برای تهیهی بلیت، از امشب، سهشنبه ۱۹ آبان ماه، ساعت ۲۰:۰۰ به سایت تیوال مراجعه کنند.
«رویای پرشکوه خالی» به کاخ هنر میآیدنمایش «رویای پرشکوه خالی» به کارگردانی حامد ادوای، پس از ۸ سال، از اوایل آذرماه سال جاری در «کاخ هنر» روی صحنه میرود.
به گزارش ایران تئاتر به نقل از روابط عمومی پروژه، نمایش «رویای پرشکوه خالی» به کارگردانی حامد ادوای و نویسندگی مجتبی رفیعی کروگان، پس از ۸ سال، از اوایل آذرماه سال جاری در «کاخ هنر» روی صحنه میرود.
حامد ادوای، پس از تجربه موفق حضور در آخرین دوره جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران، «رویای پر شکوه خالی» را برای اجرای عموم آماده کرده است.
سایر جزئیات مربوط به گروه بازیگران، عوامل و آغاز پیشفروش به زودی منتشر خواهد شد.
«دمنوش آویشن» به تماشاخانه استاد جوانمرد رسیدنمایش «دمنوش آویشن» از ۱۹ آبان در خانه تئاتر «تماشاخانه استاد جوانمرد» روی صحنه میرود.
نمایش «دمنوش آویشن» به نویسندگی و کارگردانی محمود حیدری از ۱۹ آبان، ساعت ۱۹:۴۵ در خانه تئاتر «تماشاخانه استاد جوانمرد» روی صحنه میرود.
این اثر نمایشی روایتگر مردی است که برای ملاقات با شخصی به نام آقای دینو وارد یک مجموعه فرهنگیهنری میشود؛ اما این ملاقات، برخلاف انتظار، با اتفاقاتی همراه میشود که مسیر حضور او در این مجموعه را تحت تأثیر قرار میدهد.
سحر آقاسی، احمدرضا بحری، محمد مظاهر، معین خدیوی، محمدمحسن شفیعی، اکبر سلمانی اله دادی، کاوه فرجاد منش بازیگران این نمایش ۷۰ دقیقهای هستند.
در خلاصه این اثر آمده: «شخصی برای ملاقات با آقای دینو وارد مجموعه فرهنگی هنری میشود.»
از دیگر عوامل این اثر نمایشی میتوان به همراه کارگردان: هادی تک زارع، گروه کارگردانی: ماتیسا مروتی، آرین اسماعیل زاده، طراح صحنه: آرمان میربابایی، طراح صدا، آهنگساز: کوروش خدیوی، مدیر صحنه: مهرداد نعیمی، اپراتور صدا: علی سان ملاح، اپراتور نور: کوشا محسن زاده، ساخت تیزر: پیام افشاری، دوپا، روابط عمومی، تبلیغات: پارسا اسماعیلی اشاره کرد.
«دمنوش آویشن» تازهترین تجربه گروه اجرایی پس از اجرای موفق نمایش «کِریم» است؛ گروهی که این بار با اثری متفاوت، مخاطبان تئاتر را به تماشای تجربهای تازه دعوت میکند.
علاقمندان میتوانند جهت تهیه بلیت و کسب اطلاعات بیشتر به برگه این نمایش در سایت تیوال مراجعه کنند.
یادداشت احسان سبکتکین برای نمایش "سه دقیقه تا پایان جهان" به کارگردانی تینو صالحیبا تماشای «سه دقیقه تا پایان جهان» به کارگردانی تینو صالحی و تهیهکنندگی آزیتا موگویی در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر، آدم حس میکند تئاتر جدی این سالها بار دیگر نفس عمیقی کشیده و از رخوت روزمره فاصله گرفته است.
صالحی در این اثر سراغ ایدهای رفته که نمونهاش را کمتر روی صحنه دیدهایم؛ فشردن کل تاریخ رنج و بحران انسان معاصر در مقطعی که دقیقاً مصداق همان «موقعیت مرزی» یاسپرس است.
این نمایش اصلاً قرار نیست مأمنی آرامشبخش یا سرگرمیای بیدردسر باشد، بلکه برعکس، از طریق اصطکاک مدام نشانهها، درهمآموزی فرمهای پوچگرایانه و شکستن آگاهانه دیوار چهارم، تماشاگر را از جایگاه منفعل همیشگیاش بیرون میکشد و به قلب یک شوک ادراکیِ عمیق پرتاب میکند. در این جهان پرآشوب، تنِ بازیگران روی صحنه دیگر ابزار صرفِ ادای دیالوگ نیست، بلکه به واسطهی تئاتر فیزیکال و درک درست از روانشناسی بحران، به بدنهای مقاومت و استیصال بدل میشود.
حضور خیرهکننده بازیگرانی چون رویا جاویدنیا و توماج دانشبهزادی در کنار محمد معتضدی، فرید صادق، سینا برانچشمه، رضا حمزهپور و خودِ تینو صالحی، تجسم زندهی چرخهی معیوب خشونت و تنهایی است که با کنترل دقیق ریتم، سکوتهای پربار و اقتصاد حرکت، مخاطب را تنبهتن درگیر میکند.
«سه دقیقه تا پایان جهان» در نهایت بیانیهای است در دفاع از تئاتر تفکرمدار و عصیانگر؛ هنری که از ایجاد تلاطم و تنه زدن به فراموشی هراسی ندارد و تماشاگر را با ذهنی منقبض، بیدار و پر از پرسش روانه کوچههای شهر میکند.
اجراهای شبانه، ایرانشهر، سالن استاد ناظر زادهیادداشت عباس عبداله زاده برای نمایش "سه دقیقه تا پایان جهان" به کارگردانی تینو صالحیدر طول حیات حرفهایام، این نخستین بار است که نه از سرِ تعارف یا جریان سازی، بلکه از سرِ وظیفهٔ وجدانی و التزامِ اخلاقی به هنر، قلم به دست میگیرم تا دربارهٔ یک اثر نمایشی بنویسم که لازم است مورد توجه و دید همگان قرار بگیرد.
در روزگاری که سایهٔ سنگینِ ابتذال، سرمایههای مشکوک و موجِ سخیفِ نمایشهای تجاری،با عناوین کمدی،موزیکال،موسیقی نمایش و ... ساحتِ تئاتر را به عرصهای برای ارضای سلایقِ دمدستی و کسب درامد تبدیل کرده است، روزگاری که اکثریتِ اجراها تهی از فرم های خلاقانه و محتوای قابل تامل و زایشِ هنریشده و تنها به اتکای چهرههای گیشهپسند و فرمولهای سطحینگر میکوشند پول روی پول بگذارند، برخورد عادلانه با اثری چون سه دقیقه تا پایان جهان حکمِ یک تنفسِ عمیق در هوای پاک را دارد.
تینو صالحی در این اثر، از منظر من در همه ابعاد، بیانی صادقانه و بدون اغراق دارد و سعی می کند اثری هنرمندانه را با زبانی خاص و عامه پسند به روی صحنه بیاورد. متنِ اثر، ساختاری تأملبرانگیز دارد که هوشمندانه بر دو پایهٔ ارسطوییِ آموزش و پالایش استوار شده و تماشاگر را نه به مثابه یک مصرفکنندهٔ منفعل، بلکه به عنوان سوژهای متفکر درگیر میکند. آنچه دراماتورژی اثر را از آثار مشابه متمایز میسازد و هنر یافتن ترکیبات نمایشی را قوت می بخشد، پرهیز از شعارزدگی و گریز از افتادن در دامِ سانتیمانتالیسمِ رایج است، متن با تکیه بر بحرانهای بنیادینِ انسانِ معاصر، او را در برابر آینهٔ پایان جهان قرار میدهد.
اما درخششِ اصلی کار در حوزهٔ میدانگاهِ اجرا است. میزنسنهای تینو صالحی، مهندسیشده، دقیق و در خدمتِ دراماند. کارگردانی، صادقانه و کنترلشده و به دور از خودنماییهای فرمالیستیِ بیمبناست. از کنار بازیها یکدست و پر شور بازیگرانش خصوصا توماج دانش بهزادی نمی توان به سادگی گذشت،بازی هایی منفک از اضافاتِ تئاتری و برخاسته از درک عمیقِ زیستِ انسانیِ نقشها که مرموز ،جذاب و کنجکاو کننده و تامل بر انگیزند. در این اجرا، به عناصرِ دیگر صحنه توجه قابل ملاحظه ای شده، نور، طراحی صحنه، حرکتبندیها و موسیقی، پمپاژورهای هماهنگِ یک پیکرهٔ زندهاند و همگی در خدمتِ تمِ مرکزیِ اثر می باشند.
در نهایت، سه دقیقه تا پایان جهان ،نمایشی است که ،بغایت و به اندازه و خلاق است، طمطراقِ کاذب ندارد، اما از عمق تهی نیست.
همدلی، رفاقتِ حرفهای و چفت و بستِ گروهی در تمام لحظاتِ اجرا موج میزند.
بنابراین، از منظرِ مسئولیتِ اجتماعیِ هنر، دور از انصاف و بلکه خیانت به بضاعتِ شریفِ تئاتر است که چنین اثری که با اخلاصِ هنرمندانِ واقعیاش به صحنه آمده در هیاهوی کجسلیقگیِ بازارِ مسلط دیده نشود . وظیفهٔ خود میدانم از تمامی اهالی تفکر، دوستدارانِ تئاترِ اصیل و تماشاگرانِ فهیم دعوت کنم تا با حضورِ آگاهانهٔ خود در سالنِ اجرا، از این اثر حمایت کنند. مبادا که ذائقهٔ عمومی بیش از این توسطِ مدعیانِ نگرش های بازاری مصادره شود و نامِ مقدسِ تئاتر بیش از پیش دستخوشِ مسخ و تغییر ماهیت گردد.
عباس عبداله زاده
1405/08/16
«کتاب جادو» پرفروشترین نمایش هفته نخست آبان در تیوال شدپایان دور نخست با تکمیل ظرفیت اجراها؛ دور دوم بهزودی در سالنی دیگر آغاز میشودنمایش موزیکال «کتاب جادو» به نویسندگی و کارگردانی بهنام زینعلی و تهیهکنندگی ژاله صامتی، پس از استقبال چشمگیر مخاطبان و فروش تمامی بلیتها در تمام سانسها طی دو هفته متوالی، روز جمعه به نخستین دور اجراهای خود در سالن خانه رویداد جریان پایان داد.
به گزارش روابطعمومی نمایش، «کتاب جادو» با همراهی پرشور کودکان و خانوادهها، عنوان پرفروشترین نمایش هفته نخست آبان در سایت تیوال را به دست آورد و در جمع پرفروشترین نمایشهای کودک و نوجوان هفته نخست آبانماه سایت تیوال قرار گرفت.
استقبال از این اثر موزیکال، از روزهای آغازین با تکمیل ظرفیت سانسها همراه شد. حضور گرم خانوادهها و اشتیاق کودکان برای همراهی با جهان قصه و موسیقی، اجراهای «کتاب جادو» را به تجربهای پرنشاط برای تماشاگران تبدیل کرد؛ استقبالی که تا آخرین روز دور نخست ادامه یافت و تمامی اجراها را تا روز جمعه و پایانی نمایش، با سالن پُر از مخاطب همراه کرد.
آیین افتتاحیه این نمایش نیز با حضور ژاله صامتی، هنرمند شناختهشده تئاتر و سینما که تهیهکنندگی اثر را بر عهده دارد، برگزار شد.
استقبال از «کتاب جادو» به اجراهای عمومی محدود نماند و سانسهای صبح این نمایش نیز میزبان دانشآموزان مدارس و کودکان مهدهای کودک بود. حضور گروهی کودکان در کنار آموزگاران و مربیان، شور و حال ویژهای به این اجراها بخشید و فرصتی برای تجربه تماشای زنده تئاتر و همراهی با دنیای خیالانگیز نمایش فراهم کرد.
با پایان دور نخست اجراها در روز جمعه، گروه اجرایی اعلام کرد که با توجه به استقبال و درخواست مخاطبان، دور دوم نمایش «کتاب جادو» بهزودی در مجوعهای دیگر آغاز خواهد شد. زمان آغاز اجراها و جزئیات پیشفروش بلیت، متعاقباً اطلاعرسانی میشود.
بهنوش مرادی، باران صامتی، رومینا بختیاری و عاطفه اکبری بازیگران این نمایش هستند و نوشین صامتی بهعنوان مجری طرح با این اثر همکاری دارد.
همچنین محمد گودرزفر بعنوان سرپرست گروه موسیقی و نوازنده تنبک، سینا عطایی نوازنده سنتور، حسنا کارخانه نوازنده کمانچه، افرا بیات دستیار کارگردان، نورا نجفی پور مدیرصحنه، بهنام زینعلی را در شبهای این اجرا همراهی میکنند.
روایت «جادهی طولانی مارپیچ» در خانه نمایش مهرگاننمایش «جادهی طولانی مارپیچ» به قلم محمد چرمشیر و با کارگردانی نینا نفیسی؛ در سالن شماره ۲ خانه نمایش مهرگان بهروی صحنه رفته است.
حمید عبادی، نینا نفیسی، ایلیا نفیسی فرد، نازنینزهرا بابائیان و رضا سکوتی بازیگران این اثر نمایشی ۵۵ دقیقهای هستند که روایتی از ناکامی و تقدیر را بازگو میکند؛ داستانی عاشقانه که با نگاهی آغاز و از روی غفلت، متوقف میشود. پس از ۱۰سال، این زخم کهنه، سر باز میکند و...
نفیسی با اشاره به اینکه این متن به مقولاتی نظیر زمان، عشق، حسرت و گفتگوهای ناتمام میپردازد، میگوید: «جهان تأملبرانگیزی که استاد چرمشیر خلق کرده، تجربهای عمیق از انسان و فرصتهای ازدسترفته را تداعی میکند».
سایر عوامل این پروژه عبارتاند از: مشاور کارگردان: بیژن موسوی کاشانی؛ مدیر اجرایی و مدیر تبلیغات: محمد نیکبخت؛ مدیر رسانه و عکاس: پیام احمدی کاشانی؛ طراح نور: محمد صادقی؛ ساخت تیزر: حمید عبادی؛ مدیر روابطعمومی: مصطفی رفعت؛ طراح پوستر و بروشور: کاظم محمدی؛ گروه کارگردانی: معصومه خوشاندام، رضا سکوتی، ایلیا نفیسی فرد، نیما (علی) بزرگی و وحید سهیلی.
نمایش «جادهی طولانی مارپیچ» تا ۳۰ آبانماه ۱۴۰۵ بهروی صحنه خواهد رفت و علاقهمندان میتوانند برای تهیه بلیت، به سایت تیوال مراجعه کنند.
پاسخ به درخواست هنرمندان؛ مهلت ثبتنام در جشنواره تئاتر «دارا رُخ» افزایش یافتمهلت ارسال آثار به نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» تمدید شد.
به گزارش روابط عمومی این رویداد، مهلت ثبتنام و ارسال آثار(نمایشنامه) در نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» به دلیل استقبال گسترده هنرمندان تا پایان روز شنبه ۱۶ آبانماه ۱۴۰۵ تمدید شد.
پیش از این، آخرین مهلت بارگذاری آثار (نمایشنامه) در دو بخش اجرای تکنفره (مونولوگ) و اجرای دونفره (دیالوگ) تا ۱۰ آبانماه تعیین شده بود. با توجه به درخواستهای متعدد هنرمندان و هنرجویان، دبیرخانه جشنواره تصمیم گرفت این مهلت را تا پایان روز شنبه ۱۶ آبانماه افزایش دهد.
تاکنون از زمان اعلام فراخوان در ۲۲ مهرماه، تعداد ۲۹۴ اثر در سامانه «تماشاخانه دارا رُخ» ثبت شده است که از این میان، ۱۸۵ اثر در قالب مونولوگ و ۱۰۹ اثر در قالب دیالوگ (اجراهای دونفره) به ثبت رسیدهاند.
نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» با هدف حمایت از هنرمندان، هنرجویان و دانشجویان و با تمرکز بر روایتهای نزدیک (تکنفره و دونفره) برگزار میشود. متقاضیان میتوانند با مراجعه به سامانه تماشاخانه دارا رُخ پس از مطالعه دقیق فراخوان، نسبت به ثبتنام و ارسال اثر خود اقدام کنند.
این جشنواره به همت مؤسسه فرهنگی، هنری و آموزشی «دارا رُخ» و با دبیری «سیدمحسن حسنزاده»، در نیمه اول دیماه سال جاری برگزار خواهد شد.
وودی آلن در تهران، نگاهی به نمایش «قطع رابطه در خانه»گاهی تئاتر بیش از هر چیز باید بتواند حال تماشاگرش را خوب کند؛ او را برای مدتی از دغدغههای روزمره جدا کند و به دنیایی ببرد که در آن میتوان به پیچیدگیهای روابط انسانی خندید، بدون آنکه برای خنداندن مخاطب به شوخیهای سطحی یا واژههای رکیک متوسل شد. «قطع رابطه در خانه» از همین جنس نمایشهاست؛ یک کمدی رمانتیک سرحال که با ریتمی مناسب، بازیهایی روان و موقعیتهای طنز متعدد، تجربهای خوشایند برای تماشاگر رقم میزند.
ایده اولیه نمایش بهاندازه کافی جذاب و غیرمتعارف است: اریک، مردی که مؤسسهای برای قطع رابطه تأسیس کرده، به نمایندگی از افرادی که جرئت یا تمایل مواجهه مستقیم با شریک عاطفی خود را ندارند، خبر جدایی را به طرف مقابل اطلاع میدهد. اما طبیعتاً ماجرا به همین سادگی پیش نمیرود و مأموریت ظاهراً معمولی او، به موقعیتهایی پیشبینینشده و پیچیده تبدیل میشود.
آنچه در این نمایش بیش از همه جلب توجه میکند، جنس طنز و شیوه شکلگیری آن است. نمایش بهجای تکیه بر شوخیهای کلامی مبتذل یا اغراقهای بیمورد، از موقعیت، سوءتفاهم، واکنشهای ناگهانی و بازی با انتظارات تماشاگر برای خلق لحظات خندهدار استفاده میکند. طنزی که از دل روابط انسانی بیرون میآید و به همین دلیل، برای مخاطب آشنا و قابل لمس است.
تماشای نمایش گاهی آدم را به یاد کمدیهای وودی آلن میاندازد؛ همان جهان پرجنبوجوشی که در آن روابط عاطفی، تردیدها، تناقضهای رفتاری و ناتوانی آدمها در مدیریت احساساتشان، به ماده اولیه طنز تبدیل میشود. البته این شباهت بیش از آنکه به معنای تقلید از سبک یک فیلمساز باشد، به حالوهوای کلی اثر و نوع نگاه طنزآمیز آن به روابط زن و مرد مربوط است.
بازیهای خوب سوگل قلاتیان، هومن کیایی و مازیار سیدی نیز نقش مهمی در موفقیت اجرای نمایش دارند. یکی از امتیازهای اجرا، توجه به واکنشها و تعامل میان بازیگران است؛ جزئیاتی که گاهی حتی بیش از خود دیالوگها خندهدار میشوند. بازیگران بهخوبی ریاکشنهای یکدیگر را دریافت میکنند و این ارتباط زنده، به حفظ انرژی صحنه کمک میکند.ریتم تند و روان نمایش نیز اجازه نمیدهد موقعیتهای طنز کش پیدا کنند یا انرژی اجرا فروکش کند. همهچیز در خدمت پیشبرد موقعیتهاست و تماشاگر فرصت چندانی برای فاصله گرفتن از ماجرا پیدا نمیکند.
«قطع رابطه در خانه» در نهایت به همان چیزی وفادار میماند که از یک کمدی رمانتیک انتظار داریم: پایانی خوش و امیدبخش. شاید در روزگاری که بخش بزرگی از تجربههای روزمره با اضطراب و خبرهای ناخوشایند گره خورده، تماشای نمایشی که بدون ادعای بزرگ، به مخاطب فرصت خندیدن و لذت بردن میدهد، خود غنیمت باشد.
این نمایش یادآوری میکند که کمدی خوب لزوماً به معنای شوخیهای پرصدا و بیپروایانه نیست؛ گاهی کافی است آدمها را در موقعیتهایی قرار دهیم که خودشان، با تمام تناقضها و پیچیدگیهایشان، خندهدار شوند.
نسیم قاضیزاده
بازیگران نمایش «خانهی من جهنم» معرفی شدندهمزمان با آغاز پیشفروش، بازیگران «خانهی من جهنم» به کارگردانی مسعود میرطاهری معرفی شدند.
به گزارش روابط عمومی گروه، نمایش «خانهی من جهنم» نوشته پوپک رحیمی با طراحی و کارگردانی مسعود میرطاهری و تهیه کنندگی حامد اکبری از روز چهارشنبه، ۱۳ آبانماه در سالن استاد فرهاد ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه میرود.
بازیگران این نمایش ۸۰دقیقهای را (به ترتیب ورود به صحنه)؛ مسعود میرطاهری، شبنم سلطانی، بابک بهشاد و اشکان جنابی تشکیل میدهند.
در خلاصه این نمایش اینگونه آمده است که؛ در شهری به نام جهنم، چهار نفر گرفتار یک سؤالاند: برای رهایی، باید از چه کسی عبور کرد؟
از عوامل این نمایش میتوان به؛ مجری طرح: احسان تارخ، دستیار کارگردان: مونا گلپایگانی، دستیار دوم کارگردان: حامد اسماعیلی، طراح صحنه: سینا ییلاق بیگی، طراح لباس: مهرنوش بیانی، طراح گرافیک و گرافیست: رامین رستمی، منشی صحنه: صبا بازرگان، طراح نور: پدرام رضوانی، طراح تیزر و تکنسین ساخت تیزر: نیما ماسالی، طراح گریم: تکتم مرشدلو، اجرای گریم: حسام حیدری و مهلا شهریاری، عکاس: پرتو جغتایی، روابط عمومی و مدیر رسانه: امیر پارسائیان مهر اشاره کرد.
شایان ذکر است، پیش فروش این نمایش از امروز در سایت تیوال آغاز شده و علاقهمندان میتوانند برای تهیه بلیت اقدام کنند.
زمانی که عشق هم برونسپاری میشود نمایش با شکستن «دیوار چهارم» مخاطب را از جایگاه ناظر صرف به شریک تاملات شخصیت اصلی ارتقا میدهدتأملی بر نمایش «قطع رابطه در خانه» نوشته تریستان پتیژرار و کارگردانی مازیار سیدیگاهی انسان برای رهایی از یک رابطه، بیش از آنکه به دنبال پایان دادن به آن باشد، در جستوجوی کسی است که مسوولیت پایانش را بر عهده بگیرد. ایده مرکزی نمایش «قطع رابطه در خانه» نوشته تریستان پتیژرار و کارگردانی مازیار سیدی، دقیقا بر همین تناقض بنا شده است؛ تاسیس موسسهای برای اعلام خبر جدایی به جای آدمهایی که نمیخواهند یا نمیتوانند شخصا چنین مسوولیتی را بپذیرند. گویی در جهان معاصر، حتی پایان دادن به یک رابطه عاطفی نیز میتواند به خدمتی قابل خرید و فروش تبدیل شود؛ خدمتی که قرار است دشوارترین بخش یک انتخاب شخصی را از دوش صاحب انتخاب بردارد. اما آیا میتوان مسوولیت عاطفی را نیز مانند بسیاری از خدمات دیگر برونسپاری کرد؟
تریستان پتیژرار در این نمایشنامه با انتخاب چنین موقعیتی، بستری برای شکلگیری یک کمدی موقعیت فراهم میکند. کاراکتر اریک، با بازی مازیار سیدی، صاحب موسسهای است که ماموریتش اعلام جدایی به جای دیگران است. او در یکی از ماموریتهای خود با کاراکتر شارلوت، با بازی سوگل قلاتیان، روبهرو میشود؛ زنی که هفت سال پیش بدون هیچ گونه توضیحی او را ترک کرده و اکنون گذشتهای حل نشده را دوباره به زندگیاش بازگردانده است. حضور کاراکتر ماکسیمیوس، با بازی هومن کیایی، این مواجهه را به یک مثلث عاطفی تبدیل میکند؛ مثلثی که در آن مرز میان ماموریت حرفهای، خاطره شخصی و میل عاطفی به تدریج مخدوش میشود. به این ترتیب، کسی که قرار است واسطه پایان یک رابطه باشد، خود درگیر رابطهای میشود که ظاهرا هنوز به پایان نرسیده است. این پارادوکس، نقطه عزیمت درام و مهمترین ظرفیت کمیک آن است.
از منظر گونهشناسی، نمایش در قلمرو کمدی موقعیت و کمدی رمانتیک حرکت میکند و در عین حال از الگوهای «وودویل مدرن» نیز بهره میگیرد. کمدی موقعیت بیش از آنکه بر شوخیهای مستقل و خندهگیریهای کلامی متکی باشد، از قرار گرفتن شخصیتها در شرایطی متناقض و پیشبینیناپذیر نیرو میگیرد. در چنین ساختاری، یک موقعیت اولیه به زنجیرهای از موقعیتهای تازه منجر میشود و شخصیتها هر چه بیشتر برای کنترل اوضاع تلاش میکنند، بیشتر در دام پیچیدگیهای آن گرفتار میشوند. در کمدی رمانتیک نیز روابط عاطفی، موانع ارتباطی، سوءتفاهمها و فاصله میان خواستههای آشکار و پنهان شخصیتها، موتور پیشبرنده روایت هستند. «قطع رابطه در خانه» این دو سازوکار را به هم پیوند میزند و از دل یک موقعیت ظاهرا ساده، شبکهای از مناسبات عاطفی و پنهانکاری میسازد. در این میان، مفهوم وودویل مدرن نیز برای فهم سازوکار اجرایی و دراماتیک اثر اهمیت دارد. وودویل در سنت نمایشی اروپا، بهویژه در کمدی عامهپسند فرانسوی، بر موقعیتهای اغراقآمیز، سوءتفاهمهای زنجیرهای، ورود و خروجهای حساب شده، روابط پنهانی و غافلگیریهای پیدرپی استوار بوده است. در این شیوه، دروغ و پنهانکاری صرفا ابزار فریب نیستند، بلکه به عناصر سازنده پیرنگ تبدیل میشوند. شخصیتها میکوشند انگیزههای واقعی خود را پشت کلمات و رفتارهای ظاهری پنهان کنند؛ میان آنچه میگویند و آنچه واقعا میخواهند فاصله میافتد و همین شکاف، زمینهساز سوءتفاهم و جابهجایی موقعیتها میشود. در واقع، خنده از جایی آغاز میشود که مخاطب به اطلاعاتی دسترسی دارد که شخصیتها از آن بیخبرند یا از معنای واقعی رفتار یکدیگر برداشت نادرستی دارند.
در نمایش نیز تعلیق نیز از همین فاصله اطلاعاتی تغذیه میکند. مخاطب با هر تغییر در مناسبات سه شخصیت، در انتظار آشکار شدن انگیزهای تازه یا برملا شدن بخشی از حقیقت میماند. پرسش فقط این نیست که چه کسی با چه کسی رابطه دارد یا چه کسی قصد پایان دادن به آن را دارد؛ مساله مهمتر این است که هر شخصیت تا چه اندازه از خواسته واقعی خود آگاه است و تا کجا حاضر است آن را به زبان بیاورد. در چنین ساختاری، دروغ نه تنها حقیقت را به تعویق میاندازد، بلکه خود به عاملی برای تولید موقعیتهای تازه تبدیل میشود. البته تعلیق و غافلگیری در کمدی موقعیت زمانی به نتیجه مطلوب میرسند که از منطق رفتاری شخصیتها فاصله نگیرند، زیرا اگر سوءتفاهمها صرفا برای طولانی کردن ماجرا ساخته شوند، خطر تبدیل شدن پیرنگ به مجموعهای از تصادفهای کمیک وجود دارد.
فراتر از سازوکار کمدی، نمایش پرسشی جدی درباره سرنوشت، انتخاب و تقدیر آدمها مطرح میکند. آیا مواجهه دوباره اریک و شارلوت را باید اتفاقی تصادفی دانست یا بازگشت به گذشتهای که هرگز به درستی تعیین تکلیف نشده است؟ آیا انسان در برابر آنچه برایش رخ میدهد صرفا تسلیم تقدیر است یا همچنان مسوول انتخابهای خویش باقی میماند؟ این پرسشها زمانی معنای بیشتری پیدا میکنند که ایده موسسه اریک را در کنار آنها قرار دهیم. موسسهای که قرار است به جای افراد، تصمیم به جدایی را اعلام کند، در حقیقت شکل تجاری شده نوعی گریز از مسوولیت است. فردی که توان مواجهه مستقیم با شریک عاطفی خود را ندارد، هزینه میپردازد تا شخص دیگری این مواجهه را انجام دهد. حتی امکان دریافت خدمات جانبی مانند ارسال گل برای اعلام جدایی، بر طنز تلخ این وضعیت میافزاید؛ گویی برای پایان دادن به یک رابطه نیز میتوان بسته خدماتی تعریف کرد!
از این منظر، نمایش ظرفیت خوانشی انتقادی درباره کالایی شدن روابط انسانی دارد. در جهانی که بسیاری از نیازها و مناسبات به خدمات قابل عرضه در بازار تبدیل شدهاند، جدایی نیز از قلمرو تجربه شخصی خارج و به یک محصول خدماتی بدل میشود. با این حال، تناقض اصلی در اینجاست که احساسات، برخلاف خدمات، به آسانی قابل انتقال نیستند. اریک میتواند خبر جدایی دیگران را اعلام کند، اما نمیتواند گذشته عاطفی خودش را به دیگری بسپارد. او در مقام واسطه جدایی، ناخواسته با چیزی مواجه میشود که هنوز در درونش پایان نیافته است. اینجاست که نمایش از یک ایده کمیک فراتر میرود و به پارادوکس جدایی میرسد: کسی که حرفهاش پایان دادن به روابط دیگران است، در برابر رابطه حل نشده خودش ناتوان میماند.
در طراحی صحنه نیز سه محدوده اصلی، سازماندهنده روابط و کنشهای نمایش هستند: میز شام، مبل راحتی و درِ ورودی. میز شام به محل گفتوگوهای ظاهرا صمیمانه و گردهمایی سه شخصیت تبدیل میشود؛ فضایی که در آن مناسبات اجتماعی و ظواهر ارتباطی حفظ میشوند، اما زیر این آرامش، تنشهای عاطفی جریان دارند. مبل، در طرف مقابل، کارکردی متفاوت پیدا میکند و به فضایی برای آشکار شدن لایههای پنهان شخصیتها و عریان شدن درونیات آنها بدل میشود. درِ ورودی نیز صرفا یک عنصر کاربردی در دکور نیست، بلکه به محل ورود تنش و برهم خوردن تعادل موقعیت تبدیل میشود. نخستین مواجهه اریک و مارک و پاره شدن پیراهن اریک به دست مارک، از همان ابتدا این درگاه را به مرز میان آرامش ظاهری و آشوب پنهان بدل میکند. این سازماندهی سهگانه، امکان جابهجایی مداوم میان صمیمیت، افشاگری و تقابل را فراهم میآورد.
فضاسازی اثر در برخی لحظات یادآور جهان کمدیهای وودی آلن است؛ بهویژه از حیث تمرکز بر روابط عاطفی پیچیده، گفتوگوهای روزمرهای که به تدریج به موقعیتهای بحرانی تبدیل میشوند و شخصیتهایی که در مواجهه با احساسات خود گرفتار تناقضند. البته این شباهت را باید بیشتر در سطح حالوهوای روابط و جنس موقعیتهای کمیک در نظر گرفت، نه لزوما در سطح یک اقتباس یا تاثیر مستقیم سبکی.
یکی دیگر از تمهیدات اجرایی قابل توجه، شکستن دیوار چهارم توسط اریک در ابتدای نمایش و تکرار آن در پایان است. اریک در این دو نقطه، از محدوده جهان داستانی فاصله میگیرد و مستقیما با تماشاگر سخن میگوید. این انتخاب، مخاطب را از جایگاه ناظر صرف بیرون میآورد و او را به نوعی شریک تأملات شخصیت اصلی تبدیل میکند. از سوی دیگر، این تمهید میتواند یادآور آن باشد که آنچه بر صحنه میگذرد، تنها یک ماجرای خصوصی میان سه نفر نیست، بلکه موقعیتی است که امکان تعمیم آن به تجربه عمومی روابط انسانی وجود دارد. با این حال، میزان تاثیرگذاری چنین شکستی به آن وابسته است که گفتوگوی مستقیم با مخاطب، فراتر از یک تمهید روایی، به ضرورت معنایی نمایش تبدیل شود.
«قطع رابطه در خانه» در نهایت از یک ایده ساده، اما هوشمندانه بهره میگیرد تا تناقضی آشنا در زندگی معاصر را به صحنه بیاورد: انسان میخواهد انتخاب کند، اما گاهی از پذیرفتن پیامد انتخاب خود میگریزد؛ میخواهد رابطهای را تمام کند، اما حاضر نیست خودش پایان آن را اعلام کند. نمایش در بستر کمدی موقعیت و سازوکارهای وودویل مدرن، این گریز را به مجموعهای از سوءتفاهمها و جابهجاییهای کمیک تبدیل میکند. شاید مهمترین پرسشی که پس از پایان نمایش باقی میماند همین باشد: اگر بتوان خبر جدایی را به دیگری سپرد، آیا میتوان مسوولیت خاطره، فقدان و عشقی را که هنوز در درون ما ادامه دارد نیز به او واگذار کرد؟ پاسخ ظاهرا روشن است؛ جدایی شاید قابل سفارش باشد، اما پایان دادن به یک عشق، همچنان کاری است که هیچ کس جز خود فرد نمیتواند از عهده آن برآید.
آریو راقبکیانی