در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | دیوار
S3 > com/org | (HTTPS) 78.157.41.90 : 19:13:50
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۲ دقیقه پیش
خیلی رک و صریح و بی پروا ، دوستش داشتم چرا الکی ژست بگیرم بگم نه باب میلم نبود و کالت نبود و فرم نداشت و … نمایش گرم و صمیمی بود ادعایی هم جز ایجاد لحظات شاد و مفرح برای تماشاگران نداشت و خوشبختانه ۷۰درصد هم موفق عمل کرد. آقا دمتون هم گرم خیلی حال دادین 😉☺️🌺
حسام؟ و فاطمه اشرف این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۳ دقیقه پیش
تو این ویدئو، به تحلیل سکانس معروفی از سریال سرخ و سیاه می پردازم و توضیح می دهم که چطور  زبان تصویر به کمک طراحی درست میزانسن و صحنه تقابل هنر و قدرت رو به تصویر می کشد👇
https://youtu.be/89gA_4E_HoA
حسام؟ این را خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۱ دقیقه پیش
نگاهی به نمایشگاه «جستجوی ایران»
در گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران
با اعمال سلیقه ی شخصی :)
کژال این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۵۲ دقیقه پیش
چقدر این اجرا دلنشین بود.
سناریو و کارگردانی، کار رو به نحو احسنت جمع کرده بود.
طراحی لباس خیلی خوب بود.
طراحی و اجرای دکور و نور بسیار عالی و فکر شده بود.
موسیقی تاثیرگذار و در خدمت اجرا.
بازی ها خیلی خوب و هماهنگ، مخصوصا جامه دار و شاه.
بعضی صحنه ها منو یاد کالیگولای همایون غنی زاده مینداخت.
همه چیز فراتر از انتظارم بود، فقط با طراحی گریم و بازی گلین ارتباط نگرفتم.
در مجموع اثر ماندگار و درخشانی هست.
محمد، کژال، حسام؟ و سارا داوودی این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۵۳ دقیقه پیش
یک صحنه خالی و دوبازیگر قوی اما بیان راوی را دوست نداشتم. صحنه هم میتوانست انقدر خالی نباشد.
رویا پاک سرشت و حسام؟ این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
موضوع نمایشنامه، خلاقیت در نحوه اجرا و تماشاش تو فضای کافه، حس آشنایی و صمیمیت عمیقی ایجاد می‌کنه، انگار به دل زندگی چندتا آدم قدم می‌ذاری که هیچ شناختی ازشون نداری، اما درد مشترکی که دارین شما رو به هم وصل میکنه. فضای متفاوتی که این کار داشت به شدت برای من جذاب بود.
بازی‌ها زیبا و تأثیرگذار بودن، همه‌چیز به‌اندازه بود و واقعا لذت بردم.
خسته نباشید میگم به تمام عوامل تولید و اجرای این اثر 🌷
۱ ساعت پیش
بازی بینظیر محمد شعبانپور فوق العاده با استعداد
کارگردانی محشر آقای داغستانی

واقعا یه نمایش بینهایت زیبا و جذاب بود
خواهشا حتما این نمایش رو تمدید کنید
بدون شک اگر 1 ماه دیگه تمدید بشه خیلی از تماشاگران و عزیزانی که نتونستن این کار رو تجربه کنن حتما برای تماشا به سالن میان و اگر کسی هم این نمایش رو دیده باشه حتما برای تکرار دیدن این نمایش دوباره بلیت میگیره و لذت میبره

لطفا توی همین دو سه روز ، روزهای تمدیدی رو اعلام کنید 😍
۱ ساعت پیش
درود ، کار جالبی بود من دوست داشتم حداقل میشه گفت سلیقه من بود ، بازیا خوب بودن ، کارگردانی خوب بود مجموعا یه ترکیب خیلی خوبی بود
صحنه های درام و کمدی جذابی اتفاق می‌افتد که لحظات جالبی و برای مخاطب ایجاد میکند
من پیشنهاد میکنم و خسته نباشید میگم
کژال، حسام؟ و امیرمسعود فدائی این را خواندند
آزیتا موگویی این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
درود وقت همگی بخیر
تئاتر طولانی , با جزئیات و بسیار جذابی بود
بنده شخصا از خود نمایش و نقش آفرینی تمامی هنرمندان بسیار لذت بردم , خصوصا هنرمند نقش ابیگل و هنرمند نقش جان پراکتور
هرچیز درمورد بازی هنرمندان بود به زیباترین شکل ممکن اجرا شد

اما مسئله ای که بسیار باعث رنجش و اذیت شد صندلی های نامناسب بود و چیدمانشون
با دیدن تایم اجرا و همچنین سالن برگزاری بنده با خیال راحت خرید رو انجام دادم اما دیدن صندلی های چوبی بسیار ناراحت کننده و دور از انتظار بود

همچنین نبود جلوه های صوتی و نور مناسب و ...
داخل بروشوری که به ما تحویل دادند اسم طراح لباس, دوخت لباس, طراح نور و طراح صدا به چشم ... دیدن ادامه ›› خورد اما در سالن همچین مواردی وجود نداشت

عملا کل زیبایی و بار اجرا رو به تنهایی بازیگران به دوش کشیدند

به هرحال خسته نباشید میگم به عزیزان
موفق باشید و برقرار
امیرمسعود فدائی، حسام؟ و کژال این را خواندند
نازنین عاملی پور این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
سلام دوستان، وقت بخیر
۳ عدد بلیط ردیف اول برای تئاتر (قبض روح) برای فردا دارم.
که متاسفانه نمیتونم برم،
زیر قیمت سایت تقدیم میکنم🙏🏻
09134575092
۱ ساعت پیش
خیلی اجرای قشنگ و دلنشینی بود ، وقتی که همه ی عوامل اخر اجرا اومدن روی صحنه متوجه شدم که با یه تیم خیلی حرفه ای و همدل طرفم ، زحمت های کشیده شده برای این اجرا کاملا دیده شد و ثمره زیباش روی صحنه به رخ کشیده شد، یک اجرای دلنشین، طناز، با شکوه .
بازیگران همه حرفه ای و در خدمت کاراکتر، با نگاه کردن به بازی هر کاراکتر لذت خالص میبردم ، واقعا ممنونم ازتون.
صحنه،گریم،لباس،نور، رقص ها همه چیز جذابیت داشت.
کارگردانی عالی.
واقعا یه کار درجه یک و حال خوب کن.
ارزوی موفقیت دارم برای تیم قشنگتون.
۱ ساعت پیش
متن تامل برانگیز بود ، بازی بازیگر ها خوب بود. آخر نمایش گفتن مشکل صدا وجود داشته و این کیفیت واقعی اجراشون نبوده ولی بازم چیزی از حس خوب موقع تماشاش برام کم نکرد
در نهایت بعد از یه مدت طولانی یه نمایشو دیدم و خوشحال اومدم بیرون
مرسی از گروه تولید
۲ ساعت پیش
گاهی بعد از خواندن بعضی از نظرات تماشاگران با خودم فکر می‌کنم: واقعاً ما در این اجرا هیچ نقطه قابل دفاعی نداشتیم؟ هیچ لحظه، میزانسن، دیالوگ، انتخاب بازیگری یا ایده‌ای وجود نداشت که بتواند برای لحظاتی نظر تماشاگر را جلب کند؟

قطعاً هر تماشاگری حق دارد نمایشی را دوست نداشته باشد. ممکن است با داستان ارتباط نگیرد، از بازی یک بازیگر خوشش نیاید یا با شیوه اجرایی کار همراه نشود. این حق طبیعی تماشاگر است و قرار نیست همه یک اثر را بپسندند.

اما به نظرم میان نپسندیدن یک نمایش، نقد کردن آن و برخورد بدبینانه با آن تفاوت وجود دارد.

نقد، فراتر از سلیقه شخصی است. اگر بازیگری تپق می‌زند، اگر بخشی از داستان برای تماشاگر جذاب نیست یا انتخابی در اجرا درست از کار درنیامده، ... دیدن ادامه ›› می‌توان و باید درباره آن نوشت. اما آیا یک تپق می‌تواند ملاک قضاوت درباره تمام کیفیت بازی یک بازیگر باشد؟ آیا نپسندیدن داستان به این معناست که تمام اجزای دیگر نمایش هم بی‌ارزش‌اند؟

گاهی احساس می‌کنم بعضی از تماشاگران بعد از دیدن یک ضعف، تمام اثر را از همان دریچه قضاوت می‌کنند. انگار از ابتدا قرار بوده چیزی برای نپسندیدن پیدا کنند.

البته منکر این نیستم که ممکن است نمایشی در بخش‌های مختلف ناموفق باشد. اما حتی در چنین شرایطی، نقد باید بر پایه مشاهده، تأمل و استدلال باشد، نه صرفاً واکنش لحظه‌ای و تندی کلام.

به اعتقاد من، نقد حرفه‌ای فقط شکار کردن ضعف‌ها نیست؛ دیدن و تشخیص دادن ارزش‌ها هم هست. منتقد باید همان‌قدر که می‌تواند بگوید چه چیزی کار نکرده، بتواند توضیح بدهد چه چیزی کار کرده است.

سرعت نوشتن نظر، لزوماً نشانه سطحی بودن آن نیست، اما تندی لحن هم جای استدلال را نمی‌گیرد.

ما به نقد نیاز داریم. به نقد صریح، جدی و حتی بی‌رحمانه، اگر مستدل و منصفانه باشد. اما کاش در مواجهه با یک اثر هنری، پیش از آنکه حکم صادر کنیم، کمی بیشتر ببینیم، کمی بیشتر فکر کنیم و بعد بنویسیم.

قرار نیست همه نمایش ما را دوست داشته باشند؛ اما انتظار داریم آنچه را دیده‌اند، منصفانه قضاوت کنند.

عکس از پرتو جغتایی
امیرمسعود فدائی، حسام؟، تارا و محمد این را خواندند
رویا پاک سرشت، سینا و سعاد بحرانی این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲ ساعت پیش
وقت بخیر
تاتر خوبی نبود و یا حداقل مورد پسند من نبود.

آخر نمایش آقای معتضدی گفتند که کمک کنیم که صندلی های خالی پر بشه. قبول اما خود نمایش هم باید ی چیزی داشته باشه که ما بتونیم تلاش کنیم که صندلی ها را پر کنیم.
۲ ساعت پیش
رویدادهای رخ داده در تئاتر امروز ایران به قدری حیرت‌آور و حتی افسانه‌ای‌ست که بعضا آدم را یاد منطق عجیب و محیرالعقول سینمای تجاری بالیوود می‌اندازد. ... دیدن ادامه ›› چیزی که امروز به آن تئاتر می‌گوییم به معنای دقیق کلمه در کما قرار دارد و چندین سال است داریم در رابطه با مدیریت دستوری و پیامدهای مخربش هشدار می‌دهیم اما کو گوش شنوا! تئاتری که در ابتدای دهه نود شمسی و با ظهور سالن‌های خصوصی ریز و درشت باعث فخر مدیریت آن زمان شده بود و حضرات طوری که تهران و تعدد تماشاخانه‌هایش را به "پاریس کوچولو" تشبیه می‌کردند، اینک تبدیل به تالارهای عروسی شده‌اند که برایشان هیچ فرقی ندارد که کارگردان در آن مراسم عزا می‌گیرد یا جشن بله‌برونش را؛ اینک البته تا زمانی که مبلغ اجاره‌اش را تمام و کمال با سودش پرداخت کند!
در این شرایط اسفبار تئاتر که جشنواره پویای دانشگاهی‌اش تعطیل است، تولیدات و پژوهش‌ها سال‌هاست که به‌روز نیستند، دانشگاه‌ها به بنگاه نشر ناامیدی بدل شده و منتقدان دلسوز یا خانه‌نشین‌اند یا خارج‌نشین و یا از سر شرافت قلم شکسته‌اند تا مبادا مجیزگوی اجراهای دستوری دولتی شوند، ناگهان نمایشی سربرمی‌آورد خارج از سلطه تئاترهای بلاگرپسند که اینک مهر باطلی می‌زند به هر آن چه تاکنون به عنوان تئاتر مدرن به خلق‌الله قالب می‌کردند. شکل‌گیری نمایشی همچون «اختتام عشق» به امروز و دیروز برنمی‌گردد. گویی جایی پنهان بوده و امروز شرایط بروز پیدا کرده. شاید در نگاه اول اثر وارداتی و محصول زاویه نگاه پَسکل رامبر باشد اما چیزی که من دیدم، میراث بیش از دو دهه فعالیت مستمر هنرمندانی با محوریت اشکان خیل‌نژاد، حامد رسولی و مریم نورمحمدی‌ست.
اثر چنان تهاجمی و واکنشی‌ست که قصد ترحم به هیچ‌کس و هیچ چیزی حتی مورد احترام‌ترین احساسات انسانی همچون "عشق" را نداشته و اختتامی برای آن طراحی کرده است. مفهوم بیهودگی در بودن (حال این بودن را هر آن چه درنظر بگیرید، چه رابطه، چه هویت فردی و یا اثرگذاری اجتماعی) رخت نمایش شده اما آن را از عریانی نجات نمی‌دهد. چون سوال اینجاست که اگر همه چیز بیهوده‌ست، اصرار بر این پرُگویی خشن، بی‌پروا و عصیانی از کجا ریشه می‌گیرد؟ کاربرد خشم در کلماتی که تهی از معنا شده‌اند کجاست و در نهایت قرار است چه چیزی دست حامد و مریم را بگیرد؟ آزار! این تنها کلمه‌ای‌ست که در دنیای اثر به نمایش درمی‌آید.
وقتی نتیجه حرف‌های حامد می‌شود اشک‌های مریم و با طعنه به او می‌گوید: «آبغوره نگیر! من از آبغوره گرفتن بدم میاد!» یا تاثیر حرف‌های مریم که باعث مچاله شدن حامد شده و با تحکم به او می‌گوید: «صاف وایسا و منو نگاه کن حامد!»؛ گویی هر دو به مقصود خود که انتشار شکنجه است رسیده‌اند و آن را عینی در بدن یکدیگر می‌بینند. حتی مخاطب هم از این بار سنگین آزار مصون نیست و گاه مورد شلیک کلمات دو بازیگر قرار می‌گیرد.
اثر از نظر محتوایی هیچ چیزی جهت ارائه ندارد و این هیچ‌چیز واقعا به معنای دقیق کلمه "هیچ‌چیز" نیست. اما دنبال چه هستید که در اثر نمی یابید؟ قصه؟ شخصیت‌پردازی؟ نقطه‌عطف؟ مهندسی نمایشنامه در سه پرده دارای مقدمه، اوج و فرود؟ در کارگردانی چه؟ طراحی صحنه مجلل و البسه فاخر؟ میزانسن‌های پیچیده؟ طراحی نور چشم‌نواز و کمپوزیسیونی که تضمین‌کننده فروش اثر است؟ البته که همه این‌ها نیست. پس چه چیزی باعث جذابیت «اختتام عشق» شده؟ فرم اجرایی ایستا و نحوه بهره‌برداری از مونولوگ‌ها و جملاتی که یک‌تنه وظیفه کل بار نمایش را به دوش ‌می‌کِشد.
اینجا کلمات میزانسن دارند و نحوه بیانشان، کارکرد اجرایی پیدا می‌کنند. پیشتر گفته بودم که اثر شباهاتی با نقاشی «شماره پنج» جکسون پولاک دارد. همان‌قدر شلوغ و پرهیاهو که به ظاهر بداهه و تصادفی‌ جلوه گرفته اما پر است از جزییاتی که درک کاملش را مشکل و شاید نشدنی می‌کند. ما با پس‌مانده مرگ یک رابطه مواجهیم که هیچ چیزی اعم از سکس، مرور خاطرات عاشقانه گذشته، تعهد و وفاداری آن چسبندگی سابق جهت احیای آن را فراهم نمی‌کند. دیالوگ‌های جنسی که دو طرف به یکدیگر پرتاب می‌کنند، بیشتر از آن که محرکشان باشد، حالت حمله با چاشنی طعنه دارد که همچون سم کشنده‌ست. اما در این میان حضور تعدادی کودک که ناغافل میان دو راند، یکی از درهای این جهان مسموم را باز می‌کند، از چه حکایت دارد؟
ورود وروجک‌ها به این شکل است: «الان وقت تمرین ماست، شما اینجا چی‌کار دارین؟» یا «ما خیلی کاری نداریم و زودی تمرین می‌کنیم و می‌ریم». فرشته‌های کوچولو با ترانه‌ای که می‌خوانند، برای لحظاتی مخاطب از از جهان حامد دور کرده و مقدمه وارد شدن به جهان مریم را هموار می‌کنند. آن‌ها ضامن نجات رابطه مریم و حامد نیستند، آن‌ها فرشتگانی هستند که دیگر نه آهنگ و نه عصای جادویی‌شان مدت‌هاست از کار افتاده و از نظر اجرایی تاثر چندانی در رفتار زن و مرد نمایش نمی‌گذارند.
شاید گفته شود که سادگی فرم اجرایی «اختتام عشق» (البته از نظر من چندان ساده نیست) می‌توانست توسط هر شخص یا بازیگر دیگری کار شده و حتی در سالن‌های بهتری به صحنه برود، اما همان‌طور که گفتم در طول دو دهه که به شکل موشکافانه آثار نمایشی ایران را رصد کرده‌ام، هیچ‌گاه نمایشی مشابه چیزی که اشکان خیل‌نژاد مقابل چشمانمان گذاشته ندیده‌ام و دستاورد این اجرا باعث شده نه او، نه حامد رسولی، نه مریم نورمحمدی و نه تئاتر ایران دیگر به ماقبل خود باز نگردند.


مجید اصغری
۲ ساعت پیش
خیلی قشنگ بود واقعا عالی بود😍
۲ ساعت پیش
همیشه بدرخشی😍
۲ ساعت پیش
من واقعاً این اجرا رو دوست داشتم. بازی بازیگرها، به‌خصوص بچه‌ها، به نظرم فوق‌العاده بود. تنها چیزی که خیلی باهاش ارتباط نگرفتم، بازیگر نقش مادر بود.
قبلاً اجرای «درس بی‌پایان» رو از آوا تدین دیده بودم و بازی‌شون رو اون‌جا هم خیلی دوست داشتم؛ این‌جا هم همین‌قدر برام دوست‌داشتنی بودن. اما سه بازیگر دیگه‌ی نقش فرزندان رو برای اولین بار می‌دیدم و واقعاً از بازیشون لذت بردم. به نظرم هر چهارتاشون فوق‌العاده بودن و چیزی که بیشتر از همه توجهم رو جلب کرد، هماهنگی کم‌نظیر بازیگرها با هم بود.
طراحی صحنه، موسیقی و حرکات رو هم خیلی دوست داشتم.
در کل به کل بازیگرها و عوامل پشت صحنه خسته نباشید میگم و امیدوارم اجراهای بیشتری از این بچه‌ها ببینیم.
۲ ساعت پیش
کار خوب و سرگرم‌ کننده و در عین‌حال آموزنده ای بود
۲ ساعت پیش
سلام‌ و خسته نباشید به تمامی عوامل نمایش ،دیشب به تماشای این کار نشستم و نوشته‌ی من صرفاً به‌عنوان یک تماشاگر هست و برداشت و حس شخصی خودم رو از اجرایی که دیدم به اشتراک می‌ذارم.
این نمایش از همان ابتدا سعی می‌کند مخاطب را با خودش همراه کند و او را وارد فضای داستان و اتفاقاتش کند و تلاش گروه اجرایی برای تبدیل چنین موضوعی به یک اجرای نمایشی، ارزشمند به نظر می‌رسد.
یکی از نکات جالب اجرا، تلاش برای استفاده از صدا، تصویر و بازی بازیگران در کنار هم برای پیش بردن روایت بود؛ ترکیبی که به فضای کلی نمایش کمک می‌کرد و باعث می‌شد مخاطب صرفاً شنونده‌ی یک روایت تاریخی نباشد.البته در بعضی لحظات ناهماهنگی‌هایی میان بازی بازیگران و صدای بیرونی وجود داشت، اما با توجه به اینکه شب اول اجرا بود، به نظرم این موارد در ادامه و با اجرای بیشتر قابل برطرف شدن هستند.در مجموع، تماشای این نمایش تجربه‌ی خوبی بود. به‌خصوص اینکه با موضوعی روبه‌رو هستیم که می‌تواند بهانه‌ای برای فکر کردن و نگاه دوباره به بخشی از تاریخ باشد.خسته نباشید به همه‌ی عوامل 🌹🌹