درود و خسته نباشید خدمت همه عوامل این اثر بسیار ارزشمند.
اول از همه بگم که من چند سالی میشد که تئاترهایی که میدیدم اون حسّ بعد اثر که آدم رو به فکر فرو میبره نداشتم..ممنون که باعث شدید در این دو سه روز اخیر این مهم برام شکل بگیره.
دوست داشتم دو بار این کار رو ببینم ولی متاسفانه روز آخر تونستم بیام...امیدوارم در آینده نه چندان دور دوباره این اجرا رو با کیفیت حتی بهتر از این هم روی صحنه ببرید...


چند مورد هست که دوست داشتم عرض کنم :


به نظر من المان هایی که بتونه فضای کار رو به سمت این ببره که حس بهتری از خود نمایش نامه و خود اثر گرفته بشه و ارتباط بیشتری بشه گرفت،میچربه ... دیدن ادامه ›› به اینکه بخوایم تمام توجهمون رو به این معطوف کنیم که اثر امروزی بشه...چیزی که قراره امروز اجرا بشه و به مسائل امروز ربط داشته باشه به خودی خود این ارتباط رو با مخاطب برقرار میکنه و اتفاقا اگر بازیگران با لباس های خاص اون دوره در کنارمون مینشستن حس خیلی بهتری ایجاد میکرد.

نکته دوم اینکه اتفاقا صدای بالابر که یکی دو نفر از دوستان اشاره کردن از نظر تاریخی خیلی المان قشنگی بود و یکی از چیزهایی بود که به هویت کار کمک میکرد،شخصا از شروع کار لذت بردم و اینکه از همان صندلی ها و المان های در دسترس استفاده میشد خیلی به سرعت و کیفیت اجرا کمک میکرد..مخصوصا میزی که استفاده شده بود و شکل خاص و قدیمی داشت...

در مورد صحنه ها صحنه اول خیلی خوب شروع شد فقط یک مشکل این بود که صدا خیلی اکو میشد و بعضی قسمت ها رو متوجه نمیشدم...و اینکه صحنه اول بسیار طولانی بود که به نظرم میتونست کمتر بشه...
صحنه های دوم و سوم نقطه قوت کار بود و بسیار عالی و تحسین برانگیز بود..بازی های عالی از همه بازیگران واقعا اثر رو به نمایشی تبدیل کرد که مخصوصا اگر نمایش نامه رو نخونده بودی نفس رو در سینه حبس میکرد و میزانسن های بسیار خوب کارگردان کار خانم افشون هم بر جذابیت این موضوع اضافه میکرد..
صحنه پایانی هم بسیار جذاب پیش رفت و فکر میکنم ضربه آخر حتما نباید در دیالوگ پایانی زده بشه و اون لحظه ای که جان پرکتور بین دو انتخاب گیر کرده بود واقعا همذات پنداری وحشتناکی داشتم باهاش...
و همچنین حس عذاب وجدانی که هرکدوم از کاراکترها در برابر اینکه ممکنه باعث مرگ عزیزشون بشن در بازی ها کاملا باورپذیر و عالی بود..

در مورد موسیقی و نور خیلی عجیبه که بعضی از عزیزان گفتن هیچگونه طراحی وجود نداشت...فقط تنها مشکل این بود که صدا فکر میکنم به دلیل شکل خاصِ اجرا فقط از پشت شنیده میشد و شاید اون لحظه هایی که باید دلهره ایجاد میکرد کمی به این دلیل تحت الشعاع قرار میگرفت اما کاملا لحظه هایی که طراحی صدا انجام شده بود برای من مشهود بود و حتی کوبیدن های عصا به صورت متناوب کاملا هوشمندانه طراحی شده بود..


در پایان از اینکه این نمایش رو با تمام سختی هایی که امروزه وجود داره به شکل واقعا قابل قبول روی صحنه بردید تشکر میکنم و بهترین ها رو برای تک تک عوامل اجرایی آرزو میکنم..


در ضمن هیچوقت فکر نمیکردم که یه اثر ۳ ساعت و نیمه خستم نکنه!!دم همگی گرم :)

تا یک بشمار؛ روایتی از آمدن و رفتن، از خاک تا خاک

نمایش «تا یک بشمار» به کارگردانی سرکار خانم «زهرا صبری» اجرایی‌ست که برای روایت کردن، نیازی ... دیدن ادامه ›› به کلمه ندارد، اجرایی که سکوت را به زبان تبدیل می‌کند و با تکیه بر تصویر، حرکت، موسیقی و بازی با ماده، مخاطب را به تماشای جهان «خیام» می‌برد؛ جهانی که در آن آمدن و رفتن، ساختن و ویران شدن، عشق و مرگ، همه حلقه‌هایی از یک چرخه بی‌پایان‌اند.
سه اجراگر، «مهدی شاه‌پیری» و «رضا بهرامی» و «حسین دیوان»، با لباس و کلاه سربازی در فضایی دایره‌ای‌شکل و پوشیده از خاک و گل، روایتی را با جنگ و ویرانی شروع می‌کنند و با چرخه‌ی حیات و مرگ و همچنین با خلق شخصیت در برابر چشم مخاطب پیش می‌برند. گویی اجرا نشان می‌دهد انسان، تاریخ و تمام آنچه در جهان می‌بینیم، چیزی جز شکل‌های موقتی از یک ماده‌ی واحد نیستند. همان‌طور که خیام می‌گوید:
«در کارگه کوزه‌گری کردم رای
در پایهٔ چرخ، دیدم استاد به پای
می‌کرد دلیر کوزه را دسته و سر
از کلهٔ پادشاه و از دست گدای»

انتخاب جنگ به عنوان نقطه آغاز نمایش، هوشمندانه بود. شیوه‌ی نمایش جنگ و در ادامه سازندگی، گویی راوی این مفهوم بود که جهان با وجود تمام ویرانی‌هایش همچنان به بازآفرینی ادامه می‌دهد. این تقابل، یادآور نگاه تلخ و تأمل‌برانگیز خیام به چرخ گردون و سرنوشت انسان بود:
«ای چرخ فلک خرابی از کینه‌ی تست
بیدادگری شیوه‌ی دیرینه‌ی تست
ای خاک اگر سینه‌ی تو بشکافد
بس گوهر قیمتی که در سینه‌ی تست»

در ادامه، نمایش با خلق شخصیت‌ها و موجودات مختلف، از مار و شتر تا زن رقاص، شاه، رعیت، پرنده، حیوانات و انسان، به سراغ وجوه مختلف حیات می‌رود. هر تصویر، دریچه‌ای است به یکی از مضامین جهان خیام.
ساختن «زن رقاص» و تماشای او توسط یکی از سربازان، یادآور زیبایی و راز آفرینش انسان است. «تاسی» که با هر بار پرتاب شدن آسیب می‌بیند و فرو می‌ریزد، بی‌ثباتی بخت و بازی‌های روزگار را تداعی می‌کند. ساختن «شاهی» (ضخاک‌گونه) که در نهایت می‌میرد و تاجش بر سینه‌اش قرار می‌گیرد، «دیدی که چگونه گور بهرام گرفت»، در کنار رعیتی که از پذیرفتن باقی‌مانده‌های او سر باز می‌زند و در نهایت تاج را به بالشی برای آسودن تبدیل می‌کند، تصویری تأمل‌برانگیز از ناپایداری قدرت و تفاوت نگاه انسان‌ها به زندگی است. در این میان، تصویر رعیت اهمیت ویژه‌ای دارد؛ کسی که حاضر نیست برای بهره‌مند شدن از خوان قدرت، عزت و استقلال خود را کنار بگذارد. به نظر می‌رسید نمایش در این لحظه، از میان تمام مفاهیم خیامی، به ستایش قناعت و آزادگی می‌رسد:
«قانع به یک استخوان چو کرکس بودن
به زآنکه طفیل خوان ناکس بودن»

در بخش دیگری، با ساختن دو پیکره «زن و مرد» و به تصویر کشیدن عشق و یکی شدن آن‌ها، نمایش به سراغ میل، وصال و لذت زیستن می‌رود؛ همان دعوت همیشگی خیام به درک لحظه، پیش از آنکه خاک، پیکر انسان را در خود بگیرد. همچنین، شاید یکی از ظریف‌ترین تصاویر اجرا، «پرنده‌ای» باشد که ساخته می‌شود و سربازی تلاش می‌کند با دانه او را به دام اندازد؛ تلاشی ناکام برای تصاحب چیزی که ذاتش پرواز و رهایی است. در ادامه، «صورت گریان» که با برداشتن گل از زیر چشم‌هایش، اشک می‌ریزد و پیکره‌ای که زیر باران دهان به سوی آسمان می‌گشاید و در نهایت به جامی بدل می‌شود، از خلاقانه‌ترین لحظات اجرا بودند. به‌خصوص تصویری که با آن، اشک و باران و جام، در یک امتداد معنایی قرار می‌گیرند؛ گویی حتی اشیا نیز پیش از آنکه به شکل امروزی خود درآیند، زندگی و خاطره‌ای داشته‌اند.
«این کوزه چو من عاشق زاری بوده‌ است
در بند سر زلف نگاری بوده‌‌است
این دسته که بر گردن او می‌بینی
دستی است که بر گردن یاری بوده است»

اما نقطه‌ای که به نظرم تمام اجزای نمایش را به یکدیگر پیوند می‌دهد، تصویر «دایره» ناقصی است که روی یکی از چرخ‌های سفالگری شکل گرفت. دایره‌ای که از آن انسان‌هایی متولد می‌شوند، مسیری را طی می‌کنند و با مرگ، دوباره به همان دایره بازمی‌گردند. این تصویر را می‌توان از منظر چرخه تکرارشونده‌ی زندگی دید؛ انسان از خاک برمی‌آید، بخشی از مسیر را طی می‌کند و دوباره به خاک بازمی‌گردد. حتی آن دایره ناقص نیز مشابه دایره‌ی «انسو (ذن)» می‌تواند یادآور این معنا باشد که زندگی، مسیری با آغاز و پایان قطعی و مشخص نیست؛ چرخه‌ای است که نقص، گسست و جای خالی نیز جزئی از ماهیت آن‌اند. می‌توان گفت یکی از زیباترین مفاهیم این بخش، نسبت میان زمان و شتاب انسان است؛ گویی هرچه با شتاب بیشتری مسیر را طی کنیم، زودتر به انتهای آن می‌رسیم. مرگ نه اتفاقی بیرون از زندگی، بلکه بخشی از همان مسیری است که از لحظه تولد آغاز شده است.
«بر مفرش خاک، خفتگان می‌بینم
در زیرِ زمین، نهفتگان می‌بینم
چندان که به صحرای عدم می‌نگرم
ناآمدگان و رفتگان می‌بینم»

در این اجرا، موسیقی زنده فقط همراهی‌کننده تصاویر نیست؛ در کنار نورپردازی و میزانسن، به یکی از عناصر اصلی روایت تبدیل می‌شود. هماهنگی دقیق موسیقی، نور و حرکت اجراگران، فضایی یکپارچه خلق کرده که در آن هیچ‌کدام از عناصر اجرایی مستقل از دیگری عمل نمی‌کنند. گروه سه‌نفره اجراگران نیز با هماهنگی چشمگیر و تسلط بر کار گروهی، موفق می‌شوند بدون اتکا به دیالوگ، روایت را پیش ببرند و مخاطب را در تمام لحظات با خود همراه کنند.
حذف کلام در چنین اجرایی، به‌جای آنکه به محدودیت تبدیل شود، به نقطه قوت اثر بدل شده است. چراکه مفاهیمی چون مرگ، عشق، قدرت، زایش، رنج و گذر زمان، در اینجا به زبانی تصویری و تا حد زیادی جهان‌شمول بیان می‌شوند؛ زبانی که برای برقراری ارتباط با مخاطب، وابسته به دانستن یک زبان یکسان نیست. البته رسیدن به چنین نتیجه‌ای، فقط با حذف دیالوگ ممکن نمی‌شود. انتخاب تصویر مناسب برای هر مفهوم، تبدیل شعر به کنش و یافتن پیوندی معنادار میان ادبیات، حرکت و ماده، به شناخت و هوش اجرایی قابل توجهی نیاز دارد. به‌خصوص زمانی که قرار است جهان چندوجهی و گاه متناقض خیام، بدون آنکه به مجموعه‌ای از تصاویر پراکنده تقلیل پیدا کند، در قالب یک روایت منسجم ارائه شود و می‌توان گفت سرکار خانم صبری به بهترین شکل از عهده‌ی این کار برآمده است.
پایان نمایش نیز با فرود هواپیما، خروج سربازان گلی و دراز کشیدن زیر درخت، رو به آسمان (سربازان گلی و اجراگرها)، به نوعی به بازگشت به سکون می‌رسد؛ گویی پس از تمام آن هیاهو، جنگ، ساختن، عشق، زایش و مرگ، آنچه باقی می‌ماند خاک است و آسمان و انسان‌هایی که برای لحظاتی در این جهان حضور داشته‌اند.

«تا یک بشمار» تلاشی موفق در تبدیل شعر به تجربه‌ای زنده و ملموس است؛ اجرایی که به‌جای توضیح دادن خیام، مخاطب را در جهان او قرار می‌دهد. جهانی که در آن هیچ شکلی ماندگار نیست، هیچ قدرتی همیشگی نیست و هیچ انسانی از بازگشت به خاک مستثنا نخواهد بود؛ و شاید برای جمع‌بندی تمام این روایت، نتوان رباعی‌ای مناسب‌تر از این پیدا کرد:
«در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش
دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش
ناگاه یکی کوزه برآورد خروش
کو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه‌فروش!»

اجرایی دیدم که نه فقط تماشا کردم، بلکه لمسش کردم. روایت اجتماعی، با درد و زیبایی آمیخته، و بازی‌ها طوری صادقانه که انگار زندگی واقعی جلوی چشم بود. از اون شب برگشتم، با فکرهایی که هنوز دارن توی سرم قدم می‌زنن. ممنون برای این تجربه‌ی زنده، تلخ و قشنگ
به همه پیشنهاد میکنم که این نمایش را از دست ندهند

بالاخره بعد از ماهها این اجرا ساعت ١٧ بلیط داشت و تونستم ببینم این کارو.
خوب بود دیگه خندیدیم...

سلام و درود،

من این اجرا رو پنج شنبه 14 آبان ماه 1405 دیدم. از بابت اینکه دارم دیر نظرم رو اینجا مطرح میکنم عذرخواهم. اما اگر فرصتی پیش اومد که امیدوارم بیاد، و این نمایش مجدد اجرا، شد، بسیار پیشنهاد میکنم :)

اجرای جالب با ایده جالبی بود که برای دقایقی چند شمارو از زندگی روزمره جدا میکرد. شوخی های جالبی داشت که در بعضی مواقع با اینکه بارها تکرار شده بودند و حتی شاید لوس بودن، شمارو به خنده وا میداشت؛ بنابراین به نظرم خیلی هم شوخی های به جا و خوبی بودند!

ایده ی اصلی پشت نمایش در ابتدا کمی گنگ بود اما بعد از صحبت با عوامل خیلی واضح تر شد که روند داستان، به چه دلیلی به این شکل پیش رفت که بنظرم ... دیدن ادامه ›› همون گنگ بودنش هم در طول نمایش، برای مخاطبی که با عدم قطعیت برداشتی که از نمایش داشته، مشکلی نداره، جالب و چالش برانگیزه.

طراحی صحنه، لباس، گریم، طراحی نور، و اکسسوار ها همگی به جا و جالب بودن و تم کلی نمایش رو تقویت میکردن. بازی ای که بازیگران با این امکانات حاضر در صحنه داشتن هم همگی حساب شده و به جا و به اندازه بود

به طور خلاصه، نمایش لذت بخشی بود که خوشحالم اون عصر پنجشنبه به دیدنش رفتم :)

سلام و درود،

بسیار دیر این پیام رو مینویسم چون هر بار که میخواستم نظرم رو بیان کنم، بارها فکر میکردم که چه چیزی بنویسم که مناسب باشه، و همین باعث میشد که این کار رو مدام به عقب بندازم.

خیلی خلاصه اگر بخوام بگم، این نمایش خیلی ایرانی بود :)

تابلوها/صحنه های طراحی شده، بازی بازیگران، موسیقی نوازندگان، گریم، دکور، لباس، اکسسوار، نورپردازی و ویدیوآرت همگی بسیار به جا طراحی شده بودن و فکر نمیکنم موردی کم یا زیاد مطرح شد یا اگر صحنه ای حذف یا صحنه ای دیگر اضافه میشد، کیفیت اجرا ارتقا پیدا میکرد. این اجرا کاملا به جا بود و در ... دیدن ادامه ›› ارسال پیامی که میخواست به مخاطب ارسال کنه، بدون هیچ اصراری، موفق بود. پیامی که حاوی تجربه ی زیسته ی یک ایرانی، یا هر انسانی که زمانی، تاریخ سرزمین مادریش، با تاریخ سرزمین و تمدنی که در ایران وجود داشتن، و داستان های اون، گره خورده بود.

بنابراین، با اینکه دیر این پیام رو مینویسم، اما اگر این اجرا مجدد به روی صحنه رفت، به شدت پیشنهاد میکنم؛ به خصوص برای یک ایرانی :)

دکور بنظرم‌ خیلی ساده بود و‌میتونست بهتر باشه،
بازی ها قشنگ و روان بود
ولی حکمت عینک افتابی رو نفهمیدم چی بود،بنظرم بود و نبودش تفاوتی نمیکرد
جناب ظلی پور جوری نقش رو ایفا کردن که شگفت زده شدم،چون همیشه در قامت مجری گری دیده بودم ایشون رو،واقعا نمیدونستم انقدر هنرمند و توانا هستن
اون خانومی هم که اوازه خوان بودن خیلی قشنگ میخوندن،آفرین واقعا👏🏻👏🏻👏🏻