در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | دیوار
S3 > com/org | (HTTPS) 78.157.41.90 : 01:16:31
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۵ دقیقه پیش
خیلی وقت بود که می‌خواستم این نمایش رو ببینم و هی نمی‌شد. بالاخره پنج‌شنبه ۲۱ آبان ساعت ۱۴:۰۰ دیدمش. روزم رو ساخت؛ یکی از بهترین نمایش‌هایی که امسال دیدم. توی همچین «ست»هایی، تا حدی مرجعیت از «دیده شدن» گرفته می‌شه و به «دیدن» منتقل می‌شه، و این برای من خوشاینده.
و چه خوب که گروه محترم متن نمایشنامه رو با چاپی قابل‌قبول به انضمام چند تصویر بین متن برای عرضه آماده کرده بودن. ممنون.
چند روز باقی‌مونده رو از دست ندین. صندلی‌‌های A7 تا A12 به نظر من مناسب‌ترن.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۰ دقیقه پیش
«بازیگری، زندگی کردن در پوستِ آدم‌هایی است که هرگز نبوده‌ایم؛ تجربه‌ی هزارباره‌ی رنج‌ها، شادی‌ها و شوق‌هایی که شاید در یک عمر نگنجد.

روی صحنه، زمان می‌ایستد و ما از میان کلماتِ روی کاغذ، به درونِ روحِ شخصیت‌ها پل می‌زنیم. بازیگر تنها یک اجراکننده نیست؛ او راویِ خاموش‌ترین دردها و عمیق‌ترین آرزوهای انسان است. جایی که واژه‌ها تمام می‌شوند، نگاه، سکوت و تنفسِ بازیگر آغاز می‌شود.🎭✨
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۵ دقیقه پیش
عجب !!!! اسم نمایش که آدم می‌بره تو فکر که منظور کیه، و پوستر کیسه ای که بی سر است ، و سینه های بزرگ و ناف روی شکم تصویر یه انسان است و چون سر ندارد نمیشه به جد گفت منظور ، جنس زن یا مرد باشد و هم چنین چون اثری از مو ندارد بیشتر ذهنم را برد سمت زن ،و یکم رگه فمنیستیم گل کرد ، ولی باز باید رفت و اجرا را دید تا بهتر درک کرد ، نمره پوستر و اسم از نظر شخصی من از صد ۴۵ امیدوارم شاهد اجرا و محتوای خوبی باشیم با آرزوی موفقیت تیم اجرا
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۴۲ دقیقه پیش
اجازه ندیم با ورود سلبریتی ها و رقم های بالای بلیط پای مافیا باز بشه تا حق کسانی که زحمت می کشند از این بده، با آمدن سلبریتی ها به تئاتر استعداد هنرمندان زحمت کش را در نطفه خفه می کنند ، تحریم هر سلبریتی در تئاتر را با هم به نتیجه برسانیم تا بروند در قلمرو خودشان
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۴۵ دقیقه پیش
از نمایش «موشهای بلفاست» خیلی لذت بردم. اولین چیزی که به چشم میاد اینه که هر بازیگر یه قالب مشخص برای شخصیتش پیدا کرده و هیچکس تو نقشش گم نمیشه. شیمی بازیگرها هم عالیه و واقعاً حس میکنی یه گروه کنار همن.

یه چیز دیگه که نمایش رو از یه کمدی سطحی جدا میکنه، کنایه‌های سیاسیشه. کل نمایش پر از آدمهاییه که خودشون رو سیاسی و مبارز میدونن، ولی رفتارشون شبیه بچه‌ های وسط زمین بازیه. این کار نمایش رو عمیقتر میکنه، بدون اینکه شعاری بشه یا از خنده بیفته.

خودم از کمدی‌های ایرانی (چه تئاتر، چه سینما) معمولاً خنده‌م نمیگیره، ولی اینجا چند جا واقعاً از ته دل خندیدم. حتی گاهی هنوز شوخی شروع نشده بود و لبخند رو لبم بود، چون بازیگر ها حتی ساده‌ترین دیالوگ‌ ها رو جوری میگفتن که ... دیدن ادامه ›› بامزه میشد.

مطمئناً تو هر کمدی یه جاهایی افت داریم و اینجا هم هست، ولی بنظرم نمایش تونسته بود یه بالانس خوب بین بخشهای قوی و ضعیفش بسازه. تکیه‌کلامهاش هم مطمئنم تا مدتها تو ذهنم میمونه.

خسته نباشید به همهٔ عوامل
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
خسته نباشید خدمت دوستان پر تلاش و ممنون بابت اجرای بسیار زیبا و پرمفهوم لذت بردیم از نمایش شما ایشاله موفق باشین سلام بنده هم خدمت فرهاد خان نمایش برسونید
مریم قربانی این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
یک نمایش خیلی خوب و ارزنده
واقعا برام جالب بود
ممنونم از بازیگران، کارگردان و تک تک عوامل این اجرای قشنگ
۱ ساعت پیش
درود بر دوستان پر تلاش و خسته نباشید خدمت گروه بسیار بسیار نمایش دوست داشتنی و تاثیر گذاری بود نقش های جذاب با بازیگران بسیار خوب و کوچولوی با استعداد
پیروز باشین
مریم قربانی این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
میخکوب روایتگری عاطفه و مهدی کوشکی شدم، از ترس از دست‌ دادن موضوع و این روایتگری خفن.. حتی نتونستم یه قلوپ آب بخورم
فکر کنم متن، اقتباسی از کتاب حصار و سگ های پدرم بود
حسام؟ این را خواند
حامد کاسه چی(Hamed.kasehechi) این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش

جسدی در ساحل، عشقی در سرازیری

بعضی بدن‌ها حتی پس از مرگ نیز دست از حضور برنمی‌دارند. گویی مرگ، برخلاف تصور ما، همیشه پایان حضور نیست؛ گاهی آغاز نوع دیگری از حضور است. حضوری که نه با صدا، نه با حرکت و نه حتی با نگاه، بلکه با غیاب خود جهان زندگان را مختل می‌کند.
«تن و دیگر تکه‌پاره‌های عشق» به کارگردانی رضا بهکام از همین نقطه آغاز می‌شود: از جسد زنی که در ساحل پیدا شده است. زنی که هیچ‌کس او را نمی‌شناسد، اما از لحظه کشف پیکر خاموشش توسط زوجی که برای احیای رابطه فرسوده‌شان به آن نقطه‌ از جهان سفر کرده‌اند، دیگر نمی‌توان حضورش را نادیده گرفت.
آن‌ها به‌تدریج شروع به ساختن زندگی برای او می‌کنند؛ زندگی‌ که از ترکیب واقعیت، تخیل، حدس و میل ساخته می‌شود. اما این بازی روایی، به‌تدریج از کنترل خارج می‌شود و به درون رابطه خودشان راه ... دیدن ادامه ›› پیدا می‌کند.

در اینجا با یک پرسش بنیادین مواجهیم: ما دیگری را چگونه می‌شناسیم؟ آیا آنچه درباره دیگری می‌دانیم، چیزی جز تصویری نیست که از نیازها، ترس‌ها و امیال خودمان ساخته‌ایم؟

بیایید به اندیشه‌های ژرژ باتای، فیلسوف فرانسوی، رجوع کنیم. باتای در کتاب «اروتیسم»، پیوند میان میل، مرگ و گسست از فردیت را بررسی می‌کند. از نظر او، انسان موجودی محصور در مرزهای خویشتن است؛ موجودی که میل به دیگری، او را به سوی عبور از این مرزها می‌کشاند.
در نمایشی که رضا بهکام به صحنه آورده، جسد زن به شکلی پارادوکسیکال به نقطه اتصال دو انسان زنده تبدیل می‌شود. زنی که دیگر امکان سخن گفتن ندارد، به موضوع گفت‌وگوی بی‌پایان دو نفر بدل می‌شود. بدن او، با آنکه از زندگی تهی شده، همچنان نیرویی برای برهم زدن نظم زندگی دیگران دارد.
این وضعیت از نظر فلسفی بسیار قابل تأمل است: آیا بدن زن پس از مرگ نیز متعلق به خودش است؟ چه کسی حق دارد برای او هویت بسازد، گذشته‌اش را روایت کند و درباره میل‌ها و سرنوشتش تصمیم بگیرد؟
در اینجا جسد صرفاً نشانه مرگ نیست؛ نشانه بحران مالکیت بر بدن و روایت است. زن مرده نمی‌تواند از خود دفاع کند، اما دیگران همچنان درباره او حرف می‌زنند. او به تصویری تبدیل می‌شود که هرکس می‌تواند بخشی از خواسته‌های خود را بر آن فرافکنی کند.

یکی از جذاب‌ترین وجوه دراماتورژیک اثر که رضا بهکام به زیبایی به صحنه آورده، انتخاب یک شخصیت غایب به‌عنوان مرکز ثقل درام است.
مری، زنی که جسدش در ساحل پیدا می‌شود، در ظاهر شخصیت حاضر و کنشگر نمایش نیست؛ اما غیاب او موتور محرک کنش‌های دیگر شخصیت‌هاست. این انتخاب، ساختار دراماتیک اثر را از الگوی متعارف شخصیت‌محور دور می‌کند. ما با شخصیتی روبه‌رو هستیم که بیش از آنکه از طریق کنش مستقیم شناخته شود، از خلال روایت دیگران ساخته می‌شود.
این ویژگی، دراماتورژی اثر را به قلمرو عدم قطعیت نزدیک می‌کند. مرز میان آنچه واقعاً اتفاق افتاده و آنچه شخصیت‌ها تصور می‌کنند، به‌تدریج ناپایدار می‌شود. تماشاگر نیز در موقعیتی قرار می‌گیرد که باید مدام میان واقعیت و خیال، حقیقت و جعل، خاطره و میل تمایز بگذارد؛ تمایزی که ظاهراً هرگز به نتیجه قطعی نمی‌رسد.
با این حال، این ساختار یک خطر نیز دارد: اگر روایت‌سازی شخصیت‌ها از زن غایب به اندازه کافی با بحران درونی خودشان پیوند نخورد، امکان دارد ایده مرکزی نمایش بر شخصیت‌پردازی غلبه کند. در چنین شرایطی، شخصیت‌ها به ابزار انتقال یک مفهوم فلسفی تبدیل می‌شوند، نه انسان‌هایی با پیچیدگی مستقل.
به گمانم ارزش اصلی اثر در همین تنش میان ایده و زندگی است؛ میان آنچه می‌خواهیم درباره دیگری بدانیم و آنچه از شناخت او ناتوانیم.
در چنین متنی، کارگردان با مسئله‌ای فراتر از روایت یک داستان مواجه است: چگونه باید شخصیتی را که حضور فیزیکی و صدای مستقلی ندارد، به نیرویی محسوس در جهان نمایش تبدیل کند؟
اینجا میزانسن، ریتم، سکوت و نسبت فضایی بازیگران اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کنند. جسد زن نباید صرفاً یک اتفاق آغازین باقی بماند؛ باید همچون یک حضور نامرئی، در روابط، فاصله‌ها و رفتارهای شخصیت‌های زنده امتداد پیدا کند.
به همین دلیل، کارگردانی این اثر نیازمند نوعی خویشتن‌داری است که رضا بهکام به درستی آن را به ثمر نشانده.
از سوی دیگر، رضا بهکام توانسته از دوگانه واقعیت و خیال، زبان اجرایی مشخصی بسازد. اگر این دو جهان از نظر ریتم و کیفیت اجرایی تفاوت معناداری نداشته باشند، بخشی از ظرفیت دراماتورژیک متن از دست می‌رود.
در چنین اجرایی، موفقیت کارگردانی را باید نه فقط در زیبایی میزانسن، بلکه در توانایی آن برای تبدیل یک ایده انتزاعی به تجربه‌ای جسمانی و عاطفی سنجید.

یکی از لایه‌های انتقادی مهم اثر، نسبت میان زن، بدن و نگاه دیگری است.
مری حتی پس از مرگ نیز از حق روایت مستقل محروم است. زندگی او به دست دو شخصیت دیگر بازسازی می‌شود. این وضعیت را می‌توان از منظر اندیشه‌های سیمون دوبووار نیز خواند؛ به‌ویژه مفهوم «دیگری» در فلسفه او.
دوبووار در کتاب «جنس دوم» نشان می‌دهد که چگونه زن در ساختارهای تاریخی و اجتماعی، اغلب نه به‌مثابه سوژه‌ای مستقل، بلکه در نسبت با مرد و نگاه او تعریف شده است.
در نمایشی که رضا بهکام به صحنه آورده، زن مرده در موقعیتی افراطی از همین وضعیت قرار می‌گیرد: او حتی پس از حذف فیزیکی، همچنان موضوع نگاه، تفسیر و تخیل دیگران است. بدنش باقی مانده، اما امکان سخن گفتن از او گرفته شده است.
با این حال، می‌توان پرسید آیا اجرا موفق می‌شود این وضعیت را نقد کند یا ناخواسته همان سازوکار را بازتولید می‌کند؟ آیا مری در نهایت از یک بدن بی‌صدا به سوژه‌ای مستقل تبدیل می‌شود، یا همچنان در حصار تخیلات دیگران باقی می‌ماند؟
به نظرم این پرسش یکی از مهم‌ترین نقاطی است که اثر را از یک درام صرفاً روان‌شناختی فراتر می‌برد و به قلمرو سیاست بدن و مسئله قدرت وارد می‌کند.
عنوان نمایشنامه بیش از آنکه درباره عشق وعده‌ای بدهد، درباره ناتمامی آن هشدار می‌دهد.
عشق در این اثر یک مفهوم یکپارچه نیست؛ مجموعه‌ای از میل‌ها، ترس‌ها، خاطرات، سوءتفاهم‌ها و فقدان‌هاست. آدم‌ها گاهی به جای آنکه یکدیگر را بشناسند، روایت‌هایی از یکدیگر می‌سازند و بعد عاشق همان روایت‌ها می‌شوند.
شاید مسئله اصلی نمایش نیز همین باشد: ما تا چه اندازه عاشق یک انسان می‌شویم و تا چه اندازه عاشق تصویری که از او ساخته‌ایم؟
جسد زن در ساحل، استعاره‌ای از همین حقیقت هولناک است. حقیقتی که می‌گوید دیگری همیشه چیزی بیرون از دسترس ما دارد؛ چیزی که نه می‌توانیم تصاحبش کنیم و نه با تخیل خود به تمامی جایگزینش کنیم.
از سالن نمایش که بیرون می‌آییم، شاید آنچه بیش از همه باقی می‌ماند، نه تصویر جسد یک زن، بلکه این پرسش باشد که چند نفر در زندگی ما، پیش از آنکه واقعاً بشناسیمشان، در روایت‌های شخصی ما دفن شده‌اند؟
و شاید عشق، پیش از آنکه هنر کنار هم ماندن باشد، هنر به رسمیت شناختن همین فاصله باشد؛ فاصله‌ای میان دو تن، دو جهان و دو حقیقت که هرگز به تمامی در یکدیگر ادغام نمی‌شوند. ما دیگری را دوست داریم، اما هرگز تماما به او دسترسی نداریم و شاید تمام تراژدی عشق همین باشد.

حسام؟ و متین مختومی این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
جذاب و پر محتوا
حسام؟ این را خواند
مانی یونسی و فرزانه قاسم زاده این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
طراحی صحنه زیبا، موسیقی دلنشین و بازی عالی بازیگران؛ عالی بودین.❤️
۱ ساعت پیش
۲ میلیون تومان 🤯🤯🤯

یعنی عادی سازی بلیط نمایش میلیونی 😓

تیاتر مأمن امنی بود که ما باهاش مانوس شدیم

ولی این رو هم از ما میگیرند و طبقاتی میکنند 🥹💔

محمد این را دوست دارد
بنظرم هر چقدر گرانتر شود بهتر است.
چون نود درصد تیاترها ارزش هزار تومان را ندارند و وقتی ارزان باشد مردم میروند و پول خود را هدر میدهند اینجوری گران شد نمی‌روند بجایش میوه میخرند تا آبمیوه بخورند آنهم در فضای سبز طبیعت
۱ ساعت پیش
داریوش آریا
بنظرم هر چقدر گرانتر شود بهتر است. چون نود درصد تیاترها ارزش هزار تومان را ندارند و وقتی ارزان باشد مردم میروند و پول خود را هدر میدهند اینجوری گران شد نمی‌روند بجایش میوه میخرند تا آبمیوه بخورند ...
این خانه از پای بست ویران است

خواجه در بند نقش ایوان است 😓💔

۱ ساعت پیش
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
اجرایی که موقع دیدنش زمان رو فراموش میکنید و اجازه نمیده ساعتت رو چک کنی
متن جذابی که کاری رو که باید میکنه بدون حرف های اضافه و شعاری
کارگردانی کار در فرم بسیار عالی کار میکنه و از امکاناتی که کمتر دیده میشه در اجراهایی که دیدم به شکل درستش استفاده بشه در این اجرا در خدمت اجرا هستن و به درست ترین شکل استفاده شده و به جذابیت کار افزوده
بازیگر ها هم با بیان و بدنی که در خدمت اجرا هستن نقطه قوت های اجرا رو تکمیل میکنن
رضا توکلی و حسام؟ این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱ ساعت پیش
کشتی بزرگ وسط کوچه ما بود؛ برای من تجربه مواجهه با یک جهان متفاوت بود؛ نمایشی که به نظرم نقطه قوتش فقط در اصل اثر نبود، بلکه تقریباً هر جزء کوچک آن، المان و معنای خودش را داشت و در شکل‌گیری نمایش نقش ایفا می‌کرد.

چیزی که بیش از همه توجهم را جلب کرد، تازگی زبان و فرم اجرا بود. اثر با وجود بهره‌گیری از ریشه‌ها و فضاهای آشنای آیینی، در دام بازسازی یا ارائه یک تعزیه مدرن نیفتاده بود؛ بلکه هویت مستقل خودش را داشت. این تفاوت برای من بسیار ارزشمند بود.
شاید بعضی روایت‌ها، با گذشت قرن‌ها، همچنان حرف‌های تازه‌ای برای گفتن داشته باشند و روا این را به ما خوب نشان داد...

خسته نباشید به آقای شاه‌حسینی و تمام گروه اجرایی اعم از دوستان با اخلاص روا و نوای یاس.
دیدن اثری با این میزان جزئیات، جسارت و نگاه متفاوت، تجربه ارزشمندی بود و مرا به یا این بیت از آقای کاظم بهمنی انداخت:
«رسیده سنّ حضورت به سنّ نوح، اما
شمار مردم کشتی نکرده تغییری»
به امید دیدن آثار بیشتری از گروه روا.

امیرحسین دادمان این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲ ساعت پیش
من دو تا بلیط برای ساعت ۵ عصر جمعه دارم کسی خواست به شماره ام پیام بده ۰۹۰۲۱۳۷۵۱۱۸
۲ ساعت پیش
خسته نباشید میگم به همه عوامل اجرا

این موضوع رو باید در نظر داشته باشیم که هر هنرمندی رو باید بر اساس تجربه ش و جهان بینیش سنجید

اول از همه به کارگردان و تهیه کننده این اثر تبریک میگم که جسارت داشتن و متنی به این سنگینی رو به صحنه بردند

آقای باقری کارگردان نمایش رو به تازگی باهاش آشنا شدم فکر میکردم چون کار اولشه با کاری کاملا ضعیف روبرو بشم اما با وجود یه سری ضعف ها از اجرا تاثیر گرفتم و تشویقشون میکنم به راهشون ادامه بدن
۲ ساعت پیش
خسته نباشید میگم به همه ی عوامل اجرا
تاثیر گرفتم

بازیگر این نمایش منو به وجد آورد،بازیگری با جسارت که نقش رو زیست کرده بود بازی نمی‌کرد زندگی میکرد✔️
حسام؟ و امیرمسعود فدائی این را خواندند
شهرزاد فیضی این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲ ساعت پیش
امشب به دیدن این نمایش جذاب رفتیم به جد یکی از بهترین اجراها رونظاره کردیم خداقوت میگم به این تیم حرفه ای به خصوص اجرای شاهکار مهدی کوشکی
۲ ساعت پیش
دورود وخسته نباشید به تمام گروه، ازاجرا لذت بردم ،آرزوی موفقیت برای همه دوستان درتئاتر میخوام و عشق بهتون.
حسام؟ و امیرمسعود فدائی این را خواندند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید