درود بر تمامی عوامل نمایش «خانهِ من جهنم». شک ندارم کسانی که نمایش «موشهای بِلفاست» را دیده‌اند، تماشای آن را به دوستان و نزدیکان خود توصیه کرده، و به احتمال زیاد منبعد مثل این بنده حقیر پیگیر فعالیتهای استاد میرطاهری شده‌اند. صادقانه‌اش اینکه در شبی که توفیق تماشای اجرا بدست آمد بازی خانم سلطانی بسیار روان‌تر و مسلط‌‌‌تر از مابقی گروه بود. تُپق‌زدن‌ و فراموش‌کردن دیالوگ‌ و یا جابجا‌ گفتن‌های جزئی اهمیت آنچنانی برای ارزشگذاری منفی کار ندارد چون قطعاً در ادامه‌ی روندِ اجرا درست خواهند شد (اجرای ١٩ آبان). ولی نکته‌ی مهمی که مرا مقهور و مسحور این اجرا کرد، متن تألیفی‌-ترجمه‌ای نمایشنامه بود که چند گام فراتر از تمامی عناصر دیگرِ اجرا جان گرفته بود. هرچند گاهی‌ اوقات دیالوگهای پرحجم دختر کافه‌دار آنچنان با سرعت بالا ادا می‌شدند که کمی پیچیده و طولانی می‌نمود (البته در مقایسه با تک‌گویی‌های ٤٠ دقیقه‌ای نمایش «اختتام عشق» آنقدر هم طولانی نبود). از سوی دیگر، حتی اگر تک‌تک جملات این نمایشنامه از فیلمها، نمایشنامه‌ها، داستان‌ها و کتاب‌هایی که نویسنده‌ی اثر قبلاً خوانده، ترجمه و یا از آنها وام گرفته، نه تنها چیزی از ارزش متن نمی‌کاهد، بلکه قابل تقدیر هم هست زیرا مهم نوع پرداخت و خلق درام و کنش در داستان بود که با چیره‌دستی و استادی تمام نوشته شده، و ضمناً وجود خرده‌پیرنگ‌ها پارادایمِ کلی متن را هم کامل‌تر کرد. پیش‌نیاز نوشتن چنین نمایشنامه‌ای، ممارست چندین و چند‌ساله با متون زبان اصلی و آشنایی با ادبیات دراماتیک است (مثلاً شعر «زبان‌های شیشه‌ای» منسوب به شان شِین)که به گمانم خانم پوپک رحیمی بهره کافی و وافی را برده، و تماماً دین خود را به زبان مبداء ادا کرده‌اند. بافت اجتماعی، بافتار نحوی و سیاق زبان به کار برده شده در داستان کاملاً منعکس‌کننده‌ی فرهنگ امریکایی بود، ولی همین نکته مانع از این‌همانیِ تماشاگر ایرانی با جهنم خودساخته‌ی شخصیت‌های داستان بود (مثلاً برای رسیدن به آزادی...)، جهنمی که دختر برای رهایی، خلاصی و انتقام مکارانه از پدر پیر، تنوع‌طلب، و ترسو و همچنین خواستگار عاشق‌پیشه‌ی سرکش در کمال بی‌غمی از محنتشان، آنها را به مَسلخ رینگِ بُکس فرستاد. در انتها، ای کاش این نمایش در سالنی که صندلی‍های تماشاگران مُشرف و نزدیک‌تر به صحنه بود اجرا میشد تا لذت تماشا را دوچندان می‌کرد. پاینده باشید.