به گزارش روابط عمومی مجموعه تئاتر لبخند، مجموعه تئاتر لبخند در سال نو، فعالیت‌های فرهنگی خود را از روز سه‌شنبه ۲۵ فروردین ماه ۱۴۰۵ با اکران "انیمه‌های برتر جهان" از سر می‌گیرد. در این رویداد، علاقه‌مندان به هنر انیمه فرصت خواهند داشت تا از میان مهم‌ترین آثار تاریخ این مدیوم سینمایی، ساخته کارگردانان نام‌آشنایی چون هایائو میازاکی و ایسائو تاکاهاتا، به تماشای بنشینند.

در بخش نمایش فیلم‌های هایائو میازاکی، آثاری چون «شاهزاده مونونوکه» (تولید ۱۹۹۷) و «شهر ارواح» (تولید ۲۰۰۱) به روی پرده خواهند رفت. همچنین، فیلم‌های «افسانه پرنسس کاگویا» (تولید ۲۰۱۳) و «مزار کرم‌های شب‌تاب» (تولید ۱۹۸۸)، که هر دو به کارگردانی ایسائو تاکاهاتا فقید ساخته شده‌اند، نیز برای علاقه‌مندان به نمایش درمی‌آیند.

این مجموعه همچنین اعلام کرد نمایش های جدید از هفته دیگر شروع خواهد شد.

تنها با جهل می‌توان آسوده زیست؟ چراکه نه، اگر گرفتار جهل مرکب باشی زیست جاهلانه نه تنها دستگیرت می‌شود که در دنیای ابوجهل‌زده، عاملیست بر ارتقای اشکوبه.

نزدیک پنجاه سال بعد از نگارش اولیه «چهارصندوق»، نمایشنامه‌ای که بیضایی خود هیچگاه نتوانست آن را اجرا کند، محمد کرمی این نمایش را در تماشاخانه مهرگان-حوالی دانشگاه تهران- روی صحنه برد؛ با حضور یک سری بازیگر جوان عمدتا زن-به جز کارگردان و نقش بازاری، بقیه زن هستند، از تهیه‌کننده نمایش تا مترسک و از متشرع تا روشنفکر و رعیت.

زنانه بودن برای «چهار صندوق» بیشتر بر مدار پسامهسا ست و برای محمد کرمی این زنانه کردن ظاهری و حتی تلفیق این مضحکه‌ی سیاسی با حرکات موزون، گرچه نزدیکی به بازار را افزون کرده اما همچنان عامه‌پسندترین وجه «چهارصندوق» قدرت متن بیضایی است که بر همه چیز و البته -جنسیت- چربش دارد‌ و حتی اگر تیپ تاجرمسلک نیز بدل به زن می‌شد باز در نتیجه‌گیری نهایی تاثیری نداشت.

عامه‌پسندی چهارصندوق خواص را هم دربرمی‌گیرد؛ البته خواصی که نقدِ تندِ نماینده‌ی کراواتی انتلکت‌زده‌ی خود را تاب آورند‌. نماینده‌ای که بیضایی به شدیدترین شکل او را تازیانه میزند از بهر اینکه چرا فقط محرک توده‌ها و عوام است و کار که به اتفاق می‌رسد، جا میزند و کنار بازاری و متشرع قرار می‌گیرد.

بازیگران «چهارصندوق» کرمی، جوان هستند اما عالمانه متن را حفظ کرده و عاشقانه آن را اجرا می‌کنند و خوش‌شانس بوده‌اند که گیرایی متن چنان است که حتی ناآشناترین‌ اذهان را به خود می‌خواند‌. زنانه کردن نمایش این خروجی را هم داشته که معلوم سازد، دیکتاتورسازی زن و مرد نمی‌شناسد و اینجا که مترسک خودساخته-همان دیکتاتور- زن شده نه تنها اوضاع بهتر نشده که اغواگری زنانه فقط اسباب تاخیر در تغییر سرنوشت است.

محمد کرمی با نوعی جایگزینی ابتدا و انتهای متن بیضایی، اعلان خطر را از ابتدا به انتها برده تا شاید دور باطل خودکامگی های خودساخته‌ی بشری را جار بزند و بگوید «سیاه»-نماینده عوام- باز تنها خواهد ماند؛ اگر اتحاد مثلث علیه اتفاق مربع باشد.

اجرای چهارصندوق -که در کنار فیلمنامه ماهی و نمایشنامه های دیوان بلخ و مجلس شبیه در ذکر مصائب استاد…، از سیاسی‌‌ترین آثار بیضایی است-پنجاه سال بعد از تالیف و استقبال مخاطب، همچنین میرساند که چقدر جای متون ایرانی غنی در هنرهای نمایشی ایران خالی است و راه نجات صنعت هنرهای نمایشی- از تئاتر تا سینما و تلویزیون- همین رجوع به ریشه‌های ادبی است.

منبع

پنجاه‌وهشت سال پیش که بهرام بیضایی نمایشنامه «چهار صندوق» را نوشت، صورت‌هایی را در افق می‌دید که دیگران توانایی دیدن‌شان را نداشتند. آن دیگران یا اصلاً تصوری نداشتند که  مدتی پیش در جهان چه روی داده است یا باور نمی‌کردند که ممکن است چنان رویدادهایی در زادبوم خودشان هم پیش بیاید و حتی اگر چنان واقعیتی را درک می‌کردند، باز هم نادیده می‌گرفتند، گاهی از روی نادانی و گاهی برای آنکه منفعتی در دیدن و دانستن نمی‌دیدند.

«چهار صندوق» که در پاییز ۱۳۴۶ نوشته شد و سیاسی‌ترین نمایشنامه‌ی بهرام بیضایی بود، از زمان نگارش عملاً در محاق توقیف ماند و به ندرت در اینجا و آنجا، بیشتر در پروژه‌های دانشجویی روی صحنه‌های کوچک رفت. نویسنده هرگز نتوانست خودش آن را به روی صحنه ببرد، یک بار در سال ۱۳۵۳ تلاش کرد، اما موفق نشد. پرویز جاهد در یادداشتی وضعیت انتشار و اجرای این اثر را توضیح داده است:

«بیضایی خود هرگز این امکان را نیافت که نمایشنامۀ «چهار صندوق» را در ایران اجرا کند. جمله‌ای که در انتهای این اثر از بیضایی نقل شده، بیانگر حساسیت سیاسی این نمایشنامه در هر دو دورۀ قبل و بعد از انقلاب است: اجرای چهار صندوق هر بار از صحنه پایین کشیده شد.»

از طرفی کارگردان‌های دیگر تئاتر نیز اجازه‌ی اجرای رسمی این نمایشنامه در ایران را پیدا نکردند، اما بسیاری از گروه‌های دانشجویی، این نمایشنامه را به عنوان تمرین و آموزش و به صورت غیررسمی در کارگاه‌های تئاتر و محیط‌های دانشگاهی به روی صحنه بردند.

در سال های اخیر، این نمایشنامه، چند بار در خارج از کشور اجرا شد. نخستین بار سهیل پارسا، کارگردان تئاتر مقیم کانادا، آن را در سال ۱۹۹۱ به زبان انگلیسی در شهر تورنتو اجرا کرد. پس از او مهناز گیاه‌پرور، در سال ۲۰۱۲، آن را با کسب اجازه از بهرام بیضایی در شهر کوآلالامپور (پایتخت مالزی) به مدت چهار شب به روی صحنه برد. در سپتامبر ۲۰۱۲ نیز یک گروه تئاتری ایرانی به نام «برگ»، این نمایشنامه را به مدت دو شب در شهر اسلو (پایتخت نروژ) روی صحنه اجرا کرد.»

(نقد خودکامگی و قدرت در «چهار صندوق» بیضایی – پرویز جاهد)

بیضایی این نمایشنامه را نوشته تا خطری را که همه‌ی جوامع بشری و از جمله جامعه‌ی ما ایرانیان را تهدید کرده و تهدید می‌کند، گوشزد کند. خطری که به آن اشاره می‌کند البته همان خطری نیست که در اولین کلمات نمایشنامه «چهار صندوق» بر زبان می‌آید، بلکه خطر و تهدیدی است که به بهانه‌ی وجود آن خطر اعلام شده‌ی نخستین پدید می‌آید.

شاید مفهوم نمایشنامه «چهار صندوق» را بتوان در این جمله از برتراند راسل (۱۹۷۰-۱۸۷۲) فیلسوف انگلیسی خلاصه‌ کرد: «فاشیسم یعنی جذب ابلهان در گام نخست و سرکوب هر آن‌کس که شعور درک اوضاع را دارد در گام بعد.» (مقاله «آزادی و حکومت» -۱۹۴۰)  اما هنر بهرام بیضایی این بود که همین مفهوم را به شیوه‌ای نمادین و استعاری، زیبا و طنزآمیز طوری به ما یادآوری کرده که هرگز فراموش نکنیم. چون بعد از گذشت این همه سال، هنوز که هنوز است این خطر وجود دارد و همه ما را در همه جای دنیا تهدید می‌کند؛ اینکه برای نجات از خطری که امنیت ما یا موجودیت ما را تهدید می‌کند با دست خودمان مترسکی بسازیم که امنیت و موجودیت ما را صدچندان به خطر بیندازد. البته تهدید فقط به همین‌جا ختم نمی‌شود؛ حتی گاهی ممکن است برای خلاص شدن از شر یک مترسک، مترسک تازه‌ای بسازیم و در دام آن بیفتیم.

چهار کاراکتر سرخ، سبز، زرد و سیاه نمایش دو پرده‌ای «چهار صندوق» که در واقع به شکلی نمادین بازاریان، مذهبی‌ها، روشنفکران و عامه مردم را نمایندگی می‌کنند، در مجلس اول، مترسکی را می‌سازند تا از آن‌ها در مقابل خطرها و تهدیدهای احتمالی حفاظت کند. طولی نمی‌کشد که همین مترسک دست‌ساخته‌ی این چهار نفر بر سازندگان خودش مسلط می‌شود. در مجلس دوم نمایش، مترسک آن چهار شخصیت را وادار می‌کند تا برای خودشان صندوقی بسازند تا در صندوق‌ها  زندانی و از هم جدا شوند. ترس از مقابله کردن با اقتدار مترسک خودکامه باعث می‌شود هر کدام از این چهار نفر در صندوق خودشان بمانند. در نهایت، شخصیت سیاه که نماد عامه‌ی مردم است (و در واقع همان سیاه نمایش‌های روحوضی ایرانی، با در نظر گرفتن اینکه در کتاب «نمایش در ایران» بهرام بیضایی نیز اشاره شده «چهار صندوق» نام یک گونه‌ی خاص زیر مجموعه‌ی نمایش ایرانی تقلید است) صندوق خود را می‌شکند و مقابل مترسک می‌ایستد.

در اجرایی از «چهار صندوق» که بهمن ماه ۱۴۰۴ در تماشاخانه‌ی مهرگان در تهران به کارگردانی محمد کرمی روی صحنه رفته، با پایانی امیدوارکننده‌تر از اصل نمایشنامه روبرو می‌شویم؛ تغییری که شاید در شرایط فعلی متناسب و ضروری به نظر برسد. پایان نمادینی که در اجرای این نمایشنامه‌ی کاملاً نمادگرا در تهران با بازی‌های شقایق ‌وطنی، میلاد ‌قنبری، مرجان ‌صالحی، بهنوش ‌ناصرپور، ملیکا ‌مشعل، فریماه ‌پروانی و مرین علیزاده می‌بینیم، به هر حال خوشبینانه‌تر از آن است که در پایان نمایشنامه خوانده‌ایم و این پایان البته تنها تغییری نیست که پس از نزدیک به شش دهه در نمایشنامه صورت گرفته است. رنگ‌های شخصیت‌ها نیز حذف شده‌اند و چه‌بسا این اشاره‌ای دانسته یا ناخودآگاه به تغییر بافت جامعه در گذر زمان باشد. در اجرا ضعف‌هایی به چشم می‌خورد که البته برای نخستین روزها طبیعی به نظر می‌رسد و می‌توان به اصلاح آن‌ها فکر کرد و شاید با جا افتادن نقش‌ها و احتمالاً بازاندیشی‌ها برطرف شود، از جمله در بافت صوتی، موسیقی، حس‌ها و لحظه‌های لازم برای تشدید تنش.

این روزها و در غیاب آفریننده‌ی‌ «چهار صندوق» که حالا جای خالی او به شدت احساس می‌شود، حضور این نمایشنامه بر صحنه‌ای در تهران مغتنم است. واقعاً لازم داریم ببینیم که چطور می‌شود از دست مترسکی خودساخته نجات پیدا کرد و نکته‌ای که باید بدانیم و احتمالاً می‌دانیم این است که راه نجات از گرفتاری‌هایی که یک مترسک ایجاد می‌کند، ساختن مترسک دیگری نیست.
علاقه مندان جهت تهیه و رزرو بلیت می‌توانند به سایت تیوال مراجعه نمایند.

کارگردان نمایش «چهار صندوق» با اشاره به تنوع سبکی در آثار بهرام بیضایی عنوان کرد که این نمایشنامه اثری فرامرزی است و می‌تواند در هر زمان و هر نقطه‌ای از جهان اجرا و فهم شود.

محمد کرمی کارگردان نمایش «چهار صندوق» که این شب‌ها در تماشاخانه مهرگان روی صحنه است، در گفتگو با خبرنگار مهر درباره روایت و جهان این اثر نمایشی توضیح داد: «چهار صندوق» درباره چهار قشر اصلی جامعه است؛ قشرهایی که هرکدام با رنگی مشخص معرفی می‌شوند. زرد نماد اندیشمند و روشنفکر، سبز نماد سنتی و مذهبی، سیاه نماد توده مردم و کارگر جامعه و در نهایت رنگی که به اقتصاددان و بازاری اشاره دارد. این متن در سال ۱۳۴۶ نوشته شده و تحلیل‌ها نشان می‌دهد که در بستر نقد حزب کارگر و توده کارگر آن دوره شکل گرفته است.

وی افزود: ما نباید این چهار قشر را به‌عنوان چهار شخصیت معمولی ببینیم، بلکه آنها نمایندگان اغراق‌شده و اگزجریت‌ترین شکل ممکن از این اقشار هستند. وقتی از اقتصاددان یا بازاری صحبت می‌کنیم، منظور یک فرد معمولی پولدار نیست، بلکه کسی است که اقتصاد بر پایه او می‌چرخد و بازار زیر مجموعه‌اش تعریف می‌شود. همین‌طور وقتی از کارگر حرف می‌زنیم، از پایین‌ترین سطحی صحبت می‌کنیم که بیشترین فشار و ظلم را متحمل می‌شود، در حالی که خود کارگر هم سطوح مختلفی دارد.

این کارگردان با اشاره به خط اصلی داستان گفت: نمایشنامه از ابتدا درباره یک خطر موهوم صحبت می‌کند؛ خطری که این چهار قشر هنوز آن را تجربه نکرده‌اند اما مدام درباره‌اش حرف می‌زنند. این پرسش مطرح می‌شود که اگر روزی به ما حمله شود یا اتفاقی بیفتد، چه کسی از ما دفاع خواهد کرد؟ نتیجه این نگرانی، خلق مترسکی است که به آن جان، اندیشه و مفاهیم مختلف داده می‌شود.

کرمی ادامه داد: مترسک در ادامه از خالقانش می‌پرسد اگر روزی از من ناراضی باشید چه می‌شود؟ پاسخ می‌شنود که نان و آب تو را قطع می‌کنیم. از همین‌جا بحران آغاز می‌شود و مترسک تبدیل به بلای جان آنها می‌شود و هرکدام از این اقشار را به شکلی از مسیر خارج می‌کند؛ اقتصاددان را با معامله، قشر مذهبی را با تزویر و ریا، روشنفکر را با تخریب و ایجاد این تصور که او هم در بازی مترسک است و توده کارگر را با سرکوب و شلاق.

وی با اشاره به ساختار نمایشی اثر بیان کرد: در ادامه چهار صندوق ساخته می‌شود و هرکدام از این اقشار در صندوقی به رنگ خودشان حبس می‌شوند، تا جایی که حتی فراموش می‌کنند زمانی یکدیگر را می‌شناختند. مترسک در این وضعیت به نظم دلخواهش می‌رسد. اما با صدای گریه توده کارگر، این صندوق‌ها یکی‌یکی باز می‌شوند. آنها ابتدا همدیگر را نمی‌شناسند، اما با دیالوگ به آگاهی می‌رسند و تصمیم می‌گیرند مترسک را نابود کنند. با این حال، در پایان نمایشنامه مشخص نمی‌شود که آیا مترسک واقعاً نابود شده یا نه.

کارگردان «چهار صندوق» درباره شیوه اجرایی خود گفت: آثار استاد بهرام بیضایی اساسا سبک واحدی ندارند و همواره تلفیقی از شیوه‌ها هستند؛ چه در سینما و چه در تئاتر. کارهای من هم همیشه نقد اجتماع و سیاست‌هایی بوده که از دل جامعه بیرون می‌آید، چون هیچ نظام قانونمندی بدون برآیند اراده مردم شکل نمی‌گیرد برای همین این متن را برای اجرا انتخاب کردم.

وی افزود: این تنها متنی است که خارج از نوشته‌های خودم کارگردانی کرده‌ام و دوست داشتم آن را در قالبی اکسپرسیونیستی، البته به‌صورت تلفیقی و نه کاملاً خالص اجرا کنم. از هر شیوه‌ای فقط آنچه برای رسیدن به مفهوم لازم بود، استفاده کردم. رنگ‌ها را گرفتم، اما نگذاشتم به موتیف‌های بسته و صریح تبدیل شوند. قرار نیست مثلاً لباس زرد یا سبز الزاما به مذهب یا تفکر خاصی اشاره مستقیم داشته باشد، چون هر تفکری اگر افراطی شود، می‌تواند آزاردهنده باشد.

کرمی تأکید کرد: این متن، متنی فرامرزی است. مهم نیست اقتصاددان کجای جهان زندگی می‌کند یا کارگر متعلق به کدام کشور است؛ در هر دوره‌ای، از فرانسه تا آمریکا در زمان فروپاشی اقتصادی، همین مناسبات تکرار شده است. به همین دلیل «چهار صندوق» می‌تواند در هر زمان و هر نقطه‌ای از جهان اجرا و فهم شود.

وی درباره تغییرات اعمال‌شده در متن گفت: من یک پایان به پایان استاد اضافه کرده‌ام، اما ترجیح می‌دهم درباره آن توضیح ندهم تا مخاطب خودش در سالن با آن مواجه شود. این تغییر از سر جسارت نسبت به متن نیست، بلکه برای نزدیک‌تر شدن اثر به مخاطب امروز انجام شده است. امروزه حتی اگر بخواهیم شکسپیر هم اجرا کنیم، نمی‌توانیم کاملا کلاسیک پیش برویم؛ باید شیوه اجرایی را متناسب با نسل جدید تغییر دهیم.

این کارگردان درباره دریافت مجوز اثر توضیح داد: مجوز اجرا پیش از درگذشت استاد بیضایی اخذ شده بود. از طریق دوستان و همراهان پروژه، از جمله خانم ملیکا مشعل به‌عنوان مشاور پروژه و با ارتباط‌هایی که با آقای شاهین گرگانی و سالن مهرگان وجود داشت، متن ارسال و مجوز دریافت شد.

کرمی در پاسخ به نگرانی‌ها درباره حساسیت اجرای آثار بیضایی گفت: طبیعی است که اجرای آثار ایشان همیشه با گارد و حساسیت همراه باشد. من از ابتدا به گروه اعلام کردم که این کار احتمالاً با حاشیه‌ها، جلسات متعدد و چالش‌های مجوزی روبه‌رو می‌شود، اما این‌ها برای من مسئله اصلی نبود. زندگی اساساً با ریسک معنا پیدا می‌کند و هنر هم بدون ریسک پیش نمی‌رود. پیش‌بینی می‌کنم بعد از اجرا، مخالفان و موافقان زیادی داشته باشیم؛ از کسانی که اساساً با بیضایی مسئله دارند، تا آنهایی که دوست داشتند این اثر را اجرا کنند اما موفق نشدند. جهان بر پایه تضاد شکل گرفته و همین تضاد است که آن را زیبا می‌کند.

کارگردان «چهار صندوق» درباره بازخورد مخاطبان گفت: ما در شرایطی اجرا رفتیم که حال عمومی جامعه خوب نیست و طبیعی است که سالن آن واکنش ایده‌آل را نداشته باشد. با این حال، بازخوردهایی که مستقیم از مخاطبان گرفتم رضایت‌بخش بوده است. مخاطبانی بودند که چند بار اثر را دیدند یا همراه خود تماشاگران جدید آوردند. برای من مهم‌ترین مسئله شنیدن نظر مخاطب، بدون پاسخ‌دادن یا جدل‌کردن است.

این فعال تئاتری در پایان تاکید کرد: بعد از پایان اجرای رسمی «چهار صندوق»، حتماً جلسه‌ای برای تحلیل آنچه رخ داده برگزار خواهم کرد. هیچ اثری در جهان وجود ندارد که همه با آن موافق باشند. همین اختلاف‌نظرهاست که گفتگو و اندیشه را زنده نگه می‌دارد.

نمایش «چهارصندوق» به نویسندگی بهرام بیضایی و کارگردانی محمد کرمی از ۱۴ بهمن اجراهای عمومی خود را آغاز کرده است و تا ۸ اسفند روی صحنه تماشاخانه مهرگان می‌رود.

شقایق وطنی، میلاد ‌قنبری، مرجان ‌صالحی، بهنوش ‌ناصرپور، ملیکا ‌مشعل، فریماه ‌پروانی و مرین علیزاده گروه بازیگران این نمایش را تشکیل می‌دهند.

عکس از وحید دهرویه است.

منبع: خبرگزاری مهر

نمایش‌های مرگ یزدگرد و تحفه نطنز طی اولین هفته اجرای عمومی خود در تماشاخانه سنگلج میزبان بسیاری از هنرمندان و صاحب‌نظران سینما و تئاتر، موسیقی و هنرهای تجسمی شدند.

به گزارش روابط عمومی تماشاخانه سنگلج، هنرمندانی همچون کاظم هژیر آزاد، گلاب آدینه، آتش تقی پور، عزت ا... رمضانی فر، داوود فتحعلی بیگی، آرش نوذری، جلیل فرجاد، رحمت امینی، گلی امامی، پژمان چشمی، مصطفی ایزدی، علی ولیانی، رضا معراجی، مسعود مهرابی، علی یدالهی، مجید ستایش، لیلا ارجمند پیوند، علی طربی، کسری ریاحی، سارا شهبازی، محسن خیمه دوز، رهام مخدومی، گیتا بهادری، محمد مطلب، مصطفی دارابی، دکتر توران شیخ بگلو، دکتر مسلم آئینی، فرهاد شریفی و... در روزهای گذشته به تماشای دو نمایش تماشاخانه سنگلج نشستند.

نمایش تحفه نطنز نمایشی اجتماعی در ژانر کمدی است و نگاه انتقادی به آداب و رسوم در خانواده و اجتماع دوره ای تاریخی دارد. این نمایش که با تکنیک‌های زن پوشی، مردپوشی و مجلس زنانه، نمایش ایرانی طراحی شده دقایقی فرحبخش و تعمل برانگیز برای مخاطبان خود به همراه آورده است.

نمایش «تحفه نطنز» به نویسندگی و کارگردانی آرزو خلیلی در ساعت ۱۸:۳۰ با نقش آفرینی نگین تقوی‌راد، الهه تنهایی، آرزو خلیلی، نیکو دوبرادر، نوشین سرکوبی، عسل غروی، محسن میرهاشمی و رضا نعمتیان روی صحنه میرود.

نمایش مرگ یزدگر نوشته زنده یاد بهرام بیضایی نیز که اثری انتقادی-سیاسی در بازآفرینی رویدادی تاریخی به شمار میرود استقبال باشکوه تماشاگران را به همراه داشته و طی هفته گذشته پرفروشترین نمایش سالن های اداره کل هنرهای نمایشی بوده است.

نمایش «مرگ یزدگرد» با تهیه‌کنندگی و کارگردانی علیرضا چاوش در ساعت ۲۰ میزبان مخاطبان است و هنرمندانی همچون سارا عابدی، آزاده اکبری، محمد ربانی، عباس سیاوش، مهدی بیابانی، مهدی فرشیدی سپهر و علیرضا چاوش در آن نقش آفرینی می‌کنند.

فروش روزهای جدید نمایش‌های تماشاخانه سنگلج در سایت تیوال در دسترس علاقه‌مندان تئاتر و هنردوستان قرار دارد.

نمایش «می‌خواستم اسبت‌ باشم» به نویسندگی و کارگردانی معینی‌ رستمی، از آثار برگزیده‌ چهل و چهارمین‌ جشنواره‌ تئاتر فجر در تماشاخانه‌ی ایران‌‌شهر به صحنه خواهد رفت.‌
 
به گزارش روابط عمومی تماشاخانه‌ ایران‌شهر، نمایش «می‌خواستم اسبت‌ باشم» به نویسندگی و کارگردانی‌ معین رستمی از یکشنبه سوم اسفند ساعت ۱۹ در سالن استاد سمندریان اجراهای خود را آغاز می‌کند.

در این نمایش  سجاد بختیاری‌زاده، امیرحسین‌ شعبانیان، علی نادری، سعید جردکانی‌ به ایفای نقش می‌پردازند.

علاقه‌مندان به تهیه‌ی اینترنتی بلیت‌های این نمایش می‌توانند به سامانه‌ تیوال مراجعه کنند.

نمایش‌نامه «مَچل کفترباز» به کارگردانی احمدرضا حجارزاده، روز شنبه ۲۵ بهمن‌ماه، در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، شعبه پارک لاله، خوانده می‌شود.

به گزارش روابط‌عمومی گروه، نمایش‌نامه «مچل کفترباز» به نویسندگی فاطمه هاشمی و کارگردانی احمدرضا حجارزاده، روز شنبه ۲۵ بهمن‌ماه، ساعت ۱۵، در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، برای بچه‌ها و بزرگ‌ترها به صورت نمایش‌نامه‌خوانی اجرا می‌شود. هاشمی این نمایش‌نامه را با نگاهی به داستان «کچل کفترباز» اثر صمد بهرنگی نوشته است. در اجرای نمایش‌نامه‌خوانی «مچل کفترباز»، نقش‌خوانیِ شخصیت‌ها را (به ترتیب ورود)، هانیه تفکری، عطیه پژم، آناهیتا رضایی، سپیده زینلی، مهدی اسکندری، امیرسجاد دبیریان، امیرحسین کاشانی، فرزانه دلیر،کیمیا حیدری، مهدی فرد و مهناز رضایی بر عهده دارند. سایر عوامل گروه عبارتند از: صدف کبیری‌مقدم (ترانه‌سُرا)، مهدی فرد (آهنگساز و خواننده)، ساغر معین‌فرد، دانیال شفیعی (نوازندگان تنبک و ویولن)، زهرا انصاری، سهیلا انصاری (طراح صحنه و لباس)، فاطمه رضایی (طراح پوستر)، شیوا زابلی‌پور (عکاس)
در خلاصه‌داستان این نمایش آمده:«مچل کفترباز با مادر پیرش در خانه کوچک‌شان، زندگی فقیرانه اما باصفایی دارند. دختر پادشاه که با پدرش در همسایگی آن‌ها زندگی می‌کند، حسرتِ زندگیِ ساده مچل و مادرش را می‌خورد. وقتی پادشاه از این موضوع باخبر می‌شود، تصمیم می‌گیرد مچل و کفترهایش را نابود بکند، ولی...». حجارزاده پیش از این، متون «کبوتری ناگهان»،«پینوکیو می‌خواهد بمیرد» و «دلم قهوه می‌خواد» را در قالب نمایش‌نامه‌خوانی روی صحنه برده بود. همچنین نمایش «جوادیه» به کارگردانی او، شهریورماه سال جاری اجرا و با استقبال خوب تماشاگران روبه‌رو شد. گفتنی‌ست نمایش‌نامه‌خوانی «مچل کفترباز» به کارگردانی احمدرضا حجارزاده، شنبه ۲۵ بهمن‌ماه، ساعت ۱۵ در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، شعبه پارک لاله اجرا خواهد شد. علاقه‌مندان به تماشای این نمایش‌نامه‌خوانی، برای رزرو و تهیه بلیت می‌توانند به سایت‌تیوال یا گیشه کانون پرورش فکری کودک و نوجوان، پلاتو آینه مراجعه کنند. لازم به ذکر است این نمایش‌نامه‌خوانی در جریان چهارمین دوره نمایش‌نامه‌خوانی «توکا» از سوی کانون تئاتر کودک‌ونوجوان خانه تئاتر و با همکاری مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برگزار می‌شود و در امتداد تقویت جریان نمایش‌نامه‌خوانی و معرفی آثار شاخص نمایشی به مخاطبان برنامه‌ریزی شده است.

نمایش «چهار صندوق» نوشته‌ی زنده‌ یاد بهرام بیضایی به کارگردانی محمد کرمی و تهیه‌کنندگی مریم رازقی که از ۱۴ بهمن‌ماه ۱۴۰۴ اجرای خود را در خانه نمایش مهرگان آغاز کرده، این روزها در میانه‌ی اجرا با استقبال مخاطبان تئاتر روی صحنه است.
به گزارش هنرآنلاین، نمایش «چهار صندوق» نوشته‌ی زنده‌یاد بهرام بیضایی، به کارگردانی محمد کرمی، تهیه‌کنندگی مریم رازقی و با مشاوره پروژه ملیکا مشعل، از روز ۱۴ بهمن‌ماه ۱۴۰۴، هر شب ساعت ۲۰:۳۰، در خانه نمایش مهرگان روی صحنه می‌رود.
شقایق وطنی، میلاد قنبری، مرجان صالحی، بهنوش ناصرپور، ملیکا مشعل، فریماه پروانی و مرین علیزاده در این اثر به ایفای نقش می‌پردازند.
نمایش «چهار صندوق» با رویکردی فرم‌گرا، موسیقایی و اکسپرسیونیسم، بازخوانی تازه‌ای از یکی از مهم‌ترین متون نمایشی معاصر ایران ارائه می‌دهد و با تکیه بر تصویر، حرکت، ریتم و موسیقی، تجربه‌ای متفاوت و تأمل‌ برانگیز برای مخاطبان تئاتر رقم می‌زند.
این نمایش محصول گروه هنری سیاره عطارد است و با حضور جمعی از هنرمندان جوان و حرفه‌ای، میزبان علاقه‌مندان تئاتر خواهد بود.
محمد کرمی، کارگردان نمایش «چهار صندوق»، درباره این اجرا می‌گوید: «برای من، «چهار صندوق» فقط یک نمایشنامه نیست؛ چهار در است به چهار سوی انسان.
متنی که از دل تاریخ بیرون آمده تا امروز ما را صدا بزند. این اجرا را با نگاه اکسپریشنیستی ساخته‌ام؛ با تکیه بر فرم، تصویر، حرکت و موسیقی. این نمایش، روایت صرفِ کلمات نیست؛ روایت بدن‌ها، نفس‌ها و فریادهای فروخورده است.»
او ادامه می‌دهد: «خواستم مخاطب، فقط تماشاگر نباشد؛ درون این جهان راه برود، گم شود و دوباره خودش را پیدا کند. تئاتر بدون صداقت، فقط نمایش است؛ نه یک اتفاق.»
کرمی درباره مسیر تولید اثر می‌افزاید: «ما عجله نکردیم. صبر کردیم تا این نمایش بالغ شود. تا پیش از رفتن روی صحنه، در جان ما جا بگیرد.» وی با اشاره به مسئولیت هنری خود تأکید می‌کند: «این اجرا از رابطه نیامده، از وظیفه آمده. از ترسِ انجام ندادن مسئولیت. من این نمایش را اجرا نکردم چون اجازه داشتم؛ اجرا کردم چون احساس کردم باید.»
او درباره جایگاه این اثر می‌گوید: «چهار صندوق متنی فراتاریخی و فرامکانی است. هر وقت جامعه زخمی می‌شود، دوباره بیدار می‌شود. ما فقط شنیدیم و پاسخ دادیم.»
کرمی در پایان می‌گوید: «این اجرا، ایستادن است؛ در برابر فراموشی، سکوت و ترس. و تئاتر، وقتی زنده است که بایستد.»
از دیگر عوامل نمایش «چهار صندوق» می‌توان به سرمایه‌گذاران: پوریا پاقصری و محمد سالار سرلک، دستیاران کارگردان: پارمیس شفیعی و مرین علیزاده‌، مشاور پروژه، طراح گریم، فرم و صحنه: ملیکا مشعل، مجری گریم: شقایق وطنی، دستیار گریم: پارمیس شفیعی، مدیر صحنه: مرین علیزاده، دستیار صحنه: فریماه پروانی، طراح لباس: محمد کرمی، اجرای لباس: ملیحه صادقی، طراح نور: حمید سلامی، دستیاران نور: سینا رضازاده و علیرضا رمضانی گهرویی، عکاس: ملیکا دهقانی، طراحی پوستر و گرافیک: فرناز پاک‌نژاد و محمد سجاد رشیدی اشاره کرد.
علاقه مندان جهت تهیه و رزرو بلیت می‌توانند به سایت تیوال مراجعه نمایند.

به گزارش روابط‌‌ عمومی گروه، شامگاه گذشته (چهارشنبه، ۱۵ بهمن‌ماه) نمایش «رستم و اسفندیار» به نویسندگی مشترک داریوش نصیری و سعید قاسمی و تهیه‌کنندگی، طراحی و کارگردانی داریوش نصیری و محمدرضا حسن‌خانی، نخستین اجرای خود را در کارگاه نمایش تئاترشهر روی صحنه برد.

در مراسم افتتاح این نمایش، که با حضور هنرمندانی همچون داوود فتحعلی‌بیگی، دکتر حمیدرضا افشار، دکتر سحر قدیمی و دیگر هنرمندان عرصه هنرهای نمایشی برگزار شد، از پوستر این نمایش رونمایی شد.

نگین زینی‌وند به عنوان بازیگر در این نمایش ایفای نقش می‌کند.

دیگر عوامل این نمایش عبارتند از: گوینده متن: فریناز ثریا، دستیار کارگردان: نسترن میاندشتی، طراح صحنه: مجتبی گیویان، طراح لباس: نگین زینی‌وند، انتخاب موسیقی: کوروش نصیری، عکاس و تصویربردار: امین سروری، طراح پوستر و بروشور: نازنین اصلی، مدیر صحنه: حسین مفاخری، روابط‌عمومی و تبلیغات: امیر پارسائیان‌مهر.

در خلاصه‌ داستان این نمایش آمده: محوریت داستان بر چرایی و چگونگی نگهبانی و مرزبانی رستم از ایران و ایرانیان استوار بوده و این امر از زبان کتایون مادر اسفندیار در قالب یک مونودرام (تک‌گویی) با شیوه‌ای مدرن روایت و بازی می‌شود.

نمایش «رستم و اسفندیار»، یک اثر کاملاً پژوهشی و دانشگاهی و حاصل تلفیق علم و عمل در ساخت تجربه و علوم دانشگاهی است که توسط اساتید دانشگاه در کنار دانشجویان رشته هنرِ نمایش قرار گرفته و ماحصل آن اجرایی با هویت و اقتدار ایرانی است.

گفتنی است نمایش «رستم و اسفندیار» تا یکم اسفندماه ساعت ۱۹ با مدت‌زمان ۶۰ دقیقه، در کارگاه نمایش مجموعه تئاترشهر روی صحنه خواهد بود.

علاقه‌مندان به تماشای این اجرا، برای رزرو و تهیه بلیت می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

اجرای نمایش «تحفه نطنز» نوشته و کارگردانی آرزو خلیلی با حضور کاظم هژیرآزاد و افروختن شمع شب چراغ این نمایش در تماشاخانه سنگلج افتتاح شد. 

به گزارش روابط عمومی تماشاخانه سنگلج، کاظم هژیرآزاد بازیگر پیشکسوت تئاتر و سینما در این رسم دیرینه تماشاخانه سنگلج با آرزوی توفیق برای گروه نمایش گفت: تماشاخانه سنگلج یکی از قدیمی‌ترین تماشاخانه‌های فعال تهران است که با حضور هنرمندان تئاتر و شما تماشاگران به کار خود ادامه می‌دهد. امیدوارم که چراغ این صحنه همچنان روشن باشد. 

وی با قدردانی از هنرمندانی که با همه دشواری‌ها تلاش می‌کنند تا برای لحظاتی آرامش را به مردم هدیه بدهند گفت: شخصاً هرجا که همکارانم به کمک احتیاج داشته باشند کنارشان هستم چه در مشکلات فردی و چه صنفی تمام تلاشم را برای کمک انجام داده و می‌دهم. 

آرزو خلیلی کارگردان نمایش تحفه نطنز نیز که یکی از نقش‌های نمایش را هم بازی می‌کند با خیر مقدم به تماشاگران گفت: در شرایط بسیار سخت نمایشمان را روی صحنه می‌بریم. مسیر طولانی و دشواری را پشت سر گذاشته‌ایم و امروز امیدواریم که از دیدن این نمایش لذت ببرید. 

در ادامه این مراسم آرزو خلیلی کبریت افروخته را به استاد کاظم هژیرآزاد داده و این هنرمند پیشکسوت تئاتر و سینما در حین افروختن شمع زمزمه کرد: «به امید آنکه بماند!»

نمایش تحفه نطنز که با استقبال چشمگیر تماشاگران اولین اجرای خود را پشت‌سر گذاشت هر روز غیر از شنبه‌ها در ساعت ۱۸:۳۰ روی صحنه می‌رود. علاقمندان می‌توانند بلیط این نمایش را از طریق سایت‌ تیوال تهیه کنند.

نمایش «نماینده اونجا» به نویسندگی و کارگردانی امیرعلی زمانیان و تهیه‌کنندگی امیرموسی کاظمی، به مدت ۱ ساعت و ۱۰ دقیقه، هر شب ساعت ۲۰:۳۰، از تاریخ ۱۵ بهمن تا ۱۵ اسفند در تئاتر هامون اجرا می‌شود. 

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: جین و چارلی دو کارمند شرکت کارگزاران آینده همیلتون در حین مشاجره با یکدیگر متوجه موقعیتی استثنایی می‌شوند که ناگهان...                                                                                                                                                              

در این نمایش بازیگرانی همچون مرجان ‌آقانوری، امیرعلی ‌زمانیان و سپهر ‌جاویدیان به ایفای نقش می پردازند.                                              

دیگر عوامل عبارتند از:ستیار کارگردان و برنامه ریز:  ریحانه ‌شاهرخی ‌فر، آهنگساز و طراح صدا:  پیام شهید ثالث، طراح چهره و گریم: تینا ‌بخشی، طراح لباس: پریا ‌الماسی، طراح صحنه و آکسسوار: مهشاد ‌عابدین ‌پور، طراح فرم و حرکت: مهدیه ‌نجفدری، گرافیست: دکتر زهرا سلیمانی، طراح نور: حافظ ‌وقار و امور رسانه و روابط عمومی: دکتر پیام احمدی کاشانی                                                 

علاقمندان می توانند برای تهیه بلیط به تیوال یا به نشانی خیابان فلسطین، پایین تر از خیابان انقلاب، پلاک ۲۹۲/۱  مراجعه فرمایند.        

به گزارش روابط عمومی تماشاخانه سنگلج، نمایش "مرگ یزدگرد" نوشته زنده یاد بهرام بیضایی با تهیه کنندگی و کارگردانی علیرضا چاوش از ۱۶ بهمن ماه جاری اجرای عمومی خود را در تماشاخانه سنگلج آغاز می کند.

 این نمایش بازی هنرمندانی همچون سارا عابدی، آزاده ‌اکبری، محمد ربانی، عباس سیاوش، مهدی ‌بیابانی، مهدی ‌فرشیدی ‌سپهر، علیرضا ‌چاوش آماده شده و در ساعت ۲۰ هر روز غیر از شنبه ها میزبان مخاطبان خواهد بود.

طراحی صحنه و لباس این نمایش را منیره ملکی بر عهده دارد و موسیقی آن را بهار حسین زاده ساخته است. طراحی گریم این نمایش را سهیلا جوادی برعهده دارد. طراحی نور نیز بر عهده میثم کحالی است. طراحی پوستر و بروشور را صنا زعفران‌لو انجام داده و محمد جواد معلمی به عنوان مجری گریم، ابوالفضل باران طلب در بخش تصویر با این پروژه نمایشی همکاری می کنند.

در این گروه زهرا محمدی، مهران شعبانی، آشیل اسکندری و آرتا ابتکار به عنوان دستیاران کارگردان حضور دارند.

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: " آخرین پادشاه ساسانی در میان حمله اعراب به مرو می‌گریزد و به آسیابی پناه می‌برد. ملازمان و درباریان به اتهام قتل، آسیابان و خانواده‌اش را بازجویی می‌کنند. آن‌ها برای نجات جانشان، به قصه‌گویی از آن رویداد دست می‌زنند."

پیش فروش روزهای نخست این نمایش در سایت تیوال فعال شده و علاقه مندان می توانند از هم اکنون نسبت به تهیه بلیت اقدام کنند.

💢فراخوان نمایشگاه گروهی خودنگاره درگالری انتظامی

⭕️دعوت از هنرمندان منتخب نسل نو 

(نقاشان مجسمه سازان و عکاسان)

با حضور بزرگان هنر ایران 

⭕️این نمایشگاه با محوریت هنرمند خود را درنگاه مخاطب بازتاب دهد ترکیب پرتره با چشم و آینه فرصتی است برای هنرمندان تا بازبان شخصی جلوه های متنوع از آثارشان را به نمایش درآورند 

⭕️گواهی رسمی و معتبر

⭕️عکاسی و فیلمبرداری از نمایشگاه 

⭕️تبلیغات محیطی و سوشال مدیا 

⭕️حضور مهمانان رایگان و بازدید برای عموم امکان پذیر است 

ثبت نام واتس اپ 

۰۹۱۲۱۵۰۱۴۸۶

ظرفیت محدود است

هزینه اقتصادی است