تیوال نمایشنامه‌خوانی بیرون از مولینگار
S3 : 05:14:42
  شنبه ۱۰ آذر ۱۳۹۷
  ۱۹:۳۰
  ۱ ساعت و ۱۵ دقیقه
 بها: ۲۰,۰۰۰ تومان

: جان پاتریک شنلی
: حمید احیاء
: حمید خورشیدی
: (نقش خوانان به ترتیب الفبا)حسین ارومیه چی ها (آنتونی)، مارال عظیمی (رزمری)، محسن مظاهری (تونی)، سمانه نجفی (ایفا)

: رعنا جمالی

این نمایشنامه نامزد بهترین نمایشنامه سال 2014 از طرف "تونی"، مجمع منتقدان تئاتر نیویورک، و مجمع منتقدان خارج از نیویورک شد و تا کنون هیچ اجرایی در ایران نداشته است.

این اجرا با هدف خیریه به نفع خانه "ای بی" (موسسه خیریه حمایت از بیماری های پوستی خاص) اجرا خواهد شد و عواید اجرا به این موسسه تعلق خواهد گرفت. همچنین عزیزانی که امکان حضور در این رویداد را نداشته و یا تمایل دارند حمایت بیشتری از موسسه "ای بی" انجام دهند، می توانند بلیط های "خارج از ظرفیت" را به هر تعدادی که مایل هستند، تهیه نمایند.

 

واقعیت عجیبی است، آن ها وسط ناکجاآباد، در سکوت کاملی که مثل دستکشی ضخیم همه چیز را پوشانده است زندگی می کنند.

راه های ارتباطی با تئاتر باران: سایت اینستاگرام کانال تلگرام

دسته‌بندی:
خیریه
شهر:
تهران

مکان

خیابان فلسطین، پایین تر از خیابان انقلاب، پلاک ۲۹۲/۱
تلفن:  ۶۶۱۷۶۸۲۵، ۶۶۱۷۶۸۱۲


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
خیلی وقت بود در مورد کارهایی که میدیدم چیزی نمینوشتم ولی از دیروز تصمیم گرفتم در حد امکان بنویسم.
حمید عزیز هر چند دیر ولی بازم میگم به خاطر جسارتی که همیشه تو کارهات داشتی بهت تبریک میگم.و به خاطر اینکه خودت هستی. به خاطر سادگی و صداقتی که همیشه در کلامت و در رفتارت هست. از کار بسیار لذت بردم. هم نمایشنامه خوانی بود هم تاتر. کمدی ظریف و قشنگی داشت و طبق معمول من نتونستم جلوی خنده های معروفم رو بگیرم. انتخاب دوستان برای کارکترها بسیار عالی و ظریف بود و به خوبی از عهده ایفای نقش براومدند به خصوص مارال عزیزم.
آرزوی قلبیم موفقیت و درخشش همه شما عزیزانه.
منم تازه دیدم این نظر پر از لطف و محبتت رو مهتاب جان، خیلی خیلی ممنونم از همراهی همیشگی و حس خوب و مثبت و درجه یکت.
واقعا خوشحالم که این مسیر یادگیری و تجربه در تئاتر رو در کنار دوستان و همراهانی چون شما طی می کنیم و امیدوارم لایق این همه لطف و همراهی باشیم ... دیدن ادامه » و کارهای بزرگی رو در کنار هم اجرا ببریم.
۲۸ آذر ۱۳۹۷
حمید جان، منم از داشتن دوستان خوب و درجه یکی چون شما به خودم میبالم. داشتن دوست خوب نعمت بسیار بزرگی که من یه عالمه دارم. امیدوارم راهی که پیش رو داری هموار و پر از درخشش و موفقیت باشه .
۲۸ آذر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام و درود بر همه همراهان عزیز این رویداد
به رسم ادب لازم دیدم از این همه همراهی، انرژی و لطفتون نسبت به این رویداد و اجرا و همچنین نگاه دقیق و بیان نقدها و نظرات ارزشمندتون تشکر کنم و بگم که اگر اجرای دیشب برای اکثر شما دوستان اجرای دلنشینی بود، حاصل همین همراهی و شور و اتمسفری بود که به این اجرا بخشیدین، از تک تک شما عزیزان ممنونم و امیدوارم در آینده باز هم لایق این همراهیِ ارزشمند از جانب شما باشیم.

با سپاس فراوان
:::::: همنوایی شبانه ارکستر حسرت‌ها :::::::::

اجرای گرم و دلچسبی بود. خوشحالم که دوستان به چهارچوب نمایشنامه‌خوانی پایبند بودند و اتمسفر مناسبی برای اجرا انتخاب شده بود. نه چنان رقیق که اجرا رو تبدیل به جلسه روخوانی از متن بکنه و نه اونقدر غلیظ که بشه یه تئاترِ بدون گریم.
خوشحال‌ترم که تا آخر اجرا مواظب لحن‌ها بودید. کم ندیدیم جلسات نمایشنامه‌خوانی که با لحن و لهجه مناسبِ متن و شخصیت، شروع می‌شه ولی با سپری شدن دقایقی چند، نقش‌خوانِ مربوطه یا لحن رو گم‌می‌کنه یا راکوردش رو نمی‌تونه حفظ کنه یا خسته می‌شه و وا می‌ده؛ مخصوصن نقش "تونی" و "ایفا" که به‌لحاظ اختلاف‌سنی نقش با "راوی/خواننده/بازیگر" بیشتر مستعد چنین لغزشی بود.

نمایشنامه نازنین جان‌پاتریک شنلی یه فنر داره که در طول متن به مرور جمع و جمع‌تر می‌شه تا سر بزنگاه باز ... دیدن ادامه » بشه و ضربه اساسی رو به خواننده/بیننده بزنه. این لحظهٔ شروع به باز شدن و پروسه انبساط فنر بسیار خوب توسط دوستان اجرا شد:
جایی که تو پرده هفتم، وقتی رزمری می‌بینه آنتونی برای پسرعموش پا پیش گذاشته، بالاخره کاسه! صبر [تانکر صبر!!] سی‌وپنج‌ساله‌ش لبریز شده و - به قول خود شنلی- مثل شیر آتش‌نشانی شروع به سرریز می‌کنه.... چقدر دیالوگ‌های طرفین با حس‌وحال و ریتم مناسب اجرا شد، چقدر خوب رزمری و آنتونی از تو کتاب اومدن تو سالن.

یه نکته اساسی تو نمایشنامه، حس "دریغناکی و حسرت" هست که در تار و پود متن تنیده شده. این حس وقتی عمق، شدت و حدت بیشتری پیدا می‌کنه که بیننده/خواننده متوجه بازه زمانی مدنظر نمایشنامه‌نویس باشه:
مثلن وقتی تو پرده آخر (سال ۲۰۱۳) با اون تموج عاطفی طرفین مواجهیم، باید بدونه که داره گفتگوی یک زن چهل‌ویک‌ساله و یک مرد چهل‌وهفت‌ساله‌ رو [که از ابتدای زندگی‌شون همسایه دیواربه‌دیوار هم بوده‌ن] می‌شنوه و می‌بینه نه زن و مردی کم‌سن و سال‌تر. متاسفانه در توضیح صحنه اول که روی پرده شاهدش بودیم سن کاراکترها درج نشد و احتمالن برای کسانی که متن رو از قبل نخونده باشند مزه حسرت آکنده در داستان و طعم شیرین لحظه آخر مقداری کم‌رنگ‌تر می‌شه. خب، این هم حسرت شخصی من از این اجرا بود.

امیدوارم باز هم اجرا تکرار بشه و افراد بیشتری پا توی دنیای "بیرون از مولینگار" بذارن و نیش نمایشنامه و نوش قلم شَنِلی نصیب‌شون بشه.

نمایشنامه‌خوانی‌ای که هوس دیدن اجرای صحنه‌ای اون متن رو تو دل آدم نندازه به درد جرز لای دیوار هم نمی‌خوره. الان ماییم و اون هوسِ منتظر.
من از دست دادم مثل همیشه
کاش تمدید بشه
۱۱ آذر ۱۳۹۷
سلامت و برقرار باشی. دوستان همکارت هم ایضا. ممنون که وقت گذاشتی و روده‌درازی‌ها رو خوندی.
۱۲ آذر ۱۳۹۷
خیلی ممنونم آقا، استفاده کردیم
۱۳ آذر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چقد نمایشنامه بامزه، پرمغز و دلچسبی بود..لذت بردیم واقعا

از فضاسازی کار و خوانش دوستان (خصوصا..) هم بسیار کیف کردیم
میتونستن بیشتر هم برای فضاسازی و ویدیوآرت و عوامل دیگه وقت بذارن ولی همینقدش هم برای یه نمایشنامه خوانی بسیار کافی بود و شاید زیادتر از بقیه نمایشنامه خوانی ها

خیلی شب خوبی ساختید برامون علاوه بر جذابیت های دیگه اش و موفق باشید..ایشالا بازم ببینیمتون :)
ممنونم از نظرتون و لطفتون آقای عبداللهی عزیز، خوشحالم از اینکه توقعتون رو بالا بردیم برای فضاسازی بیشتر و این یعنی تلاش ما برای فضاسازی بیهوده نبوده، و خیلی خوبه که راضی بودین از این اجرا.
۱۱ آذر ۱۳۹۷
من که حضور نداشتم چرا میزنم دوست داشتم الله و اعلم ایموجی دست به چانه
۱۲ آذر ۱۳۹۷
:)) شما لطف دارید :)
۱۲ آذر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ما همگی، دست به دست، راهی کوه
نگاهی به نمایش نامه «بیرون از مولینگار» جان پاتریک شنلی

نویسنده: پیام حیدرقزوینی

مرگ، اولین تصویر «بیرون از مولینگار» جان پاتریک شنلی است. نمایش نامه ای که اگرچه در جایی از جهان مدرن فعلی اتفاق می افتد، اما چندان نسبتی با ویژگی های سازنده این جهان ندارد و مضامینی را به یاد می آورد که روزی مهم ترین مضامین سازنده آثار رمانتیک ها به شمار می رفت.
صحنه اول نمایش نامه در دسامبر سال ٢٠٠٨ اتفاق می افتد و اولین صدایی که مخاطب می شنود، صدای گاو و کبوتر و باد است از خانه ای در یک مزرعه گاو و گوسفند در دهکده کیلوکان. دهکده ای در نزدیکی شهرک مولینگار؛ جایی در شصت کیلومتری دوبلین ایرلند. خانه ای که انگار در دوردست ترین جای جهان قرار گرفته، در ته جاده ای همواره خلوت و متروک. و در کنار این خانه، خانه ای دیگر هست که آن نیز شکل وشمایل همان اولی را دارد. خانه هایی قدیمی با کف پوش های زهواردررفته و اسباب و وسایلی کهنه و ازکارافتاده: «تلویزیونی قدیمی روی قفسه ای در بالای ظرفشویی قرار دارد. کف پوش کهنه ای زمین را پوشانده و یک بخاری زغالی در گوشه ای قرار دارد. میزی کوچک، انباشته از ظرف های کثیف کنار پنجره است. مبل یک نفره چرم نمایی نیز که دل و روده اش بیرون زده در فضای زیر پله هاست...».
آدم های این دو خانه، کل آدم های نمایش و جهان تصویرشده در آن هستند: پیرمردی هفتادوپنج ساله به همراه پسر چهل ودوساله اش ساکنان یک خانه اند و در خانه دیگر، زنی هفتادساله با دختر سی وشش ساله اش زندگی می کند. ماجرا با مرگ شوهر ایفا، زن هفتادساله، شروع می شود. مرگی که البته در دیالوگ های متن با طنز و شوخی درآمیخته و در صحبت های تونی و آنتونی، پدر و پسر داستان، به تمسخر گرفته می شود. مرگ اما نه فقط در ابتدای داستان بلکه در کل روایت حضور دارد و تونی و ایفا هر دو آدم هایی در آستانه مرگ اند و این چیزی است که در دیالوگ هایشان مدام تکرار می شود. حس مرگ نه فقط برای این دو بلکه در فرزندانشان هم وجود دارد و آن ها نیز اگرچه هنوز به پیری نرسیده اند اما به خودکشی و مرگ فکر می کنند. تونی، پیرمردی است که سخت به زمین زراعی اش دل بسته و تمام فکرش درگیر آینده زمین و اتفاقی است که قرار است بعد از مرگش برای این زمین بیفتد. او پسرش را اهل زمین و مزرعه داری نمی داند و می خواهد بعد از مرگش او را از زمین محروم کند و ارثش را به کسی دیگر ببخشد. آدم های «بیرون از مولینگار»، آدم هایی از دو نسل مختلف اند که گرچه در زمین هایی مشترک زندگی می کنند اما اختلافاتی ریشه دار آن ها را از هم جدا کرده. هرچند «بیرون از مولینگار» ارتباط زیادی با وضعیت فعلی ایرلند ندارد اما یکی از ریشه های اختلافات آدم های نمایش نامه به ایرلند کنونی برمی گردد:
تونی: «تو طبیعتت نیست که وایستی رو زمین و ازش قدرت بگیری. اون طور که من می گرفتم؛ تا وقتی مادرت مرد.»
ایفا: «ناراحت نشو. کریس مولدون هم اهل مزرعه داری نبود. بارها بهم گفته بود. فقط موقعی زندگی شو دوست داشت که تو رختخواب بود یا گوشت می خورد. اما مزرعه رسشو کشید.»
آنتونی: «هر جفت شما، هر دوتون خوب می دونین که نسل شما این کشور رو
با منفی بافی اش نابود کرده.»
تونی: «ما نبودیم که اقتصاد الاکلنگی درست کردیم.»
آنتونی: «نه، شما رفتین پایین و همون جا موندین.»
آنتونی اگرچه همه روزهای عمرش را در زمین پدری کار کرده، اما حالاقرار است بعد از مرگ پدرش از زمین و خانه پدری به بیرون پرتاب شود.
... دیدن ادامه » نقش محوری زمین و خانه پدری در «بیرون از مولینگار»، یادآور پاسخی است که نوالیس به پرسش «به کجا می روی؟» داده بود. نوالیس در مواجهه با این پرسش پاسخ داده بود «به خانه پدری ام». برای نوالیس و رمانتیک ها، خانه پدری جایی بود که در آن می شد از تیرگی های جهان مدرن در امان بود و به آرامش و آزادی بدوی رسید. برای آنتونی نیز، انگار جایی بیرون از زمین و خانه پدری وجود ندارد و او حسی توامان از دلزدگی و عشق به این زمین و خانه دارد: «به من خرده نگیر بابا. بعضی آدم ها مثل من اهل لذت بردن نیستن، اما کاری که باید رو انجام می دن. حالاآدمی که کارشو انجام می ده ولی لذت نمی بره از آدمی که لذت می بره چیزی کم داره؟ حالابه مجله هام ایراد می گیری بی رحم؟ آخه من بدبخت تو اینجا چه زندگی ای دارم غیر از بارون و سرما؟...خب آره به چیزهای برقی نگاه می کنم حواسم بره جای دیگه. بذار یه چیزی بهت بگم. این اواخر بعضی وقت ها حتی نمی تونم نفس بکشم تو این خونه. مزرعه رو نمی دی به من، هان؟ ماتم از دستت! ماتم از دستت!». آنتونی از زندگی در این جهان دورافتاده دلزده است اما چیزی او را به این زمین چسبانده. چیزی که در آخر معلوم می شود عشق پرشوری است که همیشه به رزمری، دختر ساکن در خانه کناری، داشته است. عشقی که به گذشته ای دور برمی گردد و در همه این سال ها هیچ وقت علنی نشده است. عشق فروخورده آنتونی به رزمری و عمری تنهابودن و کارکردن در مزرعه، او را به ملالی دچار کرده که حالاتنها کار خود را ادامه دادن چیزها همان طور که بوده اند می داند. او با پناه بردن به آرامش و بدویت طبیعت، به مخالفت با جهان مدرن می پردازد: «مشکل این جاست که برای من تو دنیا به اندازه کافی هوا وجود نداره، هیچ وقت نداشته. همینه. مدرن شدن دنیا هم که فضای بین چیزها رو از بین برده. ستاره ها تو آسمون دارن خفه می شن، خاک زمین هم نمی تونه نفس بکشه».
در «بیرون از مولینگار»، مثل آثار رمانتیک ها؛ مرگ، عشق، زیبایی، طبیعت و جنون حلقه هایی درهم تنیده و جدایی ناپذیرند. گرچه این نمایش نامه در کلیت اش تمثیلی نیست، اما در اواخر نمایش نامه، جایی که عشق مشترک آنتونی و رزمری عیان می شود، عشق و جنون به شکلی تمثیلی به تصویر کشیده می شوند. آنتونی همیشه خود را گرفتار جنون و دیوانگی می دانسته و به این خاطر هرگز نخواسته حرفی از علاقه اش به رزمری پیش بکشد. در مقابل اما رزمری هم از کودکی دچار عشق آنتونی بوده و تمام عمرش را در انتظار او به سر برده است: «... من این جا تو این خونه نشسته ام، بیشتر از تمام سال های عمر مادربزرگم، منتظر که تو متوجه قلب من بشی که چطوری کوچه منتهی به تو رو روشن می کنه. بهم بگو چرا تا حالانیومدی». در صحنه پایانی نمایش، تونی و ایفا هردو مرده اند و آنتونی و رزمری در دو خانه کنار هم تنها مانده اند:
آنتونی: «می دونی، اخیرا خواب هایی می بینم! راجع به همه آدم هایی که تا حالاوجود داشتن.»
رزمری: «خیلی می شن که.»
آنتونی: «جد و آباد همه. کل نظرات، تاریخ بشریت. من هم جلوی همه، مثل سردسته ارکستر مارش تو رژه. عجیب بود، نشستم تو تختم و فکری بودم که معنی اش چیه. من اینجا، تنها، رانده و مانده، اون وقت شب هام پر از آدم هاست. ما دو تا هم که دیگه الان خیلی وقته همدیگه رو می شناسیم.»
رزمری: «آره درسته.»
آنتونی: «حالادیگه ما جلوی دسته ایم. فکر کردی به چیزی که بهت گفتم؟»
رزمری: «چی گفتی؟ ما که هیچ وقت با هم حرف نمی زنیم. الان یک سال شده. من تو خونه تنهام، کاری ندارم اگه می خوای بیا سر بزن».
آنتونی اما در تنهایی اش قرار ندارد و با جنونی عجیب تمام روز در مزرعه می چرخد و به دیوانه ای تمام عیار شبیه شده که به جز گشتن در مزرعه هیچ کاری برای انجام دادن ندارد. او با دستگاه فلزیاب در زمین می چرخد از دور به کسی شبیه است که به دنبال گنجی در زیر زمین است. در آخر، وقتی بالاخره حرف عشق میان رزمری و آنتونی پیش می آید، آنتونی از رازی حرف می زند که در همه این سال ها مانع ابراز علاقه اش می شده. او می گوید دیوانه و غیرعادی است و شباهتی به آدم های دیگر ندارد این دلیل سرکوب عشقش بوده است. آنتونی به قدری در طبیعت حل شده که خود را زنبوری می داند که در محیط خانه نمی تواند زندگی کند: «من فکر می کنم زنبورم! حتی همین الان دارم خفه می شم تو اتاق. من فقط تو مزرعه خوشحالم و کنار پنجره که باد رو حس کنم و تصور کنم دارم توی هوای باز بال می زنم.» رزمری اما ترسی از جنون آنتونی ندارد و عشق او را می پذیرد و گرچه این دو سال های زیادی را از دست داده اند اما هنوز هم فکر می کنند آینده ای پیش رویشان قرار دارد تا در خانه های پدری به زندگی با هم بپردازند. آنتونی بعد از مرگ پدرش، در زمین به دنبال گنج نبوده بلکه در پی یافتن حلقه ازدواج مادرش بوده که سال ها پیش در مزرعه گمش کرده بود. او تمام روز در مزرعه با دستگاه فلزیاب به دنبال این حلقه می گشته تا آن را به رزمری بدهد و نیافتن آن را نشانه ای برای عدم ابراز علاقه اش می دانسته. اما این حلقه از همان روز گم شدنش در دست رزمری بوده. «بیرون از مولینگار» اولین بار در ژانویه ٢٠١٤ در برادوی به روی صحنه رفت و متن آن در تابستان همان سال به چاپ رسید. این نمایش نامه نامزد بهترین نمایش نامه سال ٢٠١٤ از طرف تونی، مجمع منتقدین تئاتر نیویورک و مجمع منتقدین خارج از نیویورک شد و خود شنلی در حال ساختن فیلمی بر اساس داستان آن است. از جان پاتریک شنلی، پیش از این نمایش نامه های «شک: یک حکایت» و «بیا بریم تو دل شب پرستاره» به فارسی منتشر شده بود. اولی با دو ترجمه مختلف توسط محمد منعم در نشر نیلاو آزاده شاهمیری در نشر قطره به چاپ رسیده و دومی را هم بهرنگ رجبی در نشر نیلامنتشر کرده است.

روزنامه شرق، شماره 2544 به تاریخ 24/12/94، صفحه 10 (ادبیات)

http://www.magiran.com/npview.asp?ID=3331334
کاش لوکیشن ها مخصوصن فضای داخلی خونه ها رو در قالب یک عکس روی پرده پشت سر می دیدیم. یک عکسی که شبیه توصیفات پاراگراف اول می بود.
۱۱ آذر ۱۳۹۷
حمید خان خورشیدی
خوشحالم که ارزشمند بوده برای شما
و سپاس متقابل دارم برای اجرای خوبتون
۱۲ آذر ۱۳۹۷
لطف دارید، قربان شما
۱۲ آذر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
از لذتبخش ترین قسمت های تماشای یک نمایشنامه خوانی، درک اشتیاق نقش خوان به بازی و اجرای آن نقش روی صحنه است.
نکته ای که در خوانش تونی و رزمری (آقای مظاهری و خانم عظیمی) کاملا مشهود بود.
این فضاسازی جذاب مستعد رسیدن به اجراست.
موفق باشید.
ممنونم از لطفتون خانم اسکندری عزیز
خوشحالم که آنچه که ما دنبالش بودیم رو شما برداشت کردین و این باعث میشه خستگیمون در بره.
برای بنده تئاتر یعنی فضاسازی و تلاش برای زنده کردن جهانِ متن که ما در این اجرا به نمایشنامه خوانی محض اکتفا نکردیم و تلاش هایی ... دیدن ادامه » برای ساختن هرچه بهتر و بیشتر این فضا و جهان متن انجام دادیم که خوشحالم این فضاسازی برای شما جذاب و قابل قبول به نظر رسید.
۱۱ آذر ۱۳۹۷
جناب خورشیدی
برای شما و گروه محترم، آرزوی موفقیت در فعالیت های نمایشی پیش روی دارم
۱۱ آذر ۱۳۹۷
خیلی ممنونم ازتون خانم
۱۱ آذر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دم همه دوستان گرم، که در این برهوت مهر و فرهنگ و اندیشه چشممان را به دیدارتان روشن کردید و دلمان را به همتتان گرم... و چه نیکو که از پس سالیان دیدارها با دوستان فرهیخته ام تازه شد... مسیرتان مستدام
بسیار بسیار ممنونم از این همه لطف و نگاه مثبت به ما و تلاش های ما
دیدار با شما هم برای بنده لذت بخش بود آقای سلیمان زاده عزیز و وقتی گفتین شب شیرین و به یادموندنی ای ساختین برامون به شدت خوشحال شدم و خیالم راحت شد که اون اتفاقی که دنبالش بودیم رخ داد.
ممنون ... دیدن ادامه » از حضورتون، لطفتون و آرزوی شیرینتون
۱۱ آذر ۱۳۹۷
جمع دوستان جمع بوده و من کم سعادت که نتونستم خودمو برسونم
حمید عزیز امیدوارم به همراه دوستان دیگر ،این نمایش رو به اجرا ببرید
۱۱ آذر ۱۳۹۷
قربان شما آقای تهوری عزیز، ممنونم که به یادمون بودین، بنده هم امیدوارم شرایطی مهیا بشه که بتونیم بیشتر از این متن لذت ببریم و با اجرایی شایسته میزبان شما باشیم.
۱۱ آذر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
“شاید شبیه،آدمهای آرایشگاه زیبا”

حوالی چهار راه ولیعهد
خیابان کاخ
شبی از شب های پاییز
سالنی به نام اشک های آسمان.

دلم را بی صبرانه
منتظر هجوم
دستهایت کرده ام
که بی درنگ
حمله به قلبم را
صادر کنی،

من
رم ... دیدن ادامه » شهر بی دفاع
تو
ارتش نازی
بی ملاحظه
حمله کن،

سربازهای مغزم
فقط
برای صلح با تو
پرچم های سفید قلب شان را
بالا برده اند،

و روی عقربه های ساعت
روزگار را
قدم می زنند
و عاشقانه به احترامت
می ایستند.

حوالی چهار راه ولیعهد
خیابان کاخ
شبی از شب های پاییز
سالنی به نام اشک های آسمان.

#مجتبی
بسیار عالی و زیبا بود جناب مهدی زاده
۱۰ آذر ۱۳۹۷
سپاس جناب بایزیدی
۱۱ آذر ۱۳۹۷
مخلصم حمید جان
۱۱ آذر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
"زندگی سرشار از معجزه است، پیدایشِ نیکی از درونِ تاریکی یکی از آنهاست."
جان پاتریک شنلی

شاید وقتی اسم نمایشنامه خوانی میاد هممون میگیم خب چه کاریه آخه اجرا میرفتین دیگه و واقعیت امر هم همینه و نمایشنامه خوانی اصولا معرفی نمایشنامه و رونمایی از اون توسط نویسنده اثر محسوب میشه!
ولی شاید معرفی نمایشنامه هایی که تا کنون در ایران اجرا نداشته و یا به خاطر محتواش امکان اجرا نداره، فکر بدی نباشه و میتونه بنیانی باشه برای کارهای بهتر و کامل تر از این متن ها!
ما در اجرای "بیرون از مولینگار" همه این مسائل رو در نظر گرفتیم و سعی کردیم با فضاسازی هایی از نمایشنامه خوانی فراتر بریم گرچه به بلوغ اجرای صحنه ای نخواهیم رسید.
فلذا دعوت می کنم ازتون در این اجرا که یک کمدی سیاه و البته جذاب و دوست داشتنی از جان پاتریک شنلی هست همراهمون باشین و خب بخش ... دیدن ادامه » خیریه و حمایت از موسسه "ای بی" رو هم ارتقا ببخشین دیگه.
"بیرون از مولینگار" داستان آنتونی و رُزمریه که انگار عشق رو فراموش کردن و نشونه ای ازش پیدا نمی کنن و داستان تونی و ایفاست که خوب بلدن چجوری باید بر سکوتِ پرقدرت دهکده کیلوکان و زندگی روستایی با بحث و جدل شیرین و حواله کردن چیزهای ناجور به همدیگه غلبه کنن و با هم کنار بیان!
مواجهه و کلنجار رفتن با این نمایشنامه دوست داشتنیِ شنلی برای ما چالش خیلی جذاب و شیرینی بود و هست، امیدوارم برای شما هم رویداد به یاد ماندنی ای رقم بزنیم.
.
البته عزیزانی که امکان حضور در این رویداد رو نداشته و یا تمایل دارن حمایت بیش تری از موسسه "ای بی" انجام بدن، می تونن بلیط های "خارج از ظرفیت" رو به هر تعدادی که مایلن، تهیه کنن.
درودها
با آرزوی بهترین‌ها برای تک تکتان و مارال عزیزم
و چه نیت نیکویی (بچه‌های ای بی)
به امید دیدار
۰۷ آذر ۱۳۹۷
خیلی ممنون لیلی خانم عزیز، به امید دیدارتون
۰۷ آذر ۱۳۹۷
ممنونم مارال و آقا حمید عزیز
۰۸ آذر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دوستان عزیز درود
4 عدد بلیط برای نمایشنامه خوانی «بیرون از مولینگار»،خریداری شده است که بصورت هدیه تقدیم به عزیزانی می‌شود که تمایل به دیدن این کار دارند (دوست عزیز هنرمند و تیوالیمون,سرکار خانم مارال عظیمی هم در این اجرا،نقش خوانی خواهند داشت)،بلیط ها بصورت تکی خریداری شده است و دوستان هم بصورت تکی و هم چند نفره می‌توانند از آن استفاده کنند،دوستانی که مایل به دیدن این اجرا هستند به شماره ی واتس آپ بنده پیام دهند تا این هدیه ناقابل که در جهت حمایت از کار ارزشمند گروه اجرایی مبنی بر اختصاص دادن عواید این اجرا به خانه « ای بی»،( موسسه ی خیریه حمایت از بیماری های پوستی خاص) است،تقدیم شود.
به به
درود به شما جناب بایزیدی گرامی
دست مریزاد قربان
۰۳ آذر ۱۳۹۷
جناب ملکی درود بر شما،بله دوست عزیز دو تا بلیط مونده و خوشحال میشم بتونید این اجرا رو ببینید،لطفا به شماره ی واتس آپ بنده پیامک بدید تا بلیط رو تقدیمتون کنم.
۰۵ آذر ۱۳۹۷
ممنونم جناب بایزیدی از محبت اتون
۰۵ آذر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید