مونا عطاریانی

هنرساز فعال هنری

بازیگر، فیلم‌ساز، فیلمنامه‌نویس و شاعر
محل فعالیت: تهران

زمینه‌های فعالیت: سینما، تئاتر، بازیگری، کارگردانی، فیلمنامه‌نویسی، مستندسازی و ادبیات

تحصیلات دانشگاهی
کارشناسی جامعه‌شناسی، دانشگاه تهران، ۱۳۹۳
کارشناسی ارشد مدیریت، گرایش کارآفرینی بین‌الملل، دانشگاه تهران، ۱۳۹۶

آموزش‌ها و دوره‌های تخصصی هنری
دوره‌های مقدماتی، میانی و پیشرفته بازیگری، مؤسسه کارنامه، ۱۳۸۹–۱۳۹۰
دوره‌های بازیگری، فیلمنامه‌نویسی و کارگردانی، مؤسسه پرتو آینه فردا، با مدیریت حسین شهابی، ۱۳۹۸–۱۳۹۹
مسترکلاس کارگردانی سینما با تدریس احمد بهرامی، ۱۳۹۹–۱۴۰۰
مسترکلاس کارگردانی سینما با تدریس پل کرونین، ۱۳۹۷
مسترکلاس پیشرفته فیلمنامه‌نویسی با تدریس حسین شهابی، ۱۳۹۵
مسترکلاس فیلم‌سازی با تدریس مجید برزگر، ۱۴۰۲
مسترکلاس مستندسازی با تدریس بهمن کیارستمی، ۱۴۰۳

سوابق بازیگری در سینما
بازیگر نقش اول فیلم کوتاه «خیابانگردها» به کارگردانی علی جعفرآبادی، ۱۳۹۲
بازیگر نقش اول فیلم کوتاه «کبوترهای معلقی» به کارگردانی رضا کوهپور، ۱۳۹۳
بازیگر نقش اول فیلم کوتاه «تنهایی ترانه» به کارگردانی وحید نظری، ۱۳۹۴
بازیگر فیلم کوتاه «شماره ۷»به کارگردانی محمدرضا دوستی، ۱۳۹۹
نویسنده و کارگردان فیلم کوتاه «کمی روشن‌تر»، ۱۴۰۱

سوابق بازیگری در تئاتر
بازیگر نقش اول نمایش «هملت و من» به کارگردانی حامد سلیمانزاده، ۱۳۸۹؛
بازیگر نمایش «رقص در لوناسا» به کارگردانی سیامک دورانی، ۱۳۹۰؛
بازیگر نمایش «خوراک» به کارگردانی عرفان شیرنگی، ۱۳۹۰
نقش‌خوان نمایش «رقص کاغذپاره‌ها» به کارگردانی حامد ادوایی، ۱۳۹۰؛ برنده جایزه بهترین نقش‌خوان زن جشنواره نیمکت
بازیگر نمایش «پیش از اجرا»، ۱۳۹۷
بازیگر نمایش «اتاق ۲۰»، ۱۳۹۸

فعالیت‌های ادبی
انتشار مجموعه شعر «سلاخی صدا»، ۱۳۸۹
تجربه نگارش بیش از پانزده فیلمنامه و فعالیت مستمر در حوزه نویسندگی

نگاه و جهان‌بینی هنری
مونا عطاریانی در فعالیت هنری خود به دنبال پیوند میان تجربه زیسته انسان، واقعیت روزمره و لایه‌های پنهان و کمتر دیده‌شده زندگی است. نگاه او به هنر، به‌ویژه سینما، متأثر از اندیشه و جهان سینمایی عباس کیارستمی است؛ نگاهی که در آن، سادگی نه در برابر پیچیدگی، بلکه راهی برای کشف آن است.
او به سینمایی علاقه‌مند است که به‌جای تحمیل معنا و ارائه پاسخ‌های قطعی، امکان مشاهده، مکاشفه و مواجهه دوباره با زندگی را فراهم کند. در این جهان‌بینی، انسان موجودی چندوجهی، متناقض و همواره در حال شدن است؛ انسانی که در کشاکش میان میل و محدودیت، تعلق و رهایی، ماندن و رفتن، پیوسته در جست‌وجوی معنای خویش است.
برای او، روایت هنری زمانی به حقیقت نزدیک می‌شود که از قضاوت‌های شتاب‌زده فاصله بگیرد و به مشاهده صبورانه انسان و جهان پیرامونش مجال دهد. از همین رو، در انتخاب موضوعات و شیوه روایت، به جزئیات زندگی، سکوت‌ها، ابهام‌ها و لحظه‌های ظاهراً معمولی توجه دارد؛ لحظه‌هایی که گاه بیش از رخدادهای بزرگ، حامل عمیق‌ترین تجربه‌های انسانی‌اند.
تجربه در شعر، تئاتر، بازیگری، فیلمنامه‌نویسی و فیلم‌سازی، برای او امکان حرکت میان زبان‌های مختلف بیان هنری را فراهم کرده است. او هنر را نه صرفاً ابزاری برای بازنمایی جهان، بلکه شیوه‌ای برای شناخت دوباره خود، دیگری و نسبت انسان با زندگی می‌داند؛ مسیری که در آن، پرسش‌گری، آزادی در مشاهده و صداقت در مواجهه با واقعیت، جایگاهی بنیادین دارند.