معماری تنها ساختن فضا نیست؛ شکل دادن به تجربهای است که انسان در آن زندگی میکند.
فضا زمانی معنا پیدا میکند که نور، ماده و سایه با نیازهای انسان به تعادل برسند.
طراحی، جستجوی پیوند میان نظم و احساس، سادگی و پیچیدگی، و طبیعت و ساختار است.
معماری، داستانی است که با فضا نوشته میشود؛ داستانی از سکوت دیوارها، حرکت نور و حضور انسان در میان آنها.
معماری، جستجوی پیوسته میان خلأ و حضور است؛ جایی که فضا نه با دیوارها، بلکه با تجربه انسان معنا مییابد. فضاها فقط ساخته نمیشوند، بلکه زیسته میشوند. هر خط، هر نور و هر سایه بخشی از روایت سکوتی است که معماری آن را بیان میکند.
طراحی، گفتوگویی است میان عقل و احساس؛ میان منطق سازه و روح فضا. معماری زمانی زنده است که بتواند زمان را در خود نگه دارد، خاطره بسازد و با انسان به زبان آرام فضا سخن بگوید.
معماری، شکل دادن به ماده نیست؛ شکل دادن به حضور انسان در جهان است.