تیوال فیلم چهار انگشت
S2 : 05:44:27
: حامد محمدی
: جواد عزتی، امیر جعفری، ماییداوی وییز و مونا فرجاد
: حمید پنداشته
: محمدرضا سکوت
: حسن ایوبی
: ملودی اسماعیلی
: عظیم فراین
: مهدی ابراهیم زاده
: آلاله هاشمی
: سعیده دلیریان
: پانیسا انودیت
: تانادت پرادیت
: رضا کریمی
: نادر ایمانی
: اییام سامران
: سویکون نیم اون
: امیر پرچمی، مهدی قاسمی، یعقوب جهان پور
: حمیدرضا محمودی
: تهاناتپون سینپونکوئد
: احسان ظلی پور
فیلم قصه ۲ دوست است که برای اتمام یک کار ناتمام به کامبوج سفر می کنند اما درگیر اتفاقاتی می شوند ...

گزارش تصویری تیوال از اکران مردمی فیلم چهار انگشت / عکاس: فاطمه تقوی

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از اکران مردمی فیلم چهار انگشت / عکاس: فاطمه تقوی

... دیدن همه عکس ها »

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
مثل پارادایس منتها چند level پایین تر
فیلمی بدون داستان که صرفا میخواد از مخاطب خنده بگیره.
2 ستاره از 5 ستاره
عباس الهی این را خواند
امیر مسعود این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
واقعا افتضاح!!!!
هدف از ساختن این فیلم چی بوده؟؟؟ بازیگرها چطور قبول کردن توی همچین فیلم بی محتوایی بازی کنن؟؟؟
دقیقا مثل خانم یایا بود و همه وسط فیلم سالن رو ترک کردن!!
متاسفم که جیب مردم رو خالی میکنن...
رضا یزدانی پدرام، حمیدرضا مرادی و زهره مقدم این را خواندند
امیر مسعود و Samira این را دوست دارند
کاملا باهاتون موافقم...
۱۸ فروردین
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
«چهار انگشت» همان گفتمان اکسیدان در لوکیشنی متفاوت همراه با کاراکترهای نسبتا متفاوتی است که می‌توانست در اکران نوروزی برای مخاطبان جذاب باشد و حداقل لحظاتی مفرح و بانشاط را برای آنها بسازد اما این تفریح آنچنان لگام‌گسیخته است که بسیاری را در سالن سینما و در مقابل پرده نمایش معذب می‌کند. فارغ از تمام کلیشه‌‌های جنسی و فضای جنسیت‌زده‌ای که حامد محمدی در اکسیدان نیز تجربه کرده بود و این روزها تبدیل به شابلون گیشه و فیلم‌فروشی در سینمای ایران شده است، چهار انگشت را باید اثری نگران‌کننده برای جریان کمدی سینمای ایران دانست. این نگرانی به هیچ‌وجه مربوط به کاراکترهای فیلم نیست، چرا که پیش از این نیز نگاهی کاریکاتوری، هجو‌آمیز و ضدمردمی از قشر مذهبی در سینمای ایران بازنمایی شده است. در این فیلم باز هم با کاراکتر تیپیکال و تکراری امیر جعفری ... دیدن ادامه » مواجه هستیم که در نقش یک میانسال مذهبی حکومتی ساده‌لوح، هوس‌باز و ریاکار ظاهر شده است. او در عین اینکه آیفون به دست دارد، شعار مرگ بر بیگانان سر می‌دهد. در کلام انقلابی حرف می‌زند و در عمل منافقانه عمل می‌کند. به بهانه سفر حج، به تایلند می‌رود تا در روزهای منتهی به اخذ پست دولتی خود، برای آخرین بار به همسر صیغه‌ای‌اش که در سفرهای پیشین با او رابطه داشته، سر بزند. همچنین کاراکتر جواد عزتی را داریم که از نان به نرخ روزخورهایی است که اگرچه کت‌وشلوار را با صندل می‌پوشد و کیف کمری می‌بندد و از تبلت 10 اینچی به جای موبایل استفاده می‌کند تا نوکیسکی‌اش بیشتر در اکسسوری صحنه به چشم مخاطب بیاید اما همین کاراکتر نوکیسه در ذهن مخاطب به عنوان انسانی پویا، امروزی، باهوش و به صورت کلی مثبت‌تر از کاراکتر مذهبی به چشم می‌‌‌‌‌‌‌‌‌آید. البته نگرانی نه این کاراکترهای تیپیکال و تکراری در قصه ضعیف و نه آن کلیشه‌‌های جنسی دستمالی شده است، آنچه نگرانی دغدغه‌مندان فرهنگ را تشدید می‌کند، نام فیلم و دغدغه کارگردان آن است. در فیلم بارها بیان می‌شود فاصله بین جهنم و بهشت 4 انگشت است، بدون آنکه این فاصله تبیین شود. بدون آنکه در قصه بدانیم فاصله بین «حقیقت» و «باطل» و نه بهشت و جهنم(!) که از زبان کاراکتر مدام بیان می‌شود، چیست؟ این فاصله بین «گوش» تا «چشم» یا همان 4 انگشت، در قصه مصداق پیدا نمی‌کند مگر آنکه به بهانه تطهیر و مقدس‌نمایی سایر ایدئولوژی‌ها به تحقیر سنت فرهنگی و دینی ایرانیان بپردازد. اگر به قصه «چهار انگشت» باشد که بودایی‌ها از تمام مسلمانان و هموطنان ایرانی شرافت و اخلاق بیشتری دارند. برخلاف آن چیزی که در قتل‌عام و کشتار مسلمانان مظلوم میانمار به چشم «دیده‌ایم» و صدایی از سینما و رسانه‌ها «نشنیدیم»، چهار انگشت تلاش دارد به ما بفهماند که فاصله دیدن ادیان دیگر و همزیستی با آنها تا شنیدن درباره آنها و تکفیرشان کم است؛ همان عزمی که در اکسیدان بود درباره همزیستی مسیحیان و مسلمانان. اگرچه که درباره اکسیدان کسی این همزیستی مسالمت‌آمیز با مسیحیت را انکار نمی‌کرد اما به نظر می‌رسد فیلم پرفروش اکسیدان، محمدی را ترغیب کرده بود که «تایلند» را برای گیشه و «بودا» را برای نیت خودش به تصویر بکشد. «حقیقت» در آثار حامد محمدی گم است. پلان‌های سرگرم‌کننده تنها تلاشی است برای تخدیر مخاطب و فراموش کردن مرز‌‌های حقیقت. در واقع به دنبال خوش‌باشی بی‌دلیل و نگاه رمانتیزه به تمام اتفاقات دنیاست؛ نگاهی که به قانون جذب می‌رسد و تلاش می‌کند از هر چیزی جوک بسازد و لذت ببرد بی‌آنکه تعهدی را روی دوش خود حس کند. مخاطب دغدغه‌مند حتی اگر بار جنسی فراگیر این قبیل فیلم‌‌ها را تحمل کند، نمی‌تواند این خوش‌باشی بی‌دلیل و توهین به دین اسلام در عین شعار همزیستی مسالمت‌آمیز با سایر مکاتب را طاقت بیاورد.

حمیدرضا مرادی و امیر این را خواندند
امیر مسعود این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
هدف کارگردان رو از ساخت این فیلم متوجه نشدم
از نظر فیلمنامه که فوق العاده ضعیف و به نظر من از لحاظ فنی هم این فیلم مشکل داشت
تصویر برداری گاها رو بازیگر فوکوس نبود و بازیگر رو فلو کرده بود
صدا برداری هم بعضی قسمت ها جا به جا بود
مگه میشه واقعا تو این عصر تکنولوژی این اتفاقات بیوفته
من امتیاز فیلم رو 1 لحاظ کردم
حمیدرضا مرادی این را خواند
محمدرضا مدیری، امیر مسعود، Samira و celine این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید