تیوال فیلم دربند
S2 : 15:21:56
  ۰۳ مهر تا ۱۱ آذر ۱۳۹۲

: پرویز شهبازی
: نازنین بیاتی، احمد مهرانفر، پگاه آهنگرانی، بهرنگ علوی، فرید الدین سماواتی
: امیر سمواتی

: هومن بهمنش
: کیوان مقدم
: محمدرضا قومی
: منصور شهبازی
: فرامرز ابوالصدق
: مریم پورشفیع
: پرویز شهبازی
: علی حمید نژاد

درباره کارگردان: پرویز شهبازی کارگردان، نویسنده و تدوین‌گر سینما، متولد ۱۳۴۱ است. وی دارای لیسانس کارگردانی از دانشکده صدا و سیماست و فعالیت حرفه‌ای را با دستیاری و نویسندگی در فیلم «بادکنک سفید» اثر جعفر پناهی آغاز کرده است. وی همراه با فیلم اولش، «مسافر جنوب»، در جشنواره‌های متعدد بین المللی حضور یافت و جوایز معتبری نیز به دست آورد. پس از آن فیلم «نفس عمیق» از دید نویسندگان و منتقدان سینمایی بهترین فیلم سال ۱۳۸۲ لقب گرفت و به عنوان نماینده سینمای ایران به اسکار 2003 ارسال شد. «دربند» پنجمین اثر پرویز شهبازی است و چهار فیلم قبلی این کارگردان «مسافر جنوب»، «نجوا»، «نفس عمیق» و «عیار 14» نام دارند. این کارگردان تا به حال 3 سیمرغ بلورین و یک دیپلم افتخار از جشنواره فیلم فجر بدست آورده است. 

 درباره فیلم: فیلم سینمایی «دربند» با نام سابق «سلام، خداحافظ» به کارگردانی پرویز شهبازی و تهیه‌کنندگی امیر سماواتی در جشنواره فجر روی پرده می‌رود. فیلم‌برداری این فیلم که تمام لوکیشن‌هایش در شهر تهران بوده است از 10 اردیبهشت 1391 آغاز شد و پس از 86 جلسه فیلم‌برداری، در 3 مرداد به پایان رسید. ولی بخش‌هایی از فیلم که نیاز به بارش باران و فصل سرما داشت در اواخر پاییز با حضور بازیگران اصلی آن فیلم‌برداری شد. نکته جالب در مورد این فیلم انتخاب بازیگر آن بوده است که پس از گذشت حدود 3 ماه جستجو در میان آموزشگاه‌های بازیگری خانم نازنین بیاتی به‌عنوان نقش اول فیلم انتخاب شد. 

این فیلم در مورد دختر دانشجویی‌‌ست که برای ادامه تحصیل در تهران با دختر ناشناسی هم خانه می‌شود. او در محیط جدیدی قرار گرفته و شرایط خاص این خانه و آدم‌هایش پای او را به ماجراهایی پیچیده می‌کشد. این فیلم حضور او در این محیط را بررسی می‌کند؛ اینکه او چطور می‌تواند خود را در این جو حفظ کند و یا چگونه باید از لغزش خود جلوگیری نماید؟ اتفاقاتی نیز برای او رخ می‌دهد که با توجه به سطح تربیتی و محیط خانواده خود از آن سربلند بیرون خواهد آمد.
شهر:
تهران

مکان

خیابان ولی‌عصر (عج)، بزرگراه نیایش، مقابل بزرگراه کردستان، پردیس سینمایی ملت
تلفن:  ۲۳۱۶۲

اخبار وابسته

» درخشش فیلم شهبازی در جشنواره‌های خارجی


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
دو مرتبه به اجبار مجبور شدم فیلم را ببینم که هر دومرتبه خوشبختانه پایان فیلم را ندیدم دختری که رتبه 15 کنکور است و به راحتی امضا به کسی نمی دهد (نشان از احتیاط زیاد) حتی به مامور پست یک دفعه چنان ساده لوح و بی احتیاط می شود که وارد خانه ای می شود که همه کلید ان را دارند و به یکباره چند میلیون سفته را برای شخصی که چند روز می شناسد امضا می کند و... وقتی یک نویسنده چنین پارادوکس های بزرگی را خلق میکند باید خیلی هوش و درک بیننده را به همان مقدار کوچک به حساب بیاورد که متوجه چنین ایراداتی نشود.
نویسنده عمدا چنین پارادوکسهایى رو ایجاد کرده و اجبار قصه نبوده،میخواسته نشون بده که ادما در شرایط خاص کارهایى رو میکنن که خودشونم باورشون نمیشه،طبعا اکثریت چنان رفتارى رو بروز نمىدادن اما هستن کسانى که نشون بدن ىه سر به صفحه حوادث یا راهروى دادگاه ... دیدن ادامه » ها بزنیم مثال زندش رو هم پیدا میکنیم
۲۷ فروردین ۱۳۹۳
آذرنوش عزیز، من خودم یک شهرستانی هستم و باتوجه به همین میگویم.
۲۷ فروردین ۱۳۹۳
جالبه که همه درباره ی نازنین صحبت میکننو کسی متوجه نیست که این فیلم در اصل درباره ی فرید هستو پرویز شهبازی یجورایی پنهان کاری کرده!
۲۷ فروردین ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
از نفس عمیق هم بیشتر دوست داشتم این فیلم رو. با اینکه فیلم نامه کار در اختیار بازیگرها نبوده و روند جلسات فیلم برداری هم نظم و ترتیب خاصی نداشته همه ی بازیگرها از نظر حسی رو بازی شون سوارن که این دقیقا برمی گرده به انسجام ذهنی پرویز شهبازی. تنها مشکل من با پایان بندی های بد فیلم های شهبازی هست. اتفاقی که اولین نشانه هاش رو تو نفس عمیق هم میشه دید. بدترین شکلش رو تو عیار 14 داریم. توی دربندم باز درگیریم. (همین ها رو دیدم) البته نه این که پایان فیلم منطقی نباشه. نه. ولی یه عنصر غافل گیری داره که هیچ کارکرد بخصوصی نداره. که چی؟ اون اتفاق برای اون پسره می افته که چی؟ که یعنی هر چی سنگه مال پای لنگه؟ اگه فیلم با پایان باز تموم می شد یا حتی همون جایی که نازنین بیاتی از ماشین پسره میاد پایین چه اتفاقی می افتاد؟
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بازی بازیگران نقش اول و مکمل عالی بود ولی بقیه نه....
در کل داستان خوبی داشت ولی کارگردانی و فیلم برداری متوسط، اونقدری که از هیس خوشم اومد از این نه !
خییلی فیلم خفنی نبود...
Fatima_bahrami، میلاد و کیمیا توکل نیا این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بازی خانم آهنگرانی معمولی بود همینطور خانم بیاتی ...
manimoon، مهدیه محمدی و یاسمن این را خواندند
taha، طاها، کیمیا توکل نیا و hami این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
فیلم بسیار عالی و قابل تحسینی بود از همه لحاظ جای تقدیر داشت کارگردانی بسیار خوب پرویز شهبازی و بازی بسیار خوب پگاه آهنگرانی...
یگانه کربلایی و کیمیا توکل نیا این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به عنوان یک فیلم تلویزیونی قابل قبول بود نه یک فیلم سینمایی
manimoon، کیارش و کیمیا توکل نیا این را خواندند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دربند فیلمی کوچک با ادعاهای بزرگ
فیلم دربند پنجمین ساخته پرویز شهبازی برای من به چند دلیل فیلم کنجکاوی بر انگیزی بود و از خیلی وقت پیش منتظر دیدنش بودم. بخاطر آثار گذشته شهبازی که کم و بیش می شود گفت در زمان خود آثار مهمی بودند، به جهت دفاع تمام قد برخی منتقدین، بخاطر حواشی زیاد فیلم و در آخر بدلیل توصیه های موکد برخی دوستان. اما باید گفت نا امیدانه و ناراضی سالن سینما را ترک کردم و این نارضایتی هر چه از مدت زمان دیدن فیلم گذشت و هرچه به جزئیات فیلم دقیق تر فکر کردم بیشتر شد. فیلم ادعای بررسی بعضی معضلات اجتماعی در قالب بیان داستان دخترک تازه به تهران آمده دانشجویی را دارد اما فیلمنامه پراشکال و غیر قابل باور از همان سکانس های ابتدایی این ادعا را به سخره می گیرد. چرا که لازمه ساخت یک فیلم قابل قبول در ژانر اجتماعی برخورداری از یک فیلمنامه مبتنی ... دیدن ادامه » بر واقعیتهای موجود جامعه است به طوری که بیننده بتواند برای اتفاقات، رفتارها وعکس العملها مصداق بیرونی با توجه به شرایط روز جامعه پیدا کند (این چیزیست که حتما شهبازی بدنبال رسیدن به آن بوده و قطعا هدف ساختن یک فیلم تخیلی، اکشن یا..نبوده است )اما فیلنامه حاضر فاقد خصوصیات مذکور می باشد. از همان سکانسهای ابتدایی فیلم بیننده با مشکل عدم باور پذیری مواجه می شود. دختر در مقابل عدم اختصاص خوابگاه به خود موضعی کاملا ضعیف و تلاشی به غایت اندک می نماید. حتی در مقابل درخواست مسئول خوابگاه برای ارائه امتیازی ویژه به رتبه المپیاد خواهر اشاره می کند اما رتبه 15 کنکور سراسری خود را فراموش می کند( در سکانسی دیگر در توجیه این موضوع اشاره می کند: فکر کردم مهم نیست). دلایل سستی که برای توجیح محروم ماندن نازنین از سکونت در خوابگاه ردیف می شوند. سحر(پگاه آهنگرانی) در یک اقدام جالب کلید منزل را در اختیار فردی قرار می دهد که اولین بار ملاقاتش کرده است تا به این طریق سکانس سرک کشیدن تنهای نازنین در خانه توجیه شود. در فیلم حضور پدر و مادری را درک می کنیم که حتی حاضر نیستند برای بازدید از وضعیت و کمک به دختر نوجوان خود از فاصله 80 کیلومتری به تهران بیایند.شاهد دعوای بدون توجیه و خنده دار سحر با نازنین و آشتی خنده دارتر و بدون توجیه ترآن دو هستیم. دختر کم هوش و استعداد وساده ای را می بینیم که به راحتی گول می خورد برای همخانه بی اخلاق، خود را به آب و آتش می زند و کاملا اتفاقی دانشجوی پزشکی و رتبه 15 کنکور هم هست( فیلنامه نویس یا دانشجوی پزشکی ندیده است یا تصور کرده مخاطب تا بحال ندیده است.). دربند تنها جاییست که می شود در آن ویزای شینگن گرفت ولی زمینی و از مرز بصورت قاچاق خارج شد و به اردوگاه منتقل شد. در تخیلات ذهنی شهبازی تنها یک دانشجو با جرو بحث با یک فرد غریبه ستاره دار می شود و از این دست نمونه ها بسیار است.. دلایل و اتفاقاتی غیر قابل توجیهی که نویسنده خود را در دام آنها می اندازد و تا آخرین لحظات فیلم از آن خلاصی ندارد. تجمعات دانشجویی که مشخص نیست به چه هدفی برگزار می شوند وچرا در فیلم گنجانده شده اند(چیزی جز وقت گذرانی به ذهن من نرسید) و دیالوگهای نخ نما در این مورد که نشان از عدم شناخت حداقلی جناب کارگردان از فضای دانشگاههای امروز ما دارد و سکانسهای بی هدفی چون سکانسهای روز مادرو تدریس خصوصی ویا سکانس حضور دخترک در مغازه و دیالوگش با صاحب مغازه که به نظر فقط برای بکار برد واژه "دربند" چیده شده است همه و همه باعث پوشیده ماندن نکات مثبت معدود فیلم از دید بیننده می گردد و راه را برای نقد و صحبت راجع به دیگر ارکان فیلم می بندد. دربند شهبازیی را معرفی می کند که با عدم شناخت و بی ذکاوتی از دل یک سوژه کمتر توجه شده اجتماعی یک فیلم غیرقابل باور و آشفته در آورده است. دربند فیلم کوچکیست است مانند تمام فیلمهای کوچکی که امسال دیدیم اما با یک فرق اساسی، ادعای بزرگ دیگر..حضور در اسکار..

به نکته های قابل تاملی اشاره کردید.قبلا هم گفتم تنها شخصیتی که بعد از گذشتن چندین روز به یادش میارم فرید هست,اما اشاره ای در مورد این شخصیت نکردید ممنون.
۱۷ آذر ۱۳۹۲
با درود >آقای امیر عربی عزیز دقیقا با نظرات شما موافقم بسیار درست و سنجیده به نگارش درآوردید .
۲۱ آذر ۱۳۹۲
متشکرم آقای حمیدرضا..
۲۲ آذر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
فیلمی که به هر روی باید دید!
فیلمی سرشار از اغراق و اغماز!
این فیلم رو باید صرف نظر از این غلوها دید، موضوع فیلم واقعی بود و امکان وقوع داشت اما نه برای نازنینی که تازه با دختر دیگری دوست شده، اون هم دختری که خیلی مورد پسند نازنین نباشه، و تازه اون رو هم زده باشه،
امکان داشت فرید با پدرش به خاطر دختری دعوا کنه و سفته ها رو بگیره اما نه به خاطر دختری که نمیشناستش دقیق
امکان داشت نازنین خونه بگیره اما نه با اون همه سادگی و عجله
حتی اگر فرض رو بگذاریم که این ها همه اتفاق بیفتند ، نه در این بازه زمانی کم و کوتاه
غیر از اینها این فیلم واقعا مهیج و جالب بود
چندتا صحنه واقعا خوب داشت
یکی صحنه پیچیدن در جاده چالوس در آغاز و بوووووووق ماشین دیگر و زنده ماندن، و بعد پیچیدن در اتوبان حکیم- رسالت و برخورد ماشین دیگر و مرگ
صحنه پایین آمدن نازنین از پله ها و ... دیدن ادامه » فیلم برداری خوبی که حس سرگیجه و حال خراب نازنین را به خوبی منتقل می کرد
صحنه ای که نازنین آن دختر مبادی آداب و مهربان و البته ساده به خاطر درگیری یادش می رود روز مادر را تبریک بگوید و وقتی مادرش زنگ می زند با حال خراب و درمانده عذر می آورد
و صحنه ای که نازنین با اتاق خالی روبه رو می شود و صدای هم خانه اش در خانه می پیچد...نازنین من عجله داشتم رفتم...

بازی نازنین و پگاه هر دو زیبا بود٠٠٠پگاه آهنگرانی با آن همه مهربانی حقیقی خوب نقش دختری بدجنس و بی معرفت را بازی کرده بود
ضمنا موسیقی اول و آخر فیلم زیبا و سنجیده بود
من موندم سمیرغ فیلم نامه چی بود واسه این فیلم !
اصلا حرف فیلم چی بود ؟!! اینکه الکی امضا ندیم !
تنها بخش فیلم که من لذت بردم تکرار صحنه اول فیلم (بی توجه دور زدن در جاده چالوس ) در انتهای فیلم بود !
من بازم موندم منتقدان جشنواره فیلم فجر ٬ چی دیده بودن تو این فیلم که اینهمه ازش تعریف میکردن ! فکر کنم یکم باید درک فیلمم را بالا ببرم ...
احساس کردم همه اتفاقا خیلی تو این فیلم عجولانه رخ میداد.
من هم خیلی لذت نبردم.
۱۵ آبان ۱۳۹۲
فیلم های دیگه در جشنواره به مراتب بدتر از این فیلم بودن شاید به نوعی حق داشتند که این فیلم رو انتخاب کنند (به جز چند فیلم) .
من نمی گم فیلم خوبی بود ولی فیلم هایی که به سبک رئال ساخته می شوند دنبال دادن پند یا نصیحت یا درون مایه نیستند و تنها قصد دارند تا ... دیدن ادامه » بازتابی از جامعه (از دید نویسنده) باشند . کنش های فیلم و بعضی از واکنش ها بسیار جالب بودن البته از بعد رفتن دوستش به هلند واقعا فیلم به شدت افت می کنه و اتفاق ها به سرعت جلو می رند و خیلی چیزها پرداخت نمی شن.
۲۹ آبان ۱۳۹۲
به نظر من هم فیلم نامش اصلا خوب نبود. و پر تناقض
۰۵ آذر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
شما تا حالا کسی رو دیدین که رسید پستی امضا نکنه اما برای یک غریبه ای که معلومه موجه نیست سه تا سفته امضا کنه آیا؟!!!
والا ما که نفهمیدیم این فیلم چی میخواست بگه:)))
۱۶ آبان ۱۳۹۲
فکر نمیکنید این خودش
پیامی رو میرسونــه ؟! :)
۲۲ آبان ۱۳۹۲
خواسته دیگه نشون بده خرااابه رفیقه دیگه.
۲۹ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
باید در ابتدا بپذیریم که همه چیز نباید طبق خواسته ما باشد و ما نویسنده فیلمنامه نبوده ایم و فیلم فیلمنامه نویسی غیر از ما داشته. در این صورت طبیعی است که هر چیز کوچکی را عیب و نقص فیلم ندانیم. تفاوت سلیقه بدانیم یا چیزی که از نگاه ما رنگ متفاوتی داشته است. دربند فیلمی بود، خوب. از لحاظ کارگردانی و فیلمنامه نویسی واقعا قوی بود. هنرمندی آقای شهبازی در به کار گرفتن نابازیگران و معرفی چهره های جدید عالی نمود پیدا میکند. خانم بیاتی عالی بازی کردند و شانسی هم که داشتند در اولین فیلمشان، کارگردان و کاراکتر خوبی را داشتند. این فاکتورها مسیر را بریا ایشان مساعد تر ساخت. به نظر من هم فیلم اگر در صحنه تصادف تمام میشد بهتر بود. اما این فقط سلیقه من است و شاید سکانس آخر فیلم دلیلی داشت که من خوب متوجه اش نشدم. از اینکه اینقدر در فیلم های آقای شهبازی چهارچوب های ... دیدن ادامه » فیلمسازی بر کل فیلم امپراطوری نمیکنند، حرکت دوربین و فیلمبرداری و صدا برداری خیلی معمولی هست و از حرفه ای گری افراطی که بیننده را از فیلم رئال دور میکند (مطمئنا ما دنبال فیلم با صحنه های ویژه نبودیم) پرهیز میکند. تقابل نسبی کاراکترهای این فیلم با فیلم نفس عمیق را خیلی دوست داشتم. با مضمونی جدید و متفاوت
اصلا انتظار چنین فیلم بدی رو نداشتم ... واقعا نمیدونم چرا با گذشته مقایسه شده بود !!!!فیلمنامه ایراد داشت و بازیها اصلا قوی نبود، دیالوگ ها خیلی سطحی بودو ........ شاید تنها بخشی که من دوست داشتم موزیک تیتراژ بود
شاید من اشتباه میکنم اما اکثرن اونایی که اومدن نظرشونو گفتن درباره این فیلم اصلا راضی نبودن پس چطوره کارگردان این فیلم این همه ادعا داشت که باید امسال این فیلم برای اسکار انتخاب میشد نه فیلم اصغر فرهادی..؟!!!
۰۹ آبان ۱۳۹۲
نظر شما درباره فیلم چی بود؟
۱۳ آبان ۱۳۹۲
هنوز نمیدانم یعنی چجوری بگویم که هنوز گیجم و از پنجشنبه تا الان، بین تیکه های سانسور شده توسط ذهن ناخوداگاه و بسیار مردانه کارگردان و پایان درهم برهمش بلاتکلیفم و هضم نکرده ام.
یعنی هنوز نفهمیدم که این کارگردان یک فیلم شخصی ساخته با ظاهری اجتماعی (تا ... دیدن ادامه » از خود فرار کند) یا بلعکس. ذهنش دائما فرار میکند به چالوس و میخواهد مرا گول بزند. {همین حس شما ولی با نامی دیگر}
در خصوص بازیها هم بعد از قسمت اول که گفتم، میتوانم نظر دهم.
۱۳ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تمام شخصیت های فیلم انقدر ملموس و واقعی هستن که حماقت های پشت سرهم نازنین که از قرار دانشجوی پزشکی هم هست -و ناخودآگاه من بیننده توقع هوش به خرج دادن بیشتری ازش دارم- بیشتر لج درآر میشه و به چشم میاد!!

و البته بعد از مدتها با این فیلم ضربان قلبم به شدت بالا رفت... دوسش داشتم.


"27 مهر 1392"
چون این فیلم رو برای اسکار انتخاب کرده بودند و از بس از این فیلم تعریف شده بود توقعم خیلی بالاتر از اینها بود... البته خوشحالم که برای اسکار انتخاب نشد چون "گذشته" بسیار عمیقتر و با فکرتر از دربند کار شده بود و الحق لیاقت رفتن به جشنواره اسکار رو خیلی بیشتر از دربند داشت . . . البته بی انصافیه که بگم دربند فیلم خوبی نبود ولی وقتی پای مقایسه وسط میاد خب خیلی چیزها عوض می شه .. .
دربند فیلم خوب و قوی‌یه فارغ از بحث اسکار و مقایسه با گذشته
۰۷ آبان ۱۳۹۲
آقا حامد خیلی باهاتون موافقم . کاملا" درسته .منم این فیلم رو دوست داشتم . از بازی نازنین هم خوشم آمد .
۱۱ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

http://www.4shared.com/get/kJZX4tQ0/Yusuf_Islam_-_Father_and_Son.html


این متن را به دیده نقد نگاه نکنید اصلا. اینها صرفا بلند بلند فکر کردن‌های من است در باب چرایی یک حس قشنگ بعد از دیدن دربند. اصلا اینها به نوعی تلاش من است برای واکاوی اصول زیباشناختی شخصی و منسجم کردن این گله گریزپای فکر. گله است و لاجرم پرشمار و بی‌ترتیب. چرا اینها را اینجا نوشتم؟ سوال خوبی است که متأسفانه پاسخی درخور برایش ندارم. عجالتا خیلی بی‌دلیل و اکنون‌وار بخوانید یا بگذرید.

همین اول تکلیفم را با خودم روشن کنم: من دربند را دوست داشتم؛ خیلی. اصلا دربند پر ایرادترین فیلمی است که من انقدر دوستش داشتم. تمام سطور پرشمار بعدی هم صرفا تلاشی است برای واکاوی چرایی این ماجرا. حوصله کردید و خواندید که هیچ، اگرنه که چکیده همه حرف‌های پایین همین جمله بالاست: «من دربند را دوست داشتم». در هر حال عمده دلایل دوست داشتن دربند برای من اینها بود:

1) پرویز شهبازی: «نفس عمیق» را دیده‌اید؟ پس پرویز شهبازی را دوست دارید. اصلا مهم نیست که این لا به لا «عیار 14» را هم ساخته با یک عدد محمدرضا فروتن نچسب (مگر فروتن جور دیگری هم هست؟ شاید به استثنای فروتنِ شب یلدا و کنعان-که بازی‌اش توی این دو تا را چقدر من دوست داشته باشم خوب است؟). «نفس عمیق» از آن دست فیلم‌هایی است که به تنهایی برای برجسته کردن کارنامه عمر یک کارگردان کفایت می‌کند. هرچند که آن هم ایراد داشت (که اینجا جایش نیست) اما به حق و به جا، در این سینمای نحیف ما ماند توی یادها و خیلی زود شد یک کالت تمام‌عیار (راستی چقدر ما کالت کم داریم آخر؟ قیصر، هامون و نفس عمیق، چیز دیگری خاطر می‌آید؟ پری را هم اضافه کنیم؟ مهرجویی پر رو نشود یکهو؟!)؛ «نفس عمیق» کالت شد، به خصوص برای نسل سوم و به خاطر نمایش گوشه‌ای از عصیان و بی‌پناهی و سرگشتگی این نسل پادرهوا. و کامران و منصور و آیدا هم این وسط شدند نمایندگان بی‌افتخار این نسل سودازده. «دربند» هم پر از ارجاعات ریز و درشت و المان‌های مشترک با نفس عمیق است و لاجرم-برای من لااقل-دوست‌داشتنی؛ ارجاعات و اشتراکاتی که خیلی فراتر از جاده و چالوس و خوابگاه دختران است (جای دیگری خیلی مفصل از این اشتراکات نوشته‌ام). در کنار این‌ها، «دربند» درست کارگردانی شده، خوب تدوین شده، و بازی‌های شسته-رفته و درستی دارد (هرچقدر هم که-به حق-بگوییم پگاه تکراری است یا مهرانقر خنثی). دکوپاژ کم‌ایراد است و میزانسن‌ها دقیق و کارا (پایین آمدن نازنین از پله‌های دفتر مهاجرت را با فیلمبرداری عالی بهمنش یادتان هست؟). خیلی خلاصه، شهبازی از عوامل فیلمش خوب کار کشیده و این در تک تک پلان‌ها مشخص است. حاصل آن هم شده فیلمی که به اصطلاح، خیلی خودمانی‌طور و بی‌دغدغه‌ی رعایت واژه‌های پرطمطراق علمی-تخصصی سینمایی، "درآمده". ایراد هم به شهبازی اگر باشد-که هست-در شهبازیِ فیلمنامه‌نویس است نه شهبازیِ کارگردان یا تدوینگر. شخصیت‌پردازی‌ها، منطق روایی و باورپذیری کنش‌-واکنش‌های کاراکترها خیلی جاها لنگ می‌زند اما عجالتا من می‌خواهم از دلایل دوست داشتنم بگویم، پس اینها بماند.

2) نازنین: یک بازی ساده و باورپذیر و دوست‌داشتنی از یک بازیگر کار-اولی؛ آنهم در فیلمی از پرویز شهبازی که اصولا به دادن فیلمنامه به بازیگرانش اعتقادی ندارد. بازی بدون فیلمنامه. خیلی سخت است که بدون آنکه از عقبه، دلایل رفتاری و احساسات و نتایج آتی اقدامات کاراکتری که بازی می‌کنی آگاه باشی، نقش را باورپذیر درآوری. نازنین بیاتی اینجا خیلی راحت خودش است. یک دانشجوی سال اولی کم تجربه-نه بی‌تجربه و پخمه-که از بازی روزگار درگیر ماجراهایی پیچیده می‌شود. نازنین ساده است، هم اشک‌هایش، هم شک‌هایش و هم اعتمادش. گاهی بی‌سر و زبان و معصوم (صحنه آشتی با سحر یا کتک خوردن از پدر فرید-که چقدر اشک‌ها و معصومیتش در این صحنه آخری آتش می‌زند و می‌سوزاند و کباب می‌کند: «به خدا من اصن پسرشو نمیشناسم») و گاهی مقتدر و بی‌رودربایستی (در کلاس‌های خصوصی‌اش یا وقتی که در را برای فرید باز می‌کند: «لطف کنید اون کلیدم بدید به من»). شرم و شوق و شیطنت، ترس و تنفر و احتیاط، و بیش و پیش از همه معصومیت نجیب نازنین، همه و همه در خطوط چهره و واکنش‌های او خوانده می‌شوند، درک می‌شوند، زندگی می‌شوند. بازی نازنین خیلی بی ادا و اصول است، خودنمایی؟ حاشا و کلا. و همین چقدر خوب است. و همین چقدر دلنشین است. و من، درست از همانجایی که نازنین، با یک ترکیب به غایت دلنشین از شرم و شوق و کنجکاوی کودکانه با سحر آشنا می‌شود، کلید می‌گیرد، به خانه می‌رود، فضولی می‌کند، کشو باز می‌کند، با پستچی کلنجار می‌رود و بعد برمی‌گردد، عاشق نازنین شدم: «اینجوری که خیلی باحاله». خیلی هم ساده. سکانس "ای جان" آور فیلم هم آنجایی بود که نازنین پشت در حمام روی زمین کز کرده-نه، مچاله شده-و با ترس و اشک، خیلی دلسوزناک می‌گوید «سحر من می‌ترسم». خب ای جان که! نازنین را به یک دلیل دیگر هم خیلی دوست داشتم که این یکی دیگر خیلی شخصی است!

3) فرید: من می‌گویم شخصیت محوری فیلم فرید است. اصلا بیایید یک بار دیگر دربند را با این دید نگاه کنید. باور کنید جای دوری نمی‌رود، تجربه جالبی است. پایین‌تر بیشتر در این مورد نوشته‌ام...فرید کم است. هم حضورش، هم دیالوگ‌هایش و هم عمرش توی فیلم. بیشتر از این هم اصلا نیازی نیست. فرید باورپذیر است و سمپات. فیلم با او شروع می‌شود و بعد–با کمی تخفیف-با او تمام (ولی انصافا این پایان باسمه‌ای و نیم‌بندِ بعد از صحنه تصادف را کجای دلمان بگذاریم؟ جناب شهبازی به ولای علی تمام اجزا و ارکان فیلم و فیلمنامه شما دارند فریاد می‌زنند تا بعد از تصادف، تیتراژِ پایان پرده را سیاه کند نه آن پارچه بی‌تأثیر آخر). فرید تجسم تمام‌قدِّ بچه‌های این نسل است. عصیان، عاشقیت، افسردگی، بی‌خیالی، بن‌بست و تنهایی؛ همه و همه در هم جمع شده‌اند تا نگاه‌های خالی فرید را پر کنند. لبخند تلخ آخرش (زهرخند بهتر نیست؟) که بعد از پیاده شدن نازنین می‌زند ویران می‌کند. همه عصیان و عشق و سرخوردگی، تمام حجم روزمرگی و ابتذال، و خودِ خودِ تنهایی را می‌شود در یک نگاه سرگردان، در یک خالی کردن آرام نفس، در یک تکان نامحسوس سر و شانه‌ها، و در یک انحنای کم‌رنگ لبان فرید دید. و من فکر می‌کنم اگر آن لحظه آخر فرید حرفی می‌زد چیزی بود در این مایه‌ها: «این هم از این...»، خیلی بی‌خیال‌طور. یک پاساژ بزنیم به «نفس عمیق»، آنجا که کامران-دراز کشیده در صندلی عقب-به منصور می‌گوید «دوست داشتم خوش بگذرونم...». و من حاضرم شرط ببندم که فرید هم اگر آن آخرها می‌خواست به دوستی-که به طرز غم‌انگیزی ندارد-حرفی از ته دلش بزند همین را می‌گفت. فرید اصلا همان کامران است. شاید هم منصور. مثل کامران از خانواده‌ای مرفه‌ است بریده از همه، و مثل منصور هنوز مورچه امید برایش مانده. تا نابودی به قدر یک دختر، قدر یک عشق فاصله دارد (دوست ندارم بگویم هوس، که با معصومیت نازنین و ناامیدی فرید نمی‌سازد). فرید خسته است، بریده از جامعه. گریز و آغوشی هم اگر باشد برای فرید، عشق است. که این هم فاتحه‌اش خوانده می‌شود. این بحث اشتراکات نفس عمیق و دربند را همینجا درز بگیریم تا بعد، خب؟

4) کت‌استیونز: اصولا پرویز شهبازی در زمینه انتخاب موسیقی خوش سلیقه است. اصلا نگویم خوش سلیقه که طرفداران سینه‌چاک موسیقی اصیل یا کلاسیک یا...فحشمان ندهند، بگوییم «سلیقه من به سلیقه ایشان نزدیک‌تر است»، گمانم اینجوری بهتر شد، نه؟ باز هم پاساژ، باز هم «نفس عمیق»: گیتار سولوی پخش شده توی ماشین را در «نفس عمیق» خاطرتان می‌آید؟ دقیقا بعد از سکانس دزدیدن ماشین و بردنش به خارج شهر؟ همان. (که آخرش هم من نفهمیدم که این آهنگ لعنتی از کی بود. هی...). حالا هم اینجا شهبازی کت‌استیونز را انتخاب کرده. دربند با «پدر و پسر» شروع می‌شود و با «پدر و پسر» پایان می‌یابد. صدای کت‌استیونز (شما بخوانید "یوسف اسلام" که خاطرِ اسلام آورده‌شان مکدر نشود) پرده را پر می‌کند و فیلم در ماشین و در جاده شروع می‌شود... «تو هنوز جوانی...خیلی چیزها هست که باید یاد بگیری». و تو می‌توانی فکر کنی که خطاب ترانه اینجا به نازنین است. نازنینی که جوان است، خیلی جوان. و معصوم. هنوز خیلی چیزها هست که باید یاد بگیرد. و یاد می‌گیرد. از راه سختش، به قیمت تجربه‌هایی سنگین و پا گذاشتن در مسیرهایی پر پیچ و تاب، به بهای از دست رفتن اعتماد و زایش خاطراتی تلخ. ولی یاد می‌گیرد. یا که نه، اصلا مثل من خیال کن که خطاب آهنگ به خود فرید است. پسری که با پدرش سر ناسازگاری برداشته. اصلا فرقی هم مگر می‌کند؟ مهم این است که تیتراژ آغاز که می‌آید تو را مستقیم پرتاب می‌کند داخل فیلم. و ازینجا به بعد دیگر این آهنگ لعنتی ولت نمی‌کند. تا کی؟ شاید وقتی که چند قدمی از در خروجی سالن دور شده باشی، یا دورتر شاید، وقتی که روی تختت دراز کشیده و در انتظار خواب، ستاره‌ها را خط می‌زنی. دورتر برویم؟ وقتی که فردا صبحش با رئیس‌ات، با زنت، با خانواده‌ات دعوا کرده باشی و چای و سیگار هم افاقه نکرده باشد. حالا هی می‌خوانی «I have to go away, I know, I have to go ». یا شاید هم مثل من یاد آهنگ دیگری بیافتی: Here I go, playing star again; Here I go, turn the page…

اصلا ... دیدن ادامه » من می‌خواهم به یک فانتزی مریض و محال پر و بال بدهم، خب؟ می‌خواهم خیال کنم که پرویز شهبازی یک شبی توی ماشینش بوده و در برزخ بزرگراه‌های خلوت تهران-ترجیحا حوالی 3 یا 4 صبح- بی هدف پرسه می‌زده که این آهنگ-بی مقدمه-پخش می‌شود، پا روی ترمز، از 5 به 2 و توقف در حاشیه اتوبان. و ترانه هی پخش می‌شود و پخش می‌شود. 5 بار، 10 بار، 50 بار. تلنگری شاید. و حجم مهیب هزار خاطره‌ی ناتمام یکهو هوار می‌شود روی حالای شهبازی. ساعت؟3، 4، 5... هوا روشن شده و شهبازی هنوز در کناره بزرگراه ایستاده، درگیر ترانه شده باشد انگار. و بعد، بعد از 1 روز، 1 ماه، 1 سال تصمیم می‌گیرد از روی آن فیلمی بسازد. اینجا دیگر آهنگ برای فیلم ساخته نمی‌شود، فیلم است که برای آهنگ ساخته شده. موضوع؟ پسری تنها، بریده از پدر، اصلا بریده از همه؛ کی؟ همانکه توی آهنگ می‌خواند «I have to go away». و اینجوری دربند جرقه می‌شود. تصویر: پسری دارد دور می‌شود، در کار رفتن است؛ کجا؟ به قول اخوان «هر جا که اینجا نیست...». اصلا بگذار کمی به عقب برگردیم. تلفن زنگ می‌خورد. باران. قطره، قطره، قطره...توقف در حاشیه جاده، صحبتی مختصر، پسر برمی‌گردد (بوووووووووووق: هشدار. بازگشت به این سادگی‌ها هم نیست پسر جان، هزینه دارد. از سرنوشت هم که گریزی نیست، هست؟). و اینچنین ماجرا زاده می‌شود: «دربند». پسر کیست؟ چرا از راه رفته بازمی‌گردد؟ کورسوی امیدی؟ شاید؛ عشق؟ احتمالا؛ دختری پس...حالا نازنین زاده شد، حالا دربند جان گرفت. «سلام/خداحافظ» یا «دربند»، فرقی هم مگر می‌کند؟ پسر کم‌رنگ شد؟ مهم نیست، تو که می‌دانی هست آن پشت‌-مشت‌ها: چمباتمه زده پشت سر بهرتگ، ایستاده پشت در، منتظر پشت شیشه جگرکی، دراز کشیده در صندلی عقب، نشسته پشت فرمان...مهم است مگر که آن پشت مشت‌ها باشد یا درست در وسط قاب؟ تو که می‌دانی که چقدر هست. تو که می‌دانی پلیور سرخ‌رنگ ابتدای فیلم (که در نمادشناسیِ شهبازی، پهلو به پهلوی پلیور آبی رنگ «نفس عمیق» می‌زند) در هارمونی با سیاهی فرمان ماشین کدام حادثه‌ی شومِ سرخ و سیاه را خبر می‌دهد. تو که می‌دانی پسر باید برود، که آن «I have to go away» گفتن‌های او چقدر مهیب و چقدر جدی است...
مثل همیشه عالی بود نقدت آقا. مرسی واقعاً
این "منطق روایی و باورپذیری کنش‌-واکنش‌های کاراکترها" مخصوصاً نازنین خیلی منو آزار می داد، ولی کاملاً موافقم "ایراد هم به شهبازی اگر باشد-که هست-در شهبازیِ فیلمنامه‌نویس است نه شهبازیِ کارگردان یا تدوینگر."
۰۶ آبان ۱۳۹۲
مرسی خانم نجاتی.
۱۶ آبان ۱۳۹۲
عالیییی بود
۱۷ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دربند در حالت عادی یک فیلم معمولی بود . اما وقتی قرار باشه با فیلمهای در حد اسکار مقایسه بشه ، که اصلا نباید بشه ، چون در اون حد و اندازه نیست ، میشه یک فیلمه افتضاح .
کارگردان حتی از پگاه هم نتونسته بازی درست بگیره و نقش سحر مخلوطی دراومده از تمام نقش های قبلی پگاه . (کلیشه و تکراری)
بازی نازنین بیاتی خوب نبود (بد نبود ، ولی خوب هم نبود)
به غیر از دو نقش اصلی ، تقریبا بقیه ی بازی ها خوب بود . به خصوص احمد مهران فر و بهرنگ .
فیلم بزرگترین لطمه رو از سمت فیلمنامه خورد ، اتفاقات بی خودی و شخصیت پردازی های بد. به طور مثال :
- سادگی غیر قابل باور نازنین ،
- حماقت نازنین ( مثلا اینکه چه طور دانشجوی پزشکی متوجه نمی شه که کیست باعث خونریزی شدید نمی شه ؟؟؟)
- همایش های بی ربط دانشگاه ،
- شخصیت تکراری دوست نازنین و پدرش ( دختر درس خون و مودبی که مادر نداره و پدرش پزشکه، ... دیدن ادامه » روابط دوستانه و شسته رفته ی پدر و دختر و...) که به شدت آدمو یاد پگاه و مانی حقیقی در ورود آقایان ممنوع می انداخت .
- شخصیت پرداخت نشده ی فرید که بیشتر نقش مترسک رو داشت .
- اصرار عجیب سحر برای اینکه نازنین به مهمونی وارد بشه .
- ....
ایده ی فیلم ایده ی کهنه ای بود ، اما می شد با کمی وسواس در فیلم نامه ، فیلم خیلی خوبی از آب دربیاد که نشد .
در کل فیلم بزرگترین لطمه رو زمانی خورد که اسمش به خاطر اسکار سر زبون ها افتاد ، که البته باعث فروشش هم شد.
دقیقا با همه اش موافقم هدیه جان.
۰۵ آبان ۱۳۹۲
با نظرتون به طور کلی موافقم...ولی نازنین دانشجوی ترم اول پزشکی
از کجا باید تشخیص می داد خونریزی بابت کیست نیست...
هر چند منم اینو فهمیدم...
۰۶ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یه فیلم متوسط .... همین
بازی نازنین بیاتی رو دوست نداشتم تکراری و کپی برداری بود
به نظرم اگه از فامیل دور استفاده می کردند خیلی بهتر بود
که با این درد اگر دربند در مانند در مانند ..........
فامیر
:)))))))))))))
دربند براى کسانیکه قابل پذیرش نیست که توى دانشگاه هاى دولتى درس خوندن یا در خوابگاه بودند و میدونندکه هیچ تاکیدمیکنم هیچ دخترشهرستانى انقدر مضحک ساده نیست.
من فیلمو در جشنواره فجر دیدم و فقط از بازى پگاهه همیشه بینظیر بینهایت لذت بردم البته بقیه هم خوب بودند حتى کارکتر نازنین اما باورپذیرلااقل دراین دوره وزمانه ابدن.
دیدن "دربند" برایم شانسی بود ، میان اینهمه شلوغی و در بَند بودنم . الان که رسیده ام ، آنقدر سردم شده بود که دومین چایی را ریخته ام تا شاید از سرمای فیلم کاسته شود . وقتی نازنین داشت از پله های آن ساختمان بدون پنجره پائین می آمد ، جایی که فهمید دیگر سحر آدمی نبوده که در فیلم سعی می کرد نشان دهد ، یاد فیلم نفس عمیق افتادم . دوربین یکی یکی پله ها را پائین می آمد ، انگار که حالش بد باشد ، سرش گیج می رود ، می خواهد بیفتد . جایی از نفس عمیق که با ماشین افتادند توی آب . نفسم مثل آن لحظه به شماره افتاده بود . انگار نازنین داشت جان می داد . صحنه بعدی که خیلی عالی بود زمانی که پسر توی ماشین پیچید . واقعاً این دو سکانس را دوست داشتم .
خوشحالم که این فیلم برای اسکار نرفت . چون آنقدر بی دلیل اتفاقها می افتاد و منطق قوی نداشت که من آخرش گفتم حقتونه . به دو دختر فیلم . زیاده ... دیدن ادامه » خواهی باعث اشتباه آدمی می شود وقتی زیاده خواهی در مسیر درست نباشد غیر از این اتفاقی نمی افتد . چرا باید سحر این همه پول بخواهد ؟ مگر سرکار نمی رفت ؟ چطور نازنین رتبه پانزده پزشکی است اما گول ظاهر آدمها را می خورد ؟ یا چه می دانم این همه ساده است که نفهمد پاسپورت را بردارد نه قفل در را عوض کند و هزاران سوال که نشان می دهد فیلم پر از بی منطقی است .
جایی توی فیلم در مغازه عطر فروشی تأکید به اسم فیلم دارد ، آنهم اضافه بود . ما آنقدر خنگ نبودیم که نفهمیم اسم فیلم چیست !
موافقم
درک فیلم برای منم سخت بود...
۰۲ آبان ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
1. میدونین مشکل دربند چی بود؟ به نظرم توقع رو قبل از اینکه بری و فیلمو ببینی به شدت از فیلم بالا می بری.( اینو هم اضافه کن که فیلم می خواسته به عنوان نماینده ایران بره اسکار که به نظرم اصلا در اون حد و اندازه ها نبود و حداکثر یک فیلم با پیرنگ اجتماعی متوسط. والسلام)

2. فیلم یک عقب گرد کامل برای شهبازی هست نسبت به نفس عمیق و حتی به نظرم عیار 14. فیلمنامه کاملا معمولی و به قول دوستان می خواست که تکان دهنده باشد ولی نبود و نبود و نبود

3. بازی های فیلم غیر از پگاه آهنگرانی( که به نظرم بهترین بازی کارنامه هنری اش به حساب می آد) و کمی هم بهرنگ علوی در بقیه موارد کاملا خنثی بود( در عجبم از شگفت زدگی بعضی منتقدان از بازی نازنین بیاتی). احمد مهران فر هم یه جورایی داره تبدیل میشه به مهران رجبی ورژن جدید سینمای ایران

4. در کل دربند فیلمی متوسط است. متوسط متوسط و نه ... دیدن ادامه » بیشتر

امتیاز: 1.5 از 4
با کلیت نظرتون موافقم...در مورد بازی ها به نظرم خانم بیاتی خوب بود،عالی نبود ولی برای نقش اول خوب بود...
در مورد خانم آهنگرانی کاملا باهتون مخالفم،بازی ایشون به نظرم تکراری و تیپیکی از بازی های فبلیشون بود و حداقل انتظارات من رو برآورده نکردند.
با بند ... دیدن ادامه » 4 هم بسیار موافقم!!!
۳۰ مهر ۱۳۹۲
با نظر شماره یک کاملا کاملا کاملا موافقم
ولی با نظرتون راجع ب احمد مهرانفر نه.
۳۰ مهر ۱۳۹۲
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید