تیوال نمایش دگمه
S2 : 21:53:31
  ۲۸ آبان تا ۱۵ آذر ۱۳۹۳
  ۱۸:۴۵
  ۵۰ دقیقه
 بها: ۱۲,۰۰۰ تومان

: سحر ناسوتی
: بهناز نادری، سید حسام شریفی، هنگامه کوچکی، آزاده نوبهار

: دلارا نوشین
: امیر پاکزاد
: سجاد احمدی نیا
: بهناز نادری، حسام الدین شریفی، هنگامه کوچکی، آزاده نوبهار
: آزاده بدیعی دزفولی
: سحر ناسوتی
: یاسین ذاکر
: آزاده بدیعی دزفولی
: آتوسا فقیه نصیری
: محمد وحیدی، محمدرضا خلیفه لو
: آروین مؤذن زاده خلاصه نمایش: زنی تنها به عقد موقت مردی در می‌آید که پس از پایان یافتن دوره ی این عقد موقت، مرد به فکر تجدید این رابطه نیست و زن در مواجهه با نگاه‌های ناپاک دوستان مرد، دست به واکنش می زند.

گزارش تصویری تیوال از نمایش دگمه / عکاس: کامران چیذری

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نمایش دگمه / عکاس: سید ضیاالدین صفویان

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» اجرای خیریه نمایش «دگمه»/ هنرمندان سینما و تئاتر مهمان «دگمه» شدند

آواهای وابسته

مکان

خیابان انقلاب، ضلع شمال غرب چهارراه ولیعصر، جنب داروخانه، پلاک ۱۴۷۸
تلفن:  ۶۶۹۷۹۴۶۸، ۶۶۹۷۹۴۷۵


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
«دگمه» نقد شد/ ناسوتی: نمایشنامه می‌نویسم تا آرام بخوابم
نشست نقد و بررسی نمایش «دگمه» شب گذشته 10 آذرماه توسط کانون ملی منتقدان تئاتر ایران برگزار شد.

در ادامه­ برنامه­ های «دوشنبه­ های نقد تئاتر» کانون ملی منتقدان تئاتر ایران و در راستای گسترش کمی و کیفی نقد حضوری تئاتر، نشست نقد و بررسی نمایش «دگمه» به نویسندگی و کارگردانی سحر ناسوتی پس از اجرای این نمایش، روز دوشنبه 10 آذر ماه در تماشاخانه­ استاد مشایخی (مان) برگزار شد.

در این نشست سعید محبی و عرفان پهلوانی از منتقدان کانون ملی منتقدان تئاتر ایران، نمایش «دگمه» را نقد و بررسی کردند. این نشست با حضور علاقمندان به فرهنگ و هنر همراه بود و در آن عوامل نمایش از جمله بهناز نادری بازیگر و امیر پاکزاد مشاور کارگردان نیز حضور داشتند.

سعید محبی، عضو هیات مدیره­ کانون ملی منتقدان تئاتر ایران، ... دیدن ادامه » سوژه­ های مورد توجه در این نمایش از جمله ازدواج موقت(صیغه) و قصاص، را بسیار ملتهب دانست و اذعان داشت که پرداختن به این سوژه ­ها کار چندان ساده ­ای نیست. او برای آغاز بحث از سحر ناسوتی، کارگردان نمایش «دگمه» خواست تا توضیح دهد چرا به سراغ این سوژه­ ها رفته است.

سحر ناسوتی از انرژی مثبت تماشاگران نمایش «دگمه» سپاسگزاری کرد و در پاسخ به پرسش سعید محبی گفت: در آغاز نوشتن این نمایشنامه پیشنهاد یکی از دوستانم بر اساس التهاب­ های موجود در جامعه بود. اما هر چه پیشتر رفتم با توجه به این که این سوژه­ ها سال­ هاست که دغدغه ­های من است، بیشتر به آن­ها علاقمند شدم. من این نمایشنامه­ ها را می­ نویسم تا بتوانم شب آرام بخوابم. وقتی ما پیشتر رفتیم دیدیم که کاراکتر اصلی این نمایش چه قدر می­ تواند لایه لایه باشد.

وی ادامه داد: او کسی است که در آستانه­ اعدام است و دچار بحرانی است که جای پرداخت دارد. نکته­ دیگر این که من دوست دارم درام روانشناختی بنویسم. من می­ نویسم و سپس از دوستان روان­شناس مشاوره می ­گیرم. اما قبل از هر چیز نکته­ اساسی برای من دغدغه­ های خودم است و خوشبختانه با گروهی همراه شدم که این دغدغه ­ها، دغدغه ­های آن­ها هم هست.

ادامه مطلب را در خبرگزاری مهر دنبال کنید...
http://mehrnews.com/news/2434515/%D8%AF%DA%AF%D9%85%D9%87-%D9%86%D9%82%D8%AF-%D8%B4%D8%AF-%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%85-%D8%AA%D8%A7-%D8%A2%D8%B1%D8%A7%D9%85-%D8%A8%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%A8%D9%85
زهره ابراهیمی و سحر ناسوتی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یادداشت شعله پاکروان برای نمایش "دگمه"

پنجشنبه از بهشت زهرا به دیدن نمایشی رفتم به نام دگمه . سحر ناسوتی دعوتم کرده بود . داستان دختری که قصاص میشود . در سالن کوچک استاد مشایخی . بعد از پایان نمایش برایم گفتند که نگران برخوردم با صحنه اعدام دخترک بودند . طناب اعدام را با چاشنی هنر زیبا کرده بودند . سیم مقتول را به شکل گردنبندی در آورده بودند که انارهای سرخ و کوچک گلبارانش کرده بود . حتی خون پاشیده بر لباس دختر اعدامی دگمه های درشت قرمز بودند . دکوری پرتابل و ساده که به راحتی از شکلی به شکل دیگر درمیامد و گذر ایام و فصول را نشان میداد . به راحتی چند جابجایی کوچک ، از سلول به خانه ، و از خانه به سالن ملاقات و از آنجا به خیال دخترک تغییر مکان میدادند .
جالب اینجاست که صحنه پایانی اشکم را جاری نکرد . دیدن دخترک با گردنبند انار روی چارپایه و چشم بندش ... دیدن ادامه » مرا نلرزاند . لرزش دست و اعصاب بهم ریخته اش مرا آشفته نکرد . میدانی چرا ؟ چون در حال تمرینم . تمرینی سخت . اکنون در حال عبور از کودکی ریحان هستم . یکی دوبار از پارک عبور کرده ام...
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کانون ملی منتقدان تئاتر، نمایش «دگمه» را نقد میکند

در ادامه برنامه دوشنبه های نقد تئاتر، کانون ملی منتقدان تئاتر ایران دوشنبه 10 آذر 1393 نشست نقد و بررسی نمایش «دگمه» به نویسندگی و کارگردانی «سحر ناسوتی» و بازیگری «بهناز نادری»، «حسام¬الدین شریفی»، «هنگامه کوچکی» و «آزاده نوبهار» را برگزار میکند.

کانون ملی منتقدان تئاتر ایران در نظر دارد تا در راستای گسترش کمی و کیفی نقد حضوری تئاتر کشور و با یک برنامه-ریزی منظم و دقیق، در قالب برنامه «دوشنبه های نقد تئاتر» هر هفته با حضور منتقدان عضو این کانون و عوامل اجرایی نمایش¬ها به نقد و بررسی یکی از نمایشهای روی صحنه بپردازد.

نشست نقد و بررسی نمایش «دگمه» پس از اجرای این نمایش در سالن استاد مشایخی تماشاخانه مان (چهارراه ولیعصر(عج)) و با حضور «سعید محبی» و «عرفان پهلوانی» انجام خواهد شد.
سحر ناسوتی و زهره ابراهیمی این را خواندند
وحید هوبخت و کامران م. این را دوست دارند
با سپاس و بزرگداشت این حرکت فرخنده ، نمی‌دانم متولیان این امر از چه طرقی به اطلاع‌رسانی می‌پردازند ولی به‌عنوان کسی که دو بار (و هر بار بر حسب تصادف) میهمان این برنامه بوده‌ام ، پیشنهاد می‌کنم در صورت امکان برنامۀ هر اجرای خاص در برگۀ تیوال آن زودتر ... دیدن ادامه » اطلاع‌رسانی شود تا امکان برنامه‌ریزی برای علاقه‌مندان فراهم آید .
۱۰ آذر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
((متعهد اما سانتیمانتال؟))
افزایش کمی زنان کارگردان در عرصه تاتر اتفاقی فرخنده است. در زمینه ای که ذهنیت غالب مردانه در دیدگاه ها و قضاوت ها رسوخ کرده و به عنوان ارزش مسلط درشخصیت پردازی ودنیای نمایشنامه نیز راه یافته است مسلما اعمال دیدگاه های زنانه در شکستن و فروریختن این فضا بسیار مثمرثمر است.
شخصا نگاه زنانه و برابری طلب را به جنس بیولوژیکی مرتبط نمی دانم چه بسا افرادی (زن یا مرد) هستند که نگاه مردساخته را درونی می کنند و بر اساس ارزش ها و الگو های مسلط آن دست به قضاوت و خلق اثر هنری می زنند. اما در عین حال روایت و تجربه های زیست شده توسط زنان را صرفا زنان به طور واقعی حس می کنند و بسیار دقیق تر می توانند در اثر خود انعکاس دهند.خوشبختانه در "دگمه" روایت یک زن از دیدگاه و خوانش زنانه نقل میشود و جای تبریک دارد . اما جدای از ارزش های ماهیتی ... دیدن ادامه » این نمایش مواردی به عنوان مساله پیرامون پرداخت و اجرا به شرح زیر به نظرم رسید:
1-رویکرد اکستریمیستی(نهایت گرا): وقتی صحبت روایت از زنان می شود معمولا حد نهایی مشکلات و مصایب به شکل کلیشه ای آن طرح می شود. زنان بی پناه، زنان فقیر و ....زنانی که مورد ظلم مطلق قرار می گیرند. یک قربانی همه جانبه با پیش زمینه های مطلق نگر و کلیشه ای .. الزاما برای نشان دادن حق پایمال شده و ظلم رفته نباید همه ی المان ها را به دو قطب سیاه و سفید و افراطی تقسیم کرد. متاسفانه در درام های بسیاری ،روایتهای بخش عظیمی از زنان طبقه ی متوسط ناگفته باقی مانده است. زنانی که نیازی به اعتباربخشی به واسطه قربانی شدن محض ندارند. ما کمتر با انعکاس اعتراضی از زیست دامن گیر بخش گسترده ای از زن های معمولی این جامعه مواجه ایم. زنانی که اتفاقا از لحاظ فکری پیشرو و از نظر مالی مستقل هستند و منفعل و پاسیو رفتار نمی کنند اما در عین حال به دلیل نابرابری های ساختاری با مشکلات مشابه ای مواجه اند که تمامی زنان طبقات دیگر با آن دست به گریبانند از جمله تعرض و آزار جنسی و خشونت و...
در این نمایش "ایران" یک قربانی همه جانبه و تمام عیار معرفی می شود زنی از طبقه پایین اجتماعی، متکی، نفس خوار، عقیم ،ترک شده ، واخورده ،منفعل، فاقد فاعلیت و خویش انکار.... این شکل نشان دادن زن (تمام قد قربانی) شاید بازتولید تصویر کلیشه ای از طرح مسایل زنان در یک مردسالاری ریشه دار است و البته چندان واجد وجه ی رهایی بخش هم نیست.در صورتی که زنانی بسیار زیاد فاقد این ویژگی ها هستند و باز مورد تبعیض هستند و نحوه پرداخت و طرح غیر کلیشه ای و فراگیرتر آن در قالب یک نمایش صرفا احساس دلسوزی کور را بر نمی انگیزد.
2- زمینه ی اجتماعی و طبقه ای زن قهرمان نمایش در بستر کار چندان مشخص نمی شود .انفعال محض و وابستگی افراطی به مرد زنباره معتاد از سر عشق و فقر و فلاکت طبقاتی او است . در چهره پردازی ، نحوه ادای دیالوگها و بازی ، او تفاوتی با یک زن عادی(طبقه متوسط) خارج از شرایط حاکم بر قصه ندارد. این عدم تمایز چنانچه به قصد تعمیم پذیری شخصیتی و رفتاری به یک ویژگی زنانه به سایر طبقات و گروه های زنان باشد ،خطرناک است.
3- بازیگر نقش مادر بسیار جوان است و می تواند در نقش خواهر ایران باشد. سفید پوشی مادر و طرح بحث بخشیدن دختر قاتل اش! با ماهیت نمایش نامه چندان جور نیامده است .این مساله به نوعی تایید گناهکاری دختر تلقی می شود. و این گناهکار تلقی کردن قربانی خود ظلمی دیگر بر این شخصیت به حساب می آید.حال آنکه خود مادر هم ظاهرا اقدام به قتل شوهرش کرده است.
4-طراحی صحنه قرار است در انطباق با متن نمایش نامه و وضعیت روحی ایران پرده به پرده عرصه را به او و مخاطب تنگتر کند اما چندان کاربردی نیست . شخصیت و پردازش مرد روزنامه نگار در کلیت نمایش کارکرد موثر ندارد و فانتزی است. استفاده از موسیقی غمگین و پرسوز با ساز ویولن سل با این حجم زیبایی شناسانه به نظر نمیرسد. بیشتر سانتیمانتالیستی است.
اشاره به مرجان و " داش آکل"، در متن ظاهرا برای القا حس حسرت ایران از نداشتن یک داش آکل به عنوان نماد جوانمردی و لوطی منشی پشتیبان در زندگی اش حکایت دارد. حال آنکه یک خوانش زنانه از داستان داش آکل هدایت وجود دارد که داش آکل را نه به عنوان نماد جوانمردی و ایثار بلکه نماد سرکوب و ندیدن عشق و وجود مرجان تلقی می کند.
****
به امید کارهای بیشتر و شنیدن صداهای رساتر از کارگردان خوش فکر و متعهد ،خانم ناسوتی گرانمایه


حرف شما دقیقا چیزی بود که این روزها به خاطر روز منع خشونت علیه زنان خیلی فکر منو به خودش مشغول کرده بود. تو تمام پوسترهایی که برای این روز تهییه شده بود چهره ی گریان، کتک خورده و یا بدن کبودزنان رو دیدم که خیلی برام عجیب بود و البته جای بحثش اینجا نیست اما ... دیدن ادامه » کاملا مرتبطه با بخش نهست نقد شما.
۰۹ آذر ۱۳۹۳
با عرص یک خسته نباشید به شما جناب قدس .بخصوص نمایش بسیار زیبای استاد یعقوبی محترم دل سگ . وفقط قصد تشکر .از زجمات شما عز یان بود .بس.
۱۲ آذر ۱۳۹۳
مینای عزیز من ابرشیر هستم،...آقای قدس نیستم.
۱۲ آذر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نظر خاله تئاتری‌ها درباره نمایش «دگمه»
شیرین یزدان بخش بازیگر سینمای ایران که در بین اهالی تئاتر به «خاله» معروف است شب گذشته مهمان نمایش«دگمه» به کارگردانی سحر ناسوتی بود.

این هنرمند بعد از تماشای «دگمه» درباره مضمون این اثر نمایشی گفت: معتقدم نمایشی که دیدم اثری تاثیرگذار در حوزه دغدغه های اجتماعی زنان به حساب می آید. این نمایش خشونت ها و سوءاستفاده هایی است که در سراسر دنیا علیه زنان انجام می‌گیرد را از زاویه ای نزدیک به مردم ایران و تجربه شده نزد آنها به نمایش می گذارد.

وی ادامه داد: متاسفانه در جوامع مختلف معمولا این زنان هستند که مورد فشار و توهین و تحقیر قرار می گیرند که در این نمایش نیز به همین مسئله خشونت جنسی و روانی علیه زنان به درستی پرداخت شده بود.

بازیگر فیلم «بوسیدن روی ماه» در پایان صحبتهایش با آرزوی موفقیت برای گروه نمایش ... دیدن ادامه » یادآور شد: سحر ناسوتی کارگردان جوان و خوش‌فکری است که در این نمایش به دغدغه های زنان توجه خاصی داشته و مسئله مهم اجتماعی را با بیان بصری مناسبی به مخاطب عرضه کرده است. برای این هنرمند آرزوی موفقیت دارم.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دگمه»ای برای منع خشونت علیه زنان

| امیر موسی کاظمی | روزنامه نگار |

حتی اگر اتفاقی هم باشد، تقارن معناداری است؛ همزمانی چهارم آذر، روز جهانی منع خشونت علیه زنان و اجرای نمایشی با موضوع خشونت علیه زنان در تهران. آن هم در شرایطی که در ایران برخلاف سایر کشورها تقریبا هیچ برنامه‌ای برای یادآوری و بزرگداشت این روز پیش‌بینی نشده بود و تنها شبکه‌های اجتماعی بودند که به بستری برای یادآوری این روز تبدیل شدند.
در چنین شرایطی نمایش «دگمه» به نویسندگی و کارگردانی سحر ناسوتی را شاید بتوان تنها ما
به ازای داخلی این روز جهانی قلمداد کرد. نمایشی که این روزها ساعت ١٨:٤٥ در تماشاخانه استاد مشایخی واقع در ضلع شمالغربی چهارراه ولیعصر روی صحنه است.
«دگمه» داستان زنی به نام ایران است که همسرش به خاطر ناباروری او را طلاق می‌دهد و او از روی ناچاری و برای ... دیدن ادامه » گذران زندگی صیغه مردی به نام رحیم می‌شود، به این امید که رحیم او را به عقد دایم خود درآورد. رحیم مردی الکی، معتاد، زن‌باز و هرزه است که همسرش را طلاق داده و کاری جز نوشیدن و کشیدن و البته هوسرانی ندارد. اعتراض ایران به رفتار رحیم پاسخی جز کتک خوردن در پی ندارد تا این‌که تاریخ صیغه‌نامه آنها به پایان می‌رسد. رحیم که حاضر به تمدید آن نیست در جلوی چشم ایران هوسبازی‌های خود را ادامه می‌دهد تا این‌که یک شب پنج دختر را به همراه دوستان خود به خانه می‌آورد. یکی از دوستان رحیم اما چشم طمع به ایران دارد و بعد از خوراندن مشروب به او تجاوز می‌کند و از این کار فیلم می‌گیرد. ایران که قربانی نیت شوم دوست شوهرش شده بر سر به دست آوردن فیلم با او درگیر می‌شود و با چاقو به او ضربه می‌زند. در این بین رحیم وارد درگیری می‌شود و ایران او را نیز با چاقو مضروب می‌کند. هر دو مرد بر اثر خونریزی می‌میرند و ایران به جرم قتل محاکمه می‌شود و....
داستان «دگمه» داستان جدیدی نیست، چه بسیار زنانی که سرنوشتی مشابه سرنوشت «ایران» داشته‌اند و نتوانسته‌اند بیگناهی خود را در دادگاه ثابت کنند و قصاص شده‌اند و چه بسیار آثاری که این سوژه را دستمایه خود قرار داده‌اند. فیلم «من مادر هستم» به کارگردانی فریدون جیرانی یا فیلم «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» ساخته پوران درخشنده، آثاری هستند که در سال‌های اخیر به چنین سوژه‌ای پرداخته‌اند و در زمان خود واکنش‌هایی را هم به دنبال داشته‌اند، اما آنچه نمایش «دگمه» را قابل اعتنا می‌کند و آن را به اثری تأثیرگذار در مقایسه با نسخه‌های سینمایی بدل می‌سازد، پرداخت نمایشی این سوژه روی صحنه تئاتر و نفس به نفس شدن تماشاگر با متهمی است که تا پای چوبه دار بی‌گناهی خود را طلب می‌کند. البته این وجه ممیزه با بازی درخشان بهناز نادری در نقش ایران است که خود را نشان می‌دهد. بازی روان بهناز نادری در نقشی لایه‌لایه توانسته است به متن جسورانه سحر ناسوتی روح باورپذیری را تزریق کند تا مخاطب در عین درگیرشدن با قصه، فضای پیچیده آن را باور کند.
نکته دیگری که نباید از کنار آن بی‌تفاوت عبور کرد جسارت دو‌جانبه سحر ناسوتی به‌عنوان نویسنده و کارگردان این اثر است. ناسوتی یک بار جسارت خود را با نوشتن این نمایشنامه نزدیک به خطوط قرمز نشان می‌دهد و در گام دوم شجاعتی به مراتب بزرگتر را به خرج می‌دهد و متن خود را براساس لایه‌های زمانی مختلف و با تلفیقی از خیال و واقعیت روایت می‌کند. این ریسک که حتی می‌توانست به قیمت ارتباط نگرفتن مخاطب با متن تمام شود، خوشبختانه جواب داده و از این رو باید به این کارگردان جوان تبریک گفت.

http://shahrvand-newspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=110&pageno=14#
میهمانان امشب دگمه، علی قمصری، آهنگساز و نوازنده، دکتر رفیق نصرتی منتقد و استاد دانشگاه، آرش فلاحت پیشه و شعله پاکروان از بازیگران شناخته شده‌ی تئاتر بودند. جوان ترین تماشاگران این اجرا دو دختر نوجوان 13 ساله بودند که نمایش را بسیار پسندیدند.
اجرای بی نظیری بود... ممنون از گروه اجرایی که تا این اندازه به کارشون متعهد هستند و دغدغه های اجتماعی زنان رو به این خوبی به تصویر کشیدند.
۰۷ آذر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

سحر ناسوتی : ازدواج موقت و آزار جنسی تبعاتی دارد که جبران ناپذیر است
تاریخ انتشار: ۵ آذر, ۱۳۹۳

نمایش “دگمه” در تماشاخانه استاد مشایخی به روی صحنه است . مصاحبه ای کوتاه با سحر ناسوتی ، کارگردان و نویسنده این نمایش ترتیب دادیم که می توانید در ادامه بخوانید.

سحر ناسوتی

ایده شکل گیری نمایشنامه “دگمه” چه بود ؟

ناسوتی : ایده شکل گیری این نمایش بحران های اجتماعی و مسائلی ست که در جامعه بیشتر برای خانم ها به وجود می آید و متاسفانه در چند وقت اخیر ، بسیار با آن مواجه بودیم. هدف این بود که بتوان بر موضوعاتی که در جامعه مورد بحث هستند مانور داد و در نهایت، تماشاگر ، بعد از دیدن کار ، تلنگری بخورد تا شاید اگر روزی خدایی نکرده ، ناگزیر به تصمیم گیری شود ، بتواند کمی تجدید نظر کند و مهربانانه تر و با عطوفت بیشتری تصمیم بگیرد .

مخاطبان با دیدن این اثر با چه نمایشی روبه رو می شوند؟

نمایش ما یک نمایش تلخ است ، از واقعیت های جامعه می گوید. من هر چه بگویم انتهای کار لو می رود و به نظر من انتهای کار یک انتهای غافلگیر کننده است ، به همین دلیل نمی توانم راجع به کار ، زیاد حرف بزنم . اما به طور کلی ، ما با شخصیت زنی رو برو هستیم که ازدواج ناموفقی دارد . بعد از آن ازدواج موقت می کند که او را درگیر حوادثی می کند و این حوادث به سمتی می رود که برای بسیاری از زنان جامعه ما اتفاق افتاده است ، آزار جنسی . این آزار جنسی دلایل چند گانه ای دارد که اساسی ترین دلیل آن این است که این زن ، همسر قانونی آن فرد نیست .

از ... دیدن ادامه » این طریق می خواهیم آسیب های این که یک مرد مسئولیت کامل یک زندگی را قبول نمی کند را هم نشان بدهیم و به این علت ماجرای ازدواج موقت به این شکل مطرح می شود . در این بین اشارات کوچکی به خواشی دیگر مثل مسئله ی حضانت هم می شود . اما در نهایت آن ازدواج موقت و آزار جنسی تبعاتی دارد که جبران ناپذیر است .

در انتهای آن ، با وجود تلخی که دارد ، من نه راه حلی ارائه می دهم و نه پیشنهادی دارم ، فقط آرزویم را بیان می کنم . در انتهای نمایش از تماشاگرم می خواهم که بعد از بیرون رفتن از سالن به این ماجرا فکر کند . شاید بشود به آرزوی من و گروه من و شاید خیلی های دیگر دست پیدا کرد . آرزوی ما در نهایت این است که بخشش جای قصاص را بگیرد .

طرح اولیه شما بر اساس یک واقعیت بود یا یک داستان ذهنی نوشته شد؟

داستان من بر اساس چند واقعیت بود ، چند قصه را که از دور و اطراف شنیده بودم و اتفاق افتاده بود را به صورت کلاژ نوشتم . یکی از این قصه ها، قصه دگمه بود که در ایران اتفاق نیافتاده است . من همه ی این داستان ها را با هم جمع کردم و به صورت ناخودآگاه ، چون نویسنده ام به شکلی در هم تنیده و درام تبدیل کردم . البته سبک کار من ، درام مستند نیست . به همین جهت این کلاژ ، بیشتر حالت قصه پیدا می کند . قصه ای که شاید هیچکدام از آنها را نتوان از هم مجزا کرد.

به نظر من ، مخاطب ، تماشاگر و یا هر کس دیگری می تواند این اتفاقات را در روزنامه و اخبار بخواند ، اما درام من ، درام مستند نیست . این به معنی نفی تئاتر یا فیلم مستند نیست . من ترجیح می دهم به شکل دراماتیک و قصه گوی خود ، تماشاگری را پای کار بنشانم و او را به مدت یک ساعت درگیر قصه کنم تا به شخصیت بیشتر نزدیک شود و همزاد پنداری کند ، تا در انتهای آن حرف نهایی زده شود .

چه مدت طول کشید که عوامل را دور هم جمع کنید ؟

ماجرای پیچیده ای داشت . من نمایشنامه را اردیبهشت ماه نوشتم و از ماه تیر ، بازنویسی و دراماتورژی را با همکاری خانم نوشین شروع کردیم. آن موقع خودشان هم بازی می کردند . ولی به دلیل مشکلاتی که برای ایشان پیش آمد ، کار ما تا اواخر مرداد و شهریور تعطیل شد . دو بازیگر ما از هنرجویان آقای دژاکام بودند و گروه شکل گرفته بود ولی ما در آن زمان سه بازیگر را عوض کردیم و بعد از اینکه به بازبینی رفتیم و کار مجوز اجرا گرفت ، متاسفانه نقش اصلی را از دست دادیم . بنابراین مجبور شدیم دوباره ، گروه جدیدی را بیاوریم و این بار هم بازیگر نقش مادر ، از هنرجویان آقای دژاکام انتخاب شد. بازیگر دیگر هم از دوستان من بودند. در نهایت این گروه اصلا راحت شکل نگرفت که ما بتوانیم از روز اول شروع به کار کنیم .

فکر می کنید این مسئله در کار شما چقدر تاثیر داشته است ؟

تاثیر زیادی نداشت . به این دلیل که ما از نو شروع کردیم . شاید تاثیر آن در خود من بود که یک دور با یک بازیگر تجربه کرده بودم و نقاط ضعف و قوت او در آن مدل و جنس بازی اش را کشف کردم ولی با تغییر بازیگر ، گویا دوبار متن را کارگردانی کردم . مدل کارگردانی من به این شکل است که هم متن و هم کارگردانی من براساس بازیگر تغییر می کند .

چرا که به نظر من ، بازیگر به کارگردان اجازه ی مانور می دهد و اساسا هم مدل کارگردانی من به این شکل نیست که سعی کنم روبه روی بازیگرم باشم . ما با هم پیش می رویم . این ویژگی کار من است ، حضور بازیگر در کار بسیار تعیین کننده است . دستیارم ، آقای احمدی نیا که از ابتدا با من بودند ، خیلی زحمت کشیدند و بقیه دوستان مثل خانم هنگامه کوچکی اضافه شدند . بعد از او ، خانم مدیسا کنی ، نوازنده ویولنسل ، در حقیقت آخرین فردی ست که به گروه اضافه شد . یکی از دوستانم آقای خلیفه هم ، بعدا آمدند و به من کمک کردند .

الان هر قدر که شما و سایر تماشاگرها کار را دوست داشته باشید ، نتیجه ی اتفاق خوبی ست که پشت صحنه می افتد . ما بی اندازه همدیگر را دوست داریم و بی اندازه من به گروهم عشق می ورزم ، به طوری که سایر عوامل می گویند تو کارگردانی هستی که اصلا سر ما داد نمی زنی و با ما دعوا نمی کنی ، بداخلاقی نمی کنی و من این خصوصیات را به عمد دارم . چرا که احساس می کنم چنین رویکردی باعث می شود آدم ها بیشتر همدیگر را دوست داشته باشند . خصوصا در کاری که ما می خواهیم خشونت را نفی کنیم و فضای محبت را ترویج دهیم . من اعتقاد دارم ، انسان همیشه باید از خودش شروع کند و در کارم هم به همین شکل است .

چرا دوره ی اجرای نمایش تان کوتاه است؟

سیاست های سالن مشایخی این است که در صورتی که کاری تماشاگر داشته باشد هر ۱۵ روز یک بار ، اجرای نمایش را تمدید می کند . ما منتظریم که از نمایش استقبال شود و آرزو می کنیم که چنین شود . همان طور که خودتان کار را دیدید متوجه می شوید که علت آن کاملا یک علت فرهنگی و انسانی است نه چیز دیگر . چرا که خودتان می دانید عملا در تئاتر چیزی به جز این وجود ندارد . من واقعا آرزو می کنم این اتفاق بیافتد .

اگر چنین رخ دهد ممکن است ما زمان دیگری را برای اجرا بگیریم . البته من از شرایط بازیگرانم هنوز خبر ندارم . اما امیدوارم تماشاگر داشته باشیم . اگر سالن پر داشته باشیم حتما چنین کاری را انجام می دهیم .

صحبت پایانی اگر دارید بفرمایید.

همانطور که قبلا در مصاحبه های دیگر هم گفته ام از تماشاگران بالقوه تقاضا می کنم که تشریف بیاورند و این کار را ببینند . نه به خاطر بلیتی که هیچ بهایی در مقایسه با هزینه هایی که در طول روز می کنیم ندارد . این بلیط آنقدر ارزان است که نمی شود راجع به آن حرف زد . فقط به این خاطر که ما بتوانیم حرف و دغدغه ی خودمان را به آنها بگوییم که مطمئنم دغدغه ی خیلی از آنها هم هست و تا زمانی که نیایند و کار را نبینند متوجه نمی شوند که ما چه می گوییم .


سحر ناسوتی که اظهار داشت که پس از اتمام اجرا های نمایش «دگمه» در تماشاخانه استاد مشایخی به سراغ چاپ نمایشنامه هایم می روم و این کتاب اواخر سال ۹۳ و یا اوایل سال ۹۴، منتشر می شود.
سحر ناسوتی نویسنده و کارگردان نمایش «دگمه» در گفتگو با کافه آرت، عنوان کرد: نمایش «دگمه» داستان زنی درگیری شرایطی بغرنج و پیچیده در ارتباط با اطرفیانش است. طی رابطه ای عاشقانه که داشته است، اتفاقاتی برای او می افتد که دچار بحرانی روحی می شود که این بحران، به فاجعه ای منتهی می گردد. در فضای این نمایش، کاراکتر زن، درگیر دنیایی خیالی است. کسانی را می بیند که در آن لحظه در آنجا حضور ندارند، در فضاهایی زیست می کند که با فضای واقعی زندگی او متفاوتند و کارکرد و نقش انسان های پیرامون خود را درست نمی شناسد و این مشکلات به دلیل شرایط بحرانی روانی که او درگیر آنهاست برایش روی می ... دیدن ادامه » دهد.
نویسنده نمایش «دگمه» در ادامه افزود: با توجه به این مساله که بیشتر عواملی که این نمایش را اجرا می کنند، زن هستند، این نمایش فضایی زنانه دارد. هم داستان این نمایش، زنانه است و هم صحنه، دکور و موسیقی آن. چرا که یک هنرمند از شخصیت خود جدا نیست و من نیز با توجه به دغدغه هایی که دارم، در نمایشنامه ام به مشکلات اجتماعی زنان در جامعه پرداخته ام.
کارگردان نمایش «دگمه» در خصوص تمرینات گروه اجرایی این نمایش خاطر نشان کرد: تقریبا از اوایل تیر ماه، تمرینات خود را آغاز کردیم. شهریور بازبینی نمایش برای اجرا در سالن استاد مشایخی را پشت سر گذاشتیم و نمایش برای اجرای عموم مجوز گرفت اما مشکلاتی برای ما پیش آمد و موجب شد تغییراتی در جمع بازیگران نمایش شاهد باشیم. از این رو دوباره از اواخر شهریور تمرینات را شروع کردیم و اینک برای اجرا آماده ایم.
وی در مورد امکان تمدید اجرا های نمایش «دگمه» اظهار داشت: نمایش «دگمه» پانزده اجرا دارد. البته می توان گفت که پانزده اجرا بسیار کم است اما متاسفانه یکی از بازیگران این نمایش، مسافرتی در پیش دارد و ما نمی توانیم تعداد اجرا های خود را تمدید کنیم. اما شاید پس از وقفه ای کوتاه، دوباره نمایش را اجرا کنیم.
سحر ناسوتی در خصوص فعالیت های خود در زمینه انتشار نمایشنامه خاطر نشان کرد: مجموعه نمایشنامه «تا مرز جنون و چهار نمایشنامه دیگر» را امسال چاپ کردم. در این مجموعه، نمایشنامه هایی که قبلا اجرا کرده بودم را چاپ کردم. نمایشنامه های «تا مرز جنون»، «زیر درخت آلبالو»، «۷۵ یا ۵۰»، «عوضی گرفتی» و «شادی همین نزدیکی ها» در این مجموعه گردآوری شده اند. از این میان، تنها نمایشنامه «شادی همین نزدیکی ها» به اجرا نرسیده است. نمایش «تا مرز جنون» ، نمایشی تک پرسوناژ بود که خانم سلامت آن را در فرهنگسرای نیاوران کارگردانی کرد و نمایشی موفق بود. نمایش «زیر درخت آلبالو» از سال ۷۷ تا سال ۸۱، با سه گروه متفاوت، سه بار اجرا شد، نمایش «۷۵ یا ۵۰»، با نامی دیگر نمایشنامه خوانی شد. این نمایشنامه را برای اجرا، به جشنواره تئاتر فجر ارائه دادم که متن آن پذیرفته شد اما پس از بازبینی، این نمایش موفق به حضور در جشنواره تئاتر فجر نشد. نمایش «عوضی گرفتی» را نیز هم در فرهنگسرای نیاوران و هم در مجموعه تئاتر شهر، نمایشنامه خوانی کردیم.
وی در پایان خبر داد: پس از اتمام اجرا های نمایش «دگمه»، به سراغ چاپ نمایشنامه هایم می روم. فعلا ۵ نمایشنامه را برای چاپ در یک مجموعه آماده کرده ام و اگر نمایشنامه «دگمه» از فیلتر ارشاد بگذرد، این نمایشنامه را نیز در مجموعه ام قرار می دهم. مجموعه نمایشنامه های جدیدم، اواخر سال ۹۳ و یا اوایل سال ۹۴، منتشر می شود.
نمایشنامه «دگمه» را سحر ناسوتی نگاشته است و خود او کارگردان این اثر نیز هست. بهناز نادری، سید حسام شریفی، هنگامه کوچکی و آزاده نوبهار، بازیگران این نمایشند. دلارا نوشین دراماتورژ این اثر است و مدیسا کنی به عنوان نوازنده ویولون سل، این گروه را همراهی می کند.
نمایش «دگمه» از ۲۸ آبان لغایت ۱۵ آذر در تماشاخانه استاد مشایخی واقع در چهار راه ولیعصر و در ساعت ۱۸:۴۵ اجرا می شود.
˝دگمه˝؛ تصمیمی جدید برای حل یک معضل/ سحر ناسوتی در گفت‌وگو با هنرآنلاین
ارسال به دوست نسخه چاپی نسخه چاپی
سحر ناسوتی نویسنده و کارگردان نمایش ˝دگمه˝ درباره جدیدترین اثر نمایشی خود می‌گوید: این نمایش را برای این کار کردم که اگر تماشاگر من با دیدن این اثر، در شرایط مشابه با آن قرار گرفت، بداند و بتواند که تصمیمات جدیدی بگیرد که به فاجعه منتهی نشود.
۱۳۹۳ سه شنبه ۴ آذر ساعت 10:59

سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "دگمه" جدیدترین اثر نمایشی سحر ناسوتی که علاوه بر کارگردانی، نویسندگی نمایشنامه را نیز خود برعهده داشته، چند روزی است در تماشاخانه استاد مشایخی (تئاتر مان) به روی صحنه رفته و در همین مدت کم توانسته نظر بسیاری از تماشاگران و منتقدان تئاتر را به خود جلب کند.

او پس از نگارش نمایشنامه‌های "آلزایمر"، "تا مرز جنون"، "۷۵ یا ۵۰"، "تا عروسی فردا" و کارگردانی نمایش‌هایی همچون؛ "زیر درخت آلبالو"، "خانه عروسک"، "خرده جنایت‌های زن و شوهری" و... در جدیدترین اثر خود یعنی نمایش "دگمه" نیز به سراغ قصه‌ای با محوریت زنان رفته و مسائل و مضامین اجتماعی را زیر ذره بین برده است.

سحر ناسوتی نویسنده و کارگردان نمایش "دگمه" درباره روند نگارش این نمایشنامه به خبرنگار هنرآنلاین گفت: روند نگارش متن از اردیبهشت ماه شروع شد و با توجه به اینکه مسئله اصلی نمایشنامه پرداختن و مطرح کردن مسائل و مشکلات روز زنان جامعه امروز ما هست؛ مسائلی مانند تجاوز، ازدواج موقت و از این دست اتفاقاتی که در جامعه برای زنان ما رخ داده. در واقع وقتی به عنوان یک زن در این جامعه زندگی می‌کنی همه اینها بر تو مانند هر فرد دیگری تاثیر می‌گذارد و باید بگویم که این اتفاقات باعث شد که من به فکر تولید یک اثر بیافتم. به عبارتی دیگر انگیزه اصلی نگارش این متن اتفاقاتی بود که برای زنان در جامعه اتفاق افتاده است.

ناسوتی ادامه داد: البته خودم در وهله اول قصد نداشتم که متن را کارگردانی کنم اما بعد از اینکه با چند تن از دوستانم مشورت کردم، خیلی‌ها به من گفتند که این کار برای اجرا خیلی مناسب است و به همین دلیل من به همراه خانم دلارا نوشین شروع کردیم متن را برای اجرا یک دور بازنویسی کردیم و در حقیقت متن اولیه را با حدود 50درصد تغییر به متنی که امروز در حال اجرا است تبدیل کردیم. چون در ابتدا متن یک اثر تک پرسوناژ بود اما بعد از بازنویسی که انجام دادیم تبدیل شد به یک اثر که چهار شخصیت دارد.

این کارگردان تئاتر درباره خط داستانی این اثر نمایشی توضیح داد: راستش توضیح خط داستانی این اثر کمی سخت است چراکه در نمایشنامه بیشتر فضاهای ذهنی این زن را می‌بینیم. اما در واقع اگر بخواهم خط داستانی از این کار بگویم نمایش "دگمه" روایت داستان زنی است که درگیر شرایطی بغرنج و پیچیده در ارتباط با اطرفیانش است. او پس از اتفاقاتی که در رابطه‌ عاشقانه‌اش برایش افتاده دچار بحرانی روحی ‌شده که این بحران نهایتا به یک فاجعه ختم می‌شود. در واقع کاراکتر زن، درگیر یک دنیای خیالی است و کسانی را می‌بیند که در آن لحظه در آنجا حضور ندارند و در فضاهایی زندگی می‌کنند که با فضای واقعی زندگی او متفاوت است. به عبارتی او کارکرد و نقش انسان‌های پیرامون خود را درست نمی‌شناسد و این مشکلات به دلیل شرایط بحرانی روانی که او درگیر آنهاست برایش روی می دهد.

وی ... دیدن ادامه » اضافه کرد: در این اثر ما با صحنه‌هایی مواجه هستیم که در عین حالی که واقعی هستند اما واقعی نیستند. یعنی ما با دو سطح از واقعیت روبه‌رو هستیم؛ یکی واقعیتی که در ذهن کاراکتر ساخته می‌شود و یکی واقعیتی که در بیرون وجود دارد.

این نویسنده و کارگردان تئاتر درباره شیوه اجرایی این نمایش نیز گفت: با توجه اولین تعریفی که از کار شنیده می‌شود این تصور به ذهن متبادر می‌شود که ما با یک کار سورئال روبه‌رو هستیم اما برعکس ما برای اینکه می‌خواهیم مخاطب را در مواجه با اتفاقاتی که در متن می‌افتد به مرور شگفت‌زده بکنیم کار را کاملا به صورت رئال اجرا کردیم. چراکه می‌خواستیم تماشاگر آرام آرام وارد این دنیا بشود و خودش کشف بکند. در حالی‌که اگر ما از ابتدا فضا را سورئالیستی می‌گرفتیم دیگر چیزی برای کشفِ تماشاگر وجود نداشت.

ناسوتی با تاکید بر اینکه این نمایش در واقع‌نمایی است از اتفاقات و معضلاتی که زنان جامعه ما با آن روبه‌رو هستند، خاطر نشان کرد: من تئاتر کار نمی‌کنم که بخواهم از آن کسب درآمد کرده باشم چون عملا چنین اتفاقی هم در تئاتر ما نمی‌افتد، بلکه این نمایش را برای این کار کردم که اگر تماشاگر من با دیدن این اثر، در شرایط مشابه با آن قرار بگیرد و مشکلاتی مشابه مشکلات کاراکتر زن نمایش پیش‌رویش قرار دارد، بتواند و بداند که می‌تواند تصمیمات جدیدی بگیرد که به فاجعه منتهی نشود.

او همچنین در پاسخ به این سوال که آیا اجرای هم‌زمان دو و یا سه نمایش در تماشاخانه مشایخی در یک روز، تاثیری بر کیفیت این نمایش گذاشته یا نه، نیز عنوان کرد: البته اینکه یک سالن به نهایی در اختیار یک گروه باشد که خیلی ایده‌آل است، اما من معتقدم با توجه به شرایطی که امروز در تئاتر وجود دارد و کمبود سالن، ما تئاتری‌ها هم باید شرایط را درک کنیم و کمی خودمان را با شرایط وقف بدهیم. اما در پاسخ به سوال شما باید بگویم که این مسئله تا امروز روی کار ما تاثیری منفی نداشته است.

ناسوتی در پایان درباره مدت زمان پیش ‌تولید و تمرینات این اثر نمایشی نیز اظهار داشت: ما از اوایل تیرماه تمرینات خودمان را شروع کردیم و قرار بود در ماه شهریور کار را اجرا کنیم اما به خاطر تغییر و تحولاتی که در گروه بازیگران نمایش اتفاق افتاد، اجرای ما به آذرماه موکول شد و ما تمرینات خودمان را برای این اجرا مجددا از اواخر شهریور شروع کردیم.

گفتنی است، نمایش "دگمه" به نویسندگی و کارگردانی سحر ناسوتی، دراماتورژی دلارا نوشین و نقش‌آفرینی بهناز نادری، سیدحسام شریفی، هنگامه کوچکی، آزاده نوبهار هر روز به جز شنبه‌ها ساعت 18:45 در تماشاخانه استاد مشایخی (تئاتر مان) روی صحنه می‌رود.

انتهای پیام
افشین فاضلی این را خواند
محمد رحمانی، زهره ابراهیمی و فواد شیخانی این را دوست دارند
برخی از عکس های کار را می توان در این وب سایت مشاهده کرد
http://www.dourbin.net/albumdetail-10965-fa.html
۰۶ آذر ۱۳۹۳
ما واقعا به شما هنرمند خوب کشورمون افتخار می کنیم خانوم ناسوتی.. جسارت شما ستودنی ست امیدوارم کارتون واقعا دیده بشه و ارزش های واقعی اون بر همه نمایان بشه
۰۷ آذر ۱۳۹۳
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

واگویه‌های زنی بی‌پناه روی صحنه/ «دگمه» مرز بین واقعیت و خیال را می‌شکند
دگمه
سحر ناسوتی نویسنده و کارگردان نمایش «دگمه» عنوان کرد این نمایش به بیان مسائل اجتماعی روز و روایت واگویه های زنی بی‌پناه می پردازد.

سحر ناسوتی نویسنده و کارگردان نمایش «دگمه» درباره اجرای این اثر نمایشی به خبرنگار مهر گفت: نمایش «دگمه» از 28 آبان اجرای خود را در تماشاخانه استاد مشایخی آغاز می‌کند. این اثر نمایشی اثری زنانه با الهام از واقعیت‌های جامعه امروزی نوشته و کارگردانی شده است.

وی درباره چگونگی شکل گیری این نمایش توضیح داد: مدتی قبل یکی از دوستانم به من پیشنهاد داد تا نمایشنامه‌ای تک پرسوناژ برایش بنویسم که در ارتباط با حوادث اجتماعی جامعه باشد. در واقع موضوع اثر را او به من پیشنهاد داد اما از آنجا که نمی‌خواستم نمایشنامه به شیوه تئاتر مستند و واقع نمایی صرف شکل بگیرد چند قصه واقعی را با هم تلفیق کردم که به نمایشنامه ای تک پرسوناژی انجامید.

ناسوتی ادامه داد: در نهایت تصمیم گرفتم این نمایشنامه را خودم به صحنه ببرم اما در تمرین های اولیه ای که داشتیم همراه با دلارا نوشین دراماتورژی جدیدی روی متن انجام دادیم که در خاتمه متن تبدیل به نمایشنامه ای با چهار شخصیت و مضمونی اجتماعی شد.

کارگردان نمایش «زیر درخت آلبالو» درباره مضامینی که در این اثر نمایشی مطرح می‌شود، عنوان کرد: «دگمه» روایت واگویه های زنی است که در اثر بروز فاجعه ای دچار فشارهای عصبی و روانی شده است. در این اثر نمایشی مسائل مختلف اجتماعی چون قتل، تجاوز، ازدواج موقت و ... مطرح می شود. در حقیقت این نمایش اثری جنایی از داستان زندگی زنی بدون پشتیبان است که در مسیر بی‌پناهی‌هایش و در مواجهه با دنیای خشن بیرون حوادثی برایش رقم می خورد که در نهایت به فاجعه می انجامد.

وی درباره شیوه اجرایی این اثر نمایشی متذکر شد: نمی توان گفت که این نمایش به چه شیوه اجرایی روی صحنه می رود چون در دنیای پست‌مدرن مرز بین مکاتب از بین رفته است و تنها از یک سبک یا شیوه اجرایی در یک اثر بهره برده نمی شود. در این نمایش نیز همزمان شاهد اثری واقع گرایانه، سوررئالیستی و حتی نشانه شناسانه هستیم.

نمایش ... دیدن ادامه » دگمه

ناسوتی ابراز کرد: در اجرای این نمایش به تدریج مخاطب از دنیای ذهنی شخصیت اصلی بیرون آورده و وارد دنیای واقعیت می‌شود. به دلیل مرز باریکی که بین نمایش دنیای خیال و واقعیت در صحنه تئاتر وجود دارد مخاطب در این اجرا شاهد صحنه هایی کاملا واقعی است که بعدا متوجه خیالی بودن آن می شود اما مساله ای که برای من در طراحی این اجرا اهمیت داشت این نکته بود که مخاطب بتواند مرز بین واقعیت و خیال را از هم تمیز دهد.

این کارگردان تئاتر در پایان صحبت‌هایش درباره وجوه زنانه نمایش «دگمه» توضیح داد: پرداختن به مسائل و مضامین اجتماعی همیشه دغدغه من بوده است در عین اینکه معتقدم نویسنده هیچگاه نمی‌تواند از کارش جدا باشد بنابراین من به عنوان یک نویسنده و کارگردان زن نمی‌توانم در هنگام نگارش و کارگردانی وجوه زنانه خودم را کنار بگذارم و خواه ناخواه کارهایم سبک و سیاق زنانه پیدا می کند. بعد از جلو رفتن تمرین های نمایش نیز طراح صحنه کار که او هم یک زن است به ما پیوست و ایده های زنانه ای وارد نمایش کرد.

نمایش «دگمه» از 28 آبانماه ساعت 18:30 به مدت 15 شب اجرای خود را در تالار استاد مشایخی مرکز آفرینش‌های هنری تئاتر مان آغاز می کند. بهناز نادری، سید حسام شریفی، هنگامه کوچکی، آزاده نوبهار بازیگران این اثر نمایشی هستند.

دیگر عوامل این نمایش عبارتند از دراماتور: دلارا نوشین، مشاور کارگردان: امیر پاکزاد، طراح صحنه: آزاده بدیعی، طراح لباس: سحر ناسوتی، طراح نور: یاسین ذاکر، طراح افکت: میلاد دلشاد، نوازنده ویولنسل: مدیسا کنی، روابط عمومی: آروین مؤذن زاده.

ناسوتی پیش از این کارگردانی نمایش های «زیر درخت آلبالو»، «خانه عروسک» و «خرده جنایتهای زن و شوهری» را بر عهده داشته و نمایشنامه های «آلزایمر»(عوضی گرفتی)، «تا مرز جنون»، «75 یا 50»، «تا عروسی فردا» و.... را به نگارش درآورده است.


افشین فاضلی این را خواند
محمد رحمانی، زهره ابراهیمی و فواد شیخانی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید