نمایشگاه›پیش از آن‌که تصویر شود.

روزهای تعطیل گالری: شنبه ها

در نکاه شرقی، هیج پدیده ای در خود کامل وپایدار نیست. آنجه پایدار است، نه شکل، بلکه دکرکونی ست. فرم، تجلی موقت جریانیست که آغاز و انجام ندارد؛ حضوری که همزمان، در لحظه پیدایش، به سوی محو شدن کام برمی دارد. آثار این نمایش، همجون اثر موج بر آباند؛ شکلی بر می آید، می لرزد وبی صدا به بطن آرامش بازمی کردد. در آن هانه شتابی برای تثبیت است ونه ضرورتی برای کامل شدن؛ آنجه می ماند، کیفیتی از «بودن» است که در همان لحظهی کذر معنا بیدا می کند. تماشاکَر نه برای تفسیر، که برای ماندن در لحظهای دعوت می شود که شکل و بشکل همساناند. حضور نه نقطهی پایان، که بخشی از یک جرخه است - جرخه ای که هر اثر تنها یکی از بی شمار کره های آن است. در این مواجهه، نکاه آرام می شود ومی آموزد که دیدن، همان رها کردن است؛ پذیرش اینکه هر آنجه می آید، می رود، و همین رفت وآمد، ساختار بنیادین تجربه در این آثار است.