آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال نمایش متاستاز
S3 : 16:45:04 | com/org
امکان خرید پایان یافته
۰۷ تا ۱۹ دی ۱۳۹۴
۱۸:۰۰
۱ ساعت و ۱۵ دقیقه
بها: ۲۰,۰۰۰ تومان

مکان

حافظ، نوفل لوشاتو، بعد چهارراه رازی، نرسیده به خیابان ولیعصر، کوچه زیبا، پلاک ۱، سالن ارغنون
تلفن:  ۶۶۴۸۳۷۴۲

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
مدتها از نمایشی که منو اون قدرجذب خودش کرده بود که سه بار برای دیدنش رفتم می‌گذره ... اما امشب که برای بار دوم مطاصطاض رو دیدم فهمیدم اون قدر خواستنیه که از دست نخواهم دادش ... از تماشاخانۀ ارغنون که بیرون اومدم با یه جور دلهره و تأسف برگۀ راهنما رو باز کردم تا ببینم نکنه این آخرین اجرا باشه ... اما خوشبختانه یک مرحلۀ دیگه هنوز باقی مونده ... نمایشی که تماشاچی رو توی خودش غرق می‌کنه. صدای هق‌هق آروم و نصفه و فروخورده‌ از گوشه و کنار سالن گاه به گوش می‌رسید و می‌خواست مقاومت منو تموم کنه و اشکم رو جاری کنه اما بعد از تماشای بار اول کلی تمرین کرده بودم تا بتونم خودمو کنترل کنم و این دفعه روی زیباییها و جذابیتهای بی‌اندازۀ این نمایش تمرکز کنم.
موسیقی فوق‌العاده خوب و مناسب، آدم رو با خودش به قلب نمایش می‌بره و کمک می‌کنه تمام اندیشه‌ات با بازیگران و مفهوم و احساسی که جریان داره یکی بشه ... موسیقی‌ای که پس از ناامیدی امید رو با ضرباهنگ پراحساس و روند رو به تزاید خودش نوید می‌ده ... در این بین داستان پاندورا سرآغاز امید بود ... در عین سیاه‌روزی اگر نگاه کنی امید به آرامی در کنجی نشسته ...
متنهای ساده و تأثیرگذار و نحوۀ بیان بدیع اونها آمیخته به رقص زیبا و لطیف از هندوستان، سرزمین صلح و دوستی، تأثیرگذاری صدچندان به متاستاز می‌ده ...
روزهای سیاه ما رو بزرگ می‌کنه ... پیر می‌کنه ... اما خوب یا بد می‌گذره و از اون تنها چیزی که باقی می‌مونه خاطرۀ فداکاری و عشقیه که به نزدیکان دردمندمون هدیه کردیم.
این خرگوشهای سیاه مرگبار رو اگر به حال خودشون رها کنی هرگز نمی‌میرن ... باید باهاشون جنگید و این جنگ نیاز به همراهی و فشردن دستها و آغوش همدیگه ... دیدن ادامه ›› داره ...
کمتر پیش می‌آد این‌همه زیبایی یکجا در یک بازۀ زمانی حدود یک ساعته در کنار هم جمع بشه. کاری که نمایش متاستاز انجام می‌ده ...
ای‌کاش جلوی سرشاخه‌های سیلاب سرطان سیاه رو در کشورمون سد کنیم. خاموش کردن یک سیگار یا خودداری از یک تردد غیرضروری با اتومبیل برای کاستن آلودگی هوا یا فاش کردن و آگاه کردن مردم از خطری که در اثر پول‌پرستی یک کارخانه‌دار و محصولات ناسالمش اونها رو تهدید می‌کنه شاید خودش کار کوچکی نباشه ...

خواهش می‌کنم متاستاز رو از دست ندین ...
کیانا غیوری و گل آب این را خواندند
ذوق زده، مهدی حسین مردی، farhad riazi، M.Tlz و محبوبه این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
یادداشت امیرعلی حفیظی در ایران تئاتر:

چه می‌شود نوشت درباره نمایشی که روی پوستر آن نوشته شده «این یک تئاتر نیست»؟ چگونه می‌توان نوشت؟ شاید جمله بعدی روی همان پوستر یاری‌‌مان کند: «این یک تئاتر نیست. مطاذتازی است علیه متاستاز». ما با یک مطاذتاز طرفیم و شاید یک متازطاذ یا متاظتاز یا مطاستاض یا متاستاذ یا مطاضتاذ یا متاضتاز یا مطازتاذ یا مطاستاض یا متاصتاذ؛ چیزی که مُدام تغییر شکل می‌دهد تا با چهره‌های گوناگون مقابل دگرگون‌کنندگیِ بی‌شکلِ متاستاز بایستد، قد علم کند، برقصد و... شاید متاستاز کند. پس در بهترین حالت قرار است با «متاستازِ اجرا» مواجه شویم. اما این اتفاق چگونه ممکن می‌شود؟ علی‌اصغر دشتی به‌ فراست دریافته که این خواست از مسیر متن شدنی نیست؛ این‌که نمایشنامه‌ای کلاسیک و متکی به پلات نوشته شود و مثلاً شخصیت یا شخصیت‌هایی مبتلا به سرطان معرفی شوند و درگیر کنش و اوج و فرودهای دراماتیک باشند تا مخاطب از طریق «داستان» با موقعیت فرد یا افرادی مبتلا به سرطان آشنا شود. چنین نمایشنامه‌ای تابع روند و نظم و منطق خواهد بود، همان چیزهایی که موضوع نمایش، متاستاز در معنای کلینیکی‌اش، فاقد آن‌هاست و بنابراین اجرای صحنه‌ای آن نیز نباید واجد چنین خصائلی باشد. ایده نمایش، فرم اجرایی مناسب خود را پیشنهاد و تعیین می‌کند. این یک قاعده آشناست، اما این‌جا و برای اجرای «متاستاز» رجوع به آن نه یک انتخابِ صرفاً تکنیکی بلکه انتخابی اخلاقی است. هرجور روایتِ چیده‌شده، سامان‌یافته و منظم با نوعی فاصله‌گیری از موقعیت حقیقی بیمار سرطانی و همپا، کسی که به‌طور مسقیم درگیر فرد بیمار است، همراه خواهد بود. در واقع می‌توان گفت تنش دراماتیک چیزی از اضطراب عمیق جانِ بیمار و همپای او را بازسازی و بازنمایی نخواهد کرد و به همین دلیل انتخابی غیراخلاقی خواهد بود. بنابراین پرهیز از متن منسجم و دوری از زنجیره خطیِ علت‌ومعلولی روابط و کنش‌ها و تا حدی نزدیک‌شدن به یک پرفورمنس، برخلاف اکثر موارد مشابهی که با آن‌ها مواجهیم، به‌ هیچ وجه خودنمایانه و جلوه‌فروشانه نیست و دقیقاً برآمده از دلِ ایده و وضعیتِ اخلاقیِ مورد اشاره اجراست.

با کنارگذاشتن متن دراماتیک، ... دیدن ادامه ›› فرم اجرایی مهم‌ترین و تنها گزینه برای رسیدن به اهداف اجرا خواهد بود. اما چگونه؟ کدام متدِ اجرایی موفق خواهد شد تا به «متاستازِ اجرا» دست یابد؟ در سال‌های اخیر وقتی صحبت از ورک‌شاپ، کارگاه ایده تا اجرا، کار خلاقه و عناوینی از این دست می‌شود پیش‌فرض‌ها و کلیشه‌هایی رایج را به‌یاد می‌آوریم که در جلسات تمرین و محصول صحنه‌ایِ اغلبِ چنین تلاش‌هایی مشترک بوده‌اند. جلسات تمرین غالباً شامل حرکات بدن است و از جایی به بعد از بازیگران درخواست می‌شود هرکدام مونولوگی را بر اساس خاطره‌ای واقعی از زندگی خود یا اطرافیانشان بنویسند یا برای اجرا آماده کنند. سپس فردی به عنوان نویسنده یا دراماتورژ از ترکیب این مونولوگ‌ها یا یافتن خط و ربطی هرچند کم‌رنگ بین آن‌ها متنی برای اجرا آماده می‌کند. و اجرای نهایی هم معمولاً کلاژی خواهد بود از حرکاتی متاثر از «رقص مدرن» (contemporary dance) و تک‌گوییِ به‌نوبتِ اجراگرانی که زیر نور موضعی ایستاده‌اند. به‌جز موارد انگشت‌شمار، اکثر نمایش‌هایی که عنوان «حاصل کار کارگاهی» را بر پیشانی دارند چنین مسیری را از ایده تا اجرا طی می‌کنند. ظاهر امر، آن‌چه بر صحنه می‌بینیم و آن‌چه در بروشور نمایش آمده، نشان می‌دهد که متاستاز هم از این قاعده مستثنا نیست. هرچند شاید جزو معدود دفعاتی باشد که بنابر اقتضائات خاص این اجرا، که شرح مختصر آن در ابتدای این یادداشت آمد، کاربست این شیوه مالوف، به دلیل تناسب با ایده اولیه، مثمر ثمر بوده است، اما این موفقیت مانع از این نقد نمی‌شود که چرا علی‌اصغر دشتی که کارهای پیشین‌اش همواره مثال‌هایی از تجربه‌گری اصیل و هم‌نشینیِ نظریه‌های مدرن اجرا و سنّت‌های نمایشی و تئاتر تجربیِ دور از آسان‌گیری بوده‌اند، همین مسیر فرموله شده کارِ خلاقه (حرکات بدن و مونولوگ) را که هر گروه تازه‌کار و مدعی دیگر هم به‌کار می‌گیرد، به‌کارگرفته و نکوشیده تا از این دایره تنگ بیرون بزند.

با این وجود، تمام عناصر اجرا تکراری نیست و با هوشمندی‌هایی در کارگردانی، ریتم اجرا در خدمت توازن عاطفی اثر قرار می‌گیرد. برای مثال رفت‌و‌آمدهای فاصله‌گذارانه مُدام از خودآگاه به ناخودآگاهِ کاراکتر/اجراگر، از بازی روی صحنه به صحنه بازیِ آدم‌های روی صحنه، که به گستردگی خاطرات و گذشته و حال و آینده و تمام زندگی آن‌هاست، مقدمه‌چینی‌ای است که اجرا برای ضربه مهم و نهایی‌اش انجام می‌دهد؛ حضور یک همپای واقعی روی صحنه، کسی که همچون اجراگران، مونولوگ‌گفتن جزو وظایف‌اش نیست، کسی که آمده تا حرف بزند، کسی که حرف‌زدن برایش سخت‌ است، کسی که صدایش می‌لرزد، کسی که حضورش بر تمام اجرا سایه می‌اندازد و خودش نور می‌بخشد. این همان لحظه بسیار کمیاب و رهایی‌بخشِ تئاتر است؛ لحظه‌ای که مرز میان بازی و واقعیت درهم می‌ریزد، آن‌جا که نمایش و حقیقت یکی می‌شوند.

هوشمندی مهم دیگر «متاستاز»، شاید مهم‌ترین خلاقیت آن، در تکثیر سرطانی اجراها و امتناع از تمرکز در یک سالنِ واحد است. تک‌اجراها به دو و سه و بعد پنج و هشت و سیزده و در پایان بیست و یک اجرا می‌رسند. از یک تماشاخانه به تماشاخانه‌ای دیگر، همچون تکثیر و گسترش سلول‌های سرطانی در بدن بیمار، اجراهای «متاستاز» در بدن بیمارِ تئاتر و در بدنِ شهر متاستاز می‌کنند. «متاستاز» مطاصتاذی است علیه فراموشی و بی‌تفاوتی.
پرند محمدی و مهسا نادری این را خواندند
محبوبه این را دوست دارد
اجراهای «متاستاز» در بدن بیمارِ تئاتر و در بدنِ شهر متاستاز می‌کنند.
۱۴ دی ۱۳۹۴
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
مصاحبه ای با عوامل تئاتر متاستاز

«متاستاز» چگونه زندگی ما را تغییر می‌دهد؟

اصغر دشتی‌ می‌گوید که در تئاتر «متاستاز» به دنبال این بوده که تئاتر مسئولیتش را فراتر از اجرای یک اثر نمایشی ببرد.
برای خواندن متن کامل مصاحبه به لینک زیر مراجعه کنید:

http://www.khabaronline.ir/detail/492393/root/culture
«متاستاز» در هفته گذشته به عنوان یکی از 35 تئاتر انتخاب شده در بخش مرور آثار سی‌وچهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر معرفی شد. این تئاتر تاکنون در برج آزادی، تالارهای سایه و چارسوی تئاتر شهر تهران، تماشاخانه باران و تالار شمس (اکو) و تالار رودکی روی صحنه رفته و از تاریخ 7 تا 19 دی‌ماه در تماشاخانه ارغنون اجرا و بعد از آن به تالار مولوی می‌رود.
گلی امامی (نویسنده و مترجم) و شهرام مکری (کارگردان) میهمانان ویژه در دومین شب اجرای متاستاز در تماشاخانه ارغنون بودند.

نمایش "متاستاز" به کارگردانی علی‌اصغر دشتی به موضوع همپایان بیماران مبتلابه سرطان می‌پردازد که تاکنون نیز توانسته توجه قشر‌های مختلفی از مردم و جامعه هنری و ورزشی را به کمپین «علیه متاستاز» جذب کند.

تاکنون بیش از دو هزار نفر به تماشای «متاستاز» نشسته‌اند که از میان آن‌ها یکصدنفر از همپایان بیماران مبتلابه سرطان میهمان این گروه نمایشی بوده‌اند.
در نخستین شب اجرای «متاستاز» در تماشاخانه ارغنون از بهناز شفیعی، همسر ناصر حجازی و فرامرز ظلی، دروازه‌بان پیشکسوت فوتبال و همبازی حجازی که در مدت بیماری همپای او بودند، تقدیر شد.

به گزارش خبرنگار ایلنا، بهناز شفیعی، همسر مرحوم ناصر حجازی که در مدت بیماری همپای او بود، پس از تماشای این تئا‌تر، گفت: «معمولاً هنگام مواجهه با بیماری سرطان، اطرافیان بیمار حتی بیشتر از خود بیمار آسیب می‌بینند، چراکه همپایان بیمار دائماً باید به او روحیه و امید بدهند و خودشان را فراموش می‌کنند.»

وی همچنین درخصوص نزدیکی این تئا‌تر به تجربه ملموس خود، چنین گفت: «در ابتدای بیماری مرحوم حجازی، پزشکان فقط سه ماه امید به زندگی ایشان داشتند، اما با روحیه بالایی که خود مرحوم داشت و همچنین همراهی خانواده، ایشان توانستند یک سال و هشت ماه با این بیماری مبارزه ... دیدن ادامه ›› کنند.»

بهناز شفیعی همچنین از توجه به همپایان بیمار، استقبال کرد و ادامه داد: «همپا تمام وقت خود را وقف بیمار می‌کند و دیگر به خودش هیچ توجهی ندارد؛ اما این تئا‌تر به خوبی نشان داد که همپایان بیمار هم، همراه بیمار آسیب می‌بینند.»
به آگاهی می رساند امکان خرید بلیت این نمایش فراهم گردید.
احسان حسین زاده این را خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید