تیوال فیلم ویلایی ها
S2 : 13:36:21
خـریــــد
۱,۵۰۰، ۱,۸۰۰، ۲,۰۰۰ و ۲,۵۰۰ تومان
 بها: ۱,۵۰۰، ۱,۸۰۰، ۲,۰۰۰ و ۲,۵۰۰ تومان
: منیر قیدی
: منیر قیدی، ارسلان امیری
: طناز طباطبایی، پریناز ایزدیار، صابر ابر، آناهیتا افشار، علی شادمان، ثریا قاسمی، امیر علی ایمان وند، علیرضا داوری، هستی فرطوسی، سوگل و سوگند بارانی و آوین منصوری
: سعید ملکان
: محمد مهدی عسگرپور
: علی قاضی
: محمدرضا منصوری
: سعید ملکان
: مهدی موسوی
: رشید دانشمند
: مه لقا ناقد
: ایمان کریمیان
: هادی اسلامی
: پانته آ حسینی
: ندا قایدی مقامی
: امیر حسین شجاعی
: آرش رمضانی
: کیومرث عباسی
: کاظم نامنی و فرهاد عسگری
عزیز زن ۵۰ ساله‌ای است که همراه نوه‌هایش وارد مجموعه ویلاها می‌شود

کیفیت ۴۸۰: ۱.۵۰۰ تومان
کیفیت ۷۲۰: ۱.۸۰۰ تومان
کیفیت ۱۰۸۰: ۲.۰۰۰ تومان
کیفیت ۱۰۸۰ (HQکیفیت بالا): ۲.۵۰۰ تومان

گزارش تصویری تیوال از نشست فیلم ویلایی ها / عکاس: رضا جاویدی

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» تقدیر دانشکده صدا و سیما از عوامل فیلم «ویلایی ها» 

» نشست «ویلایی‌ها» در برج میلاد / صبوری ده ساله

» پوستر فیلم سینمایی «ویلایی ها» رونمایی شد

آواهای وابسته


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
و خداوند زن را آفرید...

ویلایی ها شاید اولین فیلمی است که دوران جنگ را با چنین وضوحی از منظر زنان و بچه ها روایت میکند در اینجا برخلاف بسیاری از فیلمهای جنگی مردها اساسا حضوری سایه وار و مبهم دارند. فیلمساز سعی دارد در وهله اول در یک لوکیشن محدود شامل شهرکی ویلایی و در خلال روزمرگی های زنان و کودکان ساکن این ویلاها مهمترین چالش جنگ یعنی در خطر بودن دائمی امنیت جانی و عاطفی (به ویژه در زنان و بچه ها) را به شکلی دقیق بازنمایی کند. در وهله دوم فیلمساز برای اینکه جان بیشتری به روایت بدهد با به کارگیری الگویی آشنا در قصه پردازی سعی دارد با وارد کردن شخصیتی متفاوت و ناهمگن به این جمع همگن تقابل نمونه ای او و نماینده آرمانگرای این جمع را کنکاش کند. در بخش فضای سازی که بیشتر متکی به طراحی اجرایی میزانسها و جزئیات صحنه است فیلمساز موفق عمل میکند. البته گاهی ... دیدن ادامه » شاید همچون کش دادن صحنه هلی شات حمله موشکی به ویلا از اثرگذاری صحنه بکاهد اما در عوض در سکانس ملاقات ثریا قاسمی با جوان مجروحی که او را به اشتباه جای مادرش می انگارد اجرایی درخشان دارد.
اما شخصیت پردازی و قصه پردازی به خوبی فضاسازی نیست این شاید ناشی از بلاتکلیفی فیلمساز در انتخاب درست روایت یا روایتهای کانونی قصه میشود.به این معنی که ابتدا به نظر می رسد با فیلمی چند شخصیتی روبه روییم با روایتهای کانونی شده مختلف اما ورود ویژه کاراکتر سیما(طناز طباطبایی) این توقع را ایجاد میکند که او محور روایت کانونی فیلم خواهد بود اما فیلساز آنقدر که باید روایت را در کانون این شخصیت قرار نمیدهد و همچنان به روایتهای دیگری هچون قصه آناهیتا افشار و شوهرش که الکن به نظر می رسد می پردازد یا روایت فرعی دیگری همچون قصه عشق دختر تین ایجر ویلا به راننده جوان را بیش از آنکه لازم است کش میدهد و درنهایت با غیب شدن ناگهانی راننده ناقص میگذارد. این روایتهای مختلف و نه چندان کارآمد اجازه نمیدهند که ما به شخصیت کانونی سیما نزدیک شویم بنابراین درک چندانی از انگیزه های اولیه او همچون پرخاشگری به مادرشوهر(ثریا قاسمی) و اختلافش با شوهرش و رفتن به خارج پیدا نمیکنیم و مقاومت و سپس سازش پذیری تدریجی او با ساکانان ویلا آنچنان که باید در کانون روایت پرداخت نمیشود. اما بالاخره در نیمه دوم فیلم، روایت قصه انضباط بهتری پیدا میکند و حالا با دو شخصیت اصلی و روایتهای کانونی آنها یعنی سیما و خانم فرمانده(پریناز ایزدیار) پیش میرویم و فیلم هم ضرباهنگ بهتری پیدا میکند و در آن سکانس درد ودل این دو در باغچه به اوج دراماتیک جذابی میرسد. البته داستانک فرعی پسر اول ثریا قاسمی که در جوانی خانه را برای همیشه ترک کرده زیادی تحمیلی و در جهت تشدید احساسات مخاطب به نظر می آید که میتوانست حذف شود. اما در عوض داستانک فرعی جوان مجروحی که می پندارد ثریا قاسمی مادرش است به خوبی به کمک داستان اصلی و کاراکتر سیما و تحولش می آید. اگر فیلمساز از همان ابتدای فیلم انضباط بهتری را در روایت و شخصیت پردازی شکل میداد قطعا کیفیت فیلم از خوب و قابل تماشا به عالی ارتقا پیدا میکرد.
سمیرا سلیمی و محمد لهاک این را خواندند
یاسمن پورمهران، محدثه و Haniye p.Mahabadi این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
امتیاز:۶.۵
یک ایده مرکزی خوب که هرز می‌رود. نقش اول فیلم مشخص نیست، فضای فیلم نیز. نه قهرمانانه است، نه امیدوارانه و نه تراژدیک.
از نقش مثبت خانم ایزدیار هم داریم خسته می‌شویم. این سومین فیلم ایشان بود با همین تم.
وحید مقدم، سمانه و حنه میرا این را خواندند
امیر عادل تختی و محدثه این را دوست دارند
امتیازم برای این فیلم ۶

بعد مدتها و حتی بشه گفت سالها

یک فیلم فمینیستی و خیلی قابل احترام که نقش غیر قابل انکار زنان در جنگ رو به خوبی به تصویر کشید .

خانوم قیدی به احترام این فیلم خوبتون کلاه از سر بر میدارم و بابت این فیلم خوبتون ممنونم .
۲۰ بهمن ۱۳۹۵
اما به نظر من اینجا خانم ایزدیار نقش مثبت نداشتند. هم این که دیدیم تقریبا خیلی از زنان ویلا از خانم خیری ناراضی بودند مثلا می گفتند این هم از فرماندهی خانم خیری یا موضوع ماسک های ضد شیمیایی که حتی همسرش حرفش را باور نکرد و عملا اون سه تا ماسک در اختیار ... دیدن ادامه » خودش و بچه هاش بود و جمله کلیدی آخر فیلم که خودش را لو داد. اتفاقا به نظرم خوب این تناقض را در آورده بود
۲۰ آذر ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
«ویلایی ها» فیلمی معمولی است؛ بسیار معمولی. اما چرا در روزگار کنونیِ سینمای ایران با چنین اقبالی روبرو می شود؟

«ویلایی ها» حکایت زنان و فرزندانی است که در سال های جنگ به خاطر حجم مسئولیت های همسرانشان، راهی اندیمشک می شدند تا در فاصله نزدیک تری جویای حال آن ها باشند و از نظر روحی، شوهرانشان را تقویت کنند.

برای کسانی که با خاطرات و کتاب های دوران جنگ مأنوسند، این زندگی ها امری عادی و بارها تکرار شده است. اتفاقا مانند این کلونی ها در تهران هم وجود داشت. مثل ساختمان توحید در خیابان شریعتی و سه راه مَلِک که برجی بلند و قدیمی و محل سکونت خانواده های پاسدار بود و هر از چند گاهی خبر شهادت عزیزی به آن می رسید و همسایه ها برای دلداری، راهی خانه آن شهید می شدند.

برای همین است که «ویلایی ها» یک فیلم معمولی است. اما معمولی بودن آن به معنای کم ارزشی بودن آن نیست. منیر قیدی (کارگردان) با تلاش چندین ساله اش برای تکمیل فیلمنامه و استفاده از تجربیات مهمش در پشت صحنه فیلم های سینمایی، اثری معمولی اما بسیار نزدیک به استانداردهای سینمایی ساخته است.
«ویلایی ها»؛ معمولیِ دوست داشتنی

فیلمی معمولی اما باکیفیتی که در نظرسنجی های مردمی معلوم است؛ آن ها از دیدن این فیلم لذت برده اند؛ از نظرشان فیلم، ارزش یک بار دیدن را دارد؛ تا انتها مشتاق تماشای فیلم بوده اند؛ پایان فیلم برایشان راضی‌کننده بوده؛ بعد از پایان فیلم به آن فکر می کرده اند؛ معتقدند فیلم از لحاظ فنی باکیفیت ساخته شده است؛ فضای فیلم با فرهنگ خانواده شان سازگار است و فضای فیلم را مناسب کودکان می دانند.
«ویلایی ها»؛ معمولیِ دوست داشتنی

«ویلایی ها» کاملا بر حقایق روزهای جنگ منطبق نیست و آن را بیشتر می توان برداشتی از آن روزها دانست. مطالعه خاطرات فرماندهان، رزمندگان و همسران شهدا نشان می دهد در روزهای منتهی به عملیات های بزرگ که آمار شهدا نیز افزایش می یافت، بیشتر خانواده های مهاجر به شهرهای جنگی به دیارشان بازمی گشتند. این بازگشت دو علت داشت؛ دیگر نه فرصتی بود برای سرزدن جنگ آوران به خانواده ها و نه به راحتی می شد خبر شهادت یا مجروحیت را به این خانواده ها رساند.

«ویلایی ها» اما با برداشتی متفاوت، بیشتر از اینکه فیلمی دفاع مقدسی باشد، فیلمی زنانه است. منیر قیدی در فضای داخلی چند ویلا و برخی سکانس های محدودش در بیمارستان شهید کلانتری، در دنیای زنانی غور می کند که سال های سخت جنگ را تجربه کرده اند.
«ویلایی ... دیدن ادامه » ها»؛ معمولیِ دوست داشتنی

او برای بازیگران زنش، می توانست انتخاب های بهتری داشته باشد اما از همین داشته هایش به بهترین نحو بهره می برد. بازی کودکان و نوجوانان فیلم، شاخص تر از زنان و حرفه ای های آن درآمده و این دلیل خوبی است برای اینکه گمان کنیم کارگردان در گرفتن بازی از نابازیگرها، قدرت و توانایی بیشتری دارد.

اگر چه پیدا کردن لوکیشن اصلی در شهر اندیمشک بیشترین کمک را به سازندگان «ویلایی ها» کرده است، اما دقت های رشک برانگیز در طراحی صحنه نشان می دهد اگر فیلم «منیر قیدی» جایی غیر از اندیمشک ساخته می شد هم دیدنی از آب در می آمد.
«ویلایی ها»؛ معمولیِ دوست داشتنی

سعید ملکانِ 37 ساله، که در سینمای ایران بیشتر او را در نقش «طراح چهره پردازی» می شناختیم، حالا بعد از 4 سال ورود به عرصه تهیه کنندگی، نشان داده که فیلم و فیلم نامه را می شناسد و سرمایه اش را جایی خرج می کند که بازگشت مناسب داشته باشد یا اینکه کارنامه اش را پررونق و آبرومند نگه دارد. او سال گذشته «ابد و یک روز» را به سینما داد و امسال هم یک فیلم استاندارد دیگر را برای این سینما تدارک دیده است.
«ویلایی ها»؛ معمولیِ دوست داشتنی

«ویلایی ها» آرام شروع می شود و به آرامی به اتمام می رسد اما در دلش غوغایی دیدنی به پاست. این «معمولیِ دوست داشتنی» چه به دید داوران این دوره بیاید و چه نیاید، تماشاگرانش را راضی از سینما به بیرون هدایت می کند. برای سینمای امروز ما، این، چیز کمی نیست.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام . وقت بخیر دوستان
دو تا بلیط برای فیلم ویلایی ها میخوام هر ساعتی و تاریخی باشه فرقی نداره .
ممنون میشم در صورت وجود با شماره زیر تماس بگیرید
44055521
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نگاه زنانه فیلم جدا منو نابود کرد! فمنیست ها سینه و ...چاک داده و تغییر جنسیت دادند!
با دیدن این فیلم خیلی چیزها ازتون گرفته میشه! اصلن پیشنهاد نمی کنم!!!!
میشه بیشتر توضیح بدی؟
۱۷ بهمن ۱۳۹۵
بستگی داره فمینیسم رو چی تعریف کنی؟
ضد مردانگی یا نگاه به دنیا از دریچه زنان
۱۸ بهمن ۱۳۹۵
تقریبا هر دو معنی رو می شه از فمنیسم برداشت کرد
۰۲ اسفند ۱۳۹۵
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نگاه زنان به دنیا در سینما مغفول مانده، از آنجایی‌که عمده کارگردان‌های مطرح دنیا مرد بوده‌اند، نگاه آنها به دنیا نیز مردانه است اگرچه سوژه آنها زن باشد. بنابراین «ویلایی‌ها» زمانی رسالت خود را محقق کرده که بتواند بازنمایی درستی از دنیای زنانه در جنگ داشته باشد، در واقع فیلم هنگامی موفق خواهد بود که مخاطب مرد نیز خود را در دنیایی زنانه تصور کند و با شخصیت‌های زن فیلم همذات‌پنداری کند. اگرچه ویلایی‌ها با وجود فیلم اولی بودنش تاکنون تقریبا بهترین فیلم جشنواره شناخته شده است اما برای بازنمایی صحیح دنیای زنانه، هنوز قدم‌های طی نشده‌ای دارد. شخصیت‌های اصلی فیلم یعنی پریناز ایزدیار و طناز طباطبایی، چهره امروزی دارند و به دلیل تعدد نقش‌هایشان در فیلم‌های برتر سینمایی مخاطب با پیشینه ذهنی نسبت به شخصیت‌ها به دیدن این فیلم می‌نشیند، چهره‌های ... دیدن ادامه » دهه نودی برای رفتن به دل تاریخ نیاز به تغییراتی دارند، بویژه که صابر ابر و پریناز ایزدیار در 2 فیلم این جشنواره بدون کوچک‌ترین تغییری در چهره‌هایشان به عنوان همسر یکدیگر به ایفای نقش می‌پردازند، یکی در دهه 90 (تابستان داغ) و دیگری در دهه 60 (ویلایی‌ها). «دلهره» و «انتظار» برجسته‌ترین کلیدواژه‌های دنیای زنان در جنگ است که خطر ضدجنگ شدن را به هر فیلم و نوشته‌ای نزدیک می‌کند اما «جنگ» در ویلایی‌ها «دفاع‌مقدس» است، اگرچه جنگ ذاتا پدیده شر و مذمومی است اما ناچاراً باید به آن تن داد و از این ناچاری برای پرورش نفس خود استفاده کرد. فیلم سکولار نیست، برای جنگ قداست قائل است و شخصیت‌ها با تمام دلبستگی و زنانگی، باز هم مردان‌شان را برای رزم مذمت نمی‌کنند.تعدد شخصیت‌ها و روایت داستان‌های متعدد هر چند می‌توانست یک ظرفیت برای بیان یک دردِ مشترک از زبان همه باشد اما شلوغی فیلم به القای حس «انتظار» ضربه می‌زند. اگر بپذیریم کارگردان نیمی از فیلم را به دلهره پرداخته است، لازم بود نیم دیگر را در بسط دادن جمله «چشم‌انتظاری سخت‌تر از تنهاییه» اختصاص می‌داد. چه در محتوا و چه در فرم، سکانس پایانی «ویلایی‌ها» یکی از بی‌نظیرترین جمع‌بندی‌های این جشنواره خواهد بود، در حالی که همه منتظر بازشدن گره داستان هستند، مولف بدون اینکه انتهای فیلم را باز بگذارد و مخاطب را در دریای توهمات خود رها کند، بدون پایان‌بندی احساساتی و مضحک که در لحظه‌ای تمام گره‌ها با یک رخداد باز می‌شود، بدون آنکه حتی به کنجکاوی موقتی مخاطب پاسخ صریحی دهد و بی‌آنکه درگیر شعار و منبر شود، معنای عمیقی را در پایان‌بندی فیلم به مخاطب پند می‌دهد که خود نمونه‌ای خلاقانه در میان دوقطبی پایان باز و بسته است. مهم نیست داوود بیاید یا خیر. همه داوود هستند.

وحید هوبخت و یاسمن پورمهران این را خواندند
پیام صادقی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دوستان بنده 5 عدد بلیط برای این فیلم برای پنجشنبه چهاردهم ساعت19.30 سینما بهمن دارم اگر کسی خواست با09396746703 در تلگرام پیام بدهد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید