تیوال نمایش خاموشی دریا
S3 : 23:02:29
  ۱۷ مهر تا ۰۶ آبان ۱۳۹۰
  ۲۰:۳۰
 بها: ۷,۰۰۰ تومان

: رضا گوران
: نیما دهقان
: شهرام حقیقت دوست، فرزین صابونی، الهام کردا

: منوچهر شجاع
: گلناز گلشن
: آرش گوران
: نورالدین حیدری ماهر
: محمد گودرزیانی
: جواد پولادی
: ناد علیمردانی

این نمایش از 17 مهر ماه تا 6 آبان ماه 90 در دو نوبت و در ساعت های 18:30 و 20:30 به صحنه می رود.

شهر:
تهران

مکان

تقاطع خیابان انقلاب و ولی‌عصر، مجموعه فرهنگی و هنری تئاترشهر
تلفن:  ۶۶۴۶۰۵۹۲-۴


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
کارگردان :نیما دهقان
نویسنده : رضا گوران
دوباره قراره اجرا بشه ساراجان؟
۱۸ تیر ۱۳۹۷
ممنونم ساراجان همیشه بمن لطف داری ... امیدوارم اجرای خوبی درپیش باشه و فرزین خان صابونی هم که مدتهاست بر صحنه نمی بینیمش دوباره هنرنمایی کنه ..
البته امیدوارم جزو تغییرات ایشون نباشه ..
بازی های خوبش وهمکاریش با نیما دهفان هنوز بیادماندنی اند ...
۱۹ تیر ۱۳۹۷
فرزین که ایران نیست نیلوفر
علیرضا ارا جایگزین شد
۲۰ تیر ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
" نیما دهقان و تئاتر سفارشی " یا " بررسی رویداد دراماتیک در تئاتر "

دیر هنگام اما برای ثبت در تاریخ
با دستان خالی ، تقدیم به فرشید مجدآبادی نازنین

نیما دهقان بعد از فاصله ی یک ساله ای که از تئاتر حوزه ی مقاوت ( با تئاتر " آنفولانزای خوکی " ) گرفته بود بار دیگر با " خاموشی دریا " به این عرصه برگشت ، اما با رویکردی کاملا متفاوت . او این بار ، سکوت ِ " خاموشی دریا " را که اقتباسی ست از یک رمان مشهور فرانسوی با همین نام ، جایگزین فریاد ِ " خنکای ختم خاطره " - که شاهکار ِ تئاتر ایران است در حوزه ی دفاع مقدس - می کند .
نکته ی جالب این است که هر دو اثر سفارشی هستند . " خاموشی دریا " به سفارش حسین پارسایی دبیر جشنواره مقاومت و با حمایت مالی جشنواره تولید ، و " خنکای ختم خاطره " محصول بنیاد روایت فتح است . اما سفارشی بودن ، هیچ چیز از ارزش های هنری و فنی این دو اثر نکاسته است و ما با دو اثر مستقل و قابل تأمل روبروییم .
خود نیما دهقان در نشست خبری " خاموشی دریا " می گوید : « همان طور که نمایش "خنکای ختم خاطره" نمایشی سفارشی بود نمایش"خاموشی دریا" هم سفارشی است . متاسفانه مفهوم سفارشی بودن در مملکت ما بد جا افتاده است . اما من و همه گروهم تمام تلاش‌مان را می‌کنیم تا در حد توان‌مان هر کار سفارشی را به بهترین نحو اجرا کنیم . موفقیت "خاموشی دریا" به خاطر علاقمندی همه اعضای گروه به اجرای این نمایش بوده است . به ما اجرای این کار را سفارش داند و ما عاشقانه کار کردیم . »

اما برویم سر اصل مطلب و " خاموشی دریا " ؛

قصه در زمان جنگ جهانی دوم اتفاق می‌افتد. فرانسه به راحتی تسلیم آلمان می‌شود و قوای اشغالگر برای تسلط ِ فرهنگی و نظامی بیشتر ، در هر خانه ی فرانسوی یک افسر آلمانی را می‌گمارد تا به این طریق فرهنگ نازیسم ترویج پیدا کند . در خانه ی یک زوج جوان فرانسوی هم افسر آلمانی جوانی گماشته می شود که که علی رغم خصوصیات عمومی یک افسر آلمانی اشغالگر ، روحیات و افکار جالب و البته منحصر بفردی نیز دارد . زوج فرانسوی برای مقابله با این تجاوز آشکار که حتی به خصوصی ترین حریم آنها نیز راه می یابد از سلاح سکوت استفاده می کنند و ...

به نظر من اولین و مهمترین مؤلفه ای که در برخورد با این اثر با آن روبرو می شویم " رویداد دراماتیک " آن است که به شدت و قوت ، سایر اجزای آن را تحت تأثیر قرار می دهد . بنابراین سعی دارم پیش و بیش از هر چیز دیگری به بررسی رویداد داماتیک به صورت کلی و سپس به طور اخص در نمایش " خاموش دریا " بپردازم ؛

رویداد ... دیدن ادامه » دراماتیک که از آن با عنوان کنش دراماتیک نیز یاد می شود ؛
برخورد نیروهای درون نمایشنامه است . کشمکش مداوم بین اشخاص بازی ست . محتوای عاطفی ای است که تماشاگر را تکان می دهد . عنصری است که روح زندگی را در نمایشنامه می دمد و موجب رشد سایر عناصر نمایشنامه می شود . اشخاص ِ بازی یا بر رویداد دراماتیک تأثیر می گذارند ، یا از آن تأثیر می گیرند و به این ترتیب مجبور به خلق رویدادی از جانب خود می شوند . هسته ی مرکزی نمایشنامه رویداد دراماتیک و اشخاص بازی اند . رویداد و اشخاص ِ بازی به نحوی ناگسستنی در هم گره خورده اند .
باید توجه داشته باشیم که همه ی رویداد ها به شکل متقابل عمل می کنند . جاده ی یک طرفه ای وجود ندارد ، بلکه هر رویداد موجب ظهور رویداد دیگری می شود . در نتیجه بخش مهمی از آنچه که هر شخصیت انجام می دهد در دریافت نیرویی ست که از طرف مقابل به او وارد شده و در تصمیمی که برای چگونگی واکنش ( وارد کردن نیرو به طرف مقابل ) می گیرد ، نهفته است . یعنی دایره به این شکل ادامه می یابد :
1) شخص A عملی انجام می دهد که بر روی شخص B تأثیر می گذارد
2) شخص B نیرویی را که از طرف شخص A به او وارد شده حس می کند و در پاسخ او عملی انجام می دهد
3) A نیرویی را که از جانب B به او وارد شده را حس می کند و تصمیم می گیرد که به آن پاسخ دهد
به این ترتیب ، این دایره وارد دوری تازه ، اما این بار در سطحی متفاوت می شود . این روند متقابل تا آنجا ادامه می یابد که یا یکی از دو شخص A و B از بین می روند ، یا نیرویی خارجی بر چرخه ی رویداد تأثیر بگذارد ( ممکن است حتی پیشرفت آن را متوقف کند ) ، و یا نمایشنامه نویس به طور قراردادی به رویداد پایان دهد .
اما در هر صورت این رویداد های متقابل و این کنش و واکنش ها ، یا بهتر بگویم کنش های دوجانبه هستند که به طور مداوم داستان را جلو می برند و علاوه بر آن موجب ایجاد هیجان در تماشاگر می شوند .
در مورد کنش باید به چند نکته توجه داشته باشیم : نخست اینکه شدت نیرویی که هر یک از طرفین بر دیگری وارد می کند می تواند درجات بسیار متفاوتی داشته باشد . در نتیجه در بعضی از صحنه ها این طور به نظر می آید که یکی از اشخاص بازی کاملا بر دیگری مسلط است و صحنه به صورت جاده ای یک طرفه در آمده است ( مانند همین "خاموشی دریا " که در ادامه به آن می پردازم )
دوم اینکه بین کنش دراماتیک و فعالیت های بازیگر بر روی صحنه تفاوتی اساسی وجود دارد . در واقع فعالیت های بازیگر ، برای به تصویر کشیدن ِ کنش است . بنابراین اعمالی مثل نشستن روی صندلی ، طی کردن صحنه ، حرف زدن و ... برای به تصویر کشیدن کنش دراماتیک است و می توانند در شکل های متفاوتی انجام شوند ، ولی نفس ِ رویداد دراماتیک در محدوده ی معینی محصور است .
دیگر اینکه کنش ها در طول نمایش با اندازه های مختلف و فاصله های متفاوتی نسبت به هم چیده شده اند . بنابراین مهمترین لحظات نمایش و به عبارتی نقاط اوج یک نمایش آنهایی هستند که در آن فاصله ی کنش ها کم تر و اندازه ی آنها بزرگ تر است . یعنی کنش هایی که بهم نزدیک ترند قابلیت تأثیر گذاری بیشتری هم دارند .
ضمن اینکه کنش ها طبق یک نظمی در طول نمایشنامه چیده شده اند و با یکدیگر در ارتباطند . یعنی اگر هر کدام از آنها بخواهد ساز خود را بزند ، نمی توانند تشکیل یک حرکت مداوم را بدهند و حرکت قطع می شود ، در واقع در این حالت است که ارتباط تماشاگر با صحنه قطع می شود .
البته مبحث کنش و رویداد دراماتیک بحث بسیار طولانی ، سنگین و زمان بری ست ( بخصوص اگر بخواهیم بصورت کاربردی و در مورد تحلیل متن و خوانش فنی نمایشنامه به آن بپردازیم ) که من سعی کردم کلیت و چکیده ای از آن که برای نقد " خاموشی دریا "مفید است بیان کنم آن هم به اندازه ی دانش خودم . البته منبع قسمتی از این مبحث ، کتاب " اصول کارگردانی تئاتر " نوشته ی احمد دامود است .

حالا به نظر من مرز ِ بین دوست داشتن یا نداشتن " خاموشی دریا " ، در ارتباط برقرار کردن یا نکردن با موقعیت و رویداد ِ دراماتیک ِ آن ، در مــدیــوم ِ تــئــاتــر است . چرا که به تصویر کشیدن و زنده کردن چنین موقعیت بکر و حساسی که بیشترین جذابیت آن در پرداخت به جزئیات آن است ( جزئیاتی که من از آن با تعبیر ظرافت های مینیاتوری یاد می کنم ) با توجه به محدودیت های تئاتر - بخصوص در دیده شدن ظرافت ها توسط مخاطب - بسیار سخت ، محدود و به نظر من ناممکن است .
یعنی اگر این موقعیت به وسیله ی سینما با بکارگیری زوایای مختلف و مناسب ، و استفاده از نماهای متفاوت و بجا ی دوربین ، ریتم مناسب و یک تدوین حساب شده ، باضافه ی یک موسیقی تأثیر گذار و رنگ پردازی درست ، با این فاکتور های موجود یعنی بازیگر و دکور بسیار خوب همراه شود آنوقت چه شاهکاری بوجود می آید و چه درجه از تأثیر گذاری حاصل می شود .
با این حال تئاتر " خاموشی دریا " در همین اندازه هم کار خوبی بود که در مدت کم اجرای خود با استقبال و اقبال تماشاگران تئاتر روبرو شد . پس اجازه بدهید فعلا به همین محصول موجود بسنده کنیم و در مورد آن حرف بزنیم ؛
در " خاموشی دریا " ، لذت درگیر شدن با درام از همان ابتدا و با ورود افسر آلمانی شروع می شود و با نخستین سکوت حرکت اش را آغاز می کند . اینجاست که اولین بارقه ھای کنش دراماتیک ، در چالش تقابل دو نیروی مخالف با سطح تأثیر گذاری متفاوت جلوه گر می شود. سکوت زوج فرانسوی ، قاطعیت و تسلط افسر آلمانی را به چالش می کشد و هرچه جلوتر می رویم این چالش عمیق تر می شود . در واقع لذت مواجه شدن مخاطب با رویداد ، ھنگامی به اوج می رسد که افسر آلمانی تقاضای پیاده روی و حتی رقص با زن فرانسوی میکند . تقاضایی که هیچ فرقی با دستور ندارد و چاره ای جز اطاعت برای زوج فرانسوی باقی نمی گذارد ( که البته به نظر من موقعیت قابل پیش بینی ی بود )
اما همان طور که پیشتر اشاره شد در " خاموشی دریا " به علت جنس موقعیت بنظر می رسد که شدت نیرویی که طرفین بر یکدیگر وارد می کنند وضعیت کاملا نابرابری دارد و صحنه به صورت جاده ای یک طرفه در آمده است . ولی اتفاقا چنین نیست . در حقیقت یکی از طرفین که زوج فرانسوی باشد به دلیل نوع موقعیت ، ظاهرا در موضع ضعف قرار دارند ، در پاسخ نیرویی که از طرف افسر آلمانی به آنها وارد می شود ، واکنش خفیف تری نشان می دهند . اما همین نیروی به ظاهر خفیف ( سکوت ) است که در پایان دلیل اصلی تسلیم شدن و از پا درآمدن افسر آلمانی می شود و باعث می شود کشمکش به نفع آنان به پایان برسد .
این تقابل درون خانه و در مقیاس بزرگتر جنگ بین دو کشور و دو جبهه را نویسنده و کارگردان به صورت نمادین و در قالب بازی شطرنج نیز در درون داستان گنجانده اند که در آن نیز افسر آلمانی به خاطر عصبانیت ناشی از سکوت زوج فرانسوی با بهم ریختن بازی و مهره ها شکست می خورد و به نوعی به پیشواز شکست انتهایی و اصلی پایان نمایش و شکست آلمان در جنگ جهانی می رود .
اما این موقعیت منحصر بفرد ، خصوصیاتی در ذات خود دارد که می توان از آن به عنوان نقاط ضعفش یاد کرد . یعنی وقتی ما این موقعیت را قبول کردیم ، باید قبول کنیم که از ابتدا تا انتهای نمایش فقط یک نفر ، که افسر آلمانی است حرف بزند . در این صورت هر چقدر هم سعی شود که این باصطلاح مونولوگ متنوع اجرا شود باز هم در لحظات زیادی به شکل یک خطابه و یکنواخت در می آید . برای مثال میتوانم از صحنه ی سر میز صبحانه و صحنه ای که افسر آلمانی ، نصف شب صندلی خود را روی میز غذاخوری گذاشته و در یک فضای نیمه تاریک مشغول صحبت کردن است نام ببرم .
دوم اینکه ما ناگزیریم بیشتر شخصیت پردازی و خصوصیات افسر آلمانی را از زبان خود او در حالی که مشغول سخنرانی است بشنویم نه در جریان کنش و واکنش . مثل اینکه می گوید ما آلمانی ها صبرمون زیاده ، یا آدمای منظمی هستیم . و یا صحبت هایی که از علایق و خاطراتش می کند .

افسر آلمانی شخصیتی عجیب ، روحیاتی متناقض و آرزوها و علایق منحصر بفردی دارد . به شدت از درونش با جزئیات زیبای زندگی درگیر است . به شعر و موسیقی و فلسقه علاقه و تسلط دارد . در عین حال روحیه ی طبیعی ِ جنگ طلبی و سلطه جویی یک افسر آلمانی را داراست . اما در سر هم آرزوی جالب و عجیب پیوند و خواهر خواندگی کشورش با فرانسه را می پروراند ، درست برخلاف هدف کشورش و هیتلر که صرفا به تسلط بر تمام جهان می اندیشد . به همین خاطر هم در جلسه ی شورای افسران حزب نازی این پیشنهاد را مطرح می کند و با تمسخر و تحقیر آنان مواجه می شود . این مسئله و سکوت زوج فرانسوی باعث می شود پس از بازگشت و در پایان نمایش دست به خودکشی بزند !

اما در حین دیدن این اثر یاد نمایش " ولپن " افتادم و نکته ی ظریفی توجهم را جلب کرد . در نمایشنامه ی اصلی" ولپن " < سلیا > همسر < کروینو > ست که در اجرا به علت ممیزی به دختر او تغییر یافت . اما در رمان " خاموشی دریا " ما با یک پیرمرد و دختر برادر فرانسوی مواجهیم که در نمایشنامه ی اقتباسی به یک زوج جوان تغییر می یابند که اتفاقا باعث دراماتیک تر شدن ماجرا شده است . همین :)

اگر بخواهم به دو لحظه ی ماندگار این نمایش اشاره کنم ؛ اول اشک های شهرام حقیقت دوست در لحظه ای که از غرور له شده و احساسات به تمسخر گرفته اش سخن می گوید و دوم تصویر پایانی نمایش ؛ لحظه ای که مرد فرانسوی به تنهایی پشت میز نشسته و به صفحه ی شطرنجش نگاه می کند ( صفحه ی شطرنجی که در آن مهره های سیاه و سفید روبروی هم صف آرایی کرده اند و فقط یک مهره ی سیاه بیرون گذاشته شده است . گویی نمایش می خواهد تأکید کند که گیرم یک نفر و یک جنگ تمام شد ، اما این داستان ِ جنگ و ظلم و اشغال همچنان ادامه دارد ) و نور های صحنه در حال محو شدن هستند و فقط یک نور ، روی تابلوی نقاشی ِ نصب شده روی دیوار انتهایی صحنه ، که تصویر دختری است زیبا با پیراهنی صورتی ، متمرکز میشود و نورهایی از سوراخ های روی دیوار همچون ستاره های درخشان ِ درون ِ آسمان ، به بیرون پرتاب می شوند .

بازی های بسیار خوب ، طراحی صحنه ، طراحی لباس ، نور پردازی و موسیقی همه خوب و قابل قبول و در خدمت اثر و به طور اخص ، موقعیت و رویداد دراماتیک هستند .

در این نقد سعی کردم برخلاف گذشته که به همه ی عرصه ها سرک می کشیدم ، تا جایی که امکان دارد فقط به یک عنصر ِ فنی بپردازم . در پایان عرض می کنم که نیما دهقان روز به روز و تئار به تئاتر پیشرفت می کند . برای او و تئاتر مقاومت آرزوی روزهای بهتر و بهتر دارم .
قسمتی از دیباچه ی رمان خاموشی دریا
تا چند هفته ی دیگر سه سال خواهد شد ...
سه سال خواهد شد که فرانسه در خاموشی به سر می برد ؛ خاموشی مردم ، خاموشی خانه ها ، خاموشی برای اینکه در میان روز سربازان آلمانی در شانزلیزه عبور می کنند ، خاموشی از این جهت که افسر ... دیدن ادامه » ِ دشمن در خانه ی همسایه سکنی گزیده است ، خاموشی از این روی که کارکنان گشتاپو برای استماع مذاکرات مردم در زیر تختخواب های مهمانخانه ، گوشی ِ خودکار نصب نموده اند ، خاموشی برای اینکه طفل گرسنه جرأت اظهار گرسنگی ندارد ، برای اینکه اجساد گروگان هایی که هر شب کشته می شوند هر فردایی را به یک روز عزای ملی ِ جدید تبدیل می کند و ...
خاموشی ِ فکر ، خاموشی نویسندگانی که از حق ابراز عقاید خود محروم گردیده اند ، خاموشی در برابر دنیا .
مللی که در پشت این دیوار زندگی ننموده اند ، دیواری که آلمان گرداگرد روح و ذوق و هوش اروپا بنا کرده است ، سختی این مجازات را درک نمی کنند و اندازه ی آن را در نمی یابند . فقط بدانند که مردانی می میرند تا در این دیوار شکافی بوجود آید .

ای جانم . عاشقتم . مرسی :)
۳۰ تیر ۱۳۹۱
سلام سید محمد عزیز برای نقد و بررسی کامل خاموشی دریا ممنون و سپاس


۱۰ مرداد ۱۳۹۱
سلام هومن عزیز
خواهش می کنم . مرسی از تو که لطف کردی و خوندی
۱۱ مرداد ۱۳۹۱
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کار قبلی آقای دهقان رو که دیدم واقعا تعجب کردم،اصلا در حد و اندازه های ایشون نبود! اما از این یکی خعــــــــــــــــــــــلی خوشم اومد به قول یکی از دوستان اثر فاخری بود:) بازی فرزین صابونی به نظرم عالی بود واقعا با چشماش حرف می زد! کلا مرسی از همه و خسته نباشید :)
کار قبلی منظورم آنفولانزای خوکی بود یادم رفت بگم!
۰۵ آبان ۱۳۹۰
دقیقا... فرزین صابونی با چشمهایش حرف می زد...
۰۶ آبان ۱۳۹۰
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نمایش معمولی بود.

بازی فرزین صابونی واقعا خوب بود.
شهرام حقیقت دوست همچنان مشکل صدا رو داره.
نمایش خوبی بود ، متن و کارگردانی هر دو حساب شده بود.
تقریبا 80 درصد دیالوگها، ماندگار بودند و امضای آقای گوران را داشت.
موضوع و دیالوگها قابل تعمیم به هر زمان و مکان بودند.
بازی آقای حقیقت دوست و صابونی خوب و تاثیرگذار اما بازی خانم کردا متوسط و کمتر از حد انتظار بودند.
نورپردازی نقش مهمی در این اجرا داشت.

با تشکر از نیما دهقان و رضا گوران،دیدن آن را به دوستان توصیه می کنم.
ردپای رضا گ.ران رو کاملاً میشد تو کار دید
اما نیما دهقان واقعاً کارش درسته
نورپردازی کار واقعاً بینظیر بود و خیلی خیلی به روند کار کمک می کرد
بازم الهام کردا مثل همیشه منو مجذوب خودش کرد
بسیار بسیار زیاد لذت بردم
رضا گوران
۰۳ آبان ۱۳۹۰
من جمعه ی پیش ساعت 5:30 رسیدم تئاترشهر و ساعت 6 جلوی گیشه بودم(به خاطر صف) و بلیت ردیف 2 بهم دادن
۰۳ آبان ۱۳۹۰
کاملا با نورپردازی موافقم
۰۵ آبان ۱۳۹۰
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
یه موقع اینقدر یک تئاتر خوبه، آدم دوست داره هیچی نگه. حتی نقد هم نکنه. بگه خوبه! خیلی خوبه. همین.
دست مریزاد...
یکی از زیباترین تئاترهایی که تاحالا دیدم . ممنون از همه کسانی که زحمت کشیده بودند . اجرای خوب ، نورپردازی زیبا ، لباس ، صحنه و . . . همه چی عالی بود
سکوت و فریاد ...

دو واژه ی تضاد که وقتی در برابر یکدیگر قرار می گیرند، شاهکار می آفرینند.

خاموشی دریا کاری بود پر از تازگی،پر از احساس،پر از خلاقیت،پر از...
جوری که تماشاگر را تا آخرین لحظه با خود همراه می کرد و اونو به همذات پنداری وامیداشت و آنچنان منو تحت تاثیر قرار داده بود که من پابه پای شهرام حقیقت دوست اشک می ریختم(اغراق نمی کنم ای احساسی یه که منو در گیر خودش کرده بود).
بازی ها همه عالی بودند،دکور صحنه و نور پردازی مناسب،و موسیقی فوق العاده،و به زیبایی کار افزوده بود،کاری که لحظه به لحظش پر از قاب عکسای زیبا بود.
در آخر یه خسته نباشید میگم به اعضای گروه و عوامل کار
و یه پیشنهاد به همه ی دوستای عزیز هم دیواری، که اینکارو از دست ندید.

...........................روز خوش............................
شهرام حقیقت دوست خوب بود...
خیلی خیلی خیلی کار رو دوست داشتم.
...
شهرام حقیقت دوست: به خوبی فضای صحنه ها و ریتم نمایش رو با صدا، بیان و بدنش حفظ کرده بود.
انرژی خیلی خوبی داشت.
فرزین صابونی : سکوتش فوق العاده بود. خصوصا لحظه ای که افسر آلمانی از همسرش تقاضا پیاده روی می کنه.مقابله عالی داشت. و اینکه برای مدت طولانی پلک نمی زد واقعا انرژی زیادی رو می طلبید.
الهام کردا: سکوتش رو دوست داشتم و اشکی که در صحنه آخر داشت.
...
خسته نباشید به اعضای گروه ... خیلی خوب بود... .
فقط ای کاش میشد بعضی ها خنده های بی مورد و بی جاشون رو حفظ کنند و قاه قاه خنده سر ندهند!فکر کنم وسط نمایشی که کلی انرژی و تمرکز براش صرف میشه بهتره که آدم به لبخندی بسنده کنه... .
۲۶ مهر ۱۳۹۰
این هم از اشکالات مردمیست که نمیدانند کی و چگونه سکوت کنند. مثل مردمی که در بین موومانهای یک اجرای سمفونی دست میزنند. نمیدونند نباید اونجا دست زد . در یکی از اجرا ها رهبر ارکستر قبل از شروع اجرایش توضیح داد تا پس از پایان چهارمین و اخرین موومان از تشویق ... دیدن ادامه » ارکستر خودداری نمائید . باز هم مردم یادشون میرفت . انگار اومده بودند فقط برای دست زدن . بعضی هم میایند برای خندیدن. بخصوص کسی در قبل از اجرای این نوع تئاتر ها اشاره نمیکند به حفظ و مراعات سکوت . مگر با اشاره ای به سکوت موبایل ها.
۲۹ مهر ۱۳۹۰
مثل کسانی که هنوز یاد نگرفتند که اگر نمی خوان موبایلشونو توی سالن خاموش کنن لااقل سایلنتش کنن!!!
۰۵ آبان ۱۳۹۰
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
حقیقتا شهرام حقیقت دوست را تو تئاتر دیدن خیلی مناسبتر از این است که تو سینما ببینیم
بازی چشمگیر و خروشهای ناگهانی در کنار مونولوگهای خوب قلم رضا گوران شب خوبی را برای تماشاگر به همراه دارد.حداقلش این است که برای من داشت
قشنگ بود
هم سکوت زوج فرانسوی
و هم فریاد سرباز آلمانی
من روز اول اجرا رو دیدم متن بد نبود .جذابیت کم بود خیلی ساکن و ساکت بود .شهرام حقیقت دوست خوب بود اما ازش بیشتر توقع می رفت یعنی بیشتر از این قابلیت داشت اما باز هم نسبت به بازیگر های دیگه خیلی بهتر بود .در نمایش زمانی که شهرام حقیقت دوست اوج می گیره خیلی خوب بازی می کنه و مونولوگ ها رو خیلی خوب می گه.از آقای دهقان و گوران هم با توجه به کار های قبلشون بیشتر توقع می رفت.
صحنه معمولی بود .موسیقی خوب بود.یه کم جو سنگین بود و خسته شدم اما آخر نمایش خیلی بهتر شد .
" مفهوم" نمایش خیلی خوب بود.
در کل از نظر من نمایش خوب بود و در حد یک نمایش معمولی و نه خیلی خاص می شه بهش نگاه کرد.
به تمام عوامل نمایش خسته نباشید می گم . به امید کار های موفق" تر" از این گروه خوب نمایشی.


فقط یه چیزی به مدیران محترم تئاتر شهر خواستم بگم که اگر نوشته ی من رو خوندن یا از تیم محترم ... دیدن ادامه » فنی سایت می خوام که لطف کنن و اگر ممکن بود این انتقاد و پیشنهاد من رو به ایشون برسونن ممنون می شم :
صندلی های سالن سایه خیلی داغونه اگر از سرو صدای جیر جیرش بگذریم اصلا فرم صندلی ها با صحنه هماهنگ نیست ! صندلی ها یک سمته و صحنه هم یه سمت دیگه ! یعنی زاویه شون با هم فرق داره !باز صد رحمت به سالن 4سو !!!!! :) من از وسط های نمایش ستون فقراتم درد گرفته بود و نمی تونستم با آرامش به نمایش توجه کنم ! حتما خیلی ها هم این اتفاق براشون افتاده شاید هم نه !نمی دونم ولی این مشکلی بود که برای من پیش اومد گفتم شاید بد نباشه مطرح کنم.گفتم حالا که نمیشه تئاتر شهر رو باز سازی کرد شاید بشه صندلی سالن سایه رو عوض کرد البته میدونم که بودجه برای تئاتر خیلی کمه و این مسائل در حاشیه س اما...(فکر کنم خودم جواب خودم رو دادم !:))به هر حال ممنونم از همه .
سپاس
نقدتون رو دوست دارم..
۲۴ مهر ۱۳۹۰
سلام شیرین خانم شاملو زاده ی عزیز (فامیل دووور !:))
من هستم همین دور و برام نوشته هاتون رو می خونم و لذت می برم از این همه ذوق و استعداد و سواد شما دوستان دیواری خودم .اما متاسفانه کم فرصت می کنم نظر بدم!یا یادگاری بنویسم ممنون که به فکرمی
همیشه شادو پیروزو ... دیدن ادامه » موفق باشی دوست من :)
۲۴ مهر ۱۳۹۰
آره همینش جالبه!! :)
۰۲ آبان ۱۳۹۰
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بعد از چهار سال شاهکاری دیدم . . .
همه چیز خوب بود
متن
بازی
موسیقی
صحنه
. .
واقعا تصور همچین نمایش قوی را نداشتم .
بازی شهرام حقیقت دوست که سرشار از مونلوگ ، تضاد ، تمثیل و فن بیان قوی
سکوت و کنترل ستودنی الهام کردا و فرزین صابونی

مطمئنا باز به دیدن نمایش می نشینم و از همه دوستان دعوت می کنم یک ساعت از وقت خودشون رو به دیدن این نمایش اختصاص بدن
بی راه نگفتم اگر بگویم با دیدن این نمایش به تئاتر ایران امیدوار شدم
برای همه دوستان و دست اندرکاران نمایش با احترام می ایستم و سر خم می کنم
ممنونم !