تیوال نمایش سه خواهر و دیگران
S2 : 19:51:11
  ۰۳ مرداد تا ۰۲ مهر ۱۳۹۵
  ۱۹:۳۰
  ۲ ساعت و ۳۰ دقیقه
 بها: ۳۵,۰۰۰، ۲۵,۰۰۰ و ۱۵,۰۰۰ تومان

: حمید امجد

: امیر اثباتی
: رضا مرتضوی
: (به ترتیب ورود) افشین هاشمی، ریحانه سلامت، معصومه رحمانی، مارال آتشی، رامین سیاردشتی، علیرضا ناصحی، داریوش موفق، محسن حسینی، پیام امیرعبداللهیان، سام کبودوند، بهنوش بختیاری و جمشید جهان زاده

: گروه جارچیشماره رزرو: ۰۹۱۹۶۴۷۴۷۶۰



همکف (باکس وسط): ۳۵.۰۰۰ تومان
همکف (باکس های کناری): ۲۵.۰۰۰ تومان
بالکن: ۱۵.۰۰۰ تومان

گزارش تصویری تیوال از نمایش سه خواهر و دیگران / عکاس: سید ضیا الدین صفویان

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» گپی با حمید امجد درباره اجرای «سه خواهر و دیگران»

» گله از قضاوت‌های کلی تا تلاش برای دوری از زد و بندها حمید امجد

» زد و بندهای فروپاشی

» نکوشیدم نوستالژی‌ای به نمایشم وارد کنم

» گفت‌وگو با حمید امجد، کارگردان نمایش «سه خواهر و دیگران»

ویدیوهای وابسته

آواهای وابسته

 
گفتگوی تحلیلی تیوال با حمید امجد (بخش نخست)
در نمایش های من بخش تراژیک برجسته تر بوده است
 
گفتگوی تحلیلی تیوال با حمید امجد (بخش دوم)
هر نمایشی در اولین سطح باید از طریق قصه مخاطب را جذب کند
 
گفتگوی تیوال با افشین هاشمی
زندگی فیروز بر اساس جبر تاریخی و جغرافیایی است
 
گفتگوی تیوال با بهنوش بختیاری
همه کارکترها در این نمایش ضد انسانیت عمل میکنند

مکان

تقاطع خیابان انقلاب و ولی‌عصر، مجموعه فرهنگی و هنری تئاترشهر
تلفن:  ۶۶۴۶۰۵۹۲-۴


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
چمدان و رفتن مقصد و همت و مقصود را با هم می خواهد
گذر از خط های فرضی سفر نیست

وقتی رفته ای که خود را با خود نبرده باشی
با سلام
همیاری عزیز بلیط رو اینترنتی خریدم.پرینت اون هم باید همراهمون باشه؟
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
گفت‌و‌گوی «مردم‌سالاری»با حمید امجد به بهانه اجرای نمایش سه خواهر و دیگران
نمی‌خواهم نفس تجربه‌گری تئاتر را از دست بدهم
نویسنده : امیر‌حسین حسینی

http://mardomsalari.com/Template1/Article.aspx?AID=39340#255579
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بسیار لذت بردم
افشین هاشمی سه ساعت کاری میکنه که یک لحظه هم نمیتونی نبینیش یا نشنویش میخکوب میخکوب بودم....
به نظرم باید باغ آلبالورو خونده باشی سه خواهرو خونده باشی یا کلا بگم باید چحوف رو بشناسی تا بتونی بیشتر لذت ببری
جسارتا جناب حمید امجد چنان استادانه نمایش رو به صحنه برده که حتی اگه باغ البالو و سه خواهر و هملت و شاه لیر رو نخونده باشی هم باز هم لذت می بری
۲۹ شهریور ۱۳۹۵
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ممکنه بفرمایید اگر تخفیف روز یک شنبه هنوز برقرار هست یا نه. چون ظاهرا موقع خرید همان قیمت روزهای دیگه حساب می شه. ممنون از راهنمایی تون.
درود بر شما
همانطور که در بخش فروش نوشته شده است، یکشنبه‌ها همه سالن جز ردیف‌های ۳، ۴ و ۷ با ۵۰٪ تخفیف در نظر گرفته شده است... به این نکته دقت نموده اید؟
۲۶ شهریور ۱۳۹۵
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
افشین هاشمی عالی بود، بیان و بدن ِ یک!
همچنین داریوش موفق
امیر همتی این را خواند
عسل معزی، شمیم و میثم نوری این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
طرح تخفیف نیم‌بهای یک‌شنبه‌ها برای این نمایش برپا شد!
جهت رفاه تماشاگران، برای اجراهای یکشنبه این نمایش جز ردیف ۳، ۴ و ۷ همه سالن با تخفیف نیم‌بها خریداری می‌شود.

(خریداران پیش از اعمال طرح برای بازگشت مازاد هزینه خود می‌توانند ایمیلی با عنوان «بازگشت هزینه تخفیف نمایش سه خواهر» شامل شماره کارت و نام صاحب کارت خود به نشانی پشتیبانی تیوال support@tiwall.com بفرستند)
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
در سال 85 افتخار شاگردی استاد امجد در کلاس نمایشنامه نویسی را داشتم
از اون سال تا به الان حسرت یک حرف نگفته به استاد امجد را به دوش می کشم که امیدوارم دوستان مشترک زحمت این وام را بکشند.
دوست داشتم به استاد بگم بعد از اون ترم دیگه از هر فیلمی لذت نبردم و به هر چیزی نخندیدم. دیگه فهمیده بودم چه چیزی ملاک هست و چه چیزی ملاک نیست. الان مردم به چیزهایی می خندن که من نمی خندم و من به چیزهایی می خندم که مردم نمی خندن.
ممنونم از این پارادوکسی که به من هدیه دادین.
یادم هست هنرجوها همه دوست داشتن استاد امجد حرف بزنه و ما گوش کنیم. مثل نوشتار ایبسن، استاد امجد یه جمله می گفت و ما ده ها جمله می شنیدیم

بی صبرانه منتظرم این نمایش ببینم
مریم زارعی، amdgh، محمد شمالی و عارف این را خواندند
امیر همتی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام
دوستان عزیزی که نمایش رو دیدن،تاخیر نداشته؟
farhad riazi این را دوست دارد
سلام. در اجرایی که ما دیدیم نه. با آنتراکت دقیقا ساعت 10:30 از سالن خارج شدیم
۱۹ شهریور ۱۳۹۵
راس ساعت 7/30 نمایش شروع شد و به موقع و دقیق تموم شد .
۲۰ شهریور ۱۳۹۵
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بهای ایستادگی؛ گپی با حمید امجد درباره اجرای «سه خواهر و دیگران»
۲۰ مرداد, ۱۳۹۵
۲۹۹
آقای امجد، از اجرای «سه خواهر و دیگران» چه خبر؟
اجرا مسیرش را طی می‌کند و هرشب آزمونی است برای بازیگرانش که این تجربه را پیش‌تر ببرند و کارشان را تکمیل کنند. دور اول اجراها تا جمعه نهم مرداد ادامه دارد.
از استقبال تماشاگران و شرایط اجرا راضی هستید؟
تماشاگران لطف دارند و هرشب بازتاب‌های بسیار خوب و امیدبخشی از آن‌ها دریافت می‌کنیم. شرایط اجرا اما فقط در کار اجراکنندگان و بازخورد تماشاگران خلاصه نمی‌شود. بخشی از شرایط اساساً در اختیار دو سوی این مکالمه فرهنگی نیست، در اختیار زمینه و فضای ارتباطی است که در آن نیروهای متعددی، از جمله نیروهای مورد انتقاد این نمایش هم فعال‌اند؛ از جمله خود ابتذال. در مقابل نمایشی که علیه ابتذال فرهنگی نوشته و اجرا شده، طبعاً ابتذال هم واکنش‌های منفی و قابل پیش‌بینی خودش را دارد.
منظورتان چه نوع واکنش‌هایی است؟
هر آن‌چه از سازوکارهای ابتذال انتظار می‌رود؛ از حذف و بایکوت و شایعه‌سازی تا هر واکنش دیگر در جهت دیده نشدن اجرا. مثلاً تاکید مستمر بر این‌که نمایش «سه خواهر و دیگران» طولانی است توسط آن‌ها که اصلاً آن را ندیده‌اند!…
بله، دیده‌ام که خیلی‌ها از مدت سه ساعته اجرا حرف می‌زنند…
آیا آن‌ها که دیده‌اید نمایش را دیده ‌بودند؟

admin-ajax.php

خب من از چند نفر شنیدم که البته هنوز نمایش را ندیده بودند…
خیال ... دیدن ادامه » هم ندارند ببینند! این حرف‌ها هم بخشی از سازوکار عمدی حذف و پس زدن نمایش است. زمانی که «شب سیزدهم» را اجرا می‌کردم کسانی با خنده‌آور بودن نمایش مسئله داشتند، بلافاصله بعدش وقتی «مهر و آینه‌ها» را اجرا کردم با موضوع نمایش که به تاریخ مذهب برمی‌گشت مشکل داشتند، بعدش همان‌ها در «زائر» و «بی‌شیروشکر» با نقد اجتماعی مشکل داشتند، طی دوازده سالی که کار نکردم مدام گفتند جای من در تئاتر خالی است، و حالا تا کار تازه‌ای شروع کرده‌ام ندیده می‌گویند طولانی است. برای من دیگر هیچ‌کدام این‌ها تازگی ندارد، این کینه بی‌دلیل را خوب می‌شناسم که نه کار تو را می‌بیند و نه علاقه‌ای دارد که ببیند، فقط دلسوزانه در پی حذف توست! هربار موظف است به اظهار نظر بی‌آن‌که حتی کلمه‌ای درباره‌ تجربه خود آن نمایش و ساختارش حرف بزند، همیشه چیزی در حاشیه می‌سازد و بهانه می‌کند تا اعلام کند نمایش تو دربست انحرافی است! یک روز می‌گوید من ملحدم، فردایش می‌گوید من حکومتی‌ام، پس‌فردا ضد مردمی‌ام، حالا هم نمایشم طولانی است!
فکر نمی‌کنید این‌ها «نقد» است؟
«نقد» را بعد از دیدن نمایش می‌نویسند! قالبش هم مکتوب است و منطق و استدلال دارد. شفاهیات و شایعات و صدور بیانیه شبه‌حزبی و حکم‌ تکفیر چه ربطی به نقد دارد؟ و مگر قرار نیست نقد به خود نمایش و درون آن بپردازد؟ این حکم‌های غیابی هرگز ربطی به درون نمایش ندارند. پرسشگر توی دهن مصاحبه‌شونده‌ای گذاشته بود که در عصر کامپیوتر چند ساعت نشستن روی صندلی تئاتر بی‌معنی است. یعنی واقعاً نمی‌دانند که پشت خود کامپیوتر هم ساعت‌ها و ساعت‌ها می‌نشینند؟ جالب است کسانی روزی چندین ساعت روی صندلی کافه وقت‌شان را صرف صدور این حکم‌ها می‌کنند که نمی‌شود دو سه ساعت روی صندلی تئاتر نشست! آیا انبوه اجراهای چندین ساعته تئاترهای اروپایی را جایی غیر از روی صندلی تماشا می‌کنند؟ خوشبختانه یا متاسفانه تناقضات حرف‌ها و نیز گاردهای پیشاپیش بسته، نیت‌های پشت‌شان را لو می‌دهند.
قبول ندارید که تئاتر نسبت به گذشته به سوی عامه‌پسند بودن رفته و ذائقه تماشاگرانش هم نازل‌تر شده؟
خیلی عجیب است که این روزها مدام در هر مصاحبه‌ای می‌شنوم که «متاسفانه» کیفیت تئاترها و ذائقه تماشاگران نازل و بازاری و سخیف شده، و بعد از این مقدمه ازم می‌پرسند چرا تو مثل نمایش‌های باب روز و طبق همین ذائقه بازاری کار نمی‌کنی؟! کسانی که این را می‌پرسند مگر خودشان مدام از این وضعیت گله و شکایت نمی‌کنند؟ خودشان کجای این بازی می‌ایستند؟ پس کی، کِی، کجا باید جلوی سیلاب ابتذال بایستد؟ نمایش من در باره سلطه طلبکارانه همین ابتذال نوکیسه و تمامیت‌خواه است.
و بالاخره مدت نمایش شما چقدر است؟
دو ساعت و نیم. به اضافه آنتراکت. که فی‌نفسه نه کوتاه است نه طولانی. نکته اصلی این است که مدت نمایش با چه میزان مواد و مصالح، با چه میزان درام و موقعیت نمایشی و روایی، چه میزان جذابیت بازی و طراحی و… پر می‌شود. من نمایش‌های نیم‌ساعته بسیاری دیده‌ام که طاقت‌فرسا بوده‌اند، و نمایش‌های چند ساعته‌ای که نفهمیدم مدت اجرای‌شان کی و چطور گذشت!
این شایعه‌پردازی‌ها چقدر در استقبال از نمایش «سه خواهر و دیگران» موثر بوده‌اند؟
به‌هرحال آن‌ها تلاش خودشان را می‌کنند! و البته در همراهی و ترکیب با پشتیبانی‌های رسمی تاثیر هم می‌گذارند. مثلاً هیچ‌کدام از نهادهای دولتی و خصوصی که برای همکاری در تبلیغات شهری به تهیه‌کننده نمایش قول داده و توافق کرده بودند، به وعده‌شان عمل نکردند. مدیرانی در مرکز هنرهای نمایشی و شهرداری تهران مدام عمل به وعده‌ها و توافق‌ها را عقب انداختند و بهانه آوردند و دست آخر هیچ ــ تا این لحظه واقعاً هیچ ــ نشانه‌ای از عمل به این قول‌ها و وعده‌های‌شان ندیده‌ایم. به این ترتیب بخش عظیمی از مخاطبان بالقوه هر نمایش، اساساً از وجود این نمایش خبر هم ندارند. این نشان می‌دهد که وقتی کسانی با عزم جزم دست به دست هم بدهند می‌توانند تاثیر به سزایی بگذارند!

(نمایش «سه خواهر و دیگران» با نویسندگی و کارگردانی حمید امجد، تهیه‌کنندگی سعیده آبشناسان، طراحی امیر اثباتی، آهنگسازی رضا مرتضوی، و بازی افشین هاشمی، ریحانه سلامت، معصومه رحمانی، مارال آتشی، رامین سیار دشتی، علیرضا ناصحی، داریوش موفق، محسن حسینی، پیام امیرعبداللهیان، سام کبودوند، بهنوش بختیاری و جمشید جهان‌زاده، در سالن اصلی تئاتر شهر روی صحنه است.)

http://goharanmagazine.com/1395/05/%D8%A8%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D8%9B-%DA%AF%D9%BE%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%AD%D9%85%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D9%85%D8%AC%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87/
مینا این را خواند
نینا ا.بستیانی، سارا_ز و amdgh این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
فوق العاده بود . خسته نباشید به تمام عوامل نمایش .
مریم زارعی و سارا_ز این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اصلاحیه:
به آگاهی می‌رسد نمایش سه خواهر ردیف ۱۱ و ۱۲ با ۵۰% تخفیف و بهای ۱۷.۵۰۰ تومان در نظر گرفته شد.
محمد شمالی این را دوست دارد
همیاری عزیز باکس کناری رو هم که 17500 اعلام میکند؟
۱۸ شهریور ۱۳۹۵
پس چرا پشیمون شدید ؟ 25000 شد؟
۱۸ شهریور ۱۳۹۵
ردیف‌های تخفیف به ۷ و ۸ و برخری روزها ۹ و ۱۰ منتقل شد.
۲۰ شهریور ۱۳۹۵
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
- به نظر شما حفاظت از نمایشی شریف مثل «سه خواهر و دیگران» که با خود پیشنهاد تکنیکی هم به همراه دارد وظیفه چه کسانی است؟
- اگر می‌خواهید پاسخ من این باشد که وظیفه مدیران است، می‌گویم بله، مدیران باید حمایت کنند که چنین نمایش‌هایی روی صحنه برود و این روند ادامه داشته باشد، اما بیشتر از مدیران به حمایت تماشاگران نیاز دارد. بدون مدیر هم نمایش روی صحنه می‌رود اما بی‌تماشاگر نه. اگر تالار پر نباشد طبیعی است اجراکنندگان از اینکه زمان زیادی صرف خلق نمایشی به قول شما شریف کرده‌اند پشیمان می‌شوند. وقتی مخاطب به تماشای تئاتری که سعی دارد خوب باشد عادت نکند، به طور طبیعی کم‌کم سلیقه‌اش هم تغییر می‌کند و ممکن است به ساده‌ترین چیزها رضایت دهد.

بخشی از گفتگوی روزنامه ی اعتماد با افشین هاشمی 16 شهریور 1395:
http://www.etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=523&pageno=9
Raffaelle این را خواند
افشین هاشمی از جمله بازیگران انگشت‌شمار است که در هر تجربه روی صحنه یا مقابل دوربین، صلابت و کیفیت ثابت در ارایه سرزنده نقش را حفظ کرده است. روندی که به جرات می‌توان گفت سال‌هاست دیگر در میان شمار زیادی از بازیگران هم نسل او سراغ نداریم و هاشمی به این ... دیدن ادامه » ترتیب در مرتبه‌ای بالاتر قرار می‌گیرد. ویژگی‌ای که موجب می‌شود کارگردانان سختگیر و نامدار تئاتر ایران مثل بهرام بیضایی و حمید امجد نیز خواهان همکاری با او باشند و بر این تداوم حفظ کیفیت مهر تایید بزنند. شناخت دقیق این هنرمند از شیوه‌های گوناگون بازیگری و مطالعه زیاد در کنار توانایی خوب روحی و جسمی ارایه آنچه نقش طلب می‌کند شرایطی پدید آورده که همواره از دیدن هنرنمایی افشین هاشمی روی صحنه لذت ببرید. درستی یا نادرستی این نظر پس از تماشای نمایش «سه خواهر و دیگران» در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر و حضور هاشمی در نقش فیروز/ فیرز به راحتی قابل رد یا تایید است.
۱۶ شهریور ۱۳۹۵
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دوست داشتم.
تا پیش از دیدن کار، بابت دوتا مساله نگران بودم. اول، حضور بهنوش بختیاری. دوم، اضافه‌شدن شخصیت حاجی فیروز به متن چخوف. اما در هر دو مورد مجاب شدم که نگرانی بی‌دلیل بوده. بازی بهنوش بختیاری بد نیست و فیروز هم خیلی خوب توی متن ماجرا جا افتاده. جالب‌تر این‌که عملا نقطه‌ی ارتباط نمایش‌نامه‌ی «سه خواهر و دیگران» با آنتوان چخوفِ نویسنده همین کاراکتر فیروزه.
تنها مشکلم بخش‌هایی از پرده سوم نمایش‌نامه‌ است. متاسفانه ماجرای لوپاخین و حراج خونه‌باغ تاثیری رو که باید نمی‌ذاره. احتمالا به این دلیل که تو نمایش‌نامه‌ی «باغ آلبالو»، از ابتدا موضوع صحبت و دغدغه‌ی اعضای خانواده از دست رفتن باغه، اما توی نمایش‌نامه‌ی امجد جز چندتا دیالوگ کوتاه اشاره چندانی به درخت‌های آلبالو و اهمیت نمادینش برای کاراکترها نمیشه.
برید و ببینید.
امیر همتی این را خواند
شیرین عباسی و امیرحسین باباخانی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
http://sharghdaily.ir/1395/05/27/Main/PDF/13950527-2658-10-28.pdf
روزنامه ی شرق، نمایش "سه خواهر و دیگران" نویسنده و کارگردان حمید امجد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
http://etemadnewspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=521&PageNO=16

روزنامه اعتماد یکشنبه 14 شهریور - نمایش سه خواهر و دیگران ساعت 19:30 سالن اصلی تئاتر شهر
مجتبی انوریان این را خواند
امیرحسین باباخانی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
«سه خواهر و دیگران» پیشنهادی فرهنگی در نقد ابتذال است
حمید امجد از متن و حواشی اجرای نمایشی می‌گوید که متن آن با فرض برقراری نسبتی میان واپسین آثار نمایشی چخوف با «شاه لیر» شکسپیر نوشته شده‌است.
«از نفس افتادم. عجب روز خرتوخری! اون از بد‌خوابی دیشبم، اون از برو بیای باغ همسایه، این‌هم از خانومای این خونه که انگار همگی خواب‌نما، صبح علی‌الطلوع معلوم نیست از کدوم دنده پا شدن، اولی اومده تو ایوون، می‌گه: «وای، عجب بهاری!» کوچیکه از پنجره اتاقش به باغ سر کشیده که: «باور نمی‌کنم! شکوفه‌ها رو ببین! نور! نسیم!»؛ من تو باغ گیج می‌زنم مگه اینا همونایی نیستن که نصفه‌شب تا دم صبح تک به تک صدای گریه‌شون می‌اومد...» اگر پیش از دیدن نمایش «سه خواهر و دیگران» نمایشنامه آن را به قلم کارگردانش؛ حمید امجد بخوانید، صدای درون خودتان است که در سرتان می‌پیچد و با چشمانتان که خط به خط دیالوگ‌ها را دنبال می‌کند پیش می‌رود اما اگر پس دیدن نمایش، متن آن در دست بگیرید بی‌شک نخواهید توانست صدای افشین هاشمی بازیگر نقش فیروز (خدمتکار سیاه) که دور و بری‌ها به اشتباه فیرز می‌خواندندش را از دیالوگ‌های بالا بشویید.

«سه خواهر و دیگران» پیشنهادی فرهنگی در نقد ابتذال است
سالن اصلی مجموعه تئاتر‌شهر، پس از نمایش «مجلس ضربت زدن» به کارگردانی محمد رحمانیان، این روزها میزبان دیگر شاگرد خلف بهرام بیضایی و نویسنده اندیشمند معاصر؛ حمید امجد است. بی‌شک بازگشت امجد به صحنه تئاتر، چه برای آنان که آخرین حضور او روی صحنه با نمایش «بی‌شیر و شکر» را در سال 83 به یاد دارند و چه برای آنان که فرصت دیدن آن اثر را نیافته‌اند، اتفاقی مغتنم است. اتفاقی که به واسطه آن، بازیگرانی هم‌چون افشین هاشمی، ریحانه سلامت، معصومه رحمانی، مارال آتشی، رامین سیار‌دشتی، علیرضا ناصحی، داریوش موفق، محسن حسینی، پیام امیر‌عبداللهیان، سام کبودوند، افرا امجد، بهنوش بختیاری و جمشید جهان‌زاده.... شانس حضور در کنار حمید امجد را یافتند.

«سه خواهر و دیگران» به عنوان کاری از گروه تئاتر پرچین (تاسیس 1376) به نویسندگی و کارگردانی حمید امجد و تهیه‌کنندگی سعیده آبشناسان از سوم مرداد (با وقفه‌ای در آغاز شهریور) تا هفتم مهر، هر شب ساعت 19:30 در سالن اصلی مجموعه تئاتر‌شهر روی صحنه می‌رود. آن‌چه در ادامه می‌خوانید گفت‌و‌گویی است با یکی از برجسته‌ترین کارگردانان و نمایشنامه‌نویسان معاصر؛ حمید امجد.


سوالم را با مطلبی شروع می‏کنم که در مقدمه نمایشنامه «سه خواهر و دیگران» نیز به آن اشاره کرده ‏اید. شما اشاره کرده‏ اید که نقد سنتی قرن 19 روسیه پیش از این که به ساختار تک‌‌تک نمایشنامه‌ها بپردازد بر روحیه اجتماعی، حال و هوای محافل روشنفکری و بازتاب آن در ادبیات تمرکز می‌کند. با توجه به این که «سه خواهر و دیگران» سال94 توسط انتشارات نیلا منتشر شد و طبیعتا زمان زیادی از نگارش آن توسط شما نمی‏گذرد، اگر از منظر نقد سنتی قرن 19 روسیه نگاهش کنیم، می‏توانیم فرهنگ رایج، جامعه پیرامون و خصلت‏های محیط اطراف‌تان را در اثری که نوشته‌اید تاثیر‌گذار بدانیم؟

هر نویسنده‌ای خواه‌ناخواه در آن‌چه می‏نویسد تاثیر خودآگاه یا ناخودآگاه جامعه‌ای را که در آن به دنیا آمده، بزرگ و تربیت شده و زندگی کرده، بازتاب خواهد داد. حتی خود زبانی که در آن بالیده‌اید و با آن می‌اندیشید انتخاب‏هایی را پیش پای شما می‏گذارد. این‌که شما به چه زبانی می‏نویسید هدایت‌تان می‏کند که از چه واژه‏ هایی استفاده کنید. آن واژه‏ ها برآیند فرهنگ، جامعه و محیط زندگی شماست. امکان ندارد کسی بتواند از تاثیر جامعه و محیطش فرار کند. اما گاهی این تاثیر خودآگاه، سنجیده و اندیشیده است، گاهی هم کسانی تاثیر محیط‌شان را صرفاً غریزی و ناخودآگاه دریافت می‌کنند و بازتاب می‏دهند. خود آن تاثیر و بازتاب هم همیشه در پذیرش و تایید محیط نیست، گاه در نقد و چالش با آن است اما به‌هرحال تاثیر اجتماعی، خودش را در اثر نویسنده نشان می‏دهد و اصلا چیز تازه یا عجیبی نیست.

آن‌چه من در مقدمه این نمایشنامه نوشته‌ام و شما به آن اشاره کردید توضیح این امر بدیهی نیست، آن‌جا من اشاره کرده‌ام که منتقدان مدام به تاثیر «هملتیسم روسی» (یعنی به حضور قهرمانان مردد یا آرمان‌خواهانی با تاخیر در عمل) در آثار چخوف اشاره کرده و می‌کنند، در حالی که این فقط مختص آثار چخوف نیست. آن‌چه «هملتیسم روسی» نامیده‌اند در کل روحیه فرهنگی، اجتماعی و سیاسی و به ویژه روشنفکری روسیه آن دوران حضور دارد، در رمان‏ها، شعرها، و نمایشنامه‌های دیگر نویسندگان روسی آن قرن نیز؛ و اساسا پدیده‌ای رایج در روشنفکری آن روزگار روسیه به شمار می‌آید و در آثار مختلف هم بازتاب پیدا می‌کند. یعنی منتقدی که تاثیر شکسپیر بر چخوف را صرفاً در «هملتیسم روسی» خلاصه می‌کند، گویا متوجه نیست این ویژگی صرفا در آثار همین یک نویسنده بروز پیدا نکرده، و بیش از آن‌که ویژگی آثار چخوف باشد، ویژگی فرهنگی و اجتماعی رایجی در ادبیات و کل فضای روشنفکری دورانی است که چخوف هم در آن می‌نویسد.

به ... دیدن ادامه » عبارت دیگر، با تکیه صرف بر «هملتیسم روسی»، چخوف را توضیح نداده‌ایم، روحیه فراگیر یک عصر را به او نسبت داده‌ایم. چیزی که من آن‌جا نوشته‌ام و شما به تکه‌ای از آن اشاره کردید این است، وگرنه فکر نمی‏کنم هیچ نویسنده‏ یا اساسا هیچ انسانی بتواند از تاثیر محیط و جامعه‌اش برکنار باشد. البته بعضی به این تاثیرات آگاهانه فکر می‏کنند، در قبال آن دست به انتخاب می‏زنند، در برابر بعضی جنبه‏هایش می‏ایستند، بعضی جنبه‏هایش را می‏پذیرند، می‌کوشند تصحیحش کنند، با آن می‌جنگند یا کنار می‌آیند. کار این دسته آدم‌ها نقد جامعه‏شان و تاثیراتش است. نویسنده‏ها هم با رویکردهای مختلفی با تاثیر یا تحمیل یا تقدیر اجتماعی‌شان مواجه می‌شوند، و چخوف یکی از آن‌ها است...

«سه خواهر و دیگران» پیشنهادی فرهنگی در نقد ابتذال است

«سه خواهر و دیگران» جدا از این‌که قصه‌ای دارد و روایتی، با مخاطب از منظری دیگر هم حرف می‌زند و ضمن قصه‌گویی، مضمون پیش‌روی گام به گام ابتذال و حضور مسلط نوکیسه‌ها را به تصویر می‌کشد. با توجه به این‌که شما این متن را به تازگی نوشته‌اید، قطعا این مسئله را در محیط اطراف خودتان احساس کرده‏اید و سپس به سمت نگارش چنین متنی رفته‏اید.

البته، این که در متن و اجرا کاملاً آشکار است. پیش از این هم درباره این ابتذال فراگیر اجتماعی، گاه آثاری نمایشی نوشته‏ام و گاه بحث‌هایی نظری در قالب مقاله و نقد منتشر کرده‏ام. حالا این موضوع به نحوی در مرکز نمایش است، شاید به این دلیل که نسبت به گذشته بیش‌تر در معرض هجوم چندجانبه ابتذال واقع شده‌ایم، یا ابتذال امروز در سطوح و لایه‌های مختلف، عرصه‌های گسترده‌تری را فتح کرده و ابزارهای بیش‌تری هم دارد. اگر راجع به پیش از این نمایش حرف می‏زنم برای این است که تصریح کنم ابتذال را پدیده‌ای خلق‌الساعه نمی‌دانم که فقط مثلاً در سال 93 یا 95 پیدا شده باشد! ابتذال همیشه همین دور و برها بوده و اثرش را می‌گذاشته. اما اگر منظورتان این است که این اثر مشخص، نقطه تمرکز نقدش را بر موضوع فراگیر‌ شدن ابتذال گذاشته، یا بر نقش ویرانگر ابتذالی که به تخت می‏نشیند و خودش را به معیار و محک ارزشگذاری تبدیل می‏کند، باید بگویم بله، این نمایش راجع به این شرایط هم هست. طبعاً روشن است که این دستمایه با نمایشنامه من شروع نمی‏شود. در همین متن مرجع چخوف، «سه خواهر»، که نمایشنامه من هم به نحوی درباره آن است، به نظر من همین موضوع بازتاب پیدا کرده و چخوف به روشنی به سلطه ابتذال و عادت و بطالت بر امید و روشنی و تغییرطلبی پرداخته است؛ به ابتذالی که حتی نقاب امید به دگرگونی بر چهره می‌زند. در «سه خواهر و دیگران» البته تفسیر من از چخوف بر این نکته بیش‌تر متمرکز می‌شود و برجسته‌ترش هم می‏کند، برای این‌که من ضمناً دارم زمان و مکان و تجربه تاریخی خودم را هم بازتاب می‌دهم. من در متن جامع ه‏ای زندگی می‌کنم که این ابتذال در سیمایی حق به‌جانب و «شیک و مجلسی»، هر روز در آن نیرومندتر و ویرانگرتر شده و طبیعی است که حق دارم در نقدش حرف بزنم.



از دید یک مخاطب باید بگویم در زمانه‏ای که بیشتر، متن‏های خارجی یا اقتباسی روی صحنه می‏رود یا نمایشنامه‏هایی نوشته می‏شود که با مسائل جامعه پیوندی ندارد، اجرای چنین اثری که متنش با آن‌چه در پیرامون نویسنده می‏گذرد پیوند دارد، تحسین‏برانگیز است. سوال بعدی من درباره زمان نمایش است. زمان اجرا با متن پیوند اساسی دارد، چرا که متن طولانی است. آیا این زمان طولانی اجرا را می‏توان مقاومتی دانست در برابر تئاترهایی که از نظر زمانی کوتاه‌اند و کارکردشان برای همان زمان کوتاهی است که آن‌ها را می‏بینیم؟

فکر نمی‏کنم زمان اجرای این نمایش طولانی باشد. مدت اجرا بدون آنتراکت 150 دقیقه است و با آنتراکت و ورود و خروج تماشاگر در مجموع حدود 180 دقیقه را در بر‌ می‏گیرد. دو ساعت و نیم برای تئاتر طولانی نیست، یا تا همین چند دقیقه پیش جرمی نابخشودنی محسوب نمی‌شد، مگر این‌که بخواهیم بگردیم و چیزی علیه این نمایش پیدا کنیم. خب، این هم تازگی ندارد.

درباره طولانی بودن زمان اجرای این نمایش چیزهایی از شایعات و افواهیات به گوش من هم می‌رسد. نمی‌دانم چرا اساسا کسی راجع به ساختار متن و اجرا حرف نمی‏زند. همه راجع به چیزهایی صحبت می‌کنند که بدون دیدن نمایش بشود در موردشان حرف زد؛ مثل زمان نمایش، بزرگ یا کوچک بودن تالار، دور یا نزدیک بودن راه، یا هر چیزی که صحبت در موردش نیازی به صرف کردن زمانی برای مطالعه یا فکر و تحلیل نداشته باشد، و متاسفانه این می‏شود داوری فرهنگی و نقد فعلی ما. آن‌وقت شما حیرت می‏کنید که نمایش من در نقد ابتذال است! ما داریم در متن چنین ابتذالی زندگی می‏کنیم! چیزی که این روزها مدام می‏شنوم از کسانی است که حتی نمایش را ندیده‏اند و فقط راجع به زمان طولانی‌اش حرف می‏زنند. به نظرم خود همین نمونه نقد مبتذل است.

از این گارد گرفتن و مقاومت در برابر دیدن، فکر کردن و حرف زدن راجع به خود اثر که بگذریم؛ نه کوتاه بودن یک نمایش ارزش است نه بلند بودنش. مهم این است که در زمان کوتاه یا بلند چه می‏کنیم و در طول مدتی که تماشاگر نمایش را می‏بیند چه میزان درام، روایت، بازی، چه مقدار دیدنی و شنیدنی، چه اندازه خوراک ذهن به او عرضه می‏شود. با این منطق، طبیعی است که زمان نمایش من، مقاومت یا جنگ و ستیزه‌ای علیه نمایش‌های کوتاه نیست! چه دشمنی‌ای با نمایش‌های کوتاه ممکن است داشته باشم؟! از دید من، زمان استاندارد اجرای نمایش ما، مقاومتی در برابر کم‌فروشی و سهل‌انگاری و آسان‌پسندی است؛ و البته از این‌ها مهم‌تر، اقتضای ساختار و قصه و نیاز واقعی این نمایش است به خاطر میزان مواد و مصالحی که به مخاطب عرضه می‌کند. به‌هرحال من دارم نمایشی جدی ارائه می‌کنم نه استاتوس دوخطی. مفهوم جدی بودن نمایشم هم این نیست که تئاتری عبوس و اخمو و آزاردهنده یا زورکی آموزنده اجرا کنم. این نمایش پر از شوخی و طنازی و جاذبه‌های قصه‌گویی‌است، اما اگر معنی جذابیت این باشد که تن به هر لودگی و سخافتی بدهم یا صرفاً پسند بازار را معیار ارزشگذاری هنری بشمرم، این‌کار را نخواهم کرد. من پیشنهاد فرهنگی خودم را به مخاطبان ارائه می‏دهم و همه گروه به اتفاق تلاش می‏کنیم برای مخاطب محصول فرنگی لذت‌بخشی فراهم کنیم که بشود با لذت تماشایش کرد، دوستش داشت و بعد از ترک تالار هم کمی به آن فکر کرد. این چیزی است که ما عرضه می‏کنیم بدون این‌که مدعی یا از کسی طلبکار یا به کسی بدهکار باشیم. در مقابل سلیقه نازل هم می‏کوشیم در حد توان و بضاعت‌مان مقاومت کنیم.

«سه خواهر و دیگران» پیشنهادی فرهنگی در نقد ابتذال است

با وجود بینامتنیت و روایت‌های چندگانه‌ای که در متن «سه خواهر و دیگران» می‌بینیم، اجرا به سمت پست‌مدرنیسم نمی‏رود و همچنان مرکزیت اثر حفظ شده و شاهد محوری مرکزی هستیم. آیا حفظ محوری مرکزی برایتان اصلی اساسی بود و از ابتدا که می‏خواستید این چند متن از چخوف و شکسپییر را گرد هم بیاورید به آن فکر کرده بودید؟

یکپارچگی ساختمان مسئله من بوده و هست. وقتی به ترکیب یک ساختمان چند مرجعی یا چهل‌تکه فکر می‏کنم، به مسیری که باید طی شود هم می‌اندیشم، این‌که می‌خواهم از این چهل‌تکه، از پاره‌پاره‏ها و به هم دوختن تکه‏های حاشیه‌ای چه بسازم؟ قرار است این تکه‌پاره‏ها تا آخر تکه‌پاره باقی بمانند؟ آیا قرار است آن تکه‌ها با هم ربط ساختاری پیدا نکنند و حاشیه‏ها، همچنان حاشیه بمانند؟ نقش من در این میان چیست و اثر هنری من قرار است چه کند؟ زمانی شما ایده‌ای از پیش موجود و کلیتی یکپارچه دارید، تجزیه و تحلیلش می‏کنید و گاهی می‏خواهید از آن مرکززدایی کنید، اما من این‌جا برعکس با قطعاتی مواجه بودم که مرکززدایی شده بودند، از جاهای گوناگونی می‌آمدند و در واقع مرکز نداشتند.

اجزای تشکیل‌دهنده «سه خواهر و دیگران» تکه‏های مختلفی‌اند از چند نمایشنامه و یک زندگینامه و چند بخش تاریخی و سنت‌هایی نمایشی، اگر قرار است این تکه‏ها پراکنده باقی بمانند، پس اتفاق ساختاری‌ای که باید رخ می‌داد یا تجربه‌ای که این متن پیشنهاد می‌کرد کدام بود؟ اتفاق ساختاری و تجربه متن ما این است که از آن تکه‌پاره‏ها به یک کلیت، به یک ساختمان با انسجام درونی برسیم. این کاری است که من کوشیده‌ام به انجام برسانم و برایم کمترین اهمیتی نداشته که نتیجه‌اش پست‌مدرن یا مدرن یا هر چیز دیگر خوانده‌شود.

اگر نمایشنامه‏ هایی همچون «شب سیزدهم» و «پستو‌خانه» اثر شما را در راستای حرکتی متداوم در مسیر نمایش شرقی و ایرانی بدانیم، تجربه حرکت بین متون چند‌مرجعی و نگارش آثار بینامتنی که در «سه خواهر و دیگران» وجود دارد را در آینده ادامه خواهید داد؟

تجربه حرکت بین متون چندمرجعی به نوعی همیشه در کارم وجود داشته است. نمایش «سه خواهر و دیگران» هم، تجربه شرقی و درآمیختن قالب شرقی با قالب غربی را در خود دارد. «شب سیزدهم» که از آن نام بردید، وام‌دار نمایش سنتی نیست، اتفاقا به شدت وام‌دار تجربه میرزا‌آقا تبریزی است که می‏کوشید درام جدید و نه درام سنتی و آیینی و... بنویسد. او سعی داشت نمایشنامه‌ای به مفهوم جدید بنویسد و تحت‌تاثیر درام فرنگی بود اما برخلاف میرزا فتحعلی آخوندزاده خود را کاملاً وقف قالب درامای غربی نکرد بلکه آموخته‏هایش از نمایش بومی و سنتی را با درامای اروپایی درآمیخت و به نظر من آن‌چه پایه گذاشت، اولین نمونه‏های درام ایرانی است که هم درام محسوب می‏شود نه نمایش سنتی، و هم تجربه تاریخی و زیست‌جهان ایرانی را وارد ساختار نمایشی می‏کند. من در«شب سیزدهم»وام‌دار او و پی‌گیرنده مسیر او هستم.

در «پستو‌خانه» هم تخت‌حوضی می‏بینیم اما نه تخت‌حوضی سنتی، چون تخت‌حوضی سنتی به یک معنا ساختمان متنی و طرح داستانی پیچیده ندارد. طرح داستانی «پستو‌خانه» تو‌درتو و پیچیده است جوری که اجازه نمی‏دهد مثل تخت‌حوضی سنتی یک شب کوتاه‌تر و یک شب بلندتر اجرا شود یا فی‌البداهه تغییر یابد. در تخت‌حوضی سنتی یک تنه داستانی کم‌اهمیت وجود دارد و دریایی از شاخ‌وبرگ که با شوخی‌های زبانی و بداهه‌پردازی گسترش می‌یابند. «پستوخانه» چنین نیست، چون در این نمایش طرح داستانی(پلات)پیچیده‌تر مطرح است. جدا از دو تجربه‌ام با تخت‌حوضی که شما اشاره کردید، نمایشنامه دیگری هم با نام «بی‌شیر‌ و شکر» دارم که یک تخت‌حوضی کاملا مدرن است و در تهران امروز می‌گذرد و «سیاه» آن یک مرد افغانی است که در کافی‌شاپی در تهران امروز گارسون است، و بیگانگی زبانی‌اش، بحران هویتش، فرودستی‌اش و انگشت‌نما بودنش نه مطابق سنت مرسوم تخت‌حوضی بلکه با معادل‌سازی برای آن، با جداافتادگی و جایگاه و ملیت افغانی‌اش شکل می‌گیرد. هرکدام از این نمایش‌ها پایی در سنت دارند اما چشم‌اندازشان به همان سنتی که از قبل موجود بوده محدود نمی‌ماند بلکه تجربه تازه‌تری را هم جست‌وجو می‌کنند.

در «سه خواهر و دیگران» هم، از یک سو به سنت نمایش شرقی ارتباط داریم و از دیگر سو آن را در ترکیب با قالب‌های نمایشی دیگر می‌بینیم. شما می‌توانید نام این جهان تلفیقی، چند ریشه و چند ساختاری را پست‌مدرن بگذارید اما اگر پست‌مدرنیزم نهایتا فقط در پی واسازی و فرو شکستن ساختمان منسجم باشد و نه ساختن یکپارچگی نهایی، می‏توانم بگویم که این اصلا مسئله من نیست، زیرا من به یکپارچگی نهایی اثر اهمیت می‌دهم. این عنوان‏ها واقعاً برایم جذابیت یا اهمیتی ندارند، ولی اگر قرار باشد بین‌شان انتخاب کنم، تجربه مدرن را به تجربه پست‌مدرن ترجیح می‌دهم، زیرا همیشه ساختن را به متلاشی کردن ارجح دانسته‌ام.

نمایشنامه دیگرم «نیلوفر آبی» هم در یک جهان چند‌مرجعی شرقی شکل‌گرفته که از نمایش چین، ژاپن، هند و... وام می‌گیرد اما در بنیادش با درام غربی نیز بیگانه نیست. در همه این نمایش‌ها چند ساختاری بودن را تجربه‌کرده‌ام. تجربه جستن و آمیختن و ساختن بر پایه عناصر فرهنگ‌های گوناگون برایم جذاب است. ولی شاید لازم باشد تاکید کنم این کشف امروز ما نیست، امروز ممکن است کسانی نام چنین تجربه‌هایی را پست‌مدرن یا هر چیز دیگر بگذارند، اما مگر شکسپیر چه می‌کرد؟ شکسپیر هم عملاً این جهان‌ چند‌مرجعی را از منابعی چون روایت‏های مختلف قرون وسطایی، کتاب مقدس، شعر، زبان‌ها و فرهنگ‏های مختلف و... می‌گرفت و داستان‌هایش در سرزمین‌هایی از روم و مصر باستان، ونیز و ورونا، دانمارک، انگستان و اسکاتلند و... می‌گذشت، اما نهایتا او متنی یکپارچه به زبان خودش و با ساختمان منحصر به‌فرد و ویژه‌اش شکل می‌داد. این شیوه‏ای جدید نیست و با ما اختراع نشده و پیش از ما هم وجود داشته. پای در هر سوی جهان داشتن اما به سوی یک افق و یک چشم‌انداز معین رفتن و در پی ساختمانی یکپارچه بودن، شیوه‌ای است که ذهن من بر‌اساس آن تربیت شده و آن را از استادانم ــ از سوفکل و شکسپیر تا بیضایی ــ آموخته‌ام و دوستش دارم.

نمایش «سه خواهر و دیگران» را که دیدم این نقل قول کالوینو به ذهنم آمد که «دوباره باید کلاسیک‌ها را خواند». می‌توان گفت با کالوینو هم‌عقیده هستید؟

خنک بودنِ آن ذائقه ‏های ذوق‌زده استاتوسی و ادبیات سرپایی و نقد کافه‌ای که معتقدند روزگار آثار کلاسیک سر آمده و امروز مطالعه یعنی: فقط خواندن دوسطری‏ های اینترنتی، آن‌قدر برایم کسالت‌بار است که به هر کس از آثار کلاسیک دفاع کند رأی می‏دهم! معنی حرفم این نیست که جهان کلاسیک را فقط محض کلاسیک‏ بودنش، یا سنت نمایشی را فقط به‌خاطر این‌که سنت است یا محض سنت‌ماندنش دوست داشته باشم. اثر کلاسیک اگر به کار امروز من نیاید چه فایده‌ای دارد؟ دنیای سنت اگر نتواند معاصر شود و به نیاز امروز من جواب دهد، برایم ‏ارزشی ندارد. سنت حداقل برای من زمانی جذاب است که بتواند دوباره پویا شود، به حرکت درآید و پاسخگوی نیازم باشد. اما معاصر شدن کلاسیک‌ها، یا پویا شدن مجدد سنت هم در گرو فعالیت خود ماست. آثار کلاسیک یا سنتی، معاصر ما نخواهند شد مگر این‌که خودمان اولاً بشناسیم‌شان و ثانیا در چارچوب مفاهیم و اشکال معاصر به کارکرد امروزین درشان بیاوریم، نه این‌که با آنها فال بگیریم و دربست شیفته‌شان باشیم یا دربست از آنها بیزار باشیم، یا از همه بدتر: نخوانده و نشناخته درباره‌شان حکم صادرکنیم.






نرگس کیانی
اگر پیش از دیدن نمایش «سه خواهر و دیگران» نمایشنامه آن را به قلم کارگردانش؛ حمید امجد بخوانید، صدای درون خودتان است که در سرتان می‌پیچد و با چشمانتان که خط به خط دیالوگ‌ها را دنبال می‌کند پیش می‌رود اما اگر پس دیدن نمایش، متن آن در دست بگیرید بی‌شک ... دیدن ادامه » نخواهید توانست صدای افشین هاشمی بازیگر نقش فیروز (خدمتکار سیاه) که دور و بری‌ها به اشتباه فیرز می‌خواندندش را از دیالوگ‌های بالا بشویید.

کاااااملا موافقم. دقیقا همین اتفاق می افتد
۱۴ شهریور ۱۳۹۵
من هم دقیقا موافق ام...
۲۲ شهریور ۱۳۹۵
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کدامیک از بازیگران این نمایش موفق ترند؟
» تا ۳ پاسخ












برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
روزنامه ی اعتماد

حمید امجد با «سه خواهر و دیگران» به تئاتر بازمی‌گردد
افشین هاشمی: در این کار از مولفه‌های سنتی سیاه تخته حوضی بهره برده‌ام
پیام رضایی


حمید امجد پس از 13 سال به کارگردانی تئاتر بازمی‌گردد. «سه خواهر و دیگران» عنوان نمایشی است که امجد پایان تیرماه در سالن اصلی تئاتر شهر به صحنه خواهد برد. متن این نمایش را حمید امجد به نگارش درآورده است و در آن به غیر از اشاره به رخدادها و شخصیت‌هایی واقعی از زندگی شخصی آنتوان چخوف، از محتوای چند اثر او همچون «باغ آلبالو» و «سه خواهر» نیز در کنار پاره‌هایی از موقعیت و رخدادهای «شاه لیر» شکسپیر استفاده کرده است. در این نمایش رد پای گرایش حمید امجد به شناخت و تجربه نمایش‌های سنتی ایرانی و تاریخ ایران نیز جستنی است. اما افشین هاشمی که به تازگی در نمایش «طرب نامه» بهرام بیضایی در خارج از ایران ... دیدن ادامه » به صحنه رفته بود قرار است یکی از بازیگران نمایش «سه خواهر و دیگران» باشد. هاشمی در گفت‌وگو با «اعتماد» درباره نقشش در نمایش حمید امجد می‌گوید: «باغِ آلبالو»ی چخوف شخصیتی دارد به نامِ فیرز که از قدیم در آن باغ کار می‌کرده. این شخصیت از آن نمایشنامه به «سه خواهر و دیگران» حمید امجد آمده و در کنار الگا، ماشا و ایرینا که از «سه خواهر» چخوف آمده‌اند قرار گرفته، اما فیرز نمایشِ ما روس نیست بلکه نشانه‌هایی از سیاه تخته‌حوضی دارد و نامش فیروز است که اهالی خانه به اشتباه او را فیرز صدا می‌زنند. به همین دلیل من هم در بازی آن - همانطور که نمایشنامه خواسته - از بعضی مولفه‌های این شخصیت نمایش سنتی استفاده می‌کنم.»
یکی از نکات جالب درباره این اجرا این است که بلافاصله پس از اجرای «مجلس ضربت زدن» به نویسندگی بهرام بیضایی و کارگردان محمد رحمانیان به صحنه خواهد رفت. بسیاری رحمانیان و امجد را از شاگردان بیضایی می‌‌دانند. افشین هاشمی می‌گوید جز در تاکید بر متن هیچ‌وجه اشتراکی در کارگردانی این سه نیست «شاید برای‌تان عجیب باشد، اما با اطمینان می‌گویم که جز تاکیدشان بر درست و عین به عین گفتن متن، هیچ‌وجه اشتراک دیگری در کارگردانی ندارند و تقریبا هرکدام شیوه خودشان را برای کار با بازیگر دارند. اما در عین حال اگر با یکی‌شان کار کنید با بقیه هم احساس راحتی و نزدیکی خواهید کرد. چیزی مثل ویزای شینگن! که اگر از یک کشور بگیرید به دیگر کشورها هم می‌توانید سفر کنید!»
هاشمی درباره تجربه اخیرش در همکاری با بهرام بیضایی نیز می‌گوید: «بودن و کار در کنار آقای بیضایی آنقدر لذت‌بخش و آموزنده است که هرگاه این فرصت پیش بیاید، آن را از دست نمی‌دهم. «طرب‌نامه» امکانی بود تا دوباره دانسته‌هایم از نمایش سنتی را مرور کنم و البته از حضور در یک نمایش شادی‌آور لذت ببرم.» افشین هاشمی که با فیلم «خسته نباشید» نخستین کارگردانی سینمایی خود را نیز تجربه کرد درباره ساخت جدید اثر سینمایی‌‌اش نیز می‌گوید: « پس از درخواست‌مان برای دریافت پروانه‌ساخت، با ۷ مورد اصلاحیه روبه‌رو شدیم، که در گفت‌وگو با آقای فرجی، خوشبختانه به ۴ مورد کاهش یافت که انجام دادیم و در نتیجه به زودی پروانه نمایش‌مان را دریافت خواهیم کرد. »
مرجان تحقیقی، Mandana Motaei و عاطفه صابر این را خواندند
امیرمسعود فدائی و بیتا نجاتی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام به همیاری عزیز.تخفیف دانشجویی روزهای یکشنبه برای این نمایش هم هست؟
پرهام این را دوست دارد
درود بر شما
بله، با مراجعه به گیشه حضوری تیاترشهر می‌توانید از این تخفیف بهره‌مند باشید.
۱۲ شهریور ۱۳۹۵
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید