با وجود اینکه کیفیت صدای فیلم تئاتر اصلا رضایت بخش نبود، خود نمایشنامه آدم رو به فکر فرو میبرد که اگه جای هرکدوم از نقش ها بودی، بازم همون تصمیمی رو میگرفتی که اونا گرفتن یا نه؟

طراحی لباس با وجود یکنواختیش، مفهوم ناخودآگاه برتری بقیه نسبت به هریسن به خاطر سلامت جسمانی و البته روانیشون رو به خوبی منتقل کرد.

یه سری جمله های خیلی قشنگ و مهمی داخل نمایشنامه وجود داشت که اگه آکسان گذاری بهتری روشون انجام میشد زیبایی اجرا و مفهوم بنیادی نمایش رو چند برابر بهتر از چیزی که بود می کرد.

در نهایت خداقوت میگم به این تیم درجه یک با ۱۲ سال تاخیر :) و امیدوارم هممون توی زندگیمون یه "جان" داشته باشیم که بدون احساس ترحم و علی رغم صراحتش در بیان حقیقت، بتونه مارو در بدترین شرایط هم خوشحال بکنه