امشب فرصت تماشای اجرای تازه‌ی گروه تئاتر «حامیث» را داشتم؛ نمایشی به کارگردانی حامد اصغری و نویسندگی میثم حقی که با تکیه بر فضاسازی و تعلیق، تلاش می‌کرد مخاطب را وارد جهانی رازآلود و پر از ابهام کند.

انتخاب زندان آلکاتراز به‌عنوان بستر روایت و استفاده از مفهوم «سایه» به‌عنوان عنصر اصلی وحشت، باعث شده بود ترس بیش از آنکه از تصاویر مستقیم شکل بگیرد، از ذهن و تخیل مخاطب تغذیه شود. این ویژگی، فضای نمایش را به سمت یک وحشت روان‌شناختی سوق می‌داد و تجربه‌ای متفاوت برای تماشاگر رقم می‌زد.

از صمیم قلب خداقوت می‌گویم به میثم حقی عزیز برای نگارش این اثر، به حامد اصغری عزیز برای کارگردانی و هدایت اجرا، به تمامی بازیگران که با حضور و انرژی خود به شخصیت‌ها جان بخشیدند، و به همه‌ی اعضای گروه «حامیث» و عوامل پشت صحنه؛ از طراحی صحنه، نور، صدا، گریم، لباس و مدیریت اجرا که با تلاش و همدلی‌شان این تجربه‌ی نمایشی را برای مخاطبان خلق کردند.

آرزوی موفقیت‌های بیشتر برای گروه «حامیث» و همه‌ی هنرمندان این اجرا دارم. امیدوارم همچنان شاهد خلق آثاری باشیم که علاوه بر سرگرم کردن مخاطب، او را به اندیشیدن و تجربه‌ی جهان‌های تازه دعوت کنند.

خسته نباشید و به امید اجراهای درخشان‌تر. 🌹🎭