«مورچه‌ها» برای من نماد تلاش جمعی بود؛ جایی که طراحی، نویسندگی و کارگردانی در کنار مدیریت و برنامه‌ریزی، به یک زبان واحد تبدیل شدند. در طول اجرا، حس می‌کردم که هر حرکت روی صحنه، هر نور و هر سکوت، بخشی از گفت‌وگوی بزرگ‌تری است میان انسان و جامعه‌اش. تماشاگران با دقت و هیجان، این گفت‌وگو را دنبال کردند و واکنش‌هایشان نشان داد که اثر توانسته است مرز میان تئاتر و واقعیت را کم‌رنگ کند.