از وقتی که یادم میاد، این نمایش رو دوست داشتم و اسمش رو بارها و بارها شنیده بودم.از همون سن کم، حدود ۱۲یا ۱۳سالگی، می‌اومدم و در جاهای مختلف تیکه به تیکشو در پلتفر خای مختلف پیدا میکردم و می‌دیدم
به نظرم تا امروز هیچ تئاتری نتونسته این‌طور منِ مخاطب رو از بچگی تا الان میخکوب کنه؛ و هنوز که هنوزه این کارو دوست دارم و هر بار میبینم انگار دنیای جدید تری از زندگی ماما النا و دنیای خودش و تیتا و بقیه دخترانش برام نمایان میشه و به نظرم لحظه‌به‌لحظه‌اش زیبا، جذاب و پرمعناست..
معنایی که نویسنده به زیباترین شکل ممکن در دل داستان به تصویر کشیده. و بازی بی بدیل خانم رویا نونهالی که جدا به زیباترین شکل ممکن بازی نمیشه گفت زندگی کردن؛زندگی ماما النا رو و دیناشو به تصویر کشیدن..
و واقعاً هنوز هم هر بار میام و بلیت میخرم و با همون ذوق و شوقی که از بچگی برای این کار داشتم می‌شینم و دوباره می‌بینمش و هیچ‌وقت از دیدنش خسته نمیشم؛ چون واقعاً زیباست.
به امید روزی که دوباره روی صحنه بره و شرایطی رقم بخوره
که منم کاش بتونم بیام، کار رو از نزدیک ببینم و با جان و دل تشویقتون کنم.💚🌱